Nie ma w Polsce drugiego takiego budynku, który od kilkudziesięciu lat nieustannie budzi emocje. Dla wielu Polaków to symbol zniewolenia - niechciany dar Stalina, który bezwzględnie należałoby zetrzeć z powierzchni ziemi. Pomysł zresztą nienowy. Pałac wyleciał w powietrze w finałowej scenie Rozmów kontrolowanych, grzebiąc komunistycznych dygnitarzy. W rzeczywistości wciąż jednak góruje nad miastem, będąc – ku rozpaczy jednych, radości innych – jego symbolem i turystyczną atrakcją. To z jego trzydziestego piętra najchętniej ogląda się panoramę Warszawy, nie pominą go autorzy żadnego przewodnika po mieście.
Antologia reporterskich opowieści o Pałacu zawiera kilkadziesiąt tekstów z okresu obejmującego ponad sześćdziesiąt lat jego istnienia: od Symbolu przyjaźni i pokoju, Dumy, siły, radości, przez Tort z piaskowca, Kamienny kwiat, po Obronę Sali Kongresowej i Duchy w Pałacu. To historia niekończącej się dyskusji, czym Pałac Kultury i Nauki, był, jest i będzie.
Great photos! Many very interesting essays, especially those at the beginning and end. A little too many communist-propaganda essays in the middle -- too many because they all read the same. But otherwise a good read and a nice idea for a book.
Plusy tej publikacji to przede wszystkim ciekawe zdjęcia oraz teksty Beaty Pawlak, Cezarego Łazarewicza i Angeliki Kuźniak. Minus to brak komentarzy redaktorek (zwłaszcza dotkliwy w pierwszej, PRL-owskiej, części tekstów; dobrym przykładem służy tu 20 lat nowej Polski w reportażach pod red. Mariusza Szczygła), brak wyraźnej myśli przewodniej porządku ułożenia tekstów, brak not o autorach oraz pierwszy tekst, "zamiast wstępu", przez który było mi ciężko przebrnąć. Ciekawa jestem, jak wypadnie porównanie tej książki z Biografią Pałacu Chomątowskiej.
Historia Pałacu oczami reporterów. Od komunistycznych agitek, po reportaże Hanny Krall i opowieści z czasów tak niedawno minionych. Zależy, ile masz lat, to tyle podróży sentymentalnej znajdziesz.