Heremietdagen

by Yanaika Zomer

Monk en Meira kennen elkaar niet echt, maar wel al maanden virtueel. Wanneer zij een van zijn schilderijen koopt, verandert hun online contact in een geheime, meeslepende affaire.


In de dagelijkse werkelijkheid is Meira de vrouw van Sam, moeder van Finn en Ro en docent van haar studenten. Ze is ook de dochter van de jongdementerende Suze en vreest haar genetische code. In haar telefoon treft ze Monk, die alles lichter maakt. Tot hij plotseling sterft, en zij achterblijft met een gebroken hart en een hoofd vol herinneringen.


Heremietdagen is een intieme kroniek van een relatie die groeit in de schaduw van algoritmen, gezinnen en verantwoordelijkheden. Het is een verhaal over verlangen dat zich niet laat plannen, over fouten die bevrijdend kunnen zijn en over diep verborgen rouw.

269 pages, Kindle Edition

Published May 7, 2026

Reviews

[Lola]

Hoe Yanaika Zomer over rouw schrijft, over iemand kwijtraken die er nog is, over het belang van herinneringen: ik ben onder de indruk.

Heremietdagen is slim, literair, zwaar en prachtig maar juist ook licht, sexy (heel), geestig en herkenbaar (ook als je niet vreemdgaat!!!). Volstrekt in balans, plotgedreven, een heuse pageturner.

Het is een combinatie van de filosofie van Haraway over cyborgs, feminisme en technologie (Haraway ❤️) en spicy dm’s, stomende seks en altijd:🌀🐚🌀🐚🌀🐚🌀

[Twan Vet]

Een triomf. Wie nog geen fan was van Yanaika Zomer, wordt het nu. Een debuut als twee vuistslagen in je gezicht én een aai over je bol.

[Pien M]

wow wow wow wat een schitterend boek! mooi en slim en teder en sexy! moreel ambigu hoofdpersoon en juist daarom zo menselijk. wil het bijna meteen opnieuw lezen.

[Emmanuelle Gernay]

Heel graag gelezen. Ontspannend maar ook boeiend: hoe rouw je om iemand terwijl niemand mag weten dat jullie een relatie hadden?

[Marit van Liere]

Prachtig hoe Zomer speelt met taal.
Ondanks de zware thema’s (rouw die er niet mag zijn vanwege een situatie van overspel, moeder met vergevorderde Alzheimer) een feest om te lezen.

[Noortje Knol]

Meedogenloos, donker en licht tegelijk, heel sexy. De woorden zijn zo mooi. Ik weet niets om het mee te vergelijken en dat vind ik iets heel goeds. Ik vloog hierdoorheen en ik ga nu Donna Haraway lezen

[Suzan Mulders]

In ‘Heremietdagen’ volgen we Meira, een vrouw van eind dertig die haar leven probeert te combineren met alle verantwoordelijkheden die daarbij horen. Ze is moeder, partner, docent Engelse literatuur én dochter van Suze, die kampt met jongdementie. Tegelijkertijd leeft Meira met de angst dat dezelfde ziekte ook haar toekomst zal bepalen.

Wanneer ze online kunstenaar Monk leert kennen nadat ze een van zijn schilderijen koopt, ontstaat langzaam een intense en geheime affaire. Monk brengt lichtheid in haar leven, tot hij plotseling overlijdt en Meira achterblijft met een hoofd vol herinneringen en verborgen verdriet.

De roman is opgebouwd als een kroniek met terugblikken naar het verleden. De momenten met haar moeder worden afgewisseld met herinneringen aan Monk en haar leven met haar man Sam.

Yanaika Zomer schrijft direct, beeldend en vlot. Daardoor kun je je als lezer bijna volledig verplaatsen in Meira en haar gevoelens van schuld, verlangen en de zorgen om haar dementerende moeder. De afwisseling tussen verhalende passages en online (soms spicy) chatberichten geeft het verhaal extra dynamiek en maakt de relatie tussen Meira en Monk heel tastbaar.

Door de prettige schrijfstijl, de levendige personages en de opbouw van het verhaal blijft de nieuwsgierigheid van de lezer voortdurend geprikkeld.

‘Heremietdagen’ is een intieme roman die ik in één dag heb uitgelezen. Mijn verwachtingen van deze debuutroman van Yanaika Zomer waren hoog, en zijn absoluut waargemaakt.

[Jildou Merkus]

Prachtig boek. Leest makkelijk weg. Rauwe emotie

[Lilian Schadee]

Jammer. Ik had dit boek al een tijdje op mijn verlanglijstje staan. Maar het viel me erg tegen. Misschien heb ik het te vroeg opgegeven of was ik er niet voor in de stemming, dat kan. Maar ik stoorde me eigenlijk meteen al de onwaarschijnlijke dialogen met vriendin Keet, veel tell, weinig show. Typisch Nederlandse schrijfstijl, zo weinig verpakt en zo direct maar met af en toe van die gekunstelde zinnen tussendoor die misschien al in het opschrijfboekje van de auteur stonden. Gewoon niet mijn ding dus en dat kan.

[Volmer Berendse]

4.25/5

Een boek over vinden en kwijtraken. In twee dagen uitgelezen op een klein lief campingtje net onder de Pyreneeën. Ik vond het mooi. Ik vond het ontroerend. Ik vond het verdrietig. Ik vond het grappig. Ik vond het opwindend.

Een debuut om u tegen te zeggen.

[Maria]

2.5 ⭐️
Boeiende thematiek: een vreemdgaande vrouw krijgt te maken met rouw: haar affaire gaat dood. Tot zover. Het taalgebruik is af en aan behoorlijk protserig. Mei (hfdp) en Kaat (vriendin) filosoferen erop los (waarom gaan mensen vreemd en in hoeverre is dat goed te praten want ja, je bent nu extra gelukkig met een sidepiece), maar kunnen dat blijkbaar niet in normale taal.
Het verhaal speelt zich vooral af in het verleden: hoe Mei en affaire voor elkaar zijn gevallen. De rouw (waar je hoopt dat het verhaal over gaat) is maar matig aanwezig.
We zien enkel Mei’s visie. Niet die van man van of vrouw van. Dat is prima, maar ook heel eenzijdig.

[Cynthia]

Wat een emotioneel boek is dit. Het gaat over liefde in al haar vormen: liefde voor je ouders, je partner, je kinderen en een geliefde. Maar ook over verlies, rouw en de vraag hoe je verder moet als iemand er ineens niet meer is.

Meira is eind dertig en probeert alle ballen in de lucht te houden. Ze heeft een baan, een man, twee jonge kinderen en zorgt daarnaast voor haar moeder die op jonge leeftijd dementie krijgt. Wanneer ze online een schilderij koopt van kunstenaar Monk raken ze met elkaar in gesprek. Wat begint als een onschuldig contact groeit uit tot een affaire vol verlangen. Monk brengt weer iets van vrijheid, verlangen en avontuur in haar leven.

Dan overlijdt Monk plotseling. Meira blijft achter met verdriet, schuldgevoelens en herinneringen die ze niet kan delen. Het verhaal speelt zich af in de week na zijn overlijden, afgewisseld met herinneringen aan hun chats en ontmoetingen. Hoe rouw je om iemand als niemand weet hoeveel die persoon voor je betekende?

Doordat het verhaal vanuit Meira wordt verteld, zit je dicht op haar gedachten en gevoelens. Ik werd helemaal meegenomen in haar verdriet, verwarring en de chaos in haar hoofd. Mooi vond ik hoe chaos wordt omschreven: niet als totale wanorde, maar als een situatie waarin alles tegelijk bestaat en nog geen vorm heeft gekregen. Dat past precies bij wat Meira doormaakt. Ze verliest Monk, ziet haar moeder langzaam verdwijnen door dementie en lijkt onderweg ook zichzelf kwijt te raken.

De schrijfstijl van Yanaika Zomer is poëtisch. Vooral het begrip fantoomtroost bleef bij mij hangen. Net zoals je fantoompijn kunt voelen in een lichaamsdeel dat er niet meer is, kun je ook troost blijven voelen van iemand die er niet meer is.

Ondanks de zware thema's bleef ik doorlezen. Ik wilde weten hoe Meira verder zou gaan en of ze zichzelf weer terug zou vinden. Heremietdagen is een indrukwekkend debuut, een boek dat nog lang in mijn hoofd bleef hangen.

[Tom Van]

Nog nooit zoveel sympathie gevoeld voor twee mensen met een affaire. De afwisseling tussen hun verhouding en het verdrietige verloop van het proces van Alzheimer van haar moeder maakte het voor mij een bijzonder boek. Ik kon het niet wegleggen.

‘Maar als hij dood is en zij het niet meer weet, waar blijven dan de dingen die niemand zag?’

[Heidi C.]

Het boek gaat over zware thema's: je partner verraden, rouw om het verlies van een minnaar, om een moeder die steeds verder weg zinkt door Alzheimer. Toch leest het heel licht, alsof je alles weg kan relativeren, alsof het onbeduidende dingen zijn. Tussendoor wordt het verhaal gekruid met een pseudo-filosofische noot over virtueel bestaan en herinneringen. Ik vind het allemaal nogal oppervlakkig.

[Wim Vis]

En dat was Heremiet Dagen van @yanaikazomer Overrompelend en veel, vond ik t. Mooi geschreven, met van die zinnen die ne dan drie keer leest, maar ook soms wat gefragmenteerd en bombastisch. Tweede helft van het boek is de betere helft en het einde is mooi. Een 8 voor Heremiet Dagen! Inclusief de herkenbare en hartverscheurende passages met de zorg voor haar moeder. Lees dit, de moeite waard’

[Inge van der Poel]

Dit was niet normaal goed. Top 10 allertijden. Prachtig geschreven en toch smullen.

[Muriël Van Der Wal]

Heerlijk boek over vreemdgaan, verliefdheid en rauw. Een extra ster omdat er een deel van een songtekst PJ Harvey tot twee keer toe wordt aangehaald.

[Imme]

Debuut van Yanaika Zomer! Leest heerlijk weg en combineert een “vlot” verhaal met een diepere betekenis. Heerlijk vakantieboek.

[Kaat Vanhecke]

10 sterren 🐚🥹!!!

[Schelley]

Yanaika Zomer is journalist, dichter en schrijver uit Den Helder. Ze was er stadsdichter, won prijzen met haar poëzie (zoals de Granate Prijs) en debuteert nu met deze roman. Haar stem voelt meteen vertrouwd – scherp, eerlijk en met die kustwind erin.

In Heremietdagen maken we kennis met Meira (of Mij, zoals ze vaak wordt genoemd), een vrouw van eind dertig die haar dagen volpropt met lessen Engelse literatuur, het moederschap van Finn en Ro, en de zorg voor haar moeder Suze die jongdementie heeft. Thuis heeft ze een fijne man, Sam, maar in haar telefoon bloeit iets anders op. Na de online aankoop van een schilderij van de kunstenaar Monk groeit een virtuele flirt uit tot een intense, geheime affaire. Monk brengt lichtheid, spanning en een soort vrijheid die Meira al lang niet meer voelde. Tot hij plotseling overlijdt en Meira alleen achterblijft met haar verdriet, schuldgevoelens en een hoofd vol herinneringen die ze met niemand kan delen. De roman volgt die zeven chaotische dagen na zijn dood, afgewisseld met terugblikken naar hun chats en ontmoetingen.

Wat meteen opvalt is de schrijfstijl: direct, beeldend en soms heerlijk rauw, met die afwisseling van gewone vertelling en flarden van spicy chatberichten die de relatie tussen Meira en Monk super tastbaar maken. De personages voelen levensecht – Meira is geen stereotype vreemdgaande vrouw, maar een complexe, liefdevolle moeder die worstelt met haar angsten voor dementie en de vraag wat ze eigenlijk mist in haar verder prima leven.
Ik vond het sterk hoe Zomer het verlangen en de rouw zo intiem en ongemakkelijk neerzet, zonder het te romantiseren. Die mix van alledaagse drukte, algoritmes, familie en verboden vlinders voelt heel van nu.

Een debuut dat onder je huid kruipt en je laat nadenken over hoe kwetsbaar en onvoorspelbaar verlangen kan zijn.

[Karl Verdickt]

Heremietdagen van Yanaika Zomer is een debuutroman over een geheime liefde en jongdementie. Meira die gelukkig gehuwd is en moeder van twee, ontmoet de kunstenaar Monk bij wie ze een schilderij koopt. Wat eerst een virtuele liefdesaffaire wordt, mondt uiteindelijk uit in een fysieke relatie totdat ....

In de roman is Meira de rode draad waarbij twee verhalen parallel naast elkaar lopen: de geheime liefde voor Monk en de zorg voor haar jongdementerende moeder. Vooral dat laatste verhaal is zo herkenbaar en schrijnend. Haar moeder, ooit departementshoofd aan de univ en taalvirtuoos, kwijnt zeer snel weg tot op het moment Meira niet meer weet of haar moeder haar al dan niet herkent.

De stijl van de auteur is vrij rauw en direct. Vernieuwend zijn de passages met online chatberichten tussen Monk en Meira. De auteur weet ook op mooie wijze de de gevoelens van verwarring en schuld bij Meira te omschrijven. Hoewel het thema (vooral dan de confrontatie met een jong dementerende moeder) hard en pijnlijk is, toch zijn de verhaallijn en vooral de dialogen (o.a. met haar beste vriendin Keet) te lang uitgesponnen. Soms heb je de indruk dat je enkele bladzijden kan overslaan zonder de draad van het verhaal te verliezen. Vandaar 'slechts' drie sterren!

[Klaas Klamer]

Een dementerende moeder, expliciet vreemdgaan met een kunstenaar, zus, kinderen, partner Sam bepalen het leven van Meira. Het verhaal wordt geperst in 7 hoofdstukken van de dagen van één week, maar beslaat een veel grotere periode. Vooral de aftakeling van de moeder wordt goed beschreven, en wat dat doet met de dochter. Jammer dat de dramatisch definitieve afloop van de relatie te vroeg wordt verklapt. Daarmee worden veel verhaallijnen voorspelbaar in wat anders ook een spannend boek had kunnen zijn.

[Hanneke Wildschut]

Meira wil zoveel mogelijk onthouden van wat ze met Monk heeft/had (en kan dat alleen met haar allerbeste vriendin delen, want Samuel, Meira's man, mag natuurlijk niets weten van deze heftige liefde).
Meira's moeder lijdt aan vroege Alzheimer en zij heeft juist steeds minder herinneringen.
Er zijn nogal wat expliciete scènes die de intensiteit van de buitenechtelijke verhouding aangeven. De onvermijdelijke aantrekkingskracht die ook in de online conversatie duidelijk naar buiten komt, is een originele manier om dit te benadrukken.
Leest vooral na het eerste stuk goed door.

[Marleen Opschoor]

Wat een geweldig, rauw en eerlijk boek. Knap geschreven, ik herken de mooie unieke poëtische toon van Yanaika vanuit haar stadsdichtersschap in Den Helder. Hoe ze het proces van Alzheimer beschrijft; confronterend herkenbaar en mooi tegelijk. Het boek bracht mij in een Jan Wolkers-achtige sfeer. Een verfilming zou niet gek zijn.

[Maaike De Lang]

Uiteindelijk in één dag uitgelezen. Een pracht van een verhaal over vreemdgaan, jongdementie en uit het gareel stappen, met alle schuldgevoel en emoties die daarbij horen.
Zo goed geschreven dat ik continue het ongemak (en weerstand) voelde van ‘buiten de lijntjes kleuren’
Pracht debuut. Smaakt naar meer.

[Aimée Oleander]

Wat een heerlijk boek. Ik heb genoten van het taalgebruik, de prachtige zinnen en heb me mee laten sleuren met de gevoelens van Meira. In een ruk uitgelezen.
Ik kijk nu al uit naar het volgende boek van Yanaika Zomer!

[Josien Lanfermeijer]

Mooi geschreven, maar erg deprimerend. Het thema van het boek is rouw (erg rauw omschreven), daarom niet even luchtig of ontspannend om te lezen en moet je wel voor in de mood zijn of behoefte aan hebben.

[Lien Braeckman]

Wauw wauw wauw; wat een boek. Prachtige zinnen, stevige originele structuur, filosofie, rouw, rouw, dementie en liefde op vele fronten… Dank je wel Yanaika; ik heb er intens van genoten. Meer dan. Materiaal voor mijn boekenclub. Wát een debuut

[Fem]

Prachtig boek, de stukken over de moeder met Alzheimer zijn heel herkenbaar. De schrijfstijl van Yanaika Zomer is heel pakkend, je zit al snel in het verhaal.
De expliciete liefdes scènes zijn niet mijn ding.

[Zuster]

Mijn god wat een geweldig boek 😭🖤 zo prachtig geschreven (had niet anders verwacht na haar poëzie bundel) 6 sterren van de 5 ⭐