Ronnie rozpoczyna naukę w wymarzonej szkole. Szybko jednak zderza się z rzeczywistością. Trenerka jest bardzo wymagająca, podobnie jak nauczyciele. Dziewczyna jest nieustannie zmęczona i, nieważne jak bardzo się stara, wciąż nie osiąga takich wyników, jakich oczekuje.
Dodatkowo tęskni za bliskimi, w których życiu również wiele się dzieje. Genevieve i Benjamin rozpoczęli studia. Louis ma pierwszą w życiu dziewczynę. Stan i Tina lada moment powitają na świecie dziecko, a Dominick całą uwagę poświęca swojej sześcioletniej siostrze.
Ronnie nigdy wcześniej nie czuła się tak samotna. Przytłoczona smutkiem, żalem i poczuciem niezrozumienia, podejmuje szereg złych decyzji, z których konsekwencjami będzie musiała się zmierzyć. Teraz oddałaby wiele, by znów być po prostu małą siostrzyczką, która może schować się za plecami starszego brata.
Nie wiem czy to ja skończyłam tą serie, czy ta seria skończyła ze mną.
Jest do dla mnie strasznie dziwne, że seria nbf się kończy, bo w przeciągu tego roku nie odstępowała mi na krok.
Uważam, że "Ronnie nie wierzyła w przyszłość" jest idealnym zakończeniem tej historii. W tej książce nie mamy już tego wątku zagadki, który był w poprzednich tomach, a pomimo to historia cały czas trzyma w napięciu. Jak wiecie lub nie, mam słabość do relacji rodzeństwa w książkach, a w tym tomie jeszcze bardziej skupiamy się na relacji Dom&Ronnie&Sally. I aby nie spoilerowac jeszcze więcej - siedziałam pół czasu ze łzami w oczach.
Bardzo mnie cieszy, że dostajemy kolejnego narratora, którym jest właśnie Ronnie. Pomimo że jej rozdziały nie były moim ulubionymi, to dostanie jej spojrzenia na wszystko co się działo w tej książce było GENIALNE. Po za tym fajnie się tak skupić czasem na innych postaciach niż Ben i Dom (chociaż ich też nie jest mało)
Zapewne się powtórzę co do recenzji poprzednich tomów, ale ta książka uderza w tak w czytelnika, że dosłownie czasem odkładałam książkę i gapiłam się w ścianę. Czasem ma się wrażenie, że ta seria rozumie cie lepiej niż ty rozumiesz siebie - i to moim zdaniem jest najpiękniejsze.
Dzięki tej serii poznałam tak naprawdę ludzi, którzy są dla mnie jak hotelowa ekipa dla siebie. Zaczynając "Genevieve nie mówiła wszystkiego" nie spodziewałam się jak moje życie zmieni się w przeciągu tego roku. Kult - dziękuję wam za wszystko💚🫂
Dziękuję Kamili, która napisała serie, przez którą poczułam się naprawdę zauważona i usłyszana. Historia dziwnych dzieci z hotelu doslownie stała się moim domem i niewyobrażam sobie mojego życia bez tych książek. Po prostu dziękuję💚🫂
Update po rereadzie:
Już tęsknię. Rzadko kiedy wracam do książek po tak krótkim czasie, ale nbf mogłabym czytać w kółko. Kocham historie dzieci z hotelu i naprawde nie jestem w stanie opisać mojej miłości słowami.
Pomimo tego, że czytałam to po raz 2 książka nadal mnie ogromnie uderzyła. Kocham rodzeństwo Slammer I całą ich historie. Definitywnie jest to mój ulubiony wątek w tej serii. Uwielbiam tez wątek cioci Lindy (WKONCU COS O NIEJ DOSTALISMY!!!) O wow. Nie spodziewałam się tak szczerze. Jezus. Kamila co ty bierzesz jak to piszesz xd.
Jestem tak strasznie wdzięczna za ta serie i jest mi okropnie przykro, że to koniec (chociaż uważam że jest to idelany koniec)🫂 Dziekuje Kamila💚
This entire review has been hidden because of spoilers.
Kurcze, bardzo się zawiodłam na ostatnim tomie jak i zarówno na całej serii. Książka kiepsko domyka historię, mam wrażenie, że autorka po prostu szybko zamknęła wątki (i to nie wszystkie, bo połowa została zapomnianych) a następne tomy zostały, bo widzowie chcieli więcej. Moje odczucia potwierdza to, że cała seria została napisana w rok. Poza tym seria jest kompletnie czymś innym, niż jest reklamowana - thrillera tu brak (może trochę w pierwszej części, ale też nie przesadzajmy), found family też (jeśli ktoś uznaje to za found family to chyba nie czytał prawdziwych książek z tym motywem), a tym bardziej nie jest emocjonalnym rollercoasterem (raczej rollercoasterem do odmętów nudy). Bardzo się zawiodłam też tym, że Kamila niejednokrotnie mówi o zasadzie show don't tell, a większość rzeczy w tej książce jest napisana wprost (dostaję zdanie, że cała ich ekipa jest rodziną co kilkadziesiąt stron, a ich zachowanie niezbyt na to wskazuje). Na dodatek ciągłe rozmowy o tych samych uczuciach i pouczanie o używkach od pierwszego tomu było bardzo męczące. Relacja chłopaków napisana w bardzo męczący i, w dużej części serii, toksyczny wręcz sposób. Zaczynałam tę serię nie znając serii o Lisach jednak w międzyczasie ją przeczytałam i seria Kamili po prostu brzmi jak jej nieudany fanfik tylko bardziej ocenzurowany dla młodszego odbiorcy.
Jeśli chodzi o sam ostatni tom, to wprowadzenie perspektywy Ronnie było obiecujące. Niestety nie wprowadziło nic ciekawego. Brakowało mi też zmiany tonu, stylu pisania itd, kiedy zmieniała się perspektywa bohaterów. Sama fabuła 4 tomu była nudna i tak naprawdę Ronnie mogłaby nie iść do szkoły sportowej, o co rozchodził się cały ambaras, bo i tak dostała ofertę od trenerki. A problemy szkolne Ronnie są tak przyziemne (zmiana poziomu nauki wraz ze zmianą szkoły i tęsknota za bliskimi), a jednocześnie tak wyolbrzymione, że ciężko było mi to czytać. Każdy to przechodził i musiał sobie z tym poradzić sam i to dosyć szybko, by się zaklimatyzować, nie jest to nic niezwykłego. Sama Ronnie jako postać również nie wyróżniała się dla mnie niczym szczególnym, to po prostu typowa, popełniająca błędy nastolatka ze smutną przeszłością, jak zresztą każdy w tej serii.
Miałam dać jedną gwiazdkę, ale obniżam, ponieważ od pierwszego tomu Stan nie został przeproszony za to, że Dominick go uderzył (i to jest to całe found family...?)
no ta chyba najlepsza, ale cała fabuła opiera się na tym że dziewczyna wyjeżdża do szkoły oddalonej o 1,5 godziny jazdy, w cleveland przejazd przez całe miasto w godzinie szczytu trwa 20-40 min, basic research i nie mówię że nie możemy mieszać fikcji literackiej z rzeczywistością, ale po co została nam podana nazwa miasta jeśli jego zalety wcale nie zostały wykorzystane, nie było nic charakterystycznego dla miejsca akcji, następnie jak absrakcyjną sytuacja jest to że nauczycielka bosku każe komuś się zmierzyć z jej synem, który btw napastował rannie? i nic w związku z tym też się nie stało? powiedziała nie które nie zostało uszanowane, nie były wyciągnięte konsekwencje i końcowo ona przepraszała, jakie wartości są tu przekazywane? Dlaczego został poruszony wątek molestwania seksualnego ronnie (kiedy joseph wsadził jej rękę pod spodniczke)? to było dosłownie jedno zdanie, bez żadnej wrażliwości ani głębszego poruszenia tematu, no chyba tylko by w przyszłości powiedzieć że nie można się dziwić dominicowi że się martwi o jakiegoś chłopa który chce ją sponsorować, ronnie nie musiała mieć żadnej przeszłości aby się o to martwić, to najnormalniejsza rzecz na świecie by podejść do tego sceptycznie Ronnie nie poniosła żadnych konsekwencji swojego zachowania żadnych jasne wyrzucili ją ze szkoły ale zaraz czekała ją jeszcze większa szansa po której dużo lepiej będzie się jej wiodło, więc jaka tu była „nauczka” na czym ona miała się uczyć że musi nad sobą panować? po kłótni z dominickiem? jak sama go prowokowała? :////////// jest jedna zasada literacka na którą ja osobiście dość mocno zwracam uwagę show not tell conajmiej 20 razy przeczytałam że ekipa hotelowa to dom i rodzina, serio? najgorsze jest to że jestem w stanie to zobaczyć ale jak bez przerwy jest mi to wciskane to nie tylko się irytuje ale zaczynam w to wątpić a na dodatek czuję się w to gaslightowana tak samo z tym jak na samym początku było o tym że dom się tak niesamowicie zmienil, to dajcie 2 przykłady tej zmiany, raz to podkreślcie i ja będę zadowolona, bo to zauważę i nie będę się czuła jakbym byla brana za nie rozumną, bo dlaczego miało by być to powatarzane co 2 akapit jeśli nie z tego powodu? No wiec po lekturze mogę wyciągnąć wnioski że Ronnie jest bezkarna i tyle, wszytsko i tak dostanie jej wybaczone :|
This entire review has been hidden because of spoilers.
Nie wiem czy powinnam oceniać w ogóle tą książkę , bo nie ma skali w której potrafiłabym ją określić. Kocham tą serię całym sercem, wyrządziła bardzo dużo dobrego w moim życiu. Dziękuję.
O mój boże, nie wiem od czego zacząć, nie mogę uwierzyć że to koniec tej historii, oczywiście niezmiennie 5/5, jestem wdzięczny że było mi dane to przeczytać, to były cudowne godziny, plot twisty w tym tomie czasami potrafiły zwalić mnie z nóg, po prostu cudowne. Dziękuję Kamila za tą serię
Kamila, chcialabym ci z calego serca podziekowac za ta emocjonalna przygode przez wszystkie cztery tomy. Nie sadze ze w zyciu przeczytam lepsze przedstawienie motywu found family niz to. Edit: randomowo zaczelam czytac recenzje (te negatywne) i z wieloma rzeczami sie zgadzam wiec obnizam ocene. Ta pierwotna prawdopodobnie wywodzila sie z sentymentu, ale ta aktualna opieram na faktach. Ronnie tak mnie irytowala ze to jie do wytrzymania. I jest jeszcze kilka aspektow, ale nie chce mi sie rozpisywac.
Zupełny brak akcji, jakiejkolwiek fabuły. Cała książka to słodko pierdzące opisy relacji między Benem a Domem, co w 4 tomie robi się po prostu nudne. Historia z perspektywy Ronnie miała duży potencjał, niestety zmarnowany.
(Recenzja nie zawiera spojlerów) 💜 "Ci ludzie byli moim domem"
5/5 ⭐🫶
Na początku, bardzo stresowałam się ostatnim tomem, snułam dużo różnych teorii, co mogłoby się wydarzyć? Teraz wiem, że niepotrzebnie się stresowałam, ta historia potoczyła się dobrze, i zakończyła idealnie całą opowieść o hotelowej rodzinie. Trudno jest mi cokolwiek pisać o tej książce, ponieważ boje się że nie zawrę wszystkiego co chciałabym przekazać.
W niektórych momentach czułam się jak Dom, potem jak Ronnie. Lecz wiem, że da się zmienić, wszystko się dzieje po coś.
W ostatnim tomie, skupiliśmy się na relacjach, styl pisania Kamili był cudowny, mega mnie wciągnęło, że chciałam aż zarwać nockę żeby przeczytać całą książkę. Nie mogłam się oderwać od tej książki cały dzień, i jest mi strasznie przykro, że to już.. jest koniec.
Uwielbiam motyw found familly w książkach. A w szczególności kocham całą serię no better friends, dlatego, że uświadomiłam sobie wiele różnych rzeczy, poczułam się zrozumiana. Dzięki tym książkom, poznałam cudowne osoby, choć lata temu nawet do głowy by mi nie przyszło, że znajdę ważnych dla mnie przyjaciół i będę mogła rozmawiać godzinami o książkach.
Jestem bardzo wdzięczna za całą tą serię!
Nie będę nic spojlerować w tej recenzji, ale mogę powiedzieć tyle, że bardzo można się wzruszyć na tych książkach.
Bardzo polecam tą serię książek, i mam nadzieję, że każdy czytając ostatni tom no better friends , "Ronnie nie wierzyła w przyszłość" poczuję się zrozumiany.
Finałowy tom serii okazał się dla mnie niestety rozczarowaniem i słabym domknięciem całości. Fabułę oparto na motywach wałkowanych już wcześniej, przez co odnoszę wrażenie, że równie dobrze mogłoby powstać kilka kolejnych tomów opisujących dokładnie to samo, tylko w innej scenerii. I choć autorka serwuje symboliczne gesty, takie jak wyburzenie starego domu rodzeństwa Slammerów czy narodziny dziecka Tiny i Stana, zupełnie tego nie czuję. Moim zdaniem znacznie lepiej pasowałby tutaj epilog osadzony kilka lat później, który dawałby wrażenie definitywnego zakończenia historii.
Zupełnie niezrozumiałym zabiegiem było też dla mnie wprowadzenie perspektywy Ronnie w finałowym tomie. Wszystkiego, co jej dotyczyło, mogłabym dowiedzieć się z relacji innych bohaterów, na przykład Doma. To nie tak, że nie lubiłam Ronnie, w najgorszym wypadku była mi po prostu obojętna. Chodzi mi o to, że jej wątek i tak zatacza specyficzne koło. Owszem, elitarna szkoła dała jej ogromny skok naprzód, bo nawet kiedy wyrzucono ją po paru miesiącach, to dzięki zaproszeniu od dawnej trenerki wzięła udział w ostatniej walce i zdobyła sponsora. Zyskała więc to, o co walczyła, i to znacznie szybciej, niż gdyby ta szkoła w ogóle się nie wydarzyła. Tyle tylko, że ten sam rezultat, choć może po dłuższym czasie i z większym trudem, mogła osiągnąć, pozostając w poprzednim położeniu. Sama Ronnie jako postać również nie wyróżniała się dla mnie niczym szczególnym, to po prostu typowa, popełniająca błędy nastolatka ze smutną przeszłością, jak zresztą prawie każdy w tej serii.
Oceniając serię jako całość, dwa pierwsze tomy były dla mnie całkiem obiecujące, jednak im dalej w las, tym gorzej. Przez ciągłe powielanie tych samych motywów historia ostatecznie stała się miałka. Widać, że autorka ma swoje ulubione schematy oraz typy postaci i niezwykle niechętnie wychodzi poza utartą, bezpieczną dla siebie estetykę.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Wierzę że jakimś sposobem zobacze siebie w jakiejś serii tak bardzo jak w "No better friends".
Ta seria jest dla mnie wszystkim.
Jeśli ktokolwiek powie mi że nie da się przelać emocji na papier wcisnę mu właśnie tę książkę. Dzięki tej historii poczułam się zrozumiana i doceniona pod tyloma względami że jest to nie możliwe do wyrażenia.
Będę tęsknić za wieczorami spędzonymi z nosem w historii o dzieciakach, które zmieniając swoje życie zmieniły też moje. Wierzę, że w innym uniwersum jestem jedną z was.
Kocham wszystkich ludzi spotkanych przez tą serię. Nigdy nie zapomnę uczucia posiadania takiego swojego found family. 🫂
Długo odkładałam zakończenie tej książki i nie wiem trochę co napisać bo dalej nie wierzę że to koniec Jestem bardzo wdzięczna za te serię, naprawdę wiele jej zawdzięczam i nie sądzę żebym kiedykolwiek przeczytała coś co trafi do mnie w ten sam sposób co nbf -0,25 gwiazdki za to że było tak mało Genevieve
No i koniec ❤️🩹❤️🩹 ta seria na zawsze zostanie w moim sercu oznaczona jako jeden wielki comfort. Czytałam ją w dość stresującym dla mnie momencie życia, bo zaczynałam moją pierwszą w życiu pracę i ta seria dała mi schronienie i była dla mnie jak ciepły kocyk na otulenie nerwów oraz oderwanie się od rzeczywistości. Dziękuję autorce za to 💗💗💗
Kocham i nienawidzę to jak szybko przeczytałam tą książkę. I w sumie całą serię. Kocham to w jaki sposób Klaudia porusza trudne tematy, trudne emocje, jak dobrze widać perspektywy innych osób. Bardzo łatwo jest się wczuć i przysięgam prawie rzuciłam książką, a popłakać to po prostu się popłakałam. Kocham tę książkę i te serię
Hotel z niezwykle przytulną i rodzinną atmosferą. Świetna obsługa (jedynie dźwięki dobiegające z kuchni bywają nieco niepokojące), która zdecydowanie nie pozwala się nudzić. Naprawdę niesamowici ludzie, a właścicielka to już w ogóle przecudowna kobieta. Kocham. Pobyt pełen emocji, zwrotów akcji i cudownych relacji. Wiele z niego wyniosłam (i nie mówię tu o ręcznikach). Jednak zdecydowanie był za krótki, co na minus, bo już tęsknię (a z wyjazdem i tak zwlekałam). Na pewno jeszcze nie raz mnie w nim zobaczycie ❤️🩹