Lang voordat hij zich zou opwerpen als chroniqueur van de nachtzijde van Antwerpen schreef Berckmans een boek Geschiedenis van de Revolutie, een verslag in brieven aan Marina, het meisje in Hoboken. Het debuut van Berckmans verwierf de status van cult-boek, geschreven als het was in de hijgende stijl van Jan Cremer, met een knipoog naar W.F. Hermans en met pastiches en persiflages op De Sade, Heller en Burroughs. Twintig jaar na het ontstaan verschijnt nu een heruitgave van het inmiddels onvindbaar geworden boek onder de titel Brief aan een meisje in Hoboken.
Toch zou het fout zijn deze korte roman van 160 pagina’s af te doen als een minder werk van een nog wat onvolwassen JMH.
Jean-Marie kreeg vlak voor het schrijven van het boek zijn eerste grote zenuwcrisis. Hij belandde daardoor een tijdje in de psychiatrie van Duffel, waar hij de angstremmer Temesta kreeg voorgeschreven. Een paar maanden later werd hij in Sint-Vincentius voor een slaapkuur opgenomen. Van daaruit werd Jean-Marie doorgestuurd naar de psychiatrische afdeling van Stuivenberg in de Boerhaavestraat – waar hij zelfs electroshocks kreeg. Daarvan mocht hij een paar weken herstellen bij de Paters Alexianen in Boechout.
(...)
Berckmans’ debuut zit structureel uitstekend in elkaar en is alles behalve een snel snel bij elkaar geschreven boeltje. De toon is gevarieerd, bij momenten hilarisch, dan weer platvloers, diepzinnig, grotesk, of intriest.
Het beschikt van zichzelf over een grote emotionele spankracht. Maar wat het boek vandaag echt verpletterend maakt is de wetenschap achteraf dat het profetisch is gebleken.
Het eerste verhaal uit 'Barakstad' van JMH Berckmans, 'Geschiedenis van de revolutie' of 'Brief aan een meisje uit Hoboken' is uit. Het kostte me veel moeite, het verhaal is zo rauw, ik hou er niet van. Maar JMH Berckmans schrijft buitengewoon goed en sterk. Een gedreven auteur, zijn bewonderaars hebben gelijk.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Een jonge J.M.H. beschrijft de eerste jaren dat hij zijn vleugels uitslaat, aangedikt met bruut geweld en in erg precaire omstandigheden. Heel vlot en stijlvol geschreven, ongetwijfeld deels autobiografisch en deels gefantaseerd. Als lezer word je bang van hem en heb je tegelijk ook medelijden met zijn armoedig bestaan.