แผ่นดินของเรา

by มาลัย ชูพินิจ, แม่อนงค์

ทุ่งวัวแล่น จังหวัดชุมพร สถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยขึ้นชื่อว่าเป็นดั่ง "แผ่นดินของเรา" ระหว่างภัคคินีและธำรง หากแต่สวนสวยกลับต้องกลายเป็นเพียงความหลัง เมื่อภัคคินี สาวน้อยผู้มีหัวใจเสรีเลือกทอดทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างทั้งครอบครัวและสามี ไปกับชายที่สุดท้ายก็ไม่ได้รักเธอมากไปกว่ารักตัวเอง

"ดอกจันทร์กะพ้อร่วงพรู แต่มิได้หล่นลงสู่พื้นดินทีเดียว กลีบสีขาวของมันน้อยๆ และอ่อนนุ่ม ปลิวกระจายตามลมเหมือนฝูงผึ้งแตกรัง ไปตกที่นั่นนิด ที่นี่หน่อย บนพื้นสีเขียวในลำคู เกลื่อนกลาดอยู่รอบโคนต้นอย่างที่เคยหล่นมาแล้วในชีวิตของมัน"

424 pages, Paperback

First published January 1, 1951

Reviews

[Phum Vachyllaphum]

ชอบการใช้ภาษา แต่การเล่ามันตัด ๆ แปลก ๆ เข้าใจว่าเป็นเพราะเขียนเป็นตอน ๆ ลงในหนังสือพิมพ์ เนื้อเรื่องก็ไม่ค่อยมีอะไร ไม่แปลกใหม่ อาจเป็นเพราะมาอ่านในสมัยนี้เลยรู้สึกแบบนั้น เรื่องเดียวที่ชอบคือการใช้ภาษา

[NisaaRacha Oat]

ภัคคินี จีระศักดิ์...ส่วนหนึ่งของความเป็นจิระเวสน์
ผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความปรารถนาแห่งมนุษย์
ฉันไม่เคยเห็นด้วยกับการตัดสินใจของเธอไม่ว่าเรื่องใดในหน้าหนังสือเล่มนี้เลย, แต่ฉันนับถือหัวใจอันไร้พันธนาการของเธอ หัวใจที่สะบัดสิ้นซึ่งขนบธรรมเนียมและศีลธรรมจรรยา หัวใจของเธอภักดีเพียงสิ่งเดียวที่เธอมองว่าสูงค่า "ความรัก"
[สปอยล์]
แก่นเรื่องเหมือนพยายามจะสอนใจว่าการมุ่งทำอะไรตามอารมณ์ของตนอย่างเดียวไม่สนใจกฏเกณฑ์ ขนบธรรมเนียมประเพณีและศีลธรรม(เมื่อพิจารณาจากความสัมพันธ์ของตัวละครแล้ว) นั้นนำไปสู่ชีวิตที่พังพินาศ
แต่มาคิดอีกทีรู้สึกว่าอนุรักษ์นิยมมากๆๆ
เลยขอหักออก1ดาวค่ะ

[Srisurang]

ซื้อมาเพราะคำโปรยจริงๆ รู้สึกอยากจะสัมผัสบรรยากาศเก่าๆ ที่มีมนต์ขลังอย่างนั้น
สำนวนไพเราะแบบโบราณ มีบางอย่างที่เขาว่าผิดบ้างในสมัยนี้ เช่น ใหญ่โตรโหฐาน หรือว่าการใช้ประโยคยาวเกินด้วยคำเชื่อมแปลกๆ แต่ก็สวยงามดี การวางพล็อต ดำเนินเรื่อง บรรยาย ลื่นไหลแบบไม่ล้าสมัยเลย แม้ว่าสำนวนจะเก่า

แต่ค่านิยมความเชื่อของตัวละครหลายอย่าง กลับเก่ามาก ล้าสมัยมาก เช่น อายุพระเอกนางเอกห่างกันยี่สิบกว่าปี (พระเอกเป็นเพื่อนพ่อนางเอก) ชายหญิงไม่ควรไปไหนมาไหนกันตามลำพังแม้ว่าจะเป็นคู่หมั้นกันแล้ว หรือการบูชาความรักโดยไม่สนใจศีลธรรม

เริ่มต้นบทแรก ผู้เขียนก็สปอยล์ทุกอย่างแล้วด้วยการเปิดด้วยตัวพระเอกสองนายที่พากันแก่ลงไป มาเจอกันในการประมูลบ้าน จิระเวสน์ ต่างก็พูดถึงความหลังถึงผู้หญิงคนเดียวกัน ภัคคินี ที่ต่างรัก และต่างก็ไม่อาจทำให้เธอมีความสุขได้ เธอตายไปหลายปีมากแล้ว แต่ทั้งสองก็ยังคงรักอยู่
เราเลยรู้หมดว่า นางจะต้องมีสองชาย แล้วก็ตาย เซ็งไปหน่อย เกือบหมดอารมณ์อ่าน ยังดีที่สำนวนและการดำเนินเรื่องดึงดูดให้อ่านต่อไปเรื่อยๆ นะคะ รู้ละว่าเป็นนิยายชีวิตผิดหวัง...เอ หรือว่าเป็นข้อดีที่บอกกันไว้เนิ่นๆ ก่อนจะได้เตรียมใจถูก ว่าจะอ่านเรื่องนี้ต่อไป หรือไม่อ่านไปเลย จะได้ไม่ไปผิดหวังโวยวายว่านางเอกตายเมื่ออ่านไปเกือบจบเรื่องแล้ว

ที่ให้สามดาว ไม่ใช่เพราะว่ามันไม่ดีนะคะ เพียงแต่ไม่ใช่แนวที่ชอบ คือเป็นแนวคู่กรรม ไม่ใช่คู่บุญ ตัวละครทำเรื่องไม่ดีเอาไว้แล้วก็ได้รับผลร้ายต่อมา เป็นแนวหนึ่งหญิงสองชายแบบโบราณ แต่อ่านติดหนึบแบบอยากจะรู้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรต่อไป ขณะที่ความรู้สึกระหว่างอ่านกลับค่อนข้างอึมครึม มีดีสดใสอยู่ช่วงแรกๆ เท่านั้น

เราไม่ชอบตัวละครเลย ทั้งภัคคินีและนเรนทร์ แม้แต่อัจฉราก็เช่นกัน
ชะตากรรมของแต่ละคนใน จิระเวสน์ ใต้ร่มจันทน์กะพ้อนั้น มันโศกนาฏกรรมไปนิด
พออ่านจบแล้ว เราไม่อยากได้กลิ่นจันทน์กะพ้อเลย มันคล้ายจะเป็น กลิ่นแห่งความผิดหวัง รักไม่จริง ทรยศ โศกระทม และร่วงโรย

นอกจากนี้...

ธำรงพระเอกที่แสนดี ดีมาตลอดชีวิต ทำไมถึงต้องผิดหวังซ้ำซากขนาดนี้อะ จะให้เขามีความสุขในบั้นปลาย หลังจากภัคคินีตายไปแล้วก็ไม่ได้เลยหรือ ทำไมอัจฉราถึงตายง่ายดายขนาดนั้น โธ่ นักอ่านแนวสุขนิยมอย่างเราเลยไม่ชอบตอนจบเข้าไปอีก เพราะคนดีไม่ได้ดี เหตุนี้ความชอบจาก 4 ดาวเลยเหลือแค่ 3 ดาวไปค่ะ