Niektóre tajemnice nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego…
Końcówka lat 90. Środek mroźnej, listopadowej nocy. Jagoda Krzak, młoda, aspirująca reporterka, samotnie przemierza opustoszałą drogę wojewódzką, kiedy przed maską jej samochodu niespodziewanie pojawia się naga, obłąkana kobieta w średnim wieku.
To absurdalne, makabryczne spotkanie staje się początkiem koszmaru.
Próby ustalenia tożsamości nieznajomej kończą się fiaskiem. Widząc w tym szansę na wyrwanie się z lokalnego tygodnika, Jagoda rozpoczyna śledztwo na własną rękę. Nie wie, że trop prowadzący do tajemniczej kobiety otworzy drzwi do sekretów, które od lat powinny pozostać pogrzebane.
W tym samym czasie poznaje Jerzego – niepełnosprawnego, zanurzonego w chorobie alkoholowej człowieka, który wieczory spędza w obskurnym barze na obrzeżach miasta. Kiedy śledztwo Jagody zaczyna zamieniać się w niebezpieczną obsesję, jej los nieodwracalnie splata się z życiem zrujnowanego mężczyzny.
Reporterka nie podejrzewa, że odpowiedzi, których tak desperacko szuka, kryją się głęboko w brutalnej przeszłości Jerzego. Przeszłości, której bezwzględnie strzeże komisarz Malicki – sadysta, gotowy zniszczyć każdego, kto zacznie zadawać niewygodne pytania.
W ostatnim czasie czytałam głównie fantastykę lub luźne obyczajówki. Brakowało mi kryminału, ale nie takiego byle jakiego. Poszukiwałam czegoś mrocznego, tajemniczego, co wywali mnie z kapci.
I ta książka spełniła moje oczekiwania w 100% o ile ich nie przerosła. To był jeden z dziwniejszych kryminałów jaki przeczytałam. Nie dziwny w sensie że zły, dziwny w sensie tak bardzo tajemniczy że aż intrygujący. Bo wiecie, jeżeli czytacie książkę i w wolnej chwili, gdy od niej odchodzicie myślicie o losach bohaterów to raczej dobry znak.
Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron. W ciągu jednego dnia przeczytałam ponad 100 stron, po kilku dniach przerwy drugie tyle i skończyłam książkę. Z każdym kolejnym rozdziałem miałam coraz większy mętlik w głowie, nie wiedziałam co się dzieje, o co w tym wszystkim chodzi. Wszystko pasowało do niczego i nic do wszystkiego (o ile ta wypowiedź ma sens). Zakończenie totalnie mnie zszokowało. Nie spodziewałam się takiego obrotu spraw. Ostatni raz byłam w takim szoku po zakończeniu „Studni wstąpienia” autorstwa Brandona Sandersona.
Była to moja pierwsza styczność z twórczością Igora Adamczyka i jak najbardziej udana! Autor bardzo sprytnie pociągał w trakcie fabuły za sznurki, aby w pewnym momencie dość do punktu kulminacyjnego i złączyć wszystko w spójną całość.
To jedna z nielicznych książek, gdzie przysięgam pod Bogiem i na słowo mojemu ojcu tam na górze, że toralnie się niczego nie spodziewałam, a przeważnie coś tam jestem w stanie wyczytać między stronami i poniekąd przewidzieć.
Ta książka mnie wpięła w fotel, wprawiła w osłupienie, ale w dobrym sensie. Właśnie takiego kryminału szukałam. Z pewnością sięgnę po inne powieści tego autora, zaintrygował mnie swoim stylem.
🅁🄴🄲🄴🄽🅉🄹🄰 [ współpraca barterowa z @wydawnictwo_noca ] [ reklama ]
• ᴏᴘɪɴɪᴀ ᴡᴌᴀꜱɴᴀ • Młoda reporterka pracuje w niewielkim wydawnictwie i zajmuje się pisaniem podrzędnych reportaży. Kiedy jej partner proponuje jej przeprowadzę do dużego miasta i spróbowania tam swoich sił, dziewczyna od niego ucieka i w zimową, mroźną noc jedzie do domu. Niespodziewanie na jej drodze pojawia się starsza i naga kobieta, z którą nie ma kontaktu. Postanawia ją odwieźć na komisariat i zamknąć za sobą ten temat. Nie daje on jednak młodej kobiecie spokoju. Postanawia więc na własną rękę poprowadzić śledztwo i otworzyć tym sobie drogę do wielkiej kariery dziennikarskiej. Nie jest jednak świadoma, że to spotkanie będzie początkiem jej koszmaru.
Jesień za oknami pełną parą, a na takie pochmurne i deszczowe dni, idealnie nada się dobry kryminał lub przerażający horror bądź thriller. „Granica” okazała się więc idealnym wyborem, chociaż niestety nie bez wad.
Książka od początku trzyma nas w napięciu i swojego rodzaju niepokoju. Autor bardzo sprawnie posługuje się językiem i sprawia, że czytelnik czuje niewyjaśniony niepokój, który myślałam, że wraz z lekturą będzie rósł . Można więc powiedzieć, że miała tą książką świetne warunki do bycia gęstym thrillerem, a nawet i horrorem. Przyznam więc, że trochę się zawiodłam, kiedy książka skręciła w stronę kryminału, chociaż nadal nie można go nazwać typowym.
To właśnie ta nietypowość prowadzenia fabuły oraz zagadkowością i tajemniczość, która towarzyszy nam przez całą książkę jest jej największym atutem zaraz po samym pomyśle na fabułę.
Granica” jest pozycją idealną na jesienny, ponury wieczór, gdzie macie ochotę na odrobinę dreszczyku i gęstych emocji. Polecam!🖤
„Granica” okazała się dla mnie książką nie tylko słabą fabularnie, ale również bardzo nierówną warsztatowo. Zamiast napięcia częściej czułam znużenie, zamiast klimatu irytację kolejnymi nietrafionymi porównaniami, a zamiast ciekawości dotyczącej bohaterów coraz większą potrzebę dotarcia do końca. I chyba właśnie to jest dla mnie największym rozczarowaniem tej lektury. Nie dlatego, że historia była pozbawiona potencjału, ale dlatego, że ten potencjał był tak wyraźny, a mimo to został w moim odczuciu niemal całkowicie zmarnowany.
Dawno nie czytałam książki, która pod względem fabuły i warsztatu autora rozczarowałaby mnie aż tak bardzo. „Granicy” zdecydowanie nie mogę polecić. W moim przypadku była to przede wszystkim strata czasu, a po zamknięciu książki pozostało mi jedynie pytanie, jak tak obiecujący pomysł mógł zostać wykorzystany w tak nieudany sposób.
Młoda, ambitna i zdeterminowana reporterka Jagoda Krzak, pewnej mroźnej zimy spotyka na środku drogi prawie nagą kobietę. Nie wiadomo kim ona jest, a sama wygląda na obłąkaną. Kilka dni później w środku miasta pojawiają się półnagie dzieci. Kim są? Skąd się wzięły? Czy są w jakiś sposób powiązane z kobietą odnalezioną na środku drogi? Jagoda postanawia sama dojść do prawdy i rozpoczyna własne śledztwo.
Całość rozpoczyna się naprawdę mocnym tupnięciem. Półnaga kobieta, ciemny las, dzieci, wielka tajemnica. Zapowiadało się bardzo dobrze, ale niestety potencjał nie został w całości wykorzystany.
Autor z powieści, która szumnie nazywana była „thrillerem psychologicznym” stworzył może obyczajówkę z tajemnicą. O głównej bohaterce – Jagodzie – wiemy tyle, że pochodzi z bogatego domu, ale miała trudne relacje z rodzicami, a głównie z matką. Jej matka z kolei cierpi na chorobę psychiczną, co w dalszym rozwinięciu historii mogłoby powiązać relację Jagoda-matka-Jerzy na głębszym poziomie, ale niestety, nie zostało to wykorzystane.
Pojawia się motyw tajemniczego plemienia z lasu, ale to też nie zostaje dalej pociągnięte.
Początkowa tajemnica jest potraktowana po macoszemu, książka jest bardzo nierówna i przez większą część historia po prostu się wlecze. Nie dzieje się nic interesującego.
Widzę trochę dziur fabularnych, a jeden wątek najbardziej utkwił mi w głowie. Przy początku Jagoda deklaruje, że zajmie się kotem swojej babci. I to tyle. Dalej tego kota nigdzie nie ma więc co się z nim stało?
Czy wszystkie te poruszone wątki dostaną rozwiązanie w kolejnej części? Nie wiem. Ale szkoda, że nie zostały bardziej poruszone, nie zostało więcej wyjaśnione. Autor potrafi tworzyć historie, ale zbyt skupia się na rozbudowanych opisach. Czasami mniej znaczy więcej.
Współpraca reklamowa z @igor_adamczyk_autor @wydawnictwo_noca .
Takie se, niestety po opisie bylam mega podekscytowana bo zapowiadała się bardzo dobrze ale po przeczytaniu mam wrażenie, że była totalnie średnie. Ciekawie przeczytać kryminał z Polską z lat 90 w tle ale czy to aż tak wybrzmiało? Nie sądzę.
Nie porwało, nie zostanie ze mną na długo ale było ogólnie ok. I nadal jestem zdania, że jeśli chcecie na siłę zrobić audiobook po taniości to lepiej go w ogóle nie robić bo lektor AI jest co najmniej żałosnym rozwiązaniem...
Jerzy Łoś, dziennikarka Jagoda i jej przyjaciel Maks. Irena tajemnicza kobieta która pojawia się znikąd w środku nocy. Do czego to zmierza. Książka słabiutka i naiwna jakby pisał to amator a nie pisarz