What do you think?
Rate this book
Jean: het opzienbarende leven van De Neel
Van sommige mensen volstaat de voornaam. Zo is er maar één Jean en dat is de man die Nederland leerde wat wielrennen is. Bijna dertig jaar verzorgde Jean Nelissen het tv-commentaar in de Tour de France, een uit bronsgroen eikenhout gesneden stemgeluid. Toen het Nederlandse wielrennen in de tweede helft van de vorige eeuw zijn grootste successen vierde, was Jean ook op zijn hoogtepunt. De onderkoning van Limburg werd hij genoemd, een status die werd onderstreept door het kasteel dat hij bewoonde. Jean Nelissen was veel meer dan wielerverslaggever. Hij schreef net zo veel over het (Limburgse) voetbal en ontpopte zich tot een bijzondere dagbladjournalist. Als het leven een col buiten categorie zou zijn, dan was Jean Nelissen glansrijk bovengekomen. Maar wie boven is, moet ook weer naar beneden. En dat liep minder goed af. ‘Jean’ is een verslag van dat uitzonderlijke leven. Van kasteelheer tot zwerver, maar altijd met opgeheven hoofd. Mart Smeets over Jean Nelissen: ‘Wat een man!’
256 pages, Paperback
First published May 1, 2015
11 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
September 9, 2015
Aardige verzameling anekdotes over Jean Nelissen.
April 20, 2018
Een aardig portret over Jean Nelissen en de dagbladjournalistiek in de jaren'70. Jungmann probeert zelfs een laag dieper te komen, in de alcoholist die Jean helaas werd. Dat is ten dele maar gelukt helaas.
Wel staat het boek vol mooie anekdotes, over wielrennen, de Nos, de strijd om dorpen in Limburg. Zelf zette ik tijdens het lezen af en toe een fragment van Jean aan. Zijn geluid is immers ook tekenend voor mijn eigen jeugd. Ik kan me herinneren hoe woest ik was toen ze hem van de tour haalden. Nu weten we waarom.
Jean's leven lijkt zich uit de mijnwerkers' wereld te verheffen tot een gerespecteerd man. Maar uiteindelijk worden de verleidelijke kanten van dat leven, en zijn veranderde zelfbeeld hem fataal.
Dank Jean, voor dat je ons wielrennen hebt leren begrijpen, leren doorleven. En dank aan Bart Jungmann om ons deze spiegel voor te houden...
Wel staat het boek vol mooie anekdotes, over wielrennen, de Nos, de strijd om dorpen in Limburg. Zelf zette ik tijdens het lezen af en toe een fragment van Jean aan. Zijn geluid is immers ook tekenend voor mijn eigen jeugd. Ik kan me herinneren hoe woest ik was toen ze hem van de tour haalden. Nu weten we waarom.
Jean's leven lijkt zich uit de mijnwerkers' wereld te verheffen tot een gerespecteerd man. Maar uiteindelijk worden de verleidelijke kanten van dat leven, en zijn veranderde zelfbeeld hem fataal.
Dank Jean, voor dat je ons wielrennen hebt leren begrijpen, leren doorleven. En dank aan Bart Jungmann om ons deze spiegel voor te houden...
July 7, 2015
Recensie in NRC Handelsblad, 7 juli 2015:
Afgaande op de titel past Jean, over het leven van sportjournalist Jean Nelissen (1936 - 2010) in het rijtje met Kieft en Gijp. Boeken over complexe maar geliefde sport- en mediapersoonlijkheden, met een korte, krachtige naam op de omslag. Toch is deze biografie, door Volkskrant-verslaggever Bart Jungmann, van een heel andere orde dan de twee NS Publieksprijs-winnende boeken van Michel van Egmond.
Jungmann bouwt aan een geduldige zoektocht naar wie Nelissen was: hij begint bij het papieren archief dat de man uit Geleen naliet en verhaalt daarna over zijn illustere laatste openbare praatje, in augustus 2009, een jaar voor zijn dood. Nelissen is dan nog een man die je niet zomaar benadert.
Daarna komt de lezer steeds dichterbij, samen met Jungmann zelf, die zich toestaat emotioneel betrokken te raken bij zijn onderwerp. Nelissen wordt De Neel, de man die met een geheel eigen kijk op sportjournalistiek flink bijdroeg aan de opmars van De Nieuwe Limburger en als NOS-commentator Limburgse sjeu gaf aan een Franse wielerwedstrijd. Hij koppelde encyclopedische kennis aan bloemrijke verhalen over de helden op de fiets.
Maar wat Jean als biografie écht goed maakt, is dat het daar niet bij ophoudt. Jungmann schetst ook het beeld van een man met (te) veel eergevoel, die primeurs van ondergeschikte redacteuren inpikte. Hij móést bourgondisch leven, ook als hij dat zich niet kon veroorloven. En hij dronk zichzelf genadeloos richting een roemloos einde toen de Tour hem niet meer nodig had.
Doordat gewag wordt gemaakt van dingen die Jean bij leven vertelde en die (ook volgens de auteur) waarschijnlijk uit z’n duim zijn gezogen, twijfel je als vanzelf ook bij andere delen die over zijn vroege leven gaan. Dat hij zijn eerste fiets bijeen sprokkelde door onderdelen te zoeken op de boerderij van zijn grootvader – is dat dan onomstotelijk waar, als Nelissen zelf de enige bron kan zijn geweest? Of dat hij op zijn achttiende bij toeval getuige was van de oprichting van de eerste betaaldvoetbalclub van het land, Fortuna ’54 ? Bovendien bestaat het middenstuk uit wel erg veel anekdotes, zonder dat er nog enige vaart in het levensverhaal zit.
Niet dat die anekdotes vervelen, dat niet. Ze zijn prachtig. Zo had Nelissen een hekel aan voetbalfoto’s waar de bal niet op te zien was, dus had hij een la met uitgeknipte ballen op verschillende groottes, om erbij te plakken als de waarheid niet voldeed.
Het definitieve verval zet veertig pagina’s voor het einde in. Nelissen verhult zijn drankmisbruik niet meer en als de NOS hem aan de kant zet, gaan de remmen helemaal los. De Neel heeft in de Avondetappe van Mart Smeets tussen 2003 en 2007 nog wel een dagelijks item, maar zijn lichaam is er zo slecht aan toe dat een close-up geen optie meer is.
Dit boek kon alleen na het overlijden van zijn naamgever geschreven worden. Nu de hoofdpersoon niet meer bij leven te kijk kan worden gezet, zijn zijn naasten open en eerlijk. Een completer en evenwichtiger boek over de man die Nederland naar wielrennen leerde kijken, is er niet.
Afgaande op de titel past Jean, over het leven van sportjournalist Jean Nelissen (1936 - 2010) in het rijtje met Kieft en Gijp. Boeken over complexe maar geliefde sport- en mediapersoonlijkheden, met een korte, krachtige naam op de omslag. Toch is deze biografie, door Volkskrant-verslaggever Bart Jungmann, van een heel andere orde dan de twee NS Publieksprijs-winnende boeken van Michel van Egmond.
Jungmann bouwt aan een geduldige zoektocht naar wie Nelissen was: hij begint bij het papieren archief dat de man uit Geleen naliet en verhaalt daarna over zijn illustere laatste openbare praatje, in augustus 2009, een jaar voor zijn dood. Nelissen is dan nog een man die je niet zomaar benadert.
Daarna komt de lezer steeds dichterbij, samen met Jungmann zelf, die zich toestaat emotioneel betrokken te raken bij zijn onderwerp. Nelissen wordt De Neel, de man die met een geheel eigen kijk op sportjournalistiek flink bijdroeg aan de opmars van De Nieuwe Limburger en als NOS-commentator Limburgse sjeu gaf aan een Franse wielerwedstrijd. Hij koppelde encyclopedische kennis aan bloemrijke verhalen over de helden op de fiets.
Maar wat Jean als biografie écht goed maakt, is dat het daar niet bij ophoudt. Jungmann schetst ook het beeld van een man met (te) veel eergevoel, die primeurs van ondergeschikte redacteuren inpikte. Hij móést bourgondisch leven, ook als hij dat zich niet kon veroorloven. En hij dronk zichzelf genadeloos richting een roemloos einde toen de Tour hem niet meer nodig had.
Doordat gewag wordt gemaakt van dingen die Jean bij leven vertelde en die (ook volgens de auteur) waarschijnlijk uit z’n duim zijn gezogen, twijfel je als vanzelf ook bij andere delen die over zijn vroege leven gaan. Dat hij zijn eerste fiets bijeen sprokkelde door onderdelen te zoeken op de boerderij van zijn grootvader – is dat dan onomstotelijk waar, als Nelissen zelf de enige bron kan zijn geweest? Of dat hij op zijn achttiende bij toeval getuige was van de oprichting van de eerste betaaldvoetbalclub van het land, Fortuna ’54 ? Bovendien bestaat het middenstuk uit wel erg veel anekdotes, zonder dat er nog enige vaart in het levensverhaal zit.
Niet dat die anekdotes vervelen, dat niet. Ze zijn prachtig. Zo had Nelissen een hekel aan voetbalfoto’s waar de bal niet op te zien was, dus had hij een la met uitgeknipte ballen op verschillende groottes, om erbij te plakken als de waarheid niet voldeed.
Het definitieve verval zet veertig pagina’s voor het einde in. Nelissen verhult zijn drankmisbruik niet meer en als de NOS hem aan de kant zet, gaan de remmen helemaal los. De Neel heeft in de Avondetappe van Mart Smeets tussen 2003 en 2007 nog wel een dagelijks item, maar zijn lichaam is er zo slecht aan toe dat een close-up geen optie meer is.
Dit boek kon alleen na het overlijden van zijn naamgever geschreven worden. Nu de hoofdpersoon niet meer bij leven te kijk kan worden gezet, zijn zijn naasten open en eerlijk. Een completer en evenwichtiger boek over de man die Nederland naar wielrennen leerde kijken, is er niet.
February 18, 2016
Mooi geschreven biografie over Jean Nelissen. Jungmann beschrijft het leven van Nelissen chronologisch, maar met een originele insteek. In ieder hoofdstuk staan een of meerdere personen centraal die in die periode belangrijk waren in Jeans leven. De laatste hoofdstukken leggen de tragiek van de persoon Jean Nelissen pijnlijk bloot.
January 3, 2016
Zeer gedegen journalistieke biografie, maar jammer genoeg eindredactioneel bijzonder slordig: vol met spelfouten. Warrige structuur ook en lang niet altijd even stijlvast.
Want to read
July 13, 20259 t3
Displaying 1 - 6 of 6 reviews