What do you think?
Rate this book
Listy
Wybór listów dokonany przez tłumaczkę w 1934 w porozumieniu z Johnem Middletonem Murrym, mężem Katherine Mansfield, który je przygotował do druku i słowem wstępnym opatrzył.
A selection of letters to various addressees, made by the translator in a cooperation with John Middleton Murry, the husband of Katherine Mansfield, and authorized. With an introduction by John Middleton Murry and a foreword by Jan Koprowski.
A selection of letters to various addressees, made by the translator in a cooperation with John Middleton Murry, the husband of Katherine Mansfield, and authorized. With an introduction by John Middleton Murry and a foreword by Jan Koprowski.
489 pages, Hardcover
First published December 1, 1978
13 people want to read
About the author
Katherine Mansfield
998 books1,216 followersKathleen Mansfield Murry (née Beauchamp) was a prominent New Zealand modernist writer of short fiction who wrote under the pen name of Katherine Mansfield.
Katherine Mansfield is widely considered one of the best short story writers of her period. A number of her works, including "Miss Brill", "Prelude", "The Garden Party", "The Doll's House", and later works such as "The Fly", are frequently collected in short story anthologies. Mansfield also proved ahead of her time in her adoration of Russian playwright and short story writer Anton Chekhov, and incorporated some of his themes and techniques into her writing.
Katherine Mansfield was part of a "new dawn" in English literature with T.S. Eliot, James Joyce and Virginia Woolf. She was associated with the brilliant group of writers who made the London of the period the centre of the literary world.
Nevertheless, Mansfield was a New Zealand writer - she could not have written as she did had she not gone to live in England and France, but she could not have done her best work if she had not had firm roots in her native land. She used her memories in her writing from the beginning, people, the places, even the colloquial speech of the country form the fabric of much of her best work.
Mansfield's stories were the first of significance in English to be written without a conventional plot. Supplanting the strictly structured plots of her predecessors in the genre (Edgar Allan Poe, Rudyard Kipling, H. G. Wells), Mansfield concentrated on one moment, a crisis or a turning point, rather than on a sequence of events. The plot is secondary to mood and characters. The stories are innovative in many other ways. They feature simple things - a doll's house or a charwoman. Her imagery, frequently from nature, flowers, wind and colours, set the scene with which readers can identify easily.
Themes too are universal: human isolation, the questioning of traditional roles of men and women in society, the conflict between love and disillusionment, idealism and reality, beauty and ugliness, joy and suffering, and the inevitability of these paradoxes. Oblique narration (influenced by Chekhov but certainly developed by Mansfield) includes the use of symbolism - the doll's house lamp, the fly, the pear tree - hinting at the hidden layers of meaning. Suggestion and implication replace direct detail.
Katherine Mansfield is widely considered one of the best short story writers of her period. A number of her works, including "Miss Brill", "Prelude", "The Garden Party", "The Doll's House", and later works such as "The Fly", are frequently collected in short story anthologies. Mansfield also proved ahead of her time in her adoration of Russian playwright and short story writer Anton Chekhov, and incorporated some of his themes and techniques into her writing.
Katherine Mansfield was part of a "new dawn" in English literature with T.S. Eliot, James Joyce and Virginia Woolf. She was associated with the brilliant group of writers who made the London of the period the centre of the literary world.
Nevertheless, Mansfield was a New Zealand writer - she could not have written as she did had she not gone to live in England and France, but she could not have done her best work if she had not had firm roots in her native land. She used her memories in her writing from the beginning, people, the places, even the colloquial speech of the country form the fabric of much of her best work.
Mansfield's stories were the first of significance in English to be written without a conventional plot. Supplanting the strictly structured plots of her predecessors in the genre (Edgar Allan Poe, Rudyard Kipling, H. G. Wells), Mansfield concentrated on one moment, a crisis or a turning point, rather than on a sequence of events. The plot is secondary to mood and characters. The stories are innovative in many other ways. They feature simple things - a doll's house or a charwoman. Her imagery, frequently from nature, flowers, wind and colours, set the scene with which readers can identify easily.
Themes too are universal: human isolation, the questioning of traditional roles of men and women in society, the conflict between love and disillusionment, idealism and reality, beauty and ugliness, joy and suffering, and the inevitability of these paradoxes. Oblique narration (influenced by Chekhov but certainly developed by Mansfield) includes the use of symbolism - the doll's house lamp, the fly, the pear tree - hinting at the hidden layers of meaning. Suggestion and implication replace direct detail.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
September 14, 2025
Korespondencja Katherine Mansfield to dzieło wyjątkowe, intymne, pełne światła i cienia, przesiąknięte prostotą. Czytam te listy nie jak zbiór przypadkowych notatek, ale jak zwartą opowieść o zmaganiu się z losem, z ciałem słabym, chorobliwym, a przy tym z duszą niezwykle wrażliwą.
Mansfield, urodzona w Nowej Zelandii, tworząca w Anglii, współczesna Virginii Woolf, żyła zaledwie 34 lata, całe dorosłe życie walcząc z gruźlicą. Jej listy pisane są najczęściej z miejsc oddalonych od Londynu, uzdrowisk i pensjonatów, gdzie starała się ratować płuca i przedłużyć swą kruche egzystencję. A jednak, mimo tej fizycznej słabości emanuje z nich niezwykła siła wewnętrzna.
Jej celem było „pisać przede wszystkim szczerze”. I choć listy mają charakter prywatny, są pełne taktu, umiaru i literackiego smaku. Intymność nigdy nie staje się ekshibicją. To pisanie osobiste, otwiera przed nami portret autorki o rzadko spotykanej głębi: kobiety inteligentnej, dowcipnej, czasem melancholijnej, a zarazem pełnej zmysłu obserwacyjnego i wewnętrznego żaru.
Wśród adresatów listów pojawiają się nazwiska, które same w sobie tworzą literacki panteon: Virginia Woolf, John Galsworthy, D.H. Lawrence, Anna Estelle Rice. Jednak najwięcej miejsca zajmuje korespondencja z Johnem Middletonem Murrym, mężem i opiekunem spuścizny Mansfield, który po jej śmierci zebrał, opracował i poprzedził listy własnym wstępem.
To, co uderza najbardziej, to nie tylko piękno języka i klarowność myśli, ale także wielość tonów: olśnienia, radości, tęsknoty, ironii, zwątpień. Mansfield umiała patrzeć na świat z czułością i ostrością zarazem, co czyni z jej listów dzieło nie tylko literackie, ale i psychologiczne, subtelny zapis lęków, chwilowego triumfu nad chorobą i nad nieuchronnością losu.
To nie jest książka do szybkiego przeczytania. To księga, którą się warto delektować. Dla mnie jedna z tych, które zostają w serce na zawsze.
Mansfield, urodzona w Nowej Zelandii, tworząca w Anglii, współczesna Virginii Woolf, żyła zaledwie 34 lata, całe dorosłe życie walcząc z gruźlicą. Jej listy pisane są najczęściej z miejsc oddalonych od Londynu, uzdrowisk i pensjonatów, gdzie starała się ratować płuca i przedłużyć swą kruche egzystencję. A jednak, mimo tej fizycznej słabości emanuje z nich niezwykła siła wewnętrzna.
Jej celem było „pisać przede wszystkim szczerze”. I choć listy mają charakter prywatny, są pełne taktu, umiaru i literackiego smaku. Intymność nigdy nie staje się ekshibicją. To pisanie osobiste, otwiera przed nami portret autorki o rzadko spotykanej głębi: kobiety inteligentnej, dowcipnej, czasem melancholijnej, a zarazem pełnej zmysłu obserwacyjnego i wewnętrznego żaru.
Wśród adresatów listów pojawiają się nazwiska, które same w sobie tworzą literacki panteon: Virginia Woolf, John Galsworthy, D.H. Lawrence, Anna Estelle Rice. Jednak najwięcej miejsca zajmuje korespondencja z Johnem Middletonem Murrym, mężem i opiekunem spuścizny Mansfield, który po jej śmierci zebrał, opracował i poprzedził listy własnym wstępem.
To, co uderza najbardziej, to nie tylko piękno języka i klarowność myśli, ale także wielość tonów: olśnienia, radości, tęsknoty, ironii, zwątpień. Mansfield umiała patrzeć na świat z czułością i ostrością zarazem, co czyni z jej listów dzieło nie tylko literackie, ale i psychologiczne, subtelny zapis lęków, chwilowego triumfu nad chorobą i nad nieuchronnością losu.
To nie jest książka do szybkiego przeczytania. To księga, którą się warto delektować. Dla mnie jedna z tych, które zostają w serce na zawsze.
Displaying 1 of 1 review