What do you think?
Rate this book
Johnnie Walker
‘De barman begroette me licht geamuseerd met de vraag wat hij kon betekenen voor de jongedame. Zoals ik me wekenlang had voorgesteld noemde ik zo onnadrukkelijk mogelijk de drank die ik alleen kende doordat ik hem proefde op de lippen van Henri Martin, mijn leraar en mentor, de man met wie ik vaak buiten schooltijd afsprak en af en toe naar bed ging. Ik hield van hem zoals ik in die tijd van de meeste mensen buiten mijn familie hield, niet al te diep, niet al te hevig, het afscheid al inbegrepen.
De barkeeper noemde de twee merken die hij in huis had.
“Johnnie Walker,” zei ik.
Op die dag en op dat uur sloot ik aan gene zijde van de Maas een verbond met mijn liefste vijand, de man die de daaropvolgende veertig jaar mijn onafscheidelijke metgezel en geliefde zou zijn. Johnnie Walker rook bedwelmend, was stoer, trouw en bovenal onsterfelijk en ik kon me in de tientallen jaren die volgden het leven zonder hem niet voorstellen, al wist ik vanaf de eerste slok aan de toog van café De Vriendschap dat hij er alles aan zou doen om mij te vernietigen.’
De barkeeper noemde de twee merken die hij in huis had.
“Johnnie Walker,” zei ik.
Op die dag en op dat uur sloot ik aan gene zijde van de Maas een verbond met mijn liefste vijand, de man die de daaropvolgende veertig jaar mijn onafscheidelijke metgezel en geliefde zou zijn. Johnnie Walker rook bedwelmend, was stoer, trouw en bovenal onsterfelijk en ik kon me in de tientallen jaren die volgden het leven zonder hem niet voorstellen, al wist ik vanaf de eerste slok aan de toog van café De Vriendschap dat hij er alles aan zou doen om mij te vernietigen.’
161 pages, Kindle Edition
Published September 2, 2026
About the author
Connie Palmen
40 books452 followersConnie Palmen (Aldegonda Petronella Huberta Maria Palmen) is a Dutch author. She was born on November 25, 1955 in Sint Odiliënberg.
Palmen debuted with the novel De wetten (1990), published in the USA as The Laws (1993), translated by Richard Huijing. The Laws was shortlisted for the 1996 International IMPAC Dublin Literary Award.
Her second novel was De vriendschap (1995), published in the USA as The Friendship (2000), translated by Ina Rilke.
Palmen had a relationship with Ischa Meijer in the years preceding his death in 1995. From 1999 on she lived with D66 politician Hans van Mierlo, and the couple married on 11 November 2009 until his death on 11 March 2010.
Palmen debuted with the novel De wetten (1990), published in the USA as The Laws (1993), translated by Richard Huijing. The Laws was shortlisted for the 1996 International IMPAC Dublin Literary Award.
Her second novel was De vriendschap (1995), published in the USA as The Friendship (2000), translated by Ina Rilke.
Palmen had a relationship with Ischa Meijer in the years preceding his death in 1995. From 1999 on she lived with D66 politician Hans van Mierlo, and the couple married on 11 November 2009 until his death on 11 March 2010.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 130 reviews
September 13, 2026
Connie Palmen heeft weer een bijzonder boek geschreven in haar heel eigen prachtig taalgebruik. Ze slaat je soms keihard om de oren met meningen en uitspraken over haar leven en ik moet bekennen dat de herkenning ervan in mijn eigen vroegere leven vaak best pijnlijk was om te lezen. En mij tot nadenken zette terwijl ik daar feitelijk geen zin in had!
Het is voor mij een duidelijke zaak dat ‘Johnnie Walker’ een memoir is en geen roman zoals dat zo stellig beweerd wordt. En wat is er mis mee om Connie Palmen’s voortrollende filosofieën en werkelijkheden over haar leven voorgeschoteld te krijgen? Ik voelde vaak echt een verwantschap met sommige van haar obsessies, zoals die voor Ulrike Meinhof en de Baader-Meinhof groep in hun vroegste aanvang. Het was bijzonder te lezen dat zij in Ulrike Meinhof een soort donker alter ego van haarzelf zag! Ik denk dat er onder jongeren in begin zeventiger jaren veel sympathie voor deze revolutionaire groepen was. Zoals ik ook opmerkte bij Palmen stopte die sympathie toen de groep overging tot moordpartijen om hun politieke standpunten op hardhandige wijze aan de wereld kenbaar te maken.
Connie Palmen is echt een van de beste Nederlandse schrijvers! Ze blijft tot diep in haar wezen mysterieus, want ze laat nooit het achterste van haar tong zien. En dat vind ik juist mooi.
Het is voor mij een duidelijke zaak dat ‘Johnnie Walker’ een memoir is en geen roman zoals dat zo stellig beweerd wordt. En wat is er mis mee om Connie Palmen’s voortrollende filosofieën en werkelijkheden over haar leven voorgeschoteld te krijgen? Ik voelde vaak echt een verwantschap met sommige van haar obsessies, zoals die voor Ulrike Meinhof en de Baader-Meinhof groep in hun vroegste aanvang. Het was bijzonder te lezen dat zij in Ulrike Meinhof een soort donker alter ego van haarzelf zag! Ik denk dat er onder jongeren in begin zeventiger jaren veel sympathie voor deze revolutionaire groepen was. Zoals ik ook opmerkte bij Palmen stopte die sympathie toen de groep overging tot moordpartijen om hun politieke standpunten op hardhandige wijze aan de wereld kenbaar te maken.
Connie Palmen is echt een van de beste Nederlandse schrijvers! Ze blijft tot diep in haar wezen mysterieus, want ze laat nooit het achterste van haar tong zien. En dat vind ik juist mooi.
September 10, 2026
Wat hou ik van Connie Palmen, en van hoe ze me in dit boek wederom schijnbaar moeiteloos meesleurt, de diepte in. Ze schrijft over verslaving en de koude liefde van Johnnie Walker, vernietigende liefde, volgzame onvrijheid, moeders en dochters; het zijn onderwerpen die mij steeds weer raken, me van mijn stuk brengen, maar hier vooral door het stilistisch vernuft van Connie Palmen onder mijn huid blijven wriemelen.
Op haast elke pagina heb ik prachtige zinnen en intelligente bedenkingen onderstreept over filosofie, liefde en vernietiging, waarheid en schoonheid.
Ik las uiteenlopende reacties en recensies, en ergerde me enorm aan lezers die halsstarrig vasthouden aan wat Een Roman moet zijn, aan voorwaarden voor Fictie of Non-fictie.
“Oh, maar ze vertelt niet in detail over haar eigen verslaving, ik voel me bekocht.” of “Oh, Palmen is niet open genoeg en schuilt achter een pantser, ze durft haar onderwerpen niet in de ogen te kijken.”
Ik blijf dat zo kortzichtig vinden.
Johnnie Walker is een boek naar mijn hart, geschreven door ‘een beschermvrouw van onze letteren.’
Lees het, en je zal me begrijpen.
Of lees vooral wat je zelf wil, ook goed. 💛
Op haast elke pagina heb ik prachtige zinnen en intelligente bedenkingen onderstreept over filosofie, liefde en vernietiging, waarheid en schoonheid.
Ik las uiteenlopende reacties en recensies, en ergerde me enorm aan lezers die halsstarrig vasthouden aan wat Een Roman moet zijn, aan voorwaarden voor Fictie of Non-fictie.
“Oh, maar ze vertelt niet in detail over haar eigen verslaving, ik voel me bekocht.” of “Oh, Palmen is niet open genoeg en schuilt achter een pantser, ze durft haar onderwerpen niet in de ogen te kijken.”
Ik blijf dat zo kortzichtig vinden.
Johnnie Walker is een boek naar mijn hart, geschreven door ‘een beschermvrouw van onze letteren.’
Lees het, en je zal me begrijpen.
Of lees vooral wat je zelf wil, ook goed. 💛
Read
October 1, 2026Ik heb Johnnie Walker gelezen, de eerste roman van Connie Palmen sinds Jij zegt het uit 2015. In dit boek vertelt ze over haar familie, hoe ze ver van haar ouderlijk huis ging wonen om te studeren. En over een dramatische gebeurtenis met een huisgenoot die hun leven op stelten zette. Johnnie Walker gaat over haar fascinatie voor vazallen, over Ulrike Meinhof, over haar eigen radicale keuze voor een leven als schrijver. En over taal. Als instrument om mensen te beïnvloeden.
Verschillende van Connie Palmens vroegere boeken figureren in deze roman, als merkstenen in een leven. Dit boek lijkt heel haar oeuvre te doorkruisen. Je herkent De wetten, I.M. en De vriendschap. Sylvia Plath komt even dag zeggen, en Patricia Highsmith over wie ze schreef in Voornamelijk vrouwen. Ze vertelt een verhaal, maar vooral bekijkt ze zichzelf.
Connie Palmen schrijft altijd in de ik-persoon. (In dit boek vertelt ze waarom.) Daardoor krijg je in al haar boeken de indruk dat het over haarzelf gaat, dat alles wat ze schrijft autobiografisch is. Ik vraag mij steeds opnieuw af in welke mate dat klopt. Het klopt zeker een beetje, maar: hoe speelt ze daarmee? Hoe speelt ze met onze voeten? Ik wil haar graag die vraag stellen.
Connie Palmen schrijft geweldig, zoals altijd. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat haar schrijven beter is dan ooit. Ik ken niemand die zo slim en sexy schrijft; hoe die zinnen opgebouwd zijn, hoe we meegesleept worden in de tekst, niet normaal. Maar als je verwacht om in dit boek een gedetailleerd verslag te vinden van de relatie van de schrijfster met alcohol, dan zal je teleurgesteld zijn. Ze laat ons wel intens naar haar leven kijken, naar haar literatuur, naar zichzelf.
Johnnie Walker is een schitterend geschreven, boeiend zelfonderzoek van de schrijfster en de persoon Connie Palmen.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wpcomstaging.c...
Verschillende van Connie Palmens vroegere boeken figureren in deze roman, als merkstenen in een leven. Dit boek lijkt heel haar oeuvre te doorkruisen. Je herkent De wetten, I.M. en De vriendschap. Sylvia Plath komt even dag zeggen, en Patricia Highsmith over wie ze schreef in Voornamelijk vrouwen. Ze vertelt een verhaal, maar vooral bekijkt ze zichzelf.
Connie Palmen schrijft altijd in de ik-persoon. (In dit boek vertelt ze waarom.) Daardoor krijg je in al haar boeken de indruk dat het over haarzelf gaat, dat alles wat ze schrijft autobiografisch is. Ik vraag mij steeds opnieuw af in welke mate dat klopt. Het klopt zeker een beetje, maar: hoe speelt ze daarmee? Hoe speelt ze met onze voeten? Ik wil haar graag die vraag stellen.
Connie Palmen schrijft geweldig, zoals altijd. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat haar schrijven beter is dan ooit. Ik ken niemand die zo slim en sexy schrijft; hoe die zinnen opgebouwd zijn, hoe we meegesleept worden in de tekst, niet normaal. Maar als je verwacht om in dit boek een gedetailleerd verslag te vinden van de relatie van de schrijfster met alcohol, dan zal je teleurgesteld zijn. Ze laat ons wel intens naar haar leven kijken, naar haar literatuur, naar zichzelf.
Johnnie Walker is een schitterend geschreven, boeiend zelfonderzoek van de schrijfster en de persoon Connie Palmen.
Volledig leesverslag: https://wimoosterlinck.wpcomstaging.c...
September 9, 2026
Johnnie Walker is voor mij een boek dat zijn kracht ontleent aan het feit dat Connie Palmen weigert haar leven terug te brengen tot een eenvoudig verhaal over een moeder, een dochter en een alcoholverslaving.
Palmen doet iets interessanters. Ze onderzoekt hoe een mens wordt wie hij is. Welke keuzes maken we zelf, welke rollen krijgen we aangereikt door ons gezin, onze tijd en onze omgeving, en waarom neemt de ene mens uiteindelijk een totaal andere afslag dan de andere?
De whisky uit de titel is daarbij veel meer dan drank. Johnnie Walker wordt een metgezel, een vijand, een vorm van vrijheid en uiteindelijk ook een vorm van afhankelijkheid. Juist doordat Palmen er niet voortdurend emotionele scènes omheen bouwt, krijgt die relatie iets beklemmends. De verslaving hoeft niet luid te worden uitgelegd. Ze loopt jarenlang naast haar leven mee.
Ook de relatie met haar moeder vond ik niet koel, maar juist pijnlijk op een veel subtielere manier. Als jong meisje wil Palmen alles behalve worden wat haar moeder vertegenwoordigt: afhankelijk, zorgend, dienstbaar en gebonden aan het gezin. Pas veel later kan ze anders naar diezelfde vrouw kijken. Daar zit geen eenvoudige verzoening in, maar iets wat ik veel herkenbaarder vind: het besef dat je als volwassene opnieuw moet leren kijken naar de mensen over wie je als jong mens zo gemakkelijk een oordeel had.
Wat ik bijzonder vind, is hoeveel onderwerpen Palmen met elkaar weet te verbinden. Familie, verslaving, vrijheid, groepsdruk, schrijverschap, Ulrike Meinhof, sekteleiders en de macht van taal lijken aanvankelijk verschillende sporen, maar uiteindelijk draaien ze allemaal om dezelfde vragen: wat bindt een mens, waarvan probeert hij zich los te maken en hoeveel vrijheid hebben we eigenlijk bij het kiezen van ons eigen leven?
En ja, Palmen schrijft intellectueel en soms veeleisend. Ze neemt haar lezer serieus. Ze legt niet voortdurend uit wat je moet voelen en maakt zichzelf ook niet kleiner om toegankelijker te worden. Voor mij is dat geen gebrek aan overgave, maar juist een van de aantrekkelijkste eigenschappen van het boek.
Johnnie Walker is daardoor geen klassieke bekentenisroman over alcoholisme en ook geen eenvoudig eerbetoon aan een overleden moeder. Het is een boek over identiteit, afhankelijkheid en de vreemde kronkelwegen waarlangs een mens zichzelf probeert te worden.
Ik vond het scherp, persoonlijk, eigenzinnig en bij vlagen ontroerend. Maar vooral bleef het na het lezen in mijn hoofd doorwerken. En misschien is dat uiteindelijk een van de mooiste dingen die een boek kan doen.
Palmen doet iets interessanters. Ze onderzoekt hoe een mens wordt wie hij is. Welke keuzes maken we zelf, welke rollen krijgen we aangereikt door ons gezin, onze tijd en onze omgeving, en waarom neemt de ene mens uiteindelijk een totaal andere afslag dan de andere?
De whisky uit de titel is daarbij veel meer dan drank. Johnnie Walker wordt een metgezel, een vijand, een vorm van vrijheid en uiteindelijk ook een vorm van afhankelijkheid. Juist doordat Palmen er niet voortdurend emotionele scènes omheen bouwt, krijgt die relatie iets beklemmends. De verslaving hoeft niet luid te worden uitgelegd. Ze loopt jarenlang naast haar leven mee.
Ook de relatie met haar moeder vond ik niet koel, maar juist pijnlijk op een veel subtielere manier. Als jong meisje wil Palmen alles behalve worden wat haar moeder vertegenwoordigt: afhankelijk, zorgend, dienstbaar en gebonden aan het gezin. Pas veel later kan ze anders naar diezelfde vrouw kijken. Daar zit geen eenvoudige verzoening in, maar iets wat ik veel herkenbaarder vind: het besef dat je als volwassene opnieuw moet leren kijken naar de mensen over wie je als jong mens zo gemakkelijk een oordeel had.
Wat ik bijzonder vind, is hoeveel onderwerpen Palmen met elkaar weet te verbinden. Familie, verslaving, vrijheid, groepsdruk, schrijverschap, Ulrike Meinhof, sekteleiders en de macht van taal lijken aanvankelijk verschillende sporen, maar uiteindelijk draaien ze allemaal om dezelfde vragen: wat bindt een mens, waarvan probeert hij zich los te maken en hoeveel vrijheid hebben we eigenlijk bij het kiezen van ons eigen leven?
En ja, Palmen schrijft intellectueel en soms veeleisend. Ze neemt haar lezer serieus. Ze legt niet voortdurend uit wat je moet voelen en maakt zichzelf ook niet kleiner om toegankelijker te worden. Voor mij is dat geen gebrek aan overgave, maar juist een van de aantrekkelijkste eigenschappen van het boek.
Johnnie Walker is daardoor geen klassieke bekentenisroman over alcoholisme en ook geen eenvoudig eerbetoon aan een overleden moeder. Het is een boek over identiteit, afhankelijkheid en de vreemde kronkelwegen waarlangs een mens zichzelf probeert te worden.
Ik vond het scherp, persoonlijk, eigenzinnig en bij vlagen ontroerend. Maar vooral bleef het na het lezen in mijn hoofd doorwerken. En misschien is dat uiteindelijk een van de mooiste dingen die een boek kan doen.
September 12, 2026
Wat een mooie roman heeft Connie Palmen nu geschreven!
Men zegt dat het gaat over het afzweren van de drank en over de relatie met haar moeder.
Nou, Johnnie Walker wordt weleens genoemd, maar het gaat over zo veel meer dan over drankverslaving.
En het is ook geen typisch moederboek geworden. Gelukkig maar!
Maar wat zijn er veel dingen herkenbaar voor mij.
Zo mooi en raak geformuleerd. Haar persoonlijke geschiedenis verweven met de nieuwsfeiten van toen. De Baader-Meinhoffgroep, bijvoorbeeld. Wat bezielde Ulrike Meinhoff om haar kinderen achter te laten en terroriste te worden. Wat bezielt iemand om als individu volledig te verdwijnen in een groep. Het scherpe oog van Palmen merkt op dat Ulrike het vanaf het cruciale moment nooit meer over IK heeft, maar altijd over WIJ.
Sprakeloos las ik dit boek (veel te snel) uit.
Nu zeurt men dat het een memoir is en geen roman, maar dat de schrijfster tegelijk te veel afstand houdt van haar lezers. Ja, zeg, gelijk heeft ze.
Het is een roman.
Mensen hebben het graag "waargebeurd".
Ook de ik-persoon in het boek is gefascineerd door "true crime".
Ze kruipt in de geest van moordenaars.
En op elke bladzijde staan prachtige zinnen.
Eén citaat:
"Toen ik op een avond aan hem opbiechtte dat het gemak waarmee je iemand in een verhaal kon laten geloven me angstig maakte, legde hij een hand in mijn nek. Hij wachtte even en zei toen dat ik waarschijnlijk schrijver wilde worden omdat ik juist naar deze macht verlangde.
'Au,' zei ik."
Men zegt dat het gaat over het afzweren van de drank en over de relatie met haar moeder.
Nou, Johnnie Walker wordt weleens genoemd, maar het gaat over zo veel meer dan over drankverslaving.
En het is ook geen typisch moederboek geworden. Gelukkig maar!
Maar wat zijn er veel dingen herkenbaar voor mij.
Zo mooi en raak geformuleerd. Haar persoonlijke geschiedenis verweven met de nieuwsfeiten van toen. De Baader-Meinhoffgroep, bijvoorbeeld. Wat bezielde Ulrike Meinhoff om haar kinderen achter te laten en terroriste te worden. Wat bezielt iemand om als individu volledig te verdwijnen in een groep. Het scherpe oog van Palmen merkt op dat Ulrike het vanaf het cruciale moment nooit meer over IK heeft, maar altijd over WIJ.
Sprakeloos las ik dit boek (veel te snel) uit.
Nu zeurt men dat het een memoir is en geen roman, maar dat de schrijfster tegelijk te veel afstand houdt van haar lezers. Ja, zeg, gelijk heeft ze.
Het is een roman.
Mensen hebben het graag "waargebeurd".
Ook de ik-persoon in het boek is gefascineerd door "true crime".
Ze kruipt in de geest van moordenaars.
En op elke bladzijde staan prachtige zinnen.
Eén citaat:
"Toen ik op een avond aan hem opbiechtte dat het gemak waarmee je iemand in een verhaal kon laten geloven me angstig maakte, legde hij een hand in mijn nek. Hij wachtte even en zei toen dat ik waarschijnlijk schrijver wilde worden omdat ik juist naar deze macht verlangde.
'Au,' zei ik."
September 16, 2026
Zo belachelijk goed. Dit boek heeft me uit het veld geslagen en doen terugtrekken in mijn hoofd op de beste manier mogelijk.
Laat mij maar lekker met het prachtige proza van Palmen zitten en nadenken.
Ik vraag me wel af of het een roman te noemen is in de traditionele zin van het woord, maar dat zal me een rotzorg zijn.
Laat mij maar lekker met het prachtige proza van Palmen zitten en nadenken.
Ik vraag me wel af of het een roman te noemen is in de traditionele zin van het woord, maar dat zal me een rotzorg zijn.
September 3, 2026
Insane, deze vrouw is geniaal. Dit boek gaat op een of andere manier over alles en slaagt erin heel onpersoonlijk persoonlijk te worden. Machtig!
September 17, 2026
Connie Palmen gaat al zolang mee dat ze een rode draad vormt in mijn leven en ik bij elk boek wat ik van haar in de kast zie staan dat even achteruit gespoeld zie worden.
Deze was ook weer heerlijk. Vol reflecties op het leven, hoe en wat we ons herinneren, binnenmensen (en dus ook buitenmensen), vernietigingsdrang, saamhorigheid, het individu, sektes, verslavingen, haar moeder, haar broers en onvermijdelijk ook over Connie Palmen zelf. Zowel kwetsbaar zacht, vurig, onaangepast als scherpzinnig.
Deze was ook weer heerlijk. Vol reflecties op het leven, hoe en wat we ons herinneren, binnenmensen (en dus ook buitenmensen), vernietigingsdrang, saamhorigheid, het individu, sektes, verslavingen, haar moeder, haar broers en onvermijdelijk ook over Connie Palmen zelf. Zowel kwetsbaar zacht, vurig, onaangepast als scherpzinnig.
"Ons brein misleidt ons door een veelzijdige werkelijkheid in te dikken tot een compact verhaal waarin het waargebeurde te mooi of te lelijk is gemaakt, ik weet niet wat erger is.
[...]
We herinneren ons nooit vierentwintig uur van een dag, zestig minuten van een uur, gesprekken van begin tot eind. En we herinneren ons nooit hetzelfde als wat de ander zich herinnert van de gedeelde dagen en uren van onze jeugd, van onze gesprekken, van onze familie."
September 24, 2026
Naar aanleiding van alle media-aandacht verwacht je een éénlijnig verhaal over alcoholisme en een moeder-dochterrelatie, maar deze roman/essay/memoir(?) is veel gelaagder dan dat. Een boek dat eerst moet bezinken voor het weer losgelaten kan worden.
September 14, 2026
De discussie over de vraag of dit boek een roman of mémoire is, is voor mij geen interessante vraag na het lezen van dit verhaal. Connie Palmen bewijst in dit hele boek de kracht van beelden, de kracht van verhalen en de taal die daaraan verbonden zit. Zo'n slimme vrouw. Ik houd van haar manier van denken, haar stijl, herken mijzelf in haar worstelingen en verbaas mij tegelijkertijd om haar. Ook heerlijk paradoxaal.
In dit boek zijn het verhaal van haar moeder en het verhaal van alcohol eigenlijk de bovenlaag, waarbij de onderliggende vraag steeds is; hoe verhoud je je tot verhalen wanneer je weet dat die goed en gevaarlijk kunnen zijn? Hoe verhoud je je daarnaast tot een groep wanneer je ook weet dat dat goed en gevaarlijk kan zijn?
De beelden en verhalen die maken hoe je bijvoorbeeld naar alcoholgebruik kijkt; noem de alcohol Johnnie Walker, denk aan Fassbinder en onafhankelijke vrouwen als ‘onneembare burchten van seks en autonomie, ontembare passanten die dansend hun rokken optilden, vloekten als ketellappets en elke revolverheld met gemak onder tafel dronken’, hoe je drinkt ‘for company’ en je begrijpt waarom je drinkt.
Daarnaast de beelden en verhalen over bij een groep horen, hoe onze opvoeding, maar ons menszijn dat maakt ‘dat we hartstochtelijk ergens in willen geloven en dat we hartstochtelijk ergens bij willen horen. Ik [Connie] had altijd trots gemeend in elk geval van die zwakke plekken te zijn gevrijwaard.’ En dat laatste kon natuurlijk niet.
Het slimme wat Connie doet is dat ze tegelijkertijd de paradox van verhalen maken zo schitterend beschrijft. Het kan je zo gelukkig maken; ‘Denken is spannend en erotisch omdat het op onthulling uit is’, maar het kan je ook laten vastlopen: ‘Dankzij Henri Martin zie ik ook hoe alles wat we in taal voorgeschoteld krijgen een vorm van propaganda is, we voortdurend worden geronseld en verleid tot een manier van denken en daarmee tot het maken van keuzes.’
Wees dus voorzichtig met hoe je deze propaganda van Connie ‘me Tarzan’ leest. Ze zegt namelijk wel: ‘De waarde van je leven is vogelvrij, je schrijft je biografie niet zelf’, om dat vervolgens toch te proberen, ook al weet ze dondersgoed dat dat niet kan…
Voor een uitgebreidere duiding heb ik hierover een artikel geschreven: https://substack.com/@sbais/note/p-21...
In dit boek zijn het verhaal van haar moeder en het verhaal van alcohol eigenlijk de bovenlaag, waarbij de onderliggende vraag steeds is; hoe verhoud je je tot verhalen wanneer je weet dat die goed en gevaarlijk kunnen zijn? Hoe verhoud je je daarnaast tot een groep wanneer je ook weet dat dat goed en gevaarlijk kan zijn?
De beelden en verhalen die maken hoe je bijvoorbeeld naar alcoholgebruik kijkt; noem de alcohol Johnnie Walker, denk aan Fassbinder en onafhankelijke vrouwen als ‘onneembare burchten van seks en autonomie, ontembare passanten die dansend hun rokken optilden, vloekten als ketellappets en elke revolverheld met gemak onder tafel dronken’, hoe je drinkt ‘for company’ en je begrijpt waarom je drinkt.
Daarnaast de beelden en verhalen over bij een groep horen, hoe onze opvoeding, maar ons menszijn dat maakt ‘dat we hartstochtelijk ergens in willen geloven en dat we hartstochtelijk ergens bij willen horen. Ik [Connie] had altijd trots gemeend in elk geval van die zwakke plekken te zijn gevrijwaard.’ En dat laatste kon natuurlijk niet.
Het slimme wat Connie doet is dat ze tegelijkertijd de paradox van verhalen maken zo schitterend beschrijft. Het kan je zo gelukkig maken; ‘Denken is spannend en erotisch omdat het op onthulling uit is’, maar het kan je ook laten vastlopen: ‘Dankzij Henri Martin zie ik ook hoe alles wat we in taal voorgeschoteld krijgen een vorm van propaganda is, we voortdurend worden geronseld en verleid tot een manier van denken en daarmee tot het maken van keuzes.’
Wees dus voorzichtig met hoe je deze propaganda van Connie ‘me Tarzan’ leest. Ze zegt namelijk wel: ‘De waarde van je leven is vogelvrij, je schrijft je biografie niet zelf’, om dat vervolgens toch te proberen, ook al weet ze dondersgoed dat dat niet kan…
Voor een uitgebreidere duiding heb ik hierover een artikel geschreven: https://substack.com/@sbais/note/p-21...
September 4, 2026
Op de dag van publicatie ben ik gelijk naar de boekhandel gegaan omdat er ein-de-lijk een nieuwe roman van Connie was. Alleen: dit is helemaal geen roman te noemen!! Dit is meer een memoir, vervlochten met ingrijpend wereldnieuws uit de vorige eeuw. Op zich had dat geen probleem hoéven zijn. Maar zoals Charlotte Remarque schrijft in De Groene: ‘Je band met je moeder en je band met verslaving, het zijn twee van de kwetsbaarste, pijnlijkste dingen die er zijn […] [Maar] Johnnie Walker is een stugge, ingewikkelde tekst, en dat komt doordat de twee belangrijkste banden in de roman wel benoemd worden maar niet voelbaar zijn. Echt intieme scènes met Johnnie of moeder krijgen we nooit.’
Enkele mooie passages ten spijt, moet ik -met pijn in het hart-concluderen dat ik diep, diep, diep teleurgesteld ben.
Enkele mooie passages ten spijt, moet ik -met pijn in het hart-concluderen dat ik diep, diep, diep teleurgesteld ben.
October 3, 2026
Heerlijke complexe en veellagige zinnen in deze meest recente roman van Palmen. Wat kan ze toch geweldig schrijven.
September 22, 2026
Ik was er niet helemaal door gegrepen, maar wat een mooi einde!
September 4, 2026
Natuurlijk meerdere malen gejankt. Ik ken deze vrouw niet maar houd wel van haar, ze is de beste schrijfster die ik ooit gelezen heb. Ik zou dit boek danook niet kunnen beoordelen zonder mijn persoonlijke, emotionele band met het werk van de schrijfster te laten spreken. Ik zou alles wat Connie schrijft slikken voor zoete koek!
Het was geen 5-sterren-banger voor mij zoals De Vriendschap, I.M en Geheel De Uwe dat wel waren, waarschijnlijk omdat het geen roman was (al was dat het wel, maar ga de discussie over feit en fictie maar eens met haar aan) en soms begreep ik keuzes over volgorde niet helemaal, maar vooralsnog wauw, weer een eye-opener met zinnen die stuk voor stuk perfect zijn en op je inslaan. Love
Het was geen 5-sterren-banger voor mij zoals De Vriendschap, I.M en Geheel De Uwe dat wel waren, waarschijnlijk omdat het geen roman was (al was dat het wel, maar ga de discussie over feit en fictie maar eens met haar aan) en soms begreep ik keuzes over volgorde niet helemaal, maar vooralsnog wauw, weer een eye-opener met zinnen die stuk voor stuk perfect zijn en op je inslaan. Love
September 23, 2026
Laat je niet misleiden, dit boek is waanzinnig!
Read
September 30, 2026het antwoord op een boek van Connie Palmen is gewoon altijd ja
October 2, 2026
Heel erg mooi, met daarbovenop nog eens Palmens stem in mijn hoofd, worden dagen beter? Jullie kunnen eenzelfde ervaring als de mijne beleven als je haar debuut, De Wetten, gaat beluisteren op Spotify.
Dan kunnen jullie mij later bedanken.
Dan kunnen jullie mij later bedanken.
September 10, 2026
Het trok me aan en stootte me af. Er zaten kleine passages in die ik héél goed vond, zoals de reactie van haar ouders op haar debuutroman. Ik houd ook altijd wel van het zachte cynisme van Palmen en kon goed meekomen in haar fascinatie voor Ulrieke Meinhof en andere engerds. Maar dit boek heeft veel minder vlees op de botten dan de andere twee boeken die ik van haar gelezen heb, en was daardoor voor het grootste gedeelte gewoon een beetje saai. Een echt verhaal mist. Het is meer een reeks uitgewerkte notities.
September 15, 2026
Oh Connie.. de laatste 20 bladzijdes wel even een traantje weg moeten pinken. Wat een vrouw !!
October 4, 2026
Het werd door anderen reeds beschreven.
Een heel sterk zelfonderzoek over de essentie van het leven: van waar komen we, wat nemen we mee en hoe gaan/bouwen we zelf verder. Wat (ver-)bindt ons en wat juist niet?
En neen, ik wist niet dat er zoveel aanknopingspunten waren...
De grensstreek, de 3 broers, de getraumatiseerde moeder als oudste van een gezin, geloof in die uithoek, de link met Duitsland, de aanbidding van de ratio, het loskomen van het verleden door te studeren in de grote stad, dwepen met mannenwerelden, ...
Maar wat een vernuft en onvoorstelbare schrijfkunst ondanks haar (gewezen) verslaving.
Is het een testament? Ze verwijst zelf naar "Schlafen kann ich wenn ich tot bin".
Een heel sterk zelfonderzoek over de essentie van het leven: van waar komen we, wat nemen we mee en hoe gaan/bouwen we zelf verder. Wat (ver-)bindt ons en wat juist niet?
En neen, ik wist niet dat er zoveel aanknopingspunten waren...
De grensstreek, de 3 broers, de getraumatiseerde moeder als oudste van een gezin, geloof in die uithoek, de link met Duitsland, de aanbidding van de ratio, het loskomen van het verleden door te studeren in de grote stad, dwepen met mannenwerelden, ...
Maar wat een vernuft en onvoorstelbare schrijfkunst ondanks haar (gewezen) verslaving.
Is het een testament? Ze verwijst zelf naar "Schlafen kann ich wenn ich tot bin".
October 27, 2026
Helder, dit is geen roman, maar eerder een essay: beschouwend en reflecterend, vol meanderende volzinnen, zwanger van beschouwingen en herinneringen die zich tot memoir verheffen. En daarin is Johnnie Walker — symbool voor de drankverslaving — niet toevallig een van de personages, maar een levenslange goede vriend.
Hoofdpersonage is Connie Palmen die terugkeert naar haar jeugd en naar het momentum waarop ze beseft dat ze ‘anders’ is dan haar dorpsgenootjes met wie ze opgroeit.
Het is een dun boekje dat je het best met mondjesmaat leest: zo vol, zo fragiel en zo betekenisvol is het. Het gaat over de dood en over literatuur, over identiteit en ouderrollen. Daarbij denk ik aan de intense en prachtig beschreven moeder-dochterrelaties, die zich over generaties heen uitstrekken. Het gaat over familie, over vermogen en onvermogen, en bovenal over de kracht van woorden. Over het verlangen ergens bij te horen, in een poging aan onze existentiële eenzaamheid te ontsnappen.
Uiteindelijk gaat het over keuzes: de keuzes van moordenaars en terroristen om een bepaald pad in te slaan, maar ook die van Palmen om schrijver te worden, met alles wat daaraan ondergeschikt wordt — het niet krijgen van kinderen, het niet meer behoren tot een gemeenschap, de existentiële eenzaamheid.
Palmen is een intelligente, harde vrouw, ongenaakbaar — en dat voel je op elke bladzijde.
Ik vond het niet altijd eenvoudig om te lezen en bij momenten kwam het boek me toch wat pretentieus over. Palmen is een begenadigd schrijfster, maar in de eerste plaats is ze een intellectueel en een filosoof: erg zelfbewust, en niet geneigd om toegevingen te doen aan de lezer. Wat zou ze ook? Ze is overal en altijd, en zeker ook in dit boek, heerlijk authentiek zichzelf.
Hoofdpersonage is Connie Palmen die terugkeert naar haar jeugd en naar het momentum waarop ze beseft dat ze ‘anders’ is dan haar dorpsgenootjes met wie ze opgroeit.
Het is een dun boekje dat je het best met mondjesmaat leest: zo vol, zo fragiel en zo betekenisvol is het. Het gaat over de dood en over literatuur, over identiteit en ouderrollen. Daarbij denk ik aan de intense en prachtig beschreven moeder-dochterrelaties, die zich over generaties heen uitstrekken. Het gaat over familie, over vermogen en onvermogen, en bovenal over de kracht van woorden. Over het verlangen ergens bij te horen, in een poging aan onze existentiële eenzaamheid te ontsnappen.
Uiteindelijk gaat het over keuzes: de keuzes van moordenaars en terroristen om een bepaald pad in te slaan, maar ook die van Palmen om schrijver te worden, met alles wat daaraan ondergeschikt wordt — het niet krijgen van kinderen, het niet meer behoren tot een gemeenschap, de existentiële eenzaamheid.
Palmen is een intelligente, harde vrouw, ongenaakbaar — en dat voel je op elke bladzijde.
Ik vond het niet altijd eenvoudig om te lezen en bij momenten kwam het boek me toch wat pretentieus over. Palmen is een begenadigd schrijfster, maar in de eerste plaats is ze een intellectueel en een filosoof: erg zelfbewust, en niet geneigd om toegevingen te doen aan de lezer. Wat zou ze ook? Ze is overal en altijd, en zeker ook in dit boek, heerlijk authentiek zichzelf.
September 11, 2026
Veel van Connie gelezen en voor mij is dit haar meest intieme boek. Precies de juiste nabijheid. Geen woord teveel of te weinig. Ademloos genoten van elke letter.
Mijn boek vol ezelsoren, hier willekeurig een paar pareltjes:
“Dochters liegen beter over hun geluk dan zonen.” (P11)
“De ontdekking van de verbintenis tussen wat ik dacht en wat ik voelde was het begin van het geluk van de eenzaamheid, een geluk dat me sindsdien nooit meer heeft verlaten.” (P63)
“… volwassen worden draaide juist om het verdragen en omarmen van twijfels, innerlijke conflicten en ambiguïteit.” (P103)
“.. en dat de taal het machtigste middel is waarmee je van mensen moordenaars kunt maken.” P106
“Het is het type zelfmoordenaar dat definitief een einde wil maken aan de gespletenheid tussen echt en onecht aan het ziekmakende heen en weer gaan tussen het beeld van zichzelf als dader en als slachtoffer.” P164
“Al kon ik de omvang van het gemis onmogelijk bevatten, hetzelfde moment dat ik mijn moeder begeleidde op weg naar het einde, verliet ik Johnny Walker.” P226
Mijn boek vol ezelsoren, hier willekeurig een paar pareltjes:
“Dochters liegen beter over hun geluk dan zonen.” (P11)
“De ontdekking van de verbintenis tussen wat ik dacht en wat ik voelde was het begin van het geluk van de eenzaamheid, een geluk dat me sindsdien nooit meer heeft verlaten.” (P63)
“… volwassen worden draaide juist om het verdragen en omarmen van twijfels, innerlijke conflicten en ambiguïteit.” (P103)
“.. en dat de taal het machtigste middel is waarmee je van mensen moordenaars kunt maken.” P106
“Het is het type zelfmoordenaar dat definitief een einde wil maken aan de gespletenheid tussen echt en onecht aan het ziekmakende heen en weer gaan tussen het beeld van zichzelf als dader en als slachtoffer.” P164
“Al kon ik de omvang van het gemis onmogelijk bevatten, hetzelfde moment dat ik mijn moeder begeleidde op weg naar het einde, verliet ik Johnny Walker.” P226
October 26, 2026
‘Ik hou ervan alleen of met een geliefde in de auto te zitten. Zodra je de deuren dichttrekt verstomt het lawaai van de wereld, kom je terecht in een verstild tussengebied, tegelijkertijd buiten en binnen, in een tijd die voor je ligt en in het verleden dat nog even zichtbaar blijft in de achteruitkijkspiegel’ (151)
‘Vanaf het moment dat we elkaar kenden waren we begonnen met dit pijnlijke gesprek, overwonnen elke keer onze schroom, wisten dat deze liefde alleen slaagde als we onze schaduw belichtten’ (168)
‘Vanaf het moment dat we elkaar kenden waren we begonnen met dit pijnlijke gesprek, overwonnen elke keer onze schroom, wisten dat deze liefde alleen slaagde als we onze schaduw belichtten’ (168)
October 31, 2026
Ik heb dit boek niet gelezen, ik heb ermee gepraat. Er is niemand die me zo kan doen nadenken en doen herinneren als zij. Niemand die me zo vaak nieuwe inzichten geeft en er nog in slaagt om te doen denken dat ik ze zelf heb bedacht als zij. Niemand als Connie Palmen.
(Ik ben zó blij om haar live te hebben zien praten over dit boek, haar leven en haar schrijverschap - schreef ik nu net een pleonasme?)
(Ik ben zó blij om haar live te hebben zien praten over dit boek, haar leven en haar schrijverschap - schreef ik nu net een pleonasme?)
October 23, 2026
Weergaloos!! De negatieve recensies zijn voor mij onbegrijpelijk...
Het boek gaat over veel meer dan alcoholisme of het verlies van een moeder. Het gaat over identiteit. Over hoe wij mensen worden wie we zijn. En over de vraag hoeveel invloed we daar zelf op hebben. Het is eigenzinnig, scherp en ontroerend. Het boek zit, na het lezen, weer vol ezelsoren aan bladzijden waar filosofische overdenkingen het ongrijpbare in woorden weten te vatten. Ze blijven ongetwijfeld nog lang in mijn hoofd verder groeien en aan betekenis winnen. En dat is uiteindelijk toch het mooiste wat een boek kan doen.
"Hij zei dat het logisch was dat ik nooit over een intiem gesprek fantaseerde, omdat bij ons thuis alles intiem was, de blikken, aanrakingen, gesprekken, wij opgroeiden met een vader die in het weinige dat hij zei zijn gevoel betrok en met een moeder die met een onstuitbare directheid niets kon verbergen.
‘Je ziet het misschien zelf niet,’ zei hij, ‘maar jullie zijn onlosmakelijk verstrengeld.’"
Het boek gaat over veel meer dan alcoholisme of het verlies van een moeder. Het gaat over identiteit. Over hoe wij mensen worden wie we zijn. En over de vraag hoeveel invloed we daar zelf op hebben. Het is eigenzinnig, scherp en ontroerend. Het boek zit, na het lezen, weer vol ezelsoren aan bladzijden waar filosofische overdenkingen het ongrijpbare in woorden weten te vatten. Ze blijven ongetwijfeld nog lang in mijn hoofd verder groeien en aan betekenis winnen. En dat is uiteindelijk toch het mooiste wat een boek kan doen.
"Hij zei dat het logisch was dat ik nooit over een intiem gesprek fantaseerde, omdat bij ons thuis alles intiem was, de blikken, aanrakingen, gesprekken, wij opgroeiden met een vader die in het weinige dat hij zei zijn gevoel betrok en met een moeder die met een onstuitbare directheid niets kon verbergen.
‘Je ziet het misschien zelf niet,’ zei hij, ‘maar jullie zijn onlosmakelijk verstrengeld.’"
September 8, 2026
3.5 - Recensie volgt
Read
October 4, 2026Een te-ver-van-mijn-boekenbedshow om er iets zinnigs/overdachts/gewogens over te kunnen schrijven. Dus dan doen we het helemaal niet (of doe ik het nu toch wel?)
October 10, 2026
Geen woorden voor, geweldig
Read
October 4, 2026Eigenlijk ben ik geen liefhebber van de romans van Palmen. ‘De Wetten’ las ik als jonge twintiger vlak na verschijnen. Daarna heb ik haar werk niet meer geprobeerd, behalve misschien een paar hoofdstukken van ‘I.M.’ Ik vond het aanstellerig en kon me niet inleven in de personages. Een paar jaar geleden heb ik ‘De wetten’ nog eens geprobeerd, maar ben al snel gestopt.
Onlangs luisterde ik naar de podcast van BoekenFM en raakte geïnspireerd om toch eens met een andere blik ‘Johnnie Walker’ te proberen, totdat het panel aan de minpunten begon. ‘O ja, precies waarom ik niet zo’n zin heb in haar boeken’. Begin deze week, echter, liep ik tegen de roman aan in de bibliotheek in de kast voor boeken van een week… Pff, een hele inleiding waar niemand op zit te wachten… Kortom, ik heb het geleend.
Heerlijk om te genieten van de prachtige taal, al schoot die bij mij zo nu en dan het doel voorbij wanneer ik me afvroeg wat er nou werkelijk gezegd werd. Fijn ook als een schrijver (of spreker) niet terugschrikt om voor wat langere woorden een vergrotende trap te gebruiken in plaats van het er steeds vaker insluipende uit de Engelse taal geleende ‘meer’ voor een bijvoeglijk naamwoord te plaatsen. ‘Rechtvaardiger, waarachtiger en integerder’ klinkt in mijn oren echt beter dan meer rechtvaardig, etc.
Los van de taal raakte ik in het midden wel een beetje de weg kwijt - waar gaat dit naar toe? - om aan het einde ontroerd te zijn door de liefde voor het gezin van herkomst.
Waarover ik nog even blijf nadenken? We spinnen onze (levens)verhalen om betekenis te geven aan ons leven en onze plek in het grotere en kleinere geheel. Palmen benaderde dit filosofisch. Ik ben een liefhebber van de benadering van mythes volgens Joseph Campbell en sta even stil bij mijn eigen verhaal en de gedachte welke gaten ik daarin kan prikken.
Onlangs luisterde ik naar de podcast van BoekenFM en raakte geïnspireerd om toch eens met een andere blik ‘Johnnie Walker’ te proberen, totdat het panel aan de minpunten begon. ‘O ja, precies waarom ik niet zo’n zin heb in haar boeken’. Begin deze week, echter, liep ik tegen de roman aan in de bibliotheek in de kast voor boeken van een week… Pff, een hele inleiding waar niemand op zit te wachten… Kortom, ik heb het geleend.
Heerlijk om te genieten van de prachtige taal, al schoot die bij mij zo nu en dan het doel voorbij wanneer ik me afvroeg wat er nou werkelijk gezegd werd. Fijn ook als een schrijver (of spreker) niet terugschrikt om voor wat langere woorden een vergrotende trap te gebruiken in plaats van het er steeds vaker insluipende uit de Engelse taal geleende ‘meer’ voor een bijvoeglijk naamwoord te plaatsen. ‘Rechtvaardiger, waarachtiger en integerder’ klinkt in mijn oren echt beter dan meer rechtvaardig, etc.
Los van de taal raakte ik in het midden wel een beetje de weg kwijt - waar gaat dit naar toe? - om aan het einde ontroerd te zijn door de liefde voor het gezin van herkomst.
Waarover ik nog even blijf nadenken? We spinnen onze (levens)verhalen om betekenis te geven aan ons leven en onze plek in het grotere en kleinere geheel. Palmen benaderde dit filosofisch. Ik ben een liefhebber van de benadering van mythes volgens Joseph Campbell en sta even stil bij mijn eigen verhaal en de gedachte welke gaten ik daarin kan prikken.
September 27, 2026
Na 50 pagina’s wilde ik er eigenlijk wel mee stoppen. Al die illusieloze zekerheden die Connie Palmen – in prachtige zinnen, absoluut – bij je naar binnen giet. Ze weet het allemaal zo goed. Hoe mensen in elkaar zitten, waarom ze dit niet en dat wel doen, waarom je er wel of niet wat van te verwachten hebt. Ik miste onderbouwing die ik kan begrijpen en daarmee de mogelijkheid tot twijfelen. Maar tegelijkertijd wilde ik het toch allemaal wel weten. En gaandeweg raakte ik gefascineerd door de manier waarop ze vertelt over het gezin waar ze uitkomt, als een intense verstrengelde kluwen personen, waar niemand bij kan en waar je alleen maar uit kan als verrader; de moeder die alles verbindt en met onvoorwaardelijke/onverbiddelijke liefde bij elkaar houdt. Palmen vertelt het verhaal op de manier die haar past en ik mag het begrijpen of niet. Het is háár verhaal over hoe je omgaat met zoveel liefde, die je evengoed verstikkend zou kunnen noemen. Ze laat het allebei zien. Ik heb niet vaak een verhaal gelezen waarin die beide polen, liefde en beknelling, allebei overeind blijven. In dat licht waren ook de hoofdstukken over Ulrike Meinhof boeiend. Palmen is gefascineerd door Meinhof’s onverbiddelijke keuze voor een ander leven. Misschien is dat ook wel de fascinatie voor de onverbiddelijke ontsnapping uit het leven wat ze niet meer wilde. Ik ga toch naar vier sterren.
Displaying 1 - 30 of 130 reviews