"Ile zła, tyle dobra. Piętnasty dzień Porannej Mgły tysiąc dwusetnego roku będzie strużką światła, które rozświetli Erethreis na nowo. Odrodzi się wtedy pierwszy z przepełnionych dobrem okruchów naszego boga czasu i śmierci".
Vasharoth nie podzielił się na siedem, a czternaście części. Łączą się one w pary, tworząc komplementarne całości przypisane siedmiu grzechom. Czy grupa wybrańców ujarzmi swoje przeznaczenie i wypełni boską misję?
Po tragicznych wydarzeniach w Kuźni Bogów szóstka przyjaciół dzieli się na dwie grupy. Souji, Beatrice i Seth wyruszają do Akademii Magii, aby zdobyć informacje o Throsis oraz spotkać się z Astrid Erethreis, spadkobierczynią Romulusa.
Co jeszcze odnajdą w murach Akademii? Czy podołają wyzwaniom, jakie postawi przed nimi świat pełen intryg i układów? Czekają na nich egzaminy, nowe przyjaźnie i wszechobecna magia!
Urodzony w październiku 1997 roku w Lublinie. Dzieciństwo oraz nastoletnie życie spędził w Kozłówce na Lubelszczyźnie, a obecnie mieszka i studiuje w samym Lublinie na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej. Od dziecka zafascynowany fantastyką, szczególnie światami wykreowanymi przez J. K. Rowling i J. R. R. Tolkiena. Fan gier komputerowych, podróży, muzyki metalowej, mangi i anime. W wolnych chwilach poświęca się pływaniu, jest również licencjonowanym nurkiem. Pasjonują go mapy oraz ich tworzenie. Wraz z partnerką życiową oraz twórczą - K.W. Janoska, zadebiutowali pierwszym tomem sagi "Vasharoth: Ścieżki Przeznaczenia" w 2022 roku, a całość fabularna ma zawrzeć się w siedmiu tomach.
"Meandry Magii" to kolejny tom fenomenalnej sagi high fantasy "Vasharoth" autorstwa Katarzyny Janoska i Szymona Brennenstuhla. To już czwarty raz gdy spotykamy się z wybrańcami, którzy mają przed sobą niezwykle ważne zadanie. Jest to dopiero księga pierwsza tomu 4, a wzbudza w czytelniku tak wiele emocji! Jeśli robiłabym podsumowania roku to nie miałabym najmniejszego problemu by wskazać numer jeden na liście najlepszych książek jakie przeczytałam w tym roku.
Przy tak zaawansowanej historii, jest to bezpośrednia kontynuacja poprzedniej części, autorzy zadbali o komfort czytania i nie tylko w trakcie lektury przypominali ważniejsze fakty, ale również zmieścili streszczenie poprzednich części by czytelnik mógł sobie odświeżyć wydarzenia z minionych tomów.
Nie wiele mogę Wam zdradzić na temat samych wydarzeń czy fabuły, ale powiem jedno: cały koktajl, czy może bardziej na miejscu byłoby rzec eliksir, emocji gwarantowany - od radości, szczęścia przez smutek, niepokój czy złość. Przy tej książce nie da się ani przez chwilę nudzić, a relacje między bohaterami i osobami, które pojawiają się w ich życiu są bardzo różnorodne. Widać również jak relacje między samymi bohaterami ewoluują i dochodzą do głosu. Siła przyjaźni jaką tutaj możemy ujrzeć zdecydowanie bardziej przywodzi na myśl niezwykłą rodzinę, tak bliscy są sobie nasi bohaterowie.
Intryga jaką autorzy tutaj zawiązali i zaplanowali, walka jaka czeka na naszych bohaterów... Wszystko jest na najwyższym poziomie i szczegółowo zaplanowane. Widać, że cała fabuła została zaplanowana i to nie tylko na tą jedną książkę, ale na całą serię.
Mogłabym się zachwycać tą książką i jej treścią godzinami! Jej czytanie to była prawdziwa przygoda, na którą z przyjemnością się wybrałam. A skoro o zachwytach mowa... To Kasia zrobiła świetną robotę przy oprawie graficznej i pięknych ilustracjach w środku książki, jak i tych dodatkowych.
Zawsze będę Wam polecać tą sagę! Zdecydowanie jest warta czasu z nią spędzonego! Erethreis na zawsze zamieszkało w moim sercu wraz z jego mieszkańcami.
Od samego początku mojej "podróży" przez Erethreis niezwykle ciekawi mnie to, w jaki sposób funkcjonuje ten świat, a ta część nakarmiła moją ciekawość niczym ciasta Tyberiusza ;) Wspólne studiowanie z bohaterami w Akademii i poznawanie tajników magii było wspaniałą przygodą... i jak zawsze pełną emocji! Nie mogę się doczekać kolejnej księgi 4 tomu, bo ta tylko bardziej pobudziła apetyt!
Seria książek o Vasharocie ma specjalne miejsce w moim sercu. Bardzo łatwo mnie zarazić entuzjazmem i miłością, kiedy autorzy są tak zaangażowani w swoje dzieło. I chyba to jest to co najbardziej lubię w Vasharocie, że Kasia i Szymon zarażają wręcz miłością innych do swojego uniwersum. Z niecierpliwością czekam na kolejną część🩵💙
Nie macie pojęcia, jak bardzo się cieszę, że znowu mogłam wrócić do mojej komfortowej serii! ❤️
Ten tom jest na pewno spokojniejszy niż poprzednie, ale żeby was to nie zmyliło - bardzo dużo się tutaj dzieje! Tylko te wydarzenia są trochę bardziej rozłożone w czasie. „Meandry Magii” przenoszą nas do Akademi Magii, czyli jednej z najpotężniejszych organizacji w całym Erethreis. Pochłaniałam wszystkie opisy oraz zasady funkcjonowania z zapartym tchem i pragnąc więcej! Zgłębiamy tutaj również wiele tajemnic: i te związane z wykorzystaniem magii, jak i te związane z przeszłością i bogiem Vasharothem!
Tym razem bohaterowie zostali podzieleni i poznajemy tutaj wydarzenia z perspektywy Soujiego, Beatrice oraz Setha. Widzimy, jak bohaterowie z tym tomie dojrzewają i odnajdują pewność siebie. Szczególnie podobał mi się rozwój relacji Souijego i Beatrice - widać tutaj ogrom emocji, które bohaterowie w końcu pozwalają sobie uwolnić! Jestem też zachwycona tym, jak ogromną przemianę przeszedł Seth - z nieśmiałego chłopca, w potężnego maga, zdającego sobie sprawę z własnej siły.
Na samym końcu oczywiście zostałam zaskoczona, tym kto okazał się Throsis i jak to wszystko zostało bardzo przemyślanie poprowadzone! Nie obyło się również bez epickiej walki, co absolutnie w tej serii kocham!
Tak jak wspomniałam, ten tom jest trochę spokojniejszy, jednak uważam, że wszystko to ma sens i dobrze oddaje aktualny stan bohaterów. Z ogromną niecierpliwością czekam na kontynuację! ❤️
❄️ Dzisiaj jest twój pierwszy dzień w Akademii Magii, a zajęcia, w których uczestniczysz, to wprowadzenie do źródeł magicznych. Siedzisz w ostatniej ławce, bo tylko tam czujesz się bezpiecznie. Opierasz głowę na dłoni i starasz się skupić uwagę na czymś ciekawym. Błądzisz wzrokiem po sali pełnej studentów, aż dostrzegasz migoczące pyłki. Podążasz ich śladem, a twoje spojrzenie zatrzymuje się na zielonowłosym chłopaku - Sethcie. Widzisz, że notuje każde słowo pani profesor jak szalony, ale oprócz tego dostrzegasz też coś jeszcze… Jego oczy błyszczą, a gdzieś na ich dnie spoczywa głód wiedzy. Nie spodziewałeś się, że taka postawa tak cię poruszy i sprawi, że na twoim ciele pojawią się ciarki. W końcu wystarczyła tylko JEDNA osoba, żeby i w tobie przebudzić pragnienie. Pragnienie poznania każdego najmniejszego szczegółu dotyczącego świata, w którym się znalazłeś.
❕Wrota Akademii Magi właśnie się przed tobą otworzyły❕
❄️ Razem z Soujim, Sethem i Beatrice będziesz zgłębiać wiedzę na temat magii i dowiesz się JESZCZE więcej o Erethreis. Co za tym idzie, Akademia Magii daje postaciom nowe możliwości! Uważam, że autorzy bardzo dobrze wykorzystali potencjał tego miejsca, żeby rozwinąć swoich bohaterów. Każdy z nich stawiał kroki w innym tempie, ale wszystkich doprowadziły do jednego miejsca. Bo jak już wiemy, nie przybyli oni tu tylko i wyłącznie po to, żeby czegoś się nauczyć i wzmocnić swoje moce. - Ich głównym celem jest odnalezienie i pokonanie Throsis, które jest pisane jednemu z nich.
No i jak się szybko okazuje, w Akademii nie będzie ANI miło, ANI kolorowo, bo nie należy do takich miejsc. Liczą się tutaj układy i wysoki status społeczny. Do tego KAŻDY ze sobą rywalizuje i nie chodzi tutaj tylko o studentów 🫣
❄️ A skoro trafiamy do całkiem nowego miejsca, poznajemy również nowe postaci: te, które od razu skradną naszą sympatię, jak i te, które znienawidzimy i będziemy mieli ochotę udusić gołymi rękoma. Jednak mimo natłoku bohaterów nikt nie gubi się w tłumie, bo mamy do czynienia z NAPRAWDĘ różnymi osobami. I nie chodzi tutaj tylko o rasy, ale również o ich charakterki. Dzięki temu każdy z nich zapada w pamięci na dłużej. Chociaż nie będę ukrywać, że szczególnie jedna osoba skradła moje serce i tutaj patrzę na Aeliusa 👀
❄️ Na wyróżnienie zasługują również szczegółowe opisy, które działają na naszą wyobraźnię. Sprawiają, że wszystko staje się bardziej namacalne i pozwalają poczuć się tak, jakbyśmy sami byli studentami przechadzającymi się korytarzami Akademii, na których mijamy głównych bohaterów. Uważam, że klimat tego miejsca został oddany w 101%, a sama Akademia, zarówno pod względem architektonicznym, jak i wystroju, zrobiła na mnie ogromne wrażenie. To dosłownie MAGICZNE miejsce, w którym poczujemy się jak małe, nic nieznaczące istotki.
❄️ Ten tom jest przepełniony całą gamą emocji, a sam koniec sprawił, że nie mogłam oderwać się od książki. Kartkowałam strony jak szalona, moje serce waliło, a ja na moment zapomniałam, jak oddychać. Kocham to, jak autorzy wszystko skrzętnie utkali. Nic nie było tutaj przypadkowe, a rzeczy, które wydawały się mało istotne, zyskały na znaczeniu. Zauważamy, że już od samego początku podsuwano nam pod nos podpowiedzi dotyczące tego, KTO MOŻE BYĆ THROSIS. Sama końcówka jest dynamiczna i wiele się dzieje, ale wszystko zostało opisane w taki sposób, że jesteśmy w stanie nadążyć za wydarzeniami.
❄️ Akademia Magii odkrywa przed nami KAWAŁ ŚWIATA i rozkłada na czynniki pierwsze system magiczny. To tylko pokazuje, jak wiele do zaoferowania ma świat stworzony przez autorów, bo dosłownie tętni on życiem! Nie są to też suche fakty, które zostały od tak rzucone w historię 🤭 Jak już wcześniej wspomniałam, pojawiają się tutaj wykłady, w których uczestniczymy razem z bohaterami, a oprócz tego mamy wgląd we fragmenty książki idola Setha. Uważam, że takie rozwiązanie wyszło na plus, bo informacje, których jest naprawdę wiele, NIE PRZYTŁACZAJĄ.
❄️ W tym tomie zagrało dosłownie wszystko! Bardzo podoba mi się rozwój historii i to, że autorzy WYKORZYSTUJĄ PEŁEN potencjał świata, który stworzyli. Zaczynając pierwszy tom, nie spodziewałam się, że Vasharoth bez proszenia wtargnie do mojego serca i zagości w nim na stałe. Nawet nie wiecie, jak bardzo kocham tę historię i tych bohaterów 🥹
"Choć gdybym tylko mógł, wziąłbym cały gniew losu na siebie..."
Witajcie kochani w tym szczególnym dniu 💚
Dziś kolejny raz przychodzę do was z moją recenzją/opinią na temat pierwszej części czwartego tomu jednej z mojej ulubionej Polskiej serii fantasy. Saga Vasharoth już kolejny rok towarzyszy mi jesienią i mam nadzieję, że nie zmieni się to aż do postawienia przez autorów ostatniej, definitywnej kropki. Nie umiem sobie szczerze wyobrazić tej serii wydawanej w innym terminie poza aurą jesienno-zimowej.
"Ile zła, tyle dobra. Piętnasty dzień Porannej Mgły tysiąc dwusetnego roku będzie strużką światła, które rozświetli Erethreis na nowo. Odrodzi się wtedy pierwszy z przepełnionych dobrem okruchów naszego boga czasu i śmierci".
Vasharoth nie podzielił się na siedem, a czternaście części. Łączą się one w pary, tworząc komplementarne całości przypisane siedmiu grzechom. Czy grupa wybrańców ujarzmi swoje przeznaczenie i wypełni boską misję?
Po tragicznych wydarzeniach w Kuźni Bogów szóstka przyjaciół dzieli się na dwie grupy. Souji, Beatrice i Seth wyruszają do Akademii Magii, aby zdobyć informacje o Throsis oraz spotkać się z Astrid Erethreis, spadkobierczynią Romulusa.
Co jeszcze odnajdą w murach Akademii? Czy podołają wyzwaniom, jakie postawi przed nimi świat pełen intryg i układów? Czekają na nich egzaminy, nowe przyjaźnie i wszechobecna magia!
"Obiecuję, że jeśli cokolwiek pójdzie nie tak, jeśli ponownie znajdziemy się w sytuacji bez dobrego zakończenia... Uratuję was. Nawet kosztem własnego życia".
Zacznijmy może od małego sprostowania — ja dalej nie otrząsnęłam się po trzecim tomie. I można określić, że mój stan psychiczny był lekko zbliżony do tego, jak możemy zaobserwować w jednym z dopełnień w Meandrze magii (a którą mam w planach cosplayować już w grudniu).
Jednak nigdy nie umiem wyjść z podziwu i zachwytu, jak z tomu na tom Kasia z Szymonem rozwijają i rozbudowują całe uniwersum, starając się z drobiazgową precyzją dopilnować, by wszystko było w odpowiednim miejscu i czasie.Zapewne właśnie to najbardziej za każdym razem zachwyca mnie w całej serii, dbanie by każdy boleśniejszy lub radośniejszy moment wpływał na rozwój bohatera, ale nie na całkowitą i niezrozumiałą przemianę. Każda akcja ma swoją reakcję. A także to jak bardzo ludzcy wydają się bohaterowie, którzy zamieszkali w moim serduszku.
"Sue... Ja zaczynam bać się tego miejsca".
W tej części możemy doświadczyć nie tylko jak zawsze przepięknych rysunków przygotowanych przez Kasię, to również mam wgląd w urywki ksiąg, które czytają nasi bohaterowie. Akt również poznacie nowe urocze zwierzęta, ale także nowych wrogów skrywających się w murach akademii.
I choć mogłoby się wydawać, że mamy w tej części doczynienia jedynie z trójką bohaterów, yo nic bardziej mylnego. Jednakże nic więcej nie zdradzę, choć może pozostawię wam ten jeden cytat, który powinien trafić do księgi powiedzeń Elizabeth: "Ranze Bayns! [...] Czy tobie do reszty mózg wypłukało?! Twoje łajby są mądrzejsze od ciebie, pacanie!"
I tym pozytywnym akcentem zakończę już moje opiewanie sagi, bo mam wrażenie, że nie uda mi się już nic sensownego wymyślić. Moja ocena to 11/10 i z niecierpliwością wyczekuję ciągu dalszego 🥹 Za możliwość objęcia ambasadoratu dziękuję @vasharoth
„Vasharoth: Meandry Magii” autorstwa S.J. Brennenstuhla i K.W. Janoskiej, która jest również autorką okładki i ilustracji (Wydawnictwo Erethreis).
Książka otrzymana w ramach współpracy barterowej.
Bezpośrednia kontynuacja wydarzeń z „Kuźni Bogów” dzieli naszą siódemkę na dwie grupy. Wraz z Sethem, Soujim i Beatrice trafiamy do Akademii Magii, gdzie przebywa Astrid Erethreis. Bohaterowie chcą zdobyć od niej informacje o kolejnym Throsis.
To dopiero połowa czwartego tomu, a już tak wiele się wydarzyło! Ta książka to coś niesamowitego na polskiej scenie fantasy. Świat niezmiennie jest, dosłownie i w przenośni, NIEZIEMSKI. On naprawdę żyje, funkcjonuje i działa. Trzeba mieć niesamowity umysł, by stworzyć coś takiego, a przecież uniwersum cały czas się rozwija. W „Meandrach Magii” wchodzimy nieco głębiej w świat nauki akademickiej Erethreis. Poznajemy multum nowych postaci, zależności i historii, a wszystko to otulone klimatem dark academia. Trudno nie porównać pierwszej księgi czwartego tomu do Harry'ego Pottera, jednak mnie wątki akademickie bardziej kojarzyły się z „Wiedźminem”. Jak zawsze jednak Szymon i Kasia prezentują własne podejście do tego nurtu, tworząc coś całkowicie unikalnego, świeżego i wyjątkowego.
Tyle emocji mną targa podczas pisania tej recenzji, że sam nie wiem, na co w pierwszej kolejności zwrócić uwagę. Obecnych fanów raczej nie muszę przekonywać. Już wybitna „Kuźnia Bogów” pokazała, że chyba nie ma lepszej polskiej fantastyki na rynku. Dlatego poprzeczka została postawiona niezwykle wysoko i nie powiedziałbym, że jest lepiej niż było, ale nie jest też gorzej! „Meandry Magii” trzymają bardzo wysoki poziom. Niemniej, jeśli komuś nie podobała się pierwsza czy druga część, to nie wiem, po co miałby dalej czytać serię i śledzić jej recenzje. Wtedy to po prostu literatura nie dla niego. Jest jednak parę rzeczy, o których muszę napisać, bo mogą zaskoczyć. Są też pewne cechy, które wcześniej nie rzucały mi się tak mocno w oczy.
Przede wszystkim „Meandry Magii” wyróżniają się na tle poprzednich części znacznie większą dawką melodramatyczności i romansu, które nie wszystkim mogą przypaść do gustu. Mówiąc o aktorach na scenie miłosnej, raczej nikogo nie zaskoczę, że chodzi o Beatrice i Soujiego. Romans rozkwitł tutaj na dobre i doczekał się swojego dopełnienia, dostarczając niejednokrotnie scen, które mogą wynudzić osoby niecierpiące wątków miłosnych w fantastyce, a znam paru takich ludzi. Powody eskalacji konfliktów miłosnych nie zawsze wydawały mi się logiczne, ale trzeba pamiętać, że perspektywa obserwatora różni się od perspektywy uczestnika tych niezwykle trudnych emocjonalnie wydarzeń. Dodatkowo bardzo zaskoczyła mnie scena miłosnego uniesienia. Z jakiegoś nieznanego mi powodu nie spodziewałem się taką zobaczyć kiedykolwiek u tych autorów.
A skoro już mowa o emocjach, muszę zwrócić uwagę na coś, co wcześniej nie rzucało mi się w oczy tak bardzo jak teraz. Otóż reakcje postaci na wydarzenia wydawały mi się często zbyt dramatyczne, wręcz teatralne w stosunku do sytuacji, które je wywoływały. Beatrice nieustannie płakała, a Souji, gdy się zdenerwował, rzucał krzesłami niczym Magda Gessler talerzami. I absolutnie nie piszę tego w negatywnym kontekście! Czuję się w obowiązku o tym wspomnieć, ale jednocześnie uznałem to za piękną cechę wyróżniającą twórczość Kasi i Szymona. Te przesadnie dramatyczne reakcje kojarzą mi się przede wszystkim z anime i mocno czuć, że autorzy wychowali się na tym medium.
Istny rozkwit rozwoju osobowościowego zaliczył w „Meandrach Magii” Seth, który wreszcie znalazł miejsce, w którym czuje się dobrze. Już nie jest nieobytym w społeczeństwie, przestraszonym dzikusem. Czuję się jak ojciec chrzestny, który obserwował, jak nastolatek dojrzewa i rozwija się jako człowiek. Tak, człowiek, bo te postacie żyją nie tylko na kartach powieści, ale również poza nimi. Jak żadne inne mają swoje życie i gdzieś tam sobie egzystują, nawet kiedy akurat nie czytam o tym, co porabiają. Aż tak mocno wszedł mi Vasharoth, że nie potrafię inaczej postrzegać tych postaci. Mój mózg zwyczajnie nie przyjmuje do wiadomości, że to tylko fikcyjni bohaterowie serii.
Następny akapit tej zdecydowanie zbyt długiej „recenzji” poświęcę wątkowi Beatrice, która w tej księdze cierpiała, i to bardzo, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. Jestem pod ogromnym wrażeniem, że autorzy potrafią podejmować się opisywania takich scen i nie boją się brutalności swojego świata. Nie udają, że wszyscy żyją wśród kwiatków i jeżdżą po tęczy na jednorożcach. Takie sceny są potrzebne, by odpowiednio spotęgować napięcie emocjonalne i doprowadzić trudne wydarzenia do wyrazistej kulminacji. Całość pięknie się zazębia i prezentuje idealny balans między akcją, dramatem a heheszkami. Ja jestem ten dziwny, dla którego scen akcji nawet w książkach mogłoby w ogóle nie być, ale te napisane przez Szymona i Kasię nie są takie złe.
Zakończenie było dla mnie sporym zaskoczeniem - nie spodziewałem się takiego rozwiązania wątków. Szczególnie że autorzy bardzo lubią nas kąsać i podrzucać różne poszlaki, czasem prawdziwe, a czasem niekoniecznie. Trzeba umieć czytać między wierszami i głębiej analizować przedstawiane wydarzenia. Ale tak czy inaczej na końcu pojawia się uczucie w stylu: „No taaaak, to ma sens!”. Podoba mi się, jak autorzy podsuwają nam za pośrednictwem bohaterów jedną z możliwych odpowiedzi, a później okazuje się, że to jednak nie to. Ale ziarno niepewności zostało już zasiane. Tak właśnie miałem w przypadku pewnego stwierdzenia dotyczącego Tyberiusza. Pomyślałem wtedy, że czemu sam na to nie wpadłem, ale okazało się to przynajmniej na ten moment nieprawdziwe.
No i otrzymaliśmy księgę 4.1 przewspaniałego „Vasharoth”, który przez półtora tygodnia zapewniał mi komfortowe wieczory z książką. Już od dość dawna nieświadomie odchodzę od fantastyki, bo coraz rzadziej znajduję w niej to, co tak bardzo kochałem w tym gatunku. Może się starzeję i dziadzieję, ale fantastyka nie daje mi już tyle radości i ekscytacji. Szybko mnie nudzi albo wręcz z lenistwa nie chce mi się śledzić skomplikowanych zależności nowego świata. Ale „Vasharoth” przywraca mi tę dziecięcą radość z czytania fantasy. Podczas lektury czuję się jak dziecko. Wyłączam telefon, przykrywam się kocykiem i zanurzam w świecie, który tak bardzo kocham nieprzerwanie od 2022 roku.
„Vasharoth” to nowa era polskiej fantastyki, prawdziwy renesans gatunku, który cudownie wypełnia moje serce ciepłem i radością. Przy „Meandrach Magii” bawiłem się niesamowicie. Czułem się, jakbym znalazł się w odpowiednim miejscu i czasie, jakby wszystkie ścieżki czasowe doprowadziły mnie właśnie do tego momentu, w którym mogę zanurzyć się w Erethreis, by wraz z bohaterami spędzić chociaż jeden dzień dłużej.
„Meandry Magii” to wspaniała kolejna odsłona najlepszej serii. Może nie jest to najlepsza część z całej czwórki, ale w żadnym stopniu nie odstaje jakością od poprzedniczek. Autorzy wszystko przemyśleli co do milimetra i z ogromną starannością podeszli do przedstawienia nam swojej niesamowitej wizji Erethreis. A to jeszcze nie koniec zabawy! Już niedługo ma się pojawić druga księga czwartego tomu, która dopełni historię i zapewni mnóstwo wspaniałej rozrywki na kolejne dni.
Mam nadzieję, że wielu z Was już kojarzy mnie lub będzie kojarzyć właśnie z tą serią, bo to coś, z czym chciałbym być utożsamiany. A tak czy siak dalej będę czytał, bawił się i ekscytował kolejnymi odsłonami, polecając je Wam na każdym kroku. To jest ten mój ukochany moment każdego roku, niczym czekanie na umiłowany serial i branie wolnego na jego premierę, by choć na chwilę oderwać się od szarej rzeczywistości i zanurzyć w świecie, który kocha się całym sercem.
Jeśli doczytałeś/aś do tego momentu mój wywód, to gratulacje! Cegiełki Szymona i Kasi nie będą więc dla Ciebie żadnym wyzwaniem.