What do you think?
Lơ Lửng Giữa Thời Không
Tác phẩm kể về những con người bình thường mang trong mình nỗi cô đơn, khát vọng và mất mát riêng. Cuộc đời của họ bất ngờ giao cắt trong một vụ tai nạn giao thông thảm khốc giữa đêm mưa, nơi ranh giới giữa sự sống và cái chết trở nên mong manh. Từ người tài xế, nhà văn, kiến trúc sư, nhân viên thu ngân, bà lão bán hàng, cô nhân tình cho đến một chú chó hoang, mỗi nhân vật đều đối diện với những câu hỏi về hạnh phúc, ký ức, tình yêu và ý nghĩa tồn tại.
- GenresFiction
312 pages, Paperback
Published September 1, 2026
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
February 19, 2022
หดหู่เหลือเกิน ไม่แนะนำให้อ่านช่วงจิตตกเลยเพราะขมขื่นมาก
นิยายเล่าเรื่องชีวิตชนชั้นล่าง-กลางได้จริงเหลือเกิน จริงจนปวดใจ
อ่านแล้วเห็นภาพของชีวิตที่ล่องลอยไปตามกระแสเมืองหลวง ดิ้นรนให้พออยู่รอดในแต่ละวัน แบกน้ำหนักความหวัง ความขมปร่าของชีวิตไว้เต็มบ่า
ต่างคนต่างโคจรมาพบกันในอุบัติเหตุ ความตายกลายเป็นสิ่งยุติธรรม มันพรากทุกคนไปจากคนที่รักเราอย่างไม่ปรานี ไม่อาจต่อรอง
ชีวิตที่เหลืออยู่ได้แต่ดิ้นรนกันต่อไป เพียงหวังว่าซักวันมันจะดีขึ้น
"เราต่างเกิดมาเพื่อเป็นฉากหลังอันพร่าเลือนสำหรับคนอื่น
เราเป็นฉากหลังในชีวิตของกันและกัน
ชีวิตนี้ทำไมมันช่างไม่มีความสลักสำคัญอะไรแบบนี้นะ"
นิยายเล่าเรื่องชีวิตชนชั้นล่าง-กลางได้จริงเหลือเกิน จริงจนปวดใจ
อ่านแล้วเห็นภาพของชีวิตที่ล่องลอยไปตามกระแสเมืองหลวง ดิ้นรนให้พออยู่รอดในแต่ละวัน แบกน้ำหนักความหวัง ความขมปร่าของชีวิตไว้เต็มบ่า
ต่างคนต่างโคจรมาพบกันในอุบัติเหตุ ความตายกลายเป็นสิ่งยุติธรรม มันพรากทุกคนไปจากคนที่รักเราอย่างไม่ปรานี ไม่อาจต่อรอง
ชีวิตที่เหลืออยู่ได้แต่ดิ้นรนกันต่อไป เพียงหวังว่าซักวันมันจะดีขึ้น
"เราต่างเกิดมาเพื่อเป็นฉากหลังอันพร่าเลือนสำหรับคนอื่น
เราเป็นฉากหลังในชีวิตของกันและกัน
ชีวิตนี้ทำไมมันช่างไม่มีความสลักสำคัญอะไรแบบนี้นะ"
November 17, 2021
นิยายที่โครตเศร้า หดหู่ สิ้นหวัง รันทด นิยายที่ดำเนินเรื่องโดยมีฉากหลังเป็นมหานครเมืองกรุงที่มีอยู่จริง ทำไมไม่รู้ ฉันอ่านแล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่นิยาย ไม่ใช่เรื่องแต่ง แต่กลับเป็นชีวิตจริงๆ ของตัวละครที่อาจไปตรงกับชีวิตของใครบางคน ในมหานครที่มีคนหนาแน่น มากหน้าหลายตา หลากหลายอาชีพ หลากหลายชนชั้น หลากหลายการดำเนินชีวิต
ทุกเรื่องราว ฉันเหมือนได้ร่วมเผชิญใช้ชีวิตไปกับพวกเขา ทุกเรื่องราว เหมือนเราได้เห็นภาพของตัวละครนั้นจริงๆ โลดแล่นอยู่ในมหานครที่แสนวุ่นวาย อ้างว้าง เดียวดาย ว่างเปล่า เหมือนได้ต่อสู้ ดิ้นรนไปพร้อมๆ กับพวกเขา
ทุกบรรทัดเหมือนได้สัมผัสความเจ็บปวด ความว่างเปล่า ความไร้น้ำหนักไปด้วยกัน แต่อย่างน้อยสุดท้ายแล้วยังมีบางเรื่องราวที่จบลงให้เราได้รู้สึกอิ่มเอมหัวใจ
ทุกเรื่องราว ฉันเหมือนได้ร่วมเผชิญใช้ชีวิตไปกับพวกเขา ทุกเรื่องราว เหมือนเราได้เห็นภาพของตัวละครนั้นจริงๆ โลดแล่นอยู่ในมหานครที่แสนวุ่นวาย อ้างว้าง เดียวดาย ว่างเปล่า เหมือนได้ต่อสู้ ดิ้นรนไปพร้อมๆ กับพวกเขา
ทุกบรรทัดเหมือนได้สัมผัสความเจ็บปวด ความว่างเปล่า ความไร้น้ำหนักไปด้วยกัน แต่อย่างน้อยสุดท้ายแล้วยังมีบางเรื่องราวที่จบลงให้เราได้รู้สึกอิ่มเอมหัวใจ
September 13, 2025
ชีวิตแสนสั้น ใจดีกับตัวเองและคนอื่นให้มาก เออ ตอนอ่านคิดงี้ตลอด ทั้งๆ ที่ตัวละครในเล่มบางคนก็ไม่ได้น่าเอาใจช่วยอะไรเลย แต่บางคน (บางตัว) ก็แสนจะซึมตอนได้อ่าน
เราล้วนเป็นตัวเอกในเรื่องเล่าของตัวเอง และเป็นส่วนประกอบอื่นๆ ในเรื่องเล่าของผู้อื่น เป็นผู้ร้ายก็ได้ เป็นตัวประกอบพิเศษก็ได้ หรือไม่ได้เป็นอะไรยกเว้นฉากหลังก็ได้ #วินาทีไร้น้ำหนัก ก็เล่าเรื่องของกลุ่มบุคคลในรถตู้และที่เกี่ยวข้อง รายได้ประมาณชนชั้นกลาง (ตามค่ามัธยานฐาน ไม่ใช่ความรู้สึกของคนในอินเทอร์เน็ต) ในวินาทีแห่งความเป็นและความตาย วินาทีชีวิต
เราล้วนเป็นตัวเอกในเรื่องเล่าของตัวเอง และเป็นส่วนประกอบอื่นๆ ในเรื่องเล่าของผู้อื่น เป็นผู้ร้ายก็ได้ เป็นตัวประกอบพิเศษก็ได้ หรือไม่ได้เป็นอะไรยกเว้นฉากหลังก็ได้ #วินาทีไร้น้ำหนัก ก็เล่าเรื่องของกลุ่มบุคคลในรถตู้และที่เกี่ยวข้อง รายได้ประมาณชนชั้นกลาง (ตามค่ามัธยานฐาน ไม่ใช่ความรู้สึกของคนในอินเทอร์เน็ต) ในวินาทีแห่งความเป็นและความตาย วินาทีชีวิต
December 15, 2021
นิยายที่หดหู่ โศกเศร้า อ้างว้าง เดียวดาย แต่ก็ให้ความหวังเรื่องรองในการตะเกียกตะกายไม่ยอมจำนน น้ำใจและศักดิ์ศรีของตัวละคร เรื่องราวเต็มไปด้วยการตัดสินใจที่ไม่มีทางเลือกของตัวละครต่างชนชั้น ล้วนแต่โดนกดทับด้วยโครงสร้างสังคมและสาธารณูปโภคแข็งกระด้างของเมืองหลวง (“น้ำหนัก” ในเรื่อง) ไม่ว่าชนชั้นกลางหรือชนชั้นล่างที่โชคชะตาพาให้โคจรมาพบกันก็ดูจะประสบความทุกข์ยากไม่แพ้กัน แม้จะคนละรูปแบบ แต่ละคนต้องดิ้นรนเอาตัวรอดทุกวิถีทาง
กลวิธีเล่าเรื่องฉายภาพผ่านวินาทีที่เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนน ขยายให้เห็นปูมหลังของตัวละครที่บังเอิญมาอยู่ในรถตู้รับจ้าง และรถเก๋งที่ชนกัน ภาษาเขียนเรียบง่ายและสละสลวย ไม่มากเกินหรือน้อยเกิน อ่านจบแล้วรู้สึกมีอารมณ์ร่วม และคิดว่าน่าจะดีไม่น้อยถ้าคนอ่านเล่มนี้คู่กับ “หลายชีวิต” ของ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช จะได้เปรียบเทียบงานเขียนแนวเดียวกันที่ใช้กลวิธีคล้ายกัน จากมุมมองของทั้งฝ่ายขวา (เน้นจริยธรรมศีลธรรมของตัวละคร) และฝ่ายซ้าย (เน้นโครงสร้างสังคมที่บิดเบี้ยว)
กลวิธีเล่าเรื่องฉายภาพผ่านวินาทีที่เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนน ขยายให้เห็นปูมหลังของตัวละครที่บังเอิญมาอยู่ในรถตู้รับจ้าง และรถเก๋งที่ชนกัน ภาษาเขียนเรียบง่ายและสละสลวย ไม่มากเกินหรือน้อยเกิน อ่านจบแล้วรู้สึกมีอารมณ์ร่วม และคิดว่าน่าจะดีไม่น้อยถ้าคนอ่านเล่มนี้คู่กับ “หลายชีวิต” ของ ม.ร.ว. คึกฤทธิ์ ปราโมช จะได้เปรียบเทียบงานเขียนแนวเดียวกันที่ใช้กลวิธีคล้ายกัน จากมุมมองของทั้งฝ่ายขวา (เน้นจริยธรรมศีลธรรมของตัวละคร) และฝ่ายซ้าย (เน้นโครงสร้างสังคมที่บิดเบี้ยว)
July 2, 2025
"เส้นทางชีวิตคนเราระหว่างสองจุดของการเกิดและการตาย คือการล่องลอยไปในกระแสธารของเวลา ที่มีลักษณะเหมือนของเหลวไหลเอื่อยเชื่องช้า ไหลไปข้างหน้าอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีหยุดนิ่ง ไม่มีหวนกลับ"
รวมเรื่องราวชีวิตของผู้คนในเมืองหลวงที่เกี่ยวพันกับอุบัติเหตุรถชนบนทางด่วนโทลล์เวย์ในคืนหนึ่ง ไม่รู้ทำไมตอนก่อนอ่านถึงเข้าใจว่าเป็นเรื่องสั้นแบบแต่ละบทก็เป็นเรื่องของคนนึงแล้วจบกันไป แต่จริงๆ มันคือเรื่องยาวที่เล่าผ่านตัวละครหลายๆ ตัว ตัวละครชุดเดิมผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาเล่าเรื่อง บางตัวก็มีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกัน เนื้อหาสะท้อนชีวิตคนธรรมดาทั่วไปในเมืองกรุง ต่างคนต่างดิ้นรนมีชีวิตในเมืองหลวงอันชวนหดหู่สิ้นหวัง พอฉากเป็นเมืองที่คุ้นเคยแบบนี้เลยเกิดความสะทกสะท้อนใจมากเป็นพิเศษ เนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตและความตายก็ชวนให้รู้สึดปลดปลง
ชอบภาษาที่ใช้บรรยาย มีชีวิตชีวา เห็นภาพ ดึงอารมณ์ร่วมได้ แต่ก็กระชับ ไม่เวิ่นเว้อ
หมายเหตุ: เรียกว่า content warning รึเปล่าได้รึเปล่าไม่รู้ แต่ในเรื่องไม่ได้เล่าตามลำดับเวลา เล่าสับไปสับมา เลยมีการวนไปเล่าซีนเกิดอุบัติเหตุอยู่หลายรอบ แถมเล่าละเอียดมากด้วย
รวมเรื่องราวชีวิตของผู้คนในเมืองหลวงที่เกี่ยวพันกับอุบัติเหตุรถชนบนทางด่วนโทลล์เวย์ในคืนหนึ่ง ไม่รู้ทำไมตอนก่อนอ่านถึงเข้าใจว่าเป็นเรื่องสั้นแบบแต่ละบทก็เป็นเรื่องของคนนึงแล้วจบกันไป แต่จริงๆ มันคือเรื่องยาวที่เล่าผ่านตัวละครหลายๆ ตัว ตัวละครชุดเดิมผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนมาเล่าเรื่อง บางตัวก็มีความสัมพันธ์เชื่อมโยงกัน เนื้อหาสะท้อนชีวิตคนธรรมดาทั่วไปในเมืองกรุง ต่างคนต่างดิ้นรนมีชีวิตในเมืองหลวงอันชวนหดหู่สิ้นหวัง พอฉากเป็นเมืองที่คุ้นเคยแบบนี้เลยเกิดความสะทกสะท้อนใจมากเป็นพิเศษ เนื้อหาเกี่ยวกับชีวิตและความตายก็ชวนให้รู้สึดปลดปลง
ชอบภาษาที่ใช้บรรยาย มีชีวิตชีวา เห็นภาพ ดึงอารมณ์ร่วมได้ แต่ก็กระชับ ไม่เวิ่นเว้อ
หมายเหตุ: เรียกว่า content warning รึเปล่าได้รึเปล่าไม่รู้ แต่ในเรื่องไม่ได้เล่าตามลำดับเวลา เล่าสับไปสับมา เลยมีการวนไปเล่าซีนเกิดอุบัติเหตุอยู่หลายรอบ แถมเล่าละเอียดมากด้วย
September 23, 2026
3.5
Một cuốn sách đọc khá nặng nề, cảm giác đọc mà thấy tâm trạng cứ u uất. Một vụ đâm xe dẫn đến những hồi ức, hoài niệm của những mảnh đời trôi lạc. Tác giả chạm được vào cảm xúc người đọc ở chính sự gần gũi của các nhân vật trong truyện. Họ đều là những con người lao động, cố gắng sống sót trong một thế giới vô cảm, vô hồn. Một anh nhà văn thất bại cãi nhau với cô bạn gái, cô bạn gái làm ở siêu thị luôn được anh bạn trai đón về, rồi một cô nhân tình tự hỏi sao lại lựa chọn cuộc sống này chỉ xoay quanh người tình của mình, một người đàn bà bệnh tật mong mỏi sự trở về của đứa con, một chú chó hoang sống trong tình thương của những con người khốn khổ, một anh tài xế xe van tốt bụng gặp bi kịch không ngờ tới trên đường, một người đàn ông kinh doanh phải chống chọi với người vợ li dị và cô nhân tình rắc rối... Tất cả những mảnh đời này, không có gì là bất ngờ, lạ lùng, họ rất đỗi quen thuộc, họ là những lát cắt cuộc đời mà chúng ta đều đã, đang và sẽ trải qua. Những lựa chọn của họ dẫn đến họ ở điểm này của cuộc đời, nhưng họ có quyền lựa chọn để chỉnh hướng cho khác đi. Vào giây phút cuối cùng, đó là những gì họ nhận ra, họ có thể thay đổi, họ có sức mạnh làm điều đó. Nhưng dường như đã quá muộn, với những người trong vụ tai nạn đó, giây phút cuối cùng chỉ là chút hi vọng cỏn con cho một kết cục đã được định sẵn.
Nhưng với những người ở lại, những người có sự gắn kết với các nạn nhân xe van, họ có cơ hội để nhìn nhận lại những gì họ đã trải qua, những nuối tiếc và những câu hỏi không có câu trả lời. Đọc gần hết rồi mà mình chỉ thấy càng nặng nề hơn, sao mà cuộc sống lại vô định thế này, những con người này đều từng có hoài bão, ước mơ, cuộc sống hạnh phúc, và rồi chỉ vì một phút giây nông nổi họ xoay chuyển cuộc đời họ để thành ra vật vờ, lang thang không mục đích. Trong truyện có nhắc đến "mỗi chúng ta đều là phông bạt của những người khác", vậy có lẽ chúng ta chưa bao giờ là nhân vật chính của cuộc đời mình cả. Trôi giạt, vô định - đó mới là định mệnh.
Thế nhưng chính mẩu truyện cuối cùng đã mang cho mình chút tia sáng le lói. Khi cô nhân tình nhận ra sự thật, khi cô nhìn nhận lại cô đã lãng phí tuổi trẻ của mình cho người không xứng đáng và vì lẽ đỏ bỏ quên cái gia đình mình, giờ cô có cơ hội để gắn kết lại những mảnh vụn. Người đàn bà đau khổ vì bệnh tật và tuổi già đi bán nước ở bến xe, cùng chú chó hoang bẩn thíu qua ngày chờ lòng tốt của anh tài xế xe van, họ gắn kết với nhau qua sự đau buồn và thương tiếc người đã mất. Những con người lang thang, vô định này, cách duy nhất để không phải trôi đi vào quên lãng, là kết nối với nhau. Chỉ cần một câu xin lỗi, một câu gọi, những mảnh ghép được kéo vào nhau, không cần phải khớp nhau, nhưng là để gần nhau, cùng nhau chống lại những khắc nghiệt của cuộc đời.
Một cuốn sách đọc khá nặng nề, cảm giác đọc mà thấy tâm trạng cứ u uất. Một vụ đâm xe dẫn đến những hồi ức, hoài niệm của những mảnh đời trôi lạc. Tác giả chạm được vào cảm xúc người đọc ở chính sự gần gũi của các nhân vật trong truyện. Họ đều là những con người lao động, cố gắng sống sót trong một thế giới vô cảm, vô hồn. Một anh nhà văn thất bại cãi nhau với cô bạn gái, cô bạn gái làm ở siêu thị luôn được anh bạn trai đón về, rồi một cô nhân tình tự hỏi sao lại lựa chọn cuộc sống này chỉ xoay quanh người tình của mình, một người đàn bà bệnh tật mong mỏi sự trở về của đứa con, một chú chó hoang sống trong tình thương của những con người khốn khổ, một anh tài xế xe van tốt bụng gặp bi kịch không ngờ tới trên đường, một người đàn ông kinh doanh phải chống chọi với người vợ li dị và cô nhân tình rắc rối... Tất cả những mảnh đời này, không có gì là bất ngờ, lạ lùng, họ rất đỗi quen thuộc, họ là những lát cắt cuộc đời mà chúng ta đều đã, đang và sẽ trải qua. Những lựa chọn của họ dẫn đến họ ở điểm này của cuộc đời, nhưng họ có quyền lựa chọn để chỉnh hướng cho khác đi. Vào giây phút cuối cùng, đó là những gì họ nhận ra, họ có thể thay đổi, họ có sức mạnh làm điều đó. Nhưng dường như đã quá muộn, với những người trong vụ tai nạn đó, giây phút cuối cùng chỉ là chút hi vọng cỏn con cho một kết cục đã được định sẵn.
Nhưng với những người ở lại, những người có sự gắn kết với các nạn nhân xe van, họ có cơ hội để nhìn nhận lại những gì họ đã trải qua, những nuối tiếc và những câu hỏi không có câu trả lời. Đọc gần hết rồi mà mình chỉ thấy càng nặng nề hơn, sao mà cuộc sống lại vô định thế này, những con người này đều từng có hoài bão, ước mơ, cuộc sống hạnh phúc, và rồi chỉ vì một phút giây nông nổi họ xoay chuyển cuộc đời họ để thành ra vật vờ, lang thang không mục đích. Trong truyện có nhắc đến "mỗi chúng ta đều là phông bạt của những người khác", vậy có lẽ chúng ta chưa bao giờ là nhân vật chính của cuộc đời mình cả. Trôi giạt, vô định - đó mới là định mệnh.
Thế nhưng chính mẩu truyện cuối cùng đã mang cho mình chút tia sáng le lói. Khi cô nhân tình nhận ra sự thật, khi cô nhìn nhận lại cô đã lãng phí tuổi trẻ của mình cho người không xứng đáng và vì lẽ đỏ bỏ quên cái gia đình mình, giờ cô có cơ hội để gắn kết lại những mảnh vụn. Người đàn bà đau khổ vì bệnh tật và tuổi già đi bán nước ở bến xe, cùng chú chó hoang bẩn thíu qua ngày chờ lòng tốt của anh tài xế xe van, họ gắn kết với nhau qua sự đau buồn và thương tiếc người đã mất. Những con người lang thang, vô định này, cách duy nhất để không phải trôi đi vào quên lãng, là kết nối với nhau. Chỉ cần một câu xin lỗi, một câu gọi, những mảnh ghép được kéo vào nhau, không cần phải khớp nhau, nhưng là để gần nhau, cùng nhau chống lại những khắc nghiệt của cuộc đời.
September 22, 2026
Lơ lửng giữa thời không, theo đánh giá của mình, là một câu chuyện có cấu trúc tương đối đặc sắc. Diễn biến sự kiện trong truyện được bắt đầu từ một vụ tai nạn xe hơi thảm khốc trên xa lộ, từ đây, thông qua từng chương truyện nhỏ, số phận đầy bi kịch của toàn bộ nhân vật liên quan đến chuyến xe nọ đều lần lượt được Wutthichai Krisanaprakornkit hé lộ. Bất kể có xuất thân, nghề nghiệp hay lý tưởng sống hoàn toàn không liên quan đến nhau, những con người trong Lơ lửng giữa thời không đều cùng chia sẻ một nỗi cô độc thị thành khó có thể khỏa lấp, cùng đối diện với quá trình cùn mòn và sụp đổ danh tính bất khả vãn hồi, cũng như cùng sống chung với vô số những hoài nghi mang đậm tính hiện sinh, liên quan đến số kiếp phù du của nhân loại. Họ như những chiếc vỏ rỗng không còn niềm tin yêu vào cuộc đời, như những chiếc bóng mờ trôi nổi trong ánh sáng nhập nhoạng buổi chiều tà, rồi chóng vánh tan loãng vào đêm đen - không kịp để lại thứ gì ngoài nỗi tiếc thương cho những cuộc đời họ chưa và không bao giờ có thể được sống với.
Krisanaprakornkit rất tài tình khi có khả năng đảm bảo mối tương liên giữa cuộc đời họ đều được lý giải một cách hết sức hợp lẽ, đồng thời tiết lộ sự giao cắt ấy một cách rất đúng lúc, đúng chỗ. Mọi chi tiết được tác giả trình hiện, dù là nhỏ nhất, cũng đều có ý nghĩa, đồng thời đều có thể móc nối dễ dàng với vô số những chi tiết khác. Điểm sáng này khiến khoảnh khắc độc giả nhận ra tất cả mọi mảnh ghép đều đã được chắp nối vào nhau, dường như chính là khoảnh khắc tuyệt vời xuyên suốt quá trình thưởng thức Lơ lửng giữa thời không.
Tuy nhiên, điểm đáng tiếc là mặc dù có cách kể chuyện khá sáng tạo, việc tác giả cố gắng truyền tải quá nhiều thông điệp hiện sinh, khiến cho câu chuyện vốn dĩ hết sức thân mật và phổ quát, lại mau chóng mang hơi hướm của một cuốn sách kỹ năng giáo điều, hay tệ hơn là một tập tản văn sống sượng và đầy khuôn mẫu. Giá như tác giả biết cách tích cực phát huy thế mạnh kể chuyện của mình, đồng thời tiết chế tham vọng thể hiện quan điểm sống hay rao giảng triết lý, Lơ lửng giữa thời không hoàn toàn có thể là một câu chuyện xuất sắc hơn rất nhiều.
Krisanaprakornkit rất tài tình khi có khả năng đảm bảo mối tương liên giữa cuộc đời họ đều được lý giải một cách hết sức hợp lẽ, đồng thời tiết lộ sự giao cắt ấy một cách rất đúng lúc, đúng chỗ. Mọi chi tiết được tác giả trình hiện, dù là nhỏ nhất, cũng đều có ý nghĩa, đồng thời đều có thể móc nối dễ dàng với vô số những chi tiết khác. Điểm sáng này khiến khoảnh khắc độc giả nhận ra tất cả mọi mảnh ghép đều đã được chắp nối vào nhau, dường như chính là khoảnh khắc tuyệt vời xuyên suốt quá trình thưởng thức Lơ lửng giữa thời không.
Tuy nhiên, điểm đáng tiếc là mặc dù có cách kể chuyện khá sáng tạo, việc tác giả cố gắng truyền tải quá nhiều thông điệp hiện sinh, khiến cho câu chuyện vốn dĩ hết sức thân mật và phổ quát, lại mau chóng mang hơi hướm của một cuốn sách kỹ năng giáo điều, hay tệ hơn là một tập tản văn sống sượng và đầy khuôn mẫu. Giá như tác giả biết cách tích cực phát huy thế mạnh kể chuyện của mình, đồng thời tiết chế tham vọng thể hiện quan điểm sống hay rao giảng triết lý, Lơ lửng giữa thời không hoàn toàn có thể là một câu chuyện xuất sắc hơn rất nhiều.
September 22, 2026
Này là cuốn thứ 2 của Thái Lan mà Rubik mang về, xoay quanh khoảnh khắc cuối đời của 3 nhân vật vô tình mắc nối vào nhau bởi 1 tai nạn giao thông. Trong sát na ấy, câu chuyện đời họ đã được kể lại, từ đó làm rõ bản chất đời sống là sự cô độc, chỉ 1 mình ta ôm mang những nỗi niềm riêng. Thoạt nhìn thì đây là 1 cuốn có màu sắc hiện sinh, khá thú vị khi tác giả tận dụng triệt để nguyên tắc "Khẩu súng của Chekhov" để tạo nên mqh thú vị giữa các nhân vật phụ mà không thể đoán trước. Cách làm này mình từng thấy trong "They both die at the end", cũng khá mới. Bên cạnh đó mình thích cách tác giả sử dụng hình tượng siêu thị để nhắc về sự sắp đặt, hào nhoáng giả tạo và lặp đi lặp lại của cuộc sống này - 1 hình tượng rất phổ biến trong văn hóa đại chúng. Cuối cùng cấu trúc truyện lồng truyện hay phản ánh nhau khi 1 trong 3 nhân vật chính là nhà văn cũng khiến mình bất ngờ. Làm sao mà đoán được sự liên tưởng giữa lơ lửng trong khoảnh khắc sắp chết và trạng thái không trọng lực của phi hành gia đúng không. Khá là thú vị.
September 23, 2026
có ý tưởng nhưng cách triển khai chưa chạm với mình. nó làm mình nhớ những chuyến xe đêm, chính mình ngồi đó và những hành khách khác, hay những bóng người thoáng qua trên đường, ngồi trong nhà hay trước hiên, ai hẳn cũng có nỗi niềm nào đó. trong một chuyến xe như thế, với những con người như thế, tai nạn xảy ra, một cú máy slow motion quen thuộc trong điện ảnh, và câu chuyện của Lơ lửng giữa thời không bắt đầu. trước cái chết cả cuộc đời lướt qua trước mắt, còn ở đây, người ta thấy nhiều hơn và nghĩ ngợi nhiều hơn, hối tiếc nhiều hơn. có đôi lúc quyển này khiến mình nghĩ đến những tiểu thuyết chữa lành, kiểu người ta đến một quán cà phê, một tiệm sách, để rồi chiêm nghiệm về điều này, vỡ lẽ về chuyện kia. chỉ khác nỗi đây không phải là nơi chốn mà là một khoảnh khắc, và có ngộ ra điều gì hay tiếc nuối điều chi thì cũng quá muộn.
January 1, 2022
หนังสือเล่มนี้ทำงานกับฉันเยอะ จนเมื่ออ่านจบรอบแรกแล้วต้องอ่านอีกรอบทันที
กลายเป็นว่าอ่านจบ 2 รอบในเวลา 3 วัน!!!
เรื่องเริ่มต้นจากอุบัติเหตุร้ายแรงบนทางยกระดับดอนเมืองโทลเวย์คืนวันศุกร์ เหตุการณ์นั้นเชื่อมโยงชีวิตผู้คนที่ดิ้นรนทำมาหากินและใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงเส็งเคร็งเฮงซวย ที่จะกลายเป็นเมืองฟ้าได้ก็ต่อเมื่อมึงต้องรวยเท่านั้น
เป็น ’หลายชีวิต’ ภาคร่วมสมัยที่ชะตากรรมของผู้คน แม้กระทั่งหมาจร ต่างถูกกำหนดด้วยโครงสร้างพื้นฐานของเมืองที่ห่วยแตกไปทุกมิติ
ชีวิตของตัวละครหลากอาชีพหลายความสัมพันธ์เชื่อมร้อยกันบางๆ เป็นผู้คนที่ ‘ต่างเกิดมาเพื่อเป็นฉากหลังอันพร่าเลือนสำหรับคนอื่น’ ท่ามกลางตึกราม ชั้นวางของ กองหนังสือ ที่ ล้วนแต่สูง ‘ท่วมหัวท่วมหู’ ไปหมด
ห้องเช่ารังหนู ทาวน์เฮ้าส์ย่านชานเมือง โซฟาเบาะหนังเทียม เสื่อน้ำมัน ตู้เสื้อผ้าที่ทำจากไม้อัดที่พองตัวจากความชื้น และกลิ่นสดชื่นที่พอจะหาได้จากน้ำยาซักผ้าเคมีเมื่อตากผ้าในยามบ่ายวันอาทิตย์
ร้านกาแฟที่เปิดขาย 24 ชม เพื่อให้คนไปสั่งกาแฟดีแคฟ ใส่นมนอนแฟต น้ำตาลเทียม นั่งดื่มกินความว่างเปล่า สั่งกาแฟว่างเปล่าที่ไม่มีใครอยากกินแต่สั่งเพื่อสิทธิในการนั่งในความว่างเปล่า 2 ชม
มีใครบางคนเฝ้าฝันถึงสรวงสวรรค์อันโดดเดี่ยว แต่สุดท้ายมีแต่วันพรุ่งนี้ที่ไม่เคยมาถึง
นักเขียนวางโครงเรื่องมาอย่างดี ชีวิตของแต่ละคนตอนเริ่มเรื่องคล้ายจะดำเนินไปอย่างเป็นเอกเทศ เล่าสลับไปมา ไปข้างหน้า ย้อนหลัง แต่ค่อยๆผูกร้อยเข้ามากันทีละนิดๆ จนสมบูรณ์เมื่อถึงตอนจบ
นั่นเป็นเหตุที่ต้องกลับไปอ่านรอบที่สองทันทีเพื่อปะติดปะต่อร่องรอยต่างๆ ที่นักเขียนทิ้งเอาไว้ระหว่างทาง
ระหว่างอ่านฉันต้องไปค้นข้อมูลดูอย่างน้อย 3 เรื่อง
เรื่องแรกคือ เพลง “พรุ่งนี้” ที่ในนิยายเขียนเนื้อไว้แค่ 4 คำว่า ‘คืน วัน ผัน เวียน’ ไปค้นดูพบว่าเพลงนี้มีอยู่จริง เพราะมาก แต่เนื้อเพลงต่อจาก 4 คำนั้น มันเศร้าชิบหาย
‘คืน วัน ผัน เวียน เฝ้าเปลี่ยนหมุนไป แต่ความหวังไม่หมุนมา….’
เรื่องที่สอง คือ สถานีอวกาศ ซึ่งพบว่ามันจะโคจรอยู่เหนือพื้นโลก 400 กม. จริงๆว่ะ นักเขียนเขาไม่ได้มั่ว
และเรื่องที่สาม คือโฆษณาสีทาบ้านบนเกาะร้าง แต่อันนี้หาไม่เจอ เลยไม่รู้ว่ามีจริงไหม 555
หนังสือเล่มนี้เป็นนิยายเรื่องแรกของนักเขียนที่ฉันติดตามผลงานเขามานานหลายปี งานที่ผ่านของเขาเป็นงานเขียนบทความ และแปลหนังสือ เล่มนี้ถึงแม้จะนำเสนอในรูปแบบนิยาย แต่ฉันคิดว่าตัวตนและมุมมองต่อโลกในแบบของเขายังแจ่มชัด และจากการที่ตามอ่านงานของเขามาร่วม 10 ปี ฉันรู้สึกว่าเขาทั้งเหมือนเดิม และเปลี่ยนไป เหมือนเดิมในแง่ความช่างสังเกตสังกา ประชดประชันเบาๆ แต่เปลี่ยนไปในแง่ที่ดูจะอ่อนโยนมากขึ้น
‘กลับบ้านกันเถอะ’
คำพูดสุดท้ายที่นทีคนขับรถตู้บอกกับวิษณุ นักเขียนหนุ่มดึงความรู้สึกที่ว่างโหวงจากการอ่านให้กลับมา ชีวิตมีความสัมพันธ์บางอย่างเสมอ และคำพูดนี้ทำให้นิยายเล่มนี้ไม่โหดร้ายจนเกินไปนัก
เนื่องจากเล่มนี้เป็น pre-order จึงได้ลายเซ็นนักเขียนพร้อมกับข้อความที่เขาเขียนไว้ด้วยลายมือว่า
“ชีวิตคือการแสวงหาความหมาย
ด้วยน้ำหนักของสัมภาระ
เราจึงจะสามารถค้นพบมัน”
หากเป็นเมื่อสัก 20 ปีที่แล้ว ฉันคงขมวดคิ้วกับประโยคนี้
แต่ในวัย 49.88 ฉันยิ้มให้กับมัน
กลายเป็นว่าอ่านจบ 2 รอบในเวลา 3 วัน!!!
เรื่องเริ่มต้นจากอุบัติเหตุร้ายแรงบนทางยกระดับดอนเมืองโทลเวย์คืนวันศุกร์ เหตุการณ์นั้นเชื่อมโยงชีวิตผู้คนที่ดิ้นรนทำมาหากินและใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงเส็งเคร็งเฮงซวย ที่จะกลายเป็นเมืองฟ้าได้ก็ต่อเมื่อมึงต้องรวยเท่านั้น
เป็น ’หลายชีวิต’ ภาคร่วมสมัยที่ชะตากรรมของผู้คน แม้กระทั่งหมาจร ต่างถูกกำหนดด้วยโครงสร้างพื้นฐานของเมืองที่ห่วยแตกไปทุกมิติ
ชีวิตของตัวละครหลากอาชีพหลายความสัมพันธ์เชื่อมร้อยกันบางๆ เป็นผู้คนที่ ‘ต่างเกิดมาเพื่อเป็นฉากหลังอันพร่าเลือนสำหรับคนอื่น’ ท่ามกลางตึกราม ชั้นวางของ กองหนังสือ ที่ ล้วนแต่สูง ‘ท่วมหัวท่วมหู’ ไปหมด
ห้องเช่ารังหนู ทาวน์เฮ้าส์ย่านชานเมือง โซฟาเบาะหนังเทียม เสื่อน้ำมัน ตู้เสื้อผ้าที่ทำจากไม้อัดที่พองตัวจากความชื้น และกลิ่นสดชื่นที่พอจะหาได้จากน้ำยาซักผ้าเคมีเมื่อตากผ้าในยามบ่ายวันอาทิตย์
ร้านกาแฟที่เปิดขาย 24 ชม เพื่อให้คนไปสั่งกาแฟดีแคฟ ใส่นมนอนแฟต น้ำตาลเทียม นั่งดื่มกินความว่างเปล่า สั่งกาแฟว่างเปล่าที่ไม่มีใครอยากกินแต่สั่งเพื่อสิทธิในการนั่งในความว่างเปล่า 2 ชม
มีใครบางคนเฝ้าฝันถึงสรวงสวรรค์อันโดดเดี่ยว แต่สุดท้ายมีแต่วันพรุ่งนี้ที่ไม่เคยมาถึง
นักเขียนวางโครงเรื่องมาอย่างดี ชีวิตของแต่ละคนตอนเริ่มเรื่องคล้ายจะดำเนินไปอย่างเป็นเอกเทศ เล่าสลับไปมา ไปข้างหน้า ย้อนหลัง แต่ค่อยๆผูกร้อยเข้ามากันทีละนิดๆ จนสมบูรณ์เมื่อถึงตอนจบ
นั่นเป็นเหตุที่ต้องกลับไปอ่านรอบที่สองทันทีเพื่อปะติดปะต่อร่องรอยต่างๆ ที่นักเขียนทิ้งเอาไว้ระหว่างทาง
ระหว่างอ่านฉันต้องไปค้นข้อมูลดูอย่างน้อย 3 เรื่อง
เรื่องแรกคือ เพลง “พรุ่งนี้” ที่ในนิยายเขียนเนื้อไว้แค่ 4 คำว่า ‘คืน วัน ผัน เวียน’ ไปค้นดูพบว่าเพลงนี้มีอยู่จริง เพราะมาก แต่เนื้อเพลงต่อจาก 4 คำนั้น มันเศร้าชิบหาย
‘คืน วัน ผัน เวียน เฝ้าเปลี่ยนหมุนไป แต่ความหวังไม่หมุนมา….’
เรื่องที่สอง คือ สถานีอวกาศ ซึ่งพบว่ามันจะโคจรอยู่เหนือพื้นโลก 400 กม. จริงๆว่ะ นักเขียนเขาไม่ได้มั่ว
และเรื่องที่สาม คือโฆษณาสีทาบ้านบนเกาะร้าง แต่อันนี้หาไม่เจอ เลยไม่รู้ว่ามีจริงไหม 555
หนังสือเล่มนี้เป็นนิยายเรื่องแรกของนักเขียนที่ฉันติดตามผลงานเขามานานหลายปี งานที่ผ่านของเขาเป็นงานเขียนบทความ และแปลหนังสือ เล่มนี้ถึงแม้จะนำเสนอในรูปแบบนิยาย แต่ฉันคิดว่าตัวตนและมุมมองต่อโลกในแบบของเขายังแจ่มชัด และจากการที่ตามอ่านงานของเขามาร่วม 10 ปี ฉันรู้สึกว่าเขาทั้งเหมือนเดิม และเปลี่ยนไป เหมือนเดิมในแง่ความช่างสังเกตสังกา ประชดประชันเบาๆ แต่เปลี่ยนไปในแง่ที่ดูจะอ่อนโยนมากขึ้น
‘กลับบ้านกันเถอะ’
คำพูดสุดท้ายที่นทีคนขับรถตู้บอกกับวิษณุ นักเขียนหนุ่มดึงความรู้สึกที่ว่างโหวงจากการอ่านให้กลับมา ชีวิตมีความสัมพันธ์บางอย่างเสมอ และคำพูดนี้ทำให้นิยายเล่มนี้ไม่โหดร้ายจนเกินไปนัก
เนื่องจากเล่มนี้เป็น pre-order จึงได้ลายเซ็นนักเขียนพร้อมกับข้อความที่เขาเขียนไว้ด้วยลายมือว่า
“ชีวิตคือการแสวงหาความหมาย
ด้วยน้ำหนักของสัมภาระ
เราจึงจะสามารถค้นพบมัน”
หากเป็นเมื่อสัก 20 ปีที่แล้ว ฉันคงขมวดคิ้วกับประโยคนี้
แต่ในวัย 49.88 ฉันยิ้มให้กับมัน
October 28, 2023
เขียนบรรยายถึงชีวิตของแต่ละคนที่ล้วนมาบรรจบในสถานการณ์เดียวกัน เศร้า หม่น เข้าใจง่าย สมจริง เห็นภาพ เหมือนในทุกวินาทีที่ได้ flash back ย้อนอดีตของแต่ละตัวละครกลับมา ถ้าตัดสินใจอีกอย่างเหตุการณ์จะเปลี่ยนไปยังไง ทุกๆตัวละครที่ร้อยเรียงเหตุการณ์มาบรรจบกัน เสมือนภาพเวลาเก่าๆนั้นอยู่ในวินาทีที่เราไร้น้ำหนัก ประหนึ่งนักบินอวกาศที่ทำภารกิจในนอกโลก เปรียบเปรยได้เข้าใจง่ายเห็นภาพ ทุกการกระทำสมเหตุสมผล เป็นหนังสือเล่มที่ดีที่สุดที่อ่านในช่วงนี้เลยค่ะ แนะนำเลยให้อ่านเลย ดีมากๆเลย
January 12, 2023
นิยายเล่มนี้ อ่านสนุกและอ่านเพลินเนื้อเรื่องที่ตอนแรก คิดว่าจะเป็นรวมเรื่องสั้น แต่เมื่ออ่านไปก็พบกับเนื้อเรื่องที่น่าสนใจ ทำให้เกิดความรู้สึก อารมณ์ที่หลากหลาย เล่มนี้มีตัวละครที่น่าสนใจมากมาย จะยิ่งสนุกและอินมากถ้าผู้อ่านดำเนินชีวิตอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้ ยิ่งอ่านก็ยิ่งฉุกคิดทำให้เราเห็นภาพการดำเนินชีวิตของคนเมืองที่คนในอยากออก คนนอกอยากเข้าได้ดี ขอบคุณที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ครับ
March 15, 2022
อ่านสนุกมากค่ะ อ่านเพลิน เป็นการสะท้อนชีวิตของเรา แต่อ่านจบแล้วก็รู้สึกหน่วงๆเหมือนกันนะ ทำให้กลับมาคิดอะไรหลายๆอย่าง
September 13, 2026
Bản dịch: Lơ lửng giữa thời không.
August 21, 2022
ผู้เขียนสื่อถึงความเป็นจริงในประเทศนี้ได้เรียลมาก มันจุกตรงที่ว่า เราปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเรื่องราวเหล่านี้ล้วนอาจเกิดขึ้นจริงในชีวิตของใครสักคนหนึ่ง โดยเฉพาะในประเทศนี้ ทั้งในแง่ของสภาพความเป็นอยู่แบบหาเช้ากินค่ำ การดิ้นรนที่จะมีชีวิตพร้อมกับความหวังที่ริบหรี่ หรือสภาพการจราจรบนท้องถนน คืนฝนตกที่ต้องควบคู่มากับรถติดและอุบัติเหตุ ทั้งน่าเศร้าและหดหู่จัด ๆ ไปเลย
August 14, 2023
หลายชีวิตในเวอร์ชั่นยุคสมาร์ตโฟน เขียนได้น่าสนใจ และแสดงความเหงาได้จับใจ แต่ไม่ชอบการบรรยายภาพสยดสยองที่พยายามคอมเมดี้ การตัดฉากย้อนไปมาที่ไม่ลำดับเวลา สำหรับนิยายเป็นจุดเสี่ยงของเรื่องนี้ เพราะด้วยตัวละครที่ถูกกระจัดกระจายความสำคัญทำให้ผู้อ่านหลงได้ ถือได้ว่าเป็นนิยายไทยที่มีความน่าสนใจเล่มหนึ่ง (แต่แอบเบื่อในบางช่วงนะ) อ่านแล้วก็พานจะนึกถึงเหตุการณ์จริงที่สาวไฮโซชนรถตู้วินบนโทลเวย์
May 8, 2023
โคตรเศร้าเลย แต่ก็ลึกซึ้ง งดงาม ยังพอมีแสงสว่างเล็กๆ อยู่ที่ปลายอุโมงค์
"มันง่ายดายแค่นี้เอง ที่อะไรๆ จะสูญสลายหายไปจากชิวิตของเรา" -- p 348
"มันง่ายดายแค่นี้เอง ที่อะไรๆ จะสูญสลายหายไปจากชิวิตของเรา" -- p 348
September 18, 2026
Chắc là người việt đầu tiên đọc và review “Lơ lửng giữa thời không” trên này.
TRỜI ƠIII lâu lắm rồi mới có cuốn sách khiến mình đọc 1 lèo thế này. Giữa rừng sách văn học Trung-Hàn-Nhật thì văn học Thái Lan quá mới mẻ và thú vị với mình, khi các vấn đề xã hội, nhân sinh được đề cập trong sách đều rất dễ liên hệ.
Để ngắn gọn và không spoil về sách, mình xin dùng 1 câu: Trải nghiệm cận tử trong một vụ tai nạn giao thông được ngưng đọng, lơ lửng để những nạn nhân của vụ tai nạn có cơ hội cuối nhìn lại cuộc đời đầy nuối tiếc của mình.
Ngoài việc kéo dãn trải nghiệm cận tử, mình vô cùng thích việc tác giả lồng ghép luật nhân quả, hiệu ứng cánh bướm vào, để các nhân vật tưởng không liên quan nhưng đều liên hệ mật thiết với nhau.
Chương lấy đi nước mắt của mình chắc là chương 19: Xin lỗi vì đã được sinh ra, thuật lại góc nhìn về cuộc đời từ lúc sinh ra của một chú chó hoang. Yes, hãy lắng nghe những chiêm nghiệm của một chú chó hoang và nấc lên cùng tôi các bạn đọc ơi!
TRỜI ƠIII lâu lắm rồi mới có cuốn sách khiến mình đọc 1 lèo thế này. Giữa rừng sách văn học Trung-Hàn-Nhật thì văn học Thái Lan quá mới mẻ và thú vị với mình, khi các vấn đề xã hội, nhân sinh được đề cập trong sách đều rất dễ liên hệ.
Để ngắn gọn và không spoil về sách, mình xin dùng 1 câu: Trải nghiệm cận tử trong một vụ tai nạn giao thông được ngưng đọng, lơ lửng để những nạn nhân của vụ tai nạn có cơ hội cuối nhìn lại cuộc đời đầy nuối tiếc của mình.
Ngoài việc kéo dãn trải nghiệm cận tử, mình vô cùng thích việc tác giả lồng ghép luật nhân quả, hiệu ứng cánh bướm vào, để các nhân vật tưởng không liên quan nhưng đều liên hệ mật thiết với nhau.
Chương lấy đi nước mắt của mình chắc là chương 19: Xin lỗi vì đã được sinh ra, thuật lại góc nhìn về cuộc đời từ lúc sinh ra của một chú chó hoang. Yes, hãy lắng nghe những chiêm nghiệm của một chú chó hoang và nấc lên cùng tôi các bạn đọc ơi!
November 11, 2025
#อ่านปี๒๕๖๘
#เล่มที่56
ไม่รู้จะบอกว่าชอบหรือไม่ชอบเล่มนี้ดี
อ่านแล้วหดหู่มั้ง
แต่มันก็เป็นเรื่องจริงในโลกใบนี้
เป็นเรื่องราวของคนในรถตู้และรถเก๋งที่ชนกัน
ความสัมพันธ์ระหว่างคนที่เกิดเหตุ
ความสัมพันธ์ส่วนตัวของคนที่เกิดเหตุ
ตั่งแต่อดีต ปัจจุบัน
รวมถึงความฝัน ความจริง
ถักทอ เรียงร้อยออกมาเป็นตัวอักษร
วินาทีที่จากโลกนี้ คือวินาทีไร้น้ำหนัก
เหมือนล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศ
****
อ่านไปอ่านไปก็นึกถึงชีวิตตัวเองสมัยทำงานที่ปราจีน
ก็ใช้ชีวิตกับการเดินทางที่วินรถตู้ที่อนุสาวรีย์-ปราจีน
รถแบบเดียวกัน เสริมที่นั่ง
คนขับเร็วเพื่อเร่งทำรอบ เหมือนกัน
แต่ละรอบแต่ละคันก็บรรทุกผู้คน
ต่างที่ต่างทาง ไปต่างจุดหมาย
เพื่อไขว่คว้าไปทำงาน แลกเงิน วนเวียนไป
ต่างจากตัวละครตรงที่
ตอนเราไปวินรถตู้
บางทีก็นัดเพื่อนไปด้วยกัน
เพราะเข้าทำงานไล่ๆกัน
มีเพื่อนรุ่นเดียวกันเยอะ
จนเรียกว่ามหาลัย
แต่สุดท้ายวันนึงก็ตั้งคำถามว่า
เราอยู่ตรงนี้ไปเพื่ออะไร
มีชีวิตดิ้นรนตรงนี้ไปเพื่ออะไร…
****
#เล่มที่56
ไม่รู้จะบอกว่าชอบหรือไม่ชอบเล่มนี้ดี
อ่านแล้วหดหู่มั้ง
แต่มันก็เป็นเรื่องจริงในโลกใบนี้
เป็นเรื่องราวของคนในรถตู้และรถเก๋งที่ชนกัน
ความสัมพันธ์ระหว่างคนที่เกิดเหตุ
ความสัมพันธ์ส่วนตัวของคนที่เกิดเหตุ
ตั่งแต่อดีต ปัจจุบัน
รวมถึงความฝัน ความจริง
ถักทอ เรียงร้อยออกมาเป็นตัวอักษร
วินาทีที่จากโลกนี้ คือวินาทีไร้น้ำหนัก
เหมือนล่องลอยอยู่ในห้วงอวกาศ
****
อ่านไปอ่านไปก็นึกถึงชีวิตตัวเองสมัยทำงานที่ปราจีน
ก็ใช้ชีวิตกับการเดินทางที่วินรถตู้ที่อนุสาวรีย์-ปราจีน
รถแบบเดียวกัน เสริมที่นั่ง
คนขับเร็วเพื่อเร่งทำรอบ เหมือนกัน
แต่ละรอบแต่ละคันก็บรรทุกผู้คน
ต่างที่ต่างทาง ไปต่างจุดหมาย
เพื่อไขว่คว้าไปทำงาน แลกเงิน วนเวียนไป
ต่างจากตัวละครตรงที่
ตอนเราไปวินรถตู้
บางทีก็นัดเพื่อนไปด้วยกัน
เพราะเข้าทำงานไล่ๆกัน
มีเพื่อนรุ่นเดียวกันเยอะ
จนเรียกว่ามหาลัย
แต่สุดท้ายวันนึงก็ตั้งคำถามว่า
เราอยู่ตรงนี้ไปเพื่ออะไร
มีชีวิตดิ้นรนตรงนี้ไปเพื่ออะไร…
****
September 26, 2026
ý tưởng và cách sắp xếp, móc nối các nhân vật rất hay. có điều tác giả bị ham kể chuyện luyên thuyên và thích bày biện ra cho người đọc những câu quotable, đọc liên tục khá mệt đầu ấy. tóm lại, không phải cuốn sách dở nhưng không hợp với mình.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews