What do you think?
Rate this book
Vrouw van zand
Na een lange dag in de duinen, speurend naar zeldzame kevers, mist Junpei Niki zijn laatste bus naar huis. In het nabije vissersdorp biedt men de leerkracht en insectenliefhebber een slaapplek voor de nacht aan, bij een vrouw in een huisje omringd door zand. Wanneer hij de volgende dag ontwaakt, ziet zijn toekomst er plots heel anders uit: wat eerst een gastvrij onderkomen leek, krijgt een heel andere betekenis. Het dwingt hem tot een overlevingsstrijd waarbij hij gaandeweg zijn hele bestaan in vraag stelt.
Vrouw van zand ( 砂の女 , Suna no onna), is één van de meest toonaangevende romans uit de twintigste-eeuwse Japanse literatuur. Het boek werd bij verschijnen in 1962 bejubeld en bekroond, bleef altijd in druk en kreeg talrijke vertalingen. De verfilming door Hiroshi Teshigahara ontving in 1964 de Speciale Prijs van de Jury in Cannes.
Deze existentiële klassieker werd nooit eerder uit het Japans naar het Nederlands vertaald.
Vrouw van zand ( 砂の女 , Suna no onna), is één van de meest toonaangevende romans uit de twintigste-eeuwse Japanse literatuur. Het boek werd bij verschijnen in 1962 bejubeld en bekroond, bleef altijd in druk en kreeg talrijke vertalingen. De verfilming door Hiroshi Teshigahara ontving in 1964 de Speciale Prijs van de Jury in Cannes.
Deze existentiële klassieker werd nooit eerder uit het Japans naar het Nederlands vertaald.
255 pages, Paperback
First published January 1, 1962
About the author
Kōbō Abe
211 books2,185 followersKōbō Abe (安部 公房 Abe Kōbō), pseudonym of Kimifusa Abe, was a Japanese writer, playwright, photographer, and inventor.
He was the son of a doctor and studied medicine at Tokyo University. He never practised however, giving it up to join a literary group that aimed to apply surrealist techniques to Marxist ideology.
Abe has been often compared to Franz Kafka and Alberto Moravia for his surreal, often nightmarish explorations of individuals in contemporary society and his modernist sensibilities.
He was first published as a poet in 1947 with Mumei shishu ("Poems of an unknown poet") and as a novelist the following year with Owarishi michi no shirube ni ("The Road Sign at the End of the Street"), which established his reputation. Though he did much work as an avant-garde novelist and playwright, it was not until the publication of The Woman in the Dunes in 1962 that he won widespread international acclaim.
In the 1960s, he collaborated with Japanese director Hiroshi Teshigahara in the film adaptations of The Pitfall, Woman in the Dunes, The Face of Another and The Ruined Map. In 1973, he founded an acting studio in Tokyo, where he trained performers and directed plays. He was elected a Foreign Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1977.
He was the son of a doctor and studied medicine at Tokyo University. He never practised however, giving it up to join a literary group that aimed to apply surrealist techniques to Marxist ideology.
Abe has been often compared to Franz Kafka and Alberto Moravia for his surreal, often nightmarish explorations of individuals in contemporary society and his modernist sensibilities.
He was first published as a poet in 1947 with Mumei shishu ("Poems of an unknown poet") and as a novelist the following year with Owarishi michi no shirube ni ("The Road Sign at the End of the Street"), which established his reputation. Though he did much work as an avant-garde novelist and playwright, it was not until the publication of The Woman in the Dunes in 1962 that he won widespread international acclaim.
In the 1960s, he collaborated with Japanese director Hiroshi Teshigahara in the film adaptations of The Pitfall, Woman in the Dunes, The Face of Another and The Ruined Map. In 1973, he founded an acting studio in Tokyo, where he trained performers and directed plays. He was elected a Foreign Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1977.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
Review of advance copy received from Publisher
Ikimashō, lieve luisteraars! Op 25 september was Aap Noot Mishima weer van de partij bij CAMERA JAPAN Festival in filmhuis LantarenVenster in Rotterdam. Meestervertaler Luk Van Haute, al jaren frequent bijdrager aan het festival, presenteerde er zijn nieuwste vertaling –「VROUW VAN ZAND」van Kōbō Abe (1924-1993) – en Lau mocht hem daarover interviewen!
Wat de avond extra bijzonder maakte, was de verschijning halverwege van uitgever Gert De Bie, van Weerwoord, die vanuit België helemaal via Amersfoort naar Rotterdam was gereden om de eerste dozen met exemplaren op te halen. Zo werd het evenement een impromptu boeklancering! 🚀
Voor Luk kwam met deze vertaling een langgekoesterde wens uit. Hoe dat zo tot stand kwam, dat hoor je in deze registratie van de avond! 🎤
➜ Apple Podcasts
➜ Podimo
➜ Podbean
➜ Spotify
Wat de avond extra bijzonder maakte, was de verschijning halverwege van uitgever Gert De Bie, van Weerwoord, die vanuit België helemaal via Amersfoort naar Rotterdam was gereden om de eerste dozen met exemplaren op te halen. Zo werd het evenement een impromptu boeklancering! 🚀
Voor Luk kwam met deze vertaling een langgekoesterde wens uit. Hoe dat zo tot stand kwam, dat hoor je in deze registratie van de avond! 🎤
➜ Apple Podcasts
➜ Podimo
➜ Podbean
➜ Spotify
Review of advance copy
Luk Van Haute moet ongetwijfeld opgetogen zijn geweest om deze vertaling te kunnen doen, want de roman van Kobo Abe mag dan onbeschaamd schatplichtig zijn aan het oeuvre van Kafka, hij bevat ook diepere existentialistische (zand)lagen ongemeen spannende literaire ingrepen en uiteraard een Japans gekruid smaakpalet.
Het kafkaiaanse schuilt in het basisgegeven: een hobby-entomoloog op zoek naar een nog niet gedetermineerde zandkever strandt in een gehucht in de duinen. Hij krijgt onderdak aangeboden in het huis van een jonge weduwe dat zich in een enorme zandkuil bevindt waarin hij moet afdalen.
Van zodra hij merkt dat hij in een val is terechtgekomen vol ontberingen, zinloze werkroutines, een uitzichtloos bestaan en veel zand dat voor zowel mentale als fysieke irritaties zorgt, begint zijn existentiële crisis. De man vindt geen rust, kan zich in tegenstelling tot de ogenschijnlijk dociele, zich aan de uitzichtloosheid onderwerpende weduwe niet neerleggen bij zijn nieuwe lot. Zijn valse stedelijke zekerheden, gestut door documenten, rechten en wetgevingen blijken niets waard in deze primitieve afgelegen en onwezenlijke samenleving.
Spartelend wordt hij steeds opnieuw ontmoedigd en raakt hij van zijn stuk gebracht. Kobo Abe toont zijn angst en vertwijfeling met verbluffend literaire ingrepen waarin zijn leven in de zandkuil als in een hallucinatie alterneert met zijn vroegere bestaan en zijn waardeloos geworden overtuigingen. De rol van de vrouw is daarin cruciaal. Zij houdt hem door haar soms vreemde en niet eens zo nederige houding een spiegel voor die hem doet wankelen. Meer wil ik niet spoilen, maar het blijft behalve beklemmend ook spannend.
Kudos voor Luk Van Haute die deze Japanse klassieker helder en krachtig vertaalde. En voor de liefhebbers: online kan je de donkere Japanse verfilming uit 1964 van Hiroshi Teshigahara bekijken: Woman in the Dunes
Het kafkaiaanse schuilt in het basisgegeven: een hobby-entomoloog op zoek naar een nog niet gedetermineerde zandkever strandt in een gehucht in de duinen. Hij krijgt onderdak aangeboden in het huis van een jonge weduwe dat zich in een enorme zandkuil bevindt waarin hij moet afdalen.
Van zodra hij merkt dat hij in een val is terechtgekomen vol ontberingen, zinloze werkroutines, een uitzichtloos bestaan en veel zand dat voor zowel mentale als fysieke irritaties zorgt, begint zijn existentiële crisis. De man vindt geen rust, kan zich in tegenstelling tot de ogenschijnlijk dociele, zich aan de uitzichtloosheid onderwerpende weduwe niet neerleggen bij zijn nieuwe lot. Zijn valse stedelijke zekerheden, gestut door documenten, rechten en wetgevingen blijken niets waard in deze primitieve afgelegen en onwezenlijke samenleving.
Spartelend wordt hij steeds opnieuw ontmoedigd en raakt hij van zijn stuk gebracht. Kobo Abe toont zijn angst en vertwijfeling met verbluffend literaire ingrepen waarin zijn leven in de zandkuil als in een hallucinatie alterneert met zijn vroegere bestaan en zijn waardeloos geworden overtuigingen. De rol van de vrouw is daarin cruciaal. Zij houdt hem door haar soms vreemde en niet eens zo nederige houding een spiegel voor die hem doet wankelen. Meer wil ik niet spoilen, maar het blijft behalve beklemmend ook spannend.
Kudos voor Luk Van Haute die deze Japanse klassieker helder en krachtig vertaalde. En voor de liefhebbers: online kan je de donkere Japanse verfilming uit 1964 van Hiroshi Teshigahara bekijken: Woman in the Dunes
Review of advance copy
Leraar gaat een paar dagen weg om insecten te zoeken in de duinen. Locale mensen bieden hem onderdak aan. Het blijkt te gaan om een huisje in een zandkuil. Snel blijkt dat hij niet meer weg mag: hij is bedoeld als vervanger van de overleden echtgenoot van de vrouw die in het huis woont. Zijn taak is haar te helpen met het nachtelijke werk waarbij het overdag in de kuil gewaaide zand wordt verzameld en door de dorpelingen naar boven wordt gehesen. Een echte Sisyphus-kwelling. Diverse ontsnappingspogingen mislukken.
Een allegorische interpretatie ligt voor de hand. Is het een waarschuwing voor een leven dat in routine blijft steken? Is het leven überhaupt een Sisyphus-kwelling?
Regelmatig denkt de man over de noodzaak en onvermijdelijkheid van hechting. Het wordt nooit helemaal duidelijk wat hij bedoelt. Zeker is dat hij zich niet hecht aan de vrouw, hij ziet haar als medeplichtige aan zijn gevangenschap en aarzelt niet haar te gebruiken of mishandelen. Gaat het boek dan eigenlijk over iemand die bindingen afwijst? Maar waarom verwijst de titel dan naar de vrouw?
Interessant en beklemmend. En, zoals sommige mensen bij het lezen van Nooit meer slapen plotseling overal muggen voelen, bij dit boek voel je plotseling zand in je kleren en op je lippen en in je haren.
Een allegorische interpretatie ligt voor de hand. Is het een waarschuwing voor een leven dat in routine blijft steken? Is het leven überhaupt een Sisyphus-kwelling?
Regelmatig denkt de man over de noodzaak en onvermijdelijkheid van hechting. Het wordt nooit helemaal duidelijk wat hij bedoelt. Zeker is dat hij zich niet hecht aan de vrouw, hij ziet haar als medeplichtige aan zijn gevangenschap en aarzelt niet haar te gebruiken of mishandelen. Gaat het boek dan eigenlijk over iemand die bindingen afwijst? Maar waarom verwijst de titel dan naar de vrouw?
Interessant en beklemmend. En, zoals sommige mensen bij het lezen van Nooit meer slapen plotseling overal muggen voelen, bij dit boek voel je plotseling zand in je kleren en op je lippen en in je haren.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews