Kiedy w Strzeszyńcu znów dochodzi do brutalnego zabójstwa, odsunięta od sprawy Lumei aspirant Sara Mikos nie ma wątpliwości, że ktoś precyzyjnie zaplanował śmierć Anny Kuleszy. Od początku czuje także, że rozwiązanie wcale jej się nie spodoba. Każda odpowiedź, którą Sara zdobywa, odsłania kolejną warstwę — i za każdą kryje się następne pytanie. Im bliżej prawdy się znajduje, tym szybciej milkną ci, którzy mogliby ją potwierdzić. Ktoś idzie tuż za nią, wygaszając trop po tropie, jakby znał jej ruchy wcześniej niż ona sama.
Miraż, drugi tom trylogii Powidoki, prowadzi w jeszcze głębsze rejony przeszłości, która na zawsze zmieniła życie Sary Mikos.
na ostatnim słowie zaciskają się palce zdrętwiałe od prawd zakopanych, a pod powiekami miraż architektura ludzkich złudzeń rośnie i korzenie zapuszcza odbija światło, a ciemność przygarnia wyrasta z pragnienia kłamstwem woli się upajać usta pełne ma obietnic choć drżące dłonie obrazy pełne tajemnic i wszystko w nich tonie
przeszłość to cały świat upchnięty w tajemnicach ludzkim lęku i słowach, które w ustach drętwieją na szybie wspomnień ślad rwie się ku siostrze tylko oddech w ciemności czuć tylko pytania, co wracają tęskniąc za prawdą, a prawda miękkich dłoni nie ma nie otula nie cofa czasu i kiedyś nie zostanie już nic czego można by dotknąć, by przetrwać
miraż miejsca szuka w duszach niespokojnych oczy ma pełne mgły na pustej dłoni podaje przeszłość niespokojne przynosi sny do źródła prowadzi, co cieniem jest lepkim do dróg, gdzie końca dobrego brak przesuwa horyzont ostatnich nadziei osacza światłem zwodniczych barw myśli zostawia, co między ścianami szukają ujścia, by przestać się bać
ile światła trzeba stracić z siebie oddać słów ile prawd w sobie zdławić, by do sobie wrócić znów
Mrok zamiast pewności. Podejrzenia zamiast odpowiedzi. Pozory zamiast zaufania. Droga do prawdy jest krucha i ciężka. Ktoś odbiera komuś życie, tworząc miraż złudzeń. Lepki strach wypełnia myśli. Nie ma przypadków. Wszystko prowadzi do przeszłości. Powiązań, układów i jednego straconego kiedyś życia. Wszystko może być złudzeniem. Odpowiedzią rozpływającą się w chwili, gdy wydaje się na wyciągnięcie ręki.
„Miraż” to drugi tom serii „Powidoki”. Pięknie było tutaj wrócić. Małgorzata Starosta kryminalną warstwę splata w wyjątkowy sposób z ciężarem przeszłości. Zgrabnie buduje atmosferę nieufności. Przypomina, że za pozornie uporządkowanym światem może kryć się coś, czego nikt nie chce nazwać.
Uwielbiam determinację Sary, z jaką dąży do poznania prawdy. Uwielbiam emocje, jakie temu towarzyszą. Czekam mocno na trzeci tom, a Wam polecam „Miraż” mocno, zaznaczając, że trzeba znać poprzedni - „Błyski”, by w tej książce się odnaleźć.
Drugi tom serii „Powidoki” - „Miraż” i powracająca fantastyczna Sara Mikos.
Na przyjęciu urodzinowym dochodzi do brutalnego morderstwo Anny Kuleszy. Sprawę prowadzi właśnie aspirant Sara Mikos. Teoretycznie sprawa wydaje się być prosta. Jest garstka podejrzanych, wystarczy tylko ich dobrze przycisnąć na przesłuchaniu. Szybko okazuje się jednak, że rozwiązanie tego brutalnego morderstwa i znalezienie winnego nie będzie tak łatwe. Na jaw zaczynają wychodzić nowe fakty, które stopniowo wiążą to wszystko ze śledztwem, od którego Sara powinna trzymać się z daleka.
Małgorzata Starosta w drugim tomie powraca z niezłym kopnięciem. Poszukiwanie mordercy teoretycznie wydaje się proste. A ja uwielbiam takie z pozoru proste sprawy. Zamknięty pokój, więc każdy mógł zabić i każdy jest winny. Teraz wystarczy tylko precyzyjnie wskazać. Sprawa bardzo szybko wymyka się spod kontroli i zaczyna łączyć z Lumeą. Zdecydowanie, przed przeczytaniem drugiego tomu, konieczna jest znajomość pierwszego! Dlaczego?
Bo te wątki są powiązane. Sprawa Anny Kuleszy i większość z podejrzanych. Od razu widać, że ktoś tu pociąga za sznurki. Wszystko się razem łączy, a Sara dzięki pomocy Olgierda stara się dotrzeć do prawdy.
Sara Mikos jest idealną bohaterką. Bo nie da się jej ani lubić, ani nienawidzić. Jest twardą kobietą, uparcie dążącą do celu. Została bardzo dobrze wykreowana, cały czas jest sobą. Uparta, twarda, zdeterminowana, ale potrafiąca współczuć.
Książkę czyta się ekspresowo, jest z tych nieodkładanych. Tak jak i w pierwszym tomie, Małgorzata Starosta potrafi budować napięcie i pisać w sposób, który krzyczy „zarwij dla mnie noc!”. Tak jak po pierwszym tomie zostałam z ogromem pytań, tak po drugim nadal je mam. I nawet powstały nowe. Wiele jeszcze zostało do domknięcia, tak wiele jeszcze jest do wyjaśnienia. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom „Powidoków”.