Plany zawiodły, a społeczność Strażników stoi na progu wojny. Lavender i Storm zostają sami, odcięci od tych, którzy jeszcze niedawno byli gotowi oddać za nich życie. Lav straciła zaufanie swojej społeczności, a klątwa przejmuje nad nią coraz większą kontrolę.
Tymczasem na horyzoncie pojawia się nowy przeciwnik. Ktoś, kto od samego początku stał za wszystkim, co się wydarzyło. Ktoś, kto zna prawdę o Lavender lepiej niż ona sama.
Ktoś, kto… powinien być martwy od kilkuset lat.
Gdy sekrety wychodzą na jaw, wszystko nabiera nowego, przerażającego sensu, a granica między przeznaczeniem a manipulacją zaczyna się zacierać. Jedyne, co jeszcze trzyma Lavender w ryzach, to Storm i ich mityczna Więź.
Ciężko mi ubrać w słowa jak bardzo kocham tę serię. Ma w sobie coś niesamowicie cozy na swój pokrętny sposób, bo przecież przez połowę czasu bohaterowie cierpią.
Lav i Storm przeżyli przez te trzy tomy taki rollercoaster, że przyjmuję to zakończenie z radością, że w końcu zaznają spokoju. I liczę, że pożegnanie jednak nie będzie definitywne i przeczytamy kiedyś spin off o Blue i Ashu 👀
Przez te trzy tomy znalazłam w tej serii dom, a Monikę pokochałam jak najlepszą przyjaciółkę (relacja parasocjalna wleciała mocno od oglądania vlogów haha).
Dziękuję wydawnictwu Jaguar za wysłanie mi pierwszego tomu do recenzji bo to dzięki wam trafiłam na historię Lav i Storma i przepadłam w niej bez reszty. A jeszcze bardziej dziękuję za możliwość patronowania finałowego tomu. Nie mogłabym wymarzyć sobie lepszego pierwszego patronatu.
Na pierwszy tom serii trafiłam zupełnie przypadkiem no i przepadłam. "Gdy zostanie tylko popiół" jest trzecią i finałową częścią i według mnie, to jak Monika zakończyła tę historię naprawde dostarczyło dużo emocji, z reszta jak cała książka. To kawał dobrego polskiego romantasy, które bardzo mi sie spodobało i spełniło moje oczekiwania. Bardzo trudno było mi się rozstać z tą historią i bohaterami, ponieważ bardzo się z nimi zżyłam.
Nad społecznością strażników i czarownic wisi widmo wojny, w której muszą zmagać się z nowym przeciwnikiem - osobą, która stoi za wszystkim, co działo się z Lavender, a która nie powinna należeć do świata żywych. Lav i Storm muszą powstrzymać nowego wroga. Klątwa wiedźmy coraz intensywniej daje o sobie znać, a więź między nią, a Stormem jest jeszcze silniejsza. Jak poradzą sobie z sekretami, które w końcu ujrzały światło dziennie?
"Gdy zostanie tylko popiół " to ostatnia część serii Niezwiqzana Jest to romatasy, w którym losy czarownic przeplataią się z losami strażników i tworza iedna społeczność Lavender iest więziona i służy jako środek do niecnego celu, zagłady świata. Jest waleczna, dba o innych i nawet swoim kosztem chce uratować świat. Jej przemiana na przełomie całej serii, z czarownicy, która doprawiała magią herbaty ludziom, by poprawić im humor, do potężnej wiedźmy, która albo uratuje albo zniszczy świat. W tej części jest niesamowitym bad assem i dosłownie miałam ciarki, kiedy wkraczała do akcji (szczególnie na scenie w chłodni). Gdy klątwa przybiera na sile, od razu możemy wyczuć zmianę w jej zachowaniu, a nawet w sposobie mówienia, za co wielkie chapeau bas dla autorki. Ma rozterki, które są dla czytelnika w pełni zrozumiałe. Storm, wierzy w Lavender jak nikt inny. Jest strażnikiem, który ma moc żywiołów i włada piorunami. Przez wydarzenia, które miały miejsce w poprzednich tomach, bardzo bije się z własnymi myślami, ma własne rozterki, a jednocześnie robi wszystko, by chronić Lav i swoich najbliższych. Jest chodzącym green flagiem, ale jego moralność jest w odcieniach szarości. Uwielbiam jego determinację i wolę walki
Ich relacja, to miłość, poświęcenie i oddanie. Ich związek jest wystawiany na mnóstwo prób, a oni i tak stoją za sobą murem. Ich uczucie jest po prostu piękne i wiarygodne. Łączy ich więź, która może być lekarstwem i zagładą jednocześnie. Wierzymy w to uczucie i kibicujemy tej dwójce do samego finału serii. Bardzo cieżko było mi sie z nimi rozstać i z przyjemnością będę do nich wracać.
Moja reakcja podczas czytania to było jedno wielkie WOW. Bohaterowie (nie tylko glówni) są genialnie skonstruowani. Toczą walki na płaszczyźnie mentalnej, fizycznej i uczuciowej. Ich progres, zachowania i decyzje były w pełni uzasadnione, logiczne i zgodne z ich samymi. Określiłabum ich kako moralnie szarych, ale w tym najlepszym tego słowa znaczeniu. Byłam tak zaangażowana w tę historie, że ich wróg byl jednocześnie moim wrogiem i sama byłam w szoku jak bardzo można nie znosić fikcyjnej postaci.
Treningi oraz walki były dynamiczne, różnorodne i nie zawsze kończyły się sukcesem. Bohaterowie walczyli nie tylko z przeciwnikiem, ale też z własną psychiką i słabościami. Genialne intrygi i sekrety wychodzące na światło dzienne zaskakiwały nas co chwilę. Gra bohaterów na kilka frontów powoduje, że mamy mętlik w głowie i nie wiemy komu ufac. Dzieje się tutaj naprawdę sporo, ta książka nas pochłania i nie chcemy się z nią rozstawać. Ryzyka, jakie podejmowali bohaterowie dostarczały mnóstwa emocji, ale u mnie był to głównie strach, czy na pewno coś się uda i co bedzie dalej. Jest tutaj mrocznie i mamy dużo ciężkich momentów, ale autorka świetnie przełamuje to humorem. Akcja jest dynamiczna, ale nie w przytłaczający sposób. Jest dużo komplikacji i zależności, które trzymają w napięciu. Co było świetnym zabiegiem, to to, że rozdziały kończyły się w takich momentach, że cześć akcji mogliśmy widzieć z różnych perspektyw i dodawało to głębi całei historii. Jeśli chodzi o zakończenie, to myslałam, że dostanę zawału, a mózg miałam na ścianie. Po prostu uwielbiam tę serię i polecam ją całym serduchem.
Po dosyć mocnym zakończeniu drugiej części, byłam bardzo ciekawa, jak zakończy się historia Lavender i Storma. Od samego początku nie brakuje emocji, jednak tym razem całość nie porwała mnie tak jak poprzednie części.
Wiele się tutaj dzieje, momentami wręcz za dużo. Nie wszystkie decyzje bohaterów są racjonalne, a co gorsza, często sami sprowadzają na siebie kłopoty, z których zaskakująco łatwo udaje im się wyjść cało. Miałam wrażenie, że wszystko przychodzi im zbyt łatwo, zwłaszcza że nieustannie popełniają te same błędy i w ogóle się na nich nie uczą. Ile razy można podejmować złe identyczne decyzje? Mimo to, dobrze spędziłam czas z tą historią. Nie brakuje zwrotów akcji, niebezpieczeństwa, napięcia i do samego końca nie byłam pewna, jak się zakończy historia.
Lavender znajduje się w naprawdę trudnym położeniu. Okazuje się, że nic nie jest takie jak się wydawało. A ona również, dowiaduje się bardzo dużo o siebie samej, o swojej rodzinie i wszystkim tym, co jest z nią związane. Bardzo podobało mi się to, że mimo przeciwności cały czas walczy z klątwą, choć nie zawsze jej się to udaje, co momentami mnie frustrowało. Jednak trudno ją za to winić, skoro nie jest w stanie do końca nad sobą panować, a wszystko wokół tak naprawdę jej to utrudnia.
Niestety, ale bardzo dużą irytację wzbudzał we mnie Storm. Rozumiem, że dla swojej ukochanej jest w stanie zrobić wszystko, nawet zniszczyć świat, ale jego nieustanna potrzeba chronienia Lavender była dla mnie po prostu męcząca. Kiedy chodzi o nią, Storm całkowicie wyłącza myślenie. Podejmuje decyzje i wymyśla plany, które od początku wydają się skazane na porażkę i między innymi mam tutaj na myśli plan, który wymyślił pod koniec historii. W ogóle nie liczą się dla niego konsekwencje, nie obchodzi go to, jak to wszystko może się skończyć i ile osób ucierpi, bo najważniejsze jest Lavender. Faktycznie, często tylko sprowadza na nią kłopoty i w konsekwencji to ona ponosi skutki jego decyzji.
Bardzo ciekawiła mnie relacja Storma i Lavender. Kiedy wyszło na jaw, że łączy ich więź, zaczęłam się zastanawiać, na ile ich uczucie wynika w prawdziwej miłości, a ile jest wynikiem więzi. Nie da się ukryć, że darzą się głęboką miłością i są w stanie wiele dla siebie poświęcić, nawet kosztem całego świata. Różnica polega jednak na tym, że o ile Storm potrafi całkowicie zatraca się w swoich uczuciach, o tyle Lavender stara się też myśleć o innych i nie chce, by przez ich działania cierpieli niewinni.
Standardowo moje serce skradł Ash i chyba tym razem to on jest zdecydowanie moim ulubieńcem. Fajne też było to, że pojawiają się również rozdziały z jego perspektywy.
Nie brakuje brutalności, okrucieństwa i bolesnych strat. Pojawia się również nieoczekiwany sojusznik, co było dla mnie zaskoczeniem. Na drodze bohaterów stoją nowe wyzwania, nowe istoty i postacie, a sytuacja z każdą chwilą staje się coraz bardziej trudna i skomplikowana. Jedni chcą się Lavender pozbyć, inni chcą ją wykorzystać, a jeszcze inni boją się jej ze względu na to, do czego jest zdolna. Mam jednak wrażenie, że niektóre wątki zostały niepotrzebnie skomplikowane. Bohaterowie podejmują decyzje, który tylko prowadzą do kolejnych kłopotów i ostatecznie niczego nie zmieniają. Niepotrzebnie komplikowało to historię, a niczego nowego nie wnosiło.
Zakończenie bardzo fajne. Zostałam pozytywnie zaskoczona, bo nie spodziewałam się pewnych zdarzeń i tego w jakim kierunku historia pójdzie.
To bardzo fajna seria, którą z pewnością będę bardzo miło wspominać, ale niestety ten tom najmniej mi się podobał. Początek historii bardzo przypadł mi do gustu, jednak w środku historia zaczęła mi się dłużyć przez co czytałam ją znacznie dłużej, niż zazwyczaj takie książki. Ale na szczęście końcówka nadrobiła, bo historia nabrała tempa i nie potrafiłam się oderwać.
Zdecydowanie warto po nią sięgnąć, ja z pewnością będę miała ochotę do niej wracać.
Nadszedł ten wyjątkowy dzień! Przychodzę dzisiaj do Was z recenzją mojego cudownego patronatu, a co za tym idzie, finału serii!
Plany legły w gruzach, a społeczność Strażników musi zmierzyć się z widmem wojny. Lavender i Storm zostali sami, całkowicie odcięci od ludzi, którzy jeszcze niedawno byli gotowi oddać za nich życie. Lav utraciła zaufanie swojej społeczności, a jej klątwa przejmuje nad nią coraz większą kontrolę.
Tymczasem na horyzoncie pojawia się nowy wróg. To właśnie ta osoba odpowiada za wszystko, z czym dotychczas musieli mierzyć się bohaterowie. Ktoś, kto zna prawdę o Lavender, i to znacznie lepiej niż ona sama. Co więcej, ta osoba powinna nie żyć już od kilkuset lat.
Twórczość Moniki jest mi już bardzo dobrze znana, a wcześniej miałam przyjemność patronować również jej innej książce. To autorka, która niezależnie od gatunku potrafi mnie zaskoczyć i złapać za serce. Jednak to, co stworzyła w tej serii, wciąż nie mieści mi się w głowie.
Mówiąc o finale, nie mogę pominąć poprzednich tomów. Cała seria rozpoczyna się niepozornie. Młoda dziewczyna pracuje w herbaciarni i doprawia trunki swoich klientów odrobiną magii. Czy to nie brzmi przytulnie?
Jednak z każdym kolejnym rozdziałem i tomem historia ewoluuje, stopniowo odsłaniając przed nami swoje znacznie mroczniejsze oblicze. A teraz przyszedł czas na wielki finał! Uwierzcie mi, to, co się w nim dzieje, przechodzi wszelkie oczekiwania.
Podczas lektury towarzyszyły mi naprawdę przeróżne emocje. Niepokój, strach, niepewność, smutek, radość i wzruszenie. Nasi bohaterowie stają do ostatecznego starcia, a napięcie dosłownie iskrzy na każdej stronie!
Autorka niezwykle umiejętnie skonstruowała ten tom, prowadząc czytelnika przez intensywną i pełną emocji fabułę. Mimo ogromnego tempa wydarzeń ani przez chwilę się nie pogubiłam, a kolejne elementy historii idealnie się ze sobą łączyły. Wszystko miało swoje miejsce i logiczne uzasadnienie.
Ten tom wystawia relacje między bohaterami na ogromną próbę, ale jest jedna stała, na której zawsze można polegać. To Lavender i Storm.
Ich relacja jest niezwykle piękna i szczera. Bohaterowie darzą się wzajemnym zaufaniem i wiarą, a dla siebie nawzajem są w stanie zrobić naprawdę wiele, szczególnie gdy na szali leży bezpieczeństwo ukochanej osoby. Ich więź jest silna i autentyczna. Na każdym kroku czułam, jak bardzo są sobie bliscy i jak mocno wydają się dla siebie stworzeni.
Nawet wtedy, gdy przebywali osobno, ich uczucia były tak wyraźne, że nie miałam wątpliwości, jak wiele dla siebie znaczą. To właśnie takie relacje sprawiają, że tak mocno angażuję się w losy bohaterów i przeżywam razem z nimi każdą kolejną stronę.
Ta historia nie skupia się jednak wyłącznie na tej dwójce. Bohaterowie drugoplanowi również odgrywają istotną rolę i zdecydowanie nie są jedynie tłem dla głównej pary. Każdy z nich wnosi coś do fabuły, a niektóre postacie potrafią naprawdę skraść całe show. Szczególnie Ash, który jest moim ulubieńcem.
Muszę przyznać, że trochę obawiałam się zakończenia, ponieważ doskonale wiem, że Monia lubi mocne finały. Jednak sposób, w jaki poprowadziła całą historię, był po prostu idealny. Emocje, które we mnie wywołała, są wręcz nie do opisania. To zakończenie z ogromnym przytupem, które doskonale pasuje do całej serii i pozostawia po sobie naprawdę mocne wrażenie.
Ta seria na zawsze zagościła w moim sercu, podobnie jak pozostałe książki autorki. Nie mogę się doczekać kolejnych historii, które wyjdą spod jej pióra, ponieważ jej twórczość, niezależnie od gatunku, należy do mojej ulubionej.
A jeśli jeszcze nie czytaliście tej serii, koniecznie musicie to nadrobić. Gwarantuję Wam, że czeka na Was mnóstwo emocji, magii i bohaterów, z którymi trudno będzie się rozstać. Monia, dziękuję za tę historię!
Seria Niezwiązana szybko skradła moje serce. „Gdy zostanie tylko popiół” to piękne zwieńczenie tej porywającej historii.
Magiczny świat jest u progu wojny, a Lavender i Storm nie mają jak temu zapobiec. Niezwiązana czarownica straciła zaufanie swojej społeczności, mimo że od początku miała na celu tylko jej dobro. Mieszająca w jej umyśle klątwa i ogarnięta morderczym planem przodkini nie ułatwiają jednak Lav życia. Jedyną opoką dziewczyny jest Storm i ich Więź. Ich uczucie i wiara w siebie nawzajem pozwoli im stanąć przeciwko całemu światu i walczyć o lepsze jutro.
„Gdy zostanie tylko popiół” to zdecydowanie najbardziej emocjonalna cześć serii. Od samego początku da się wyczuć aurę niepokoju, ciszy przed burzą. Bohaterowie stają przed olbrzymimi wyzwaniami, które będą też testem ich wzajemnych relacji. Akcja biegnie bardzo żwawo, jednak nie gubi przy tym logicznego ciągu. Czytelnik stopniowo odkrywa kolejne elementy fabularnej układanki.
Relacja Lavender i Storma pozostaje trzonem tej historii. Uwielbiam to, że ta dwójka nigdy w siebie nie wątpi, oboje zrobią co się ta, aby uratować drugą osobę. Storm miał wiele okazji i wiele powodów aby zrezygnować z Lav, ale pozostaje jej wierny pomimo wszelkich przeciwności losu. Ten duet to prawdziwe bratnie dusze. Nawet w scenach, w których Lavender i Storm nie występują razem, czuć ich wzajemną miłość i oddanie. Autorka nie zapomniała także o postaciach drugoplanowych, które są w tej serii nie tylko tłem dla głównej pary. Niezwykle istotny jest wątek Asha, którego po prostu nie da się nie lubić.
Nie ukrywam, że obawiałam się w jaką stronę zmierzać będzie zakończenie. Atmosfera niepokoju bardzo mi się udzielała, a przeszkody z jakimi postaci musiały się borykać w drodze do finału sprawiały, że ich los wydawał się niepewny. Jak zakończyła się przygoda Niezwiązanej będziecie musieli przekonać się sami, ale mogę powiedzieć, że Monika Sławik dokładnie wiedziała co robi z tą historią, zakończenie jest idealnie do niej dopasowane.
Matko jedyna, jak ja tęskniłam za tą trylogią, tak mocno kocham historię Lav i Storma, serce mi pęka, kiedy widzę, że jedni z moich ulubionych bohaterów umierają (nie będę spojlerować, ale możecie mi wierzyć, że pękło mi serducho).
Podoba mi się to, że w tej części mamy również perspektywę Asha!! Boże jak ja kocham tego człowieka, Ash jest jednym z tych bohaterów, któremu zazwyczaj najbardziej kibicuje, czasem nawet mocniej niż głównym bohaterom AHAHAHAH. Ash zostań moim mężem błagam 🧎🏼♀️🧎🏼♀️
To jak Lav i Storm sobie oddani to już wiedziałam od pierwszego tomu, ale tutaj! Matko jedyna, rozpływałam się za każdym razem, chociaż i tak śmiem stwierdzić, że oboje często zachowywali się jak totalni głupcy, robiąc te wszystkie rzeczy, a i tak kończyło się to fiaskiem, jesteście niesamowici, nie zmieniajcie się.
Cam to chyba miał przemianę w księdza robaka w tym tomie, nie poznawałam jej w ogóle, w pewnym momencie zrobiło mi się jej naprawdę niesamowicie mocno szkoda, szczególnie kiedy faktycznie udało nam się poznać jej prawdziwe zamiary i to jak ślepo wierzyła w Abigail, która najzwyczajniej w świecie zrobiła ją w konia.
Przysięgam, że jest to jedna z najlepszych książek fantasy, jakie ostatnimi czasy czytałam, zresztą ta trylogia trafia do jednej z moich ulubionych i na podium na pewno utrzyma się bardzooo długo, dziękuję jeszcze raz Monice oraz wydawnictwu za zaufanie i możliwość recenzowania ostatniego tomu, jest to dla mnie zaszczyt, szczególnie że naprawdę mocno kocham tę historię.
PS. ARTYSTKA, KTÓRA WYKONAŁA TĘ OKŁADKĘ I DO POPRZEDNICH TOMÓW, PRZYJMIJ ME POKŁONY, WSZYSTKIE TRZY SĄ NIEZIEMSKIE!!!
Najtrudniej ocalić siebie wtedy, gdy inni widzą już tylko zagrożenie. Autorka porusza ten bolesny punkt. Potrzebę akceptacji, która nie znika wraz z odrzuceniem. Trzecia odsłona „Niezwiązanej” łączy mrok magicznego świata z bardzo ludzkim lękiem - że nadejdzie chwila, w której najbliżsi przestaną rozpoznawać w człowieku kogoś wartego ocalenia.
W losach Lavender przejmująca jest utrata pewności co do własnego losu. Klątwa pozwala odczytać jej walkę jako opowieść o bezsilności wobec zmian, których nie sposób zatrzymać samą determinacją. Stąd bierze się emocjonalny ciężar tej historii. Zagrożenie staje się osobiste. Dotyka tożsamości. Odbiera bohaterce poczucie, że we własnym wnętrzu może znaleźć schronienie.
Relacja Lavender i Storma wnosi w tę ciemność czułość podszytą strachem. Bliskość daje oparcie. Równocześnie sprawia, że perspektywa straty boli jeszcze mocniej. Ich więź można odczytać jako wyraz tęsknoty za kimś, kto pozostanie obok również wtedy, gdy znikną łatwe odpowiedzi. Pragnienie, by zostać dostrzeżonym także w chwili, w której samemu trudno patrzeć na siebie z łagodnością.
„Gdy zostanie tylko popiół” splata uczucie z niepokojem o cenę własnych wyborów. Wątek manipulacji podważa kojącą wiarę w przeznaczenie. Nadaje historii gorzki posmak. Tytułowy popiół staje się przy tym sugestywnym symbolem. Tego, co pozostaje po utraconym zaufaniu, dawnych przekonaniach i obietnicach bezpieczeństwa. Nawet najmocniejsze uczucie musi znaleźć dla siebie fundament w zgliszczach otaczającego świata.
Bo zakończeniu drugiego tomu, które niejednokrotnie mnie zaskoczyło, czekałam na dalsze losy Lav. Akcja od początku jest dynamiczna, czytając czułam niepokój związany z tym co czeka na bohaterów, to jak Lavender musi funkcjonować z klątwą wprowadziło wiele niewiadomych, ale też smutku i pewnego rodzaju pustki w sercu.
Uwielbiam relacje Storma i Lav, jego poświęcenie nie ma granic i to dosłownie. On był w stanie zrobić wszystko dla ukochanej, zresztą dziewczyna również, w momencie gdy oboje byli pojmani to szukała ratunku tylko dla niego, on zaś był swego rodzaju hamulcem przed przejmowaniem kontroli klątwy nad Lav.
Wiele w tej części było dla mnie zaskoczeniem, ale też niektóre decyzje często podejmowane pod impulsem nie kończyły się dobrze i sprawiały, że trochę się złościłam, choć było widać że tym osobom zależy na ocaleniu ważnych postaci.
Dostałam sporo odpowiedzi, ale co ważne pragnę wspomnieć o systemie magicznym, wiedźmach, roli przeklętej bo to jak autorka to wymyśliła i jak głęboko ktoś planował takie zaangażowanie Lav i poświęcenie było dla mnie czymś oryginalnym i bardzo angażującym bo cały czas poznawałam nowe aspekty tego świata.
Mam duży sentyment do tej serii, uwielbiam bohaterów. Jest tutaj momentami brutalnie i choć może nie jest to pisane w każdym przypadku dosłownie wprost i autorka nie rozpisuje się o tym na wiele stron to umie to ubrać w takie słowa, które potrafią uderzyć.
Finałowy tom przygód Lav, Storma, Asha i reszty strażników to pełna wielu nieoczekiwanych zwrotów akcji historia. Jeszcze zanim sięgnęłam po ten tom zastanawiałam się jaki może być finał tej historii i przyznaje, że autorce udało się mnie lekko zaskoczyć. Nawet jeśli rozważałam w jakimś stopniu podobny scenariusz to na pewno nie z kolejnym zwrotem akcji🤭.
Dużo w tej części było walki i niepewności między Stormem i Ashem - po tym wszystkim można gdybać, który z nich miał racje i komu w zasadzie na sercu leżało większe dobro. Sama nadal zadaje sobie to pytanie i nie wiem co bym zrobiła na miejscu każdego z nich. Bliżej mi jednak do tego co myślał i czuł Ash bo w pewnym momencie miałam wrażenie, że Storm jest trochę jak zacięta płyta…
Choć poprzednie tomy wcale nie były takie znowu delikatne tu mam wrażenie, że mamy kumulacje zła, mroku i wszystkiego tego co najgorsze. Momentami trup się ścieli gęsto, przy czym dostajemy też w tym względzie pare zaskoczeń. Do tego zachowanie bohaterów nie zawsze w moim odczuciu było dobre, kilka razy miałam ochotę kimś potrząsnąć bo zbyt łatwo wpadali w kłopoty. Z żalem więc przyznaje, że ten tom podobał mi się najmniej z całej trylogii, nadal jednak uważam że to bardzo fajna historia i zdecydowanie warto poznania!
Jestem zachwycona tym, jak z tomu na tom robiło się coraz mroczniej, a tutaj atmosfera niepokoju była wręcz namacalna. Z każdą kolejną stroną coraz mocniej odczuwałam, że mimo że już nie jest za ciekawie to stanie się jeszcze coś gorszego przez co bałam się czytać dalej. A to zakończenie? Halo?