Każdy wie, jaki jest finał opowieści Bolesława Prusa. Ale co gdyby można było go zmienić?
Kolejne pokolenia czytelników zadają sobie to samo pytanie: czy Stanisław Wokulski naprawdę był skazany na nieszczęśliwą, nieodwzajemnioną miłość, jak wymyślił to Prus?
Zosia nigdy nie przypuszczała, że dostanie szansę, by poznać odpowiedź.
Podczas przypadkowej wizyty w tajemniczym antykwariacie do jej rąk trafia stare wydanie Lalki. Książka okazuje się portalem, który przenosi Zosię ze współczesnego Gdańska do XIX-wiecznej Warszawy... W sam środek wydarzeń z kart powieści Bolesława Prusa.
Tam poznaje Stanisława Wokulskiego – już nie fikcyjnego bohatera, ale mężczyznę z krwi i kości, który jest gotowy poświęcić wszystko dla upragnionej Izabeli. Mężczyznę, z którym łączy ją więcej, niż jej się początkowo wydaje.
Zosia wie, że jego historia skończy się tragicznie, i nie potrafi się z tym pogodzić. Postanawia zrobić wszystko, by ocalić Wokulskiego przed jego przeznaczeniem...
Dawno nie czytałam tak wciągającej pozycji! A umówmy się: wnioskując po samym tytule byłam dość sceptyczna. Ba! Ja nigdy nie przepadałam za Lalką Prusa. Zawsze jestem też szczególnie wyczulona na kanciasty język autora a i tu miłe zaskoczenie - miło się czyta nie tylko ze względu na samą fabułę. Także wg mnie to idealna pozycja na umilenie sobie tej ponurej jesieni! A i pro tip - od razu zamawiajcie drugą część, bo to jak kończy się pierwsza sprawia, że od razu chce się znać dalsze losy bohaterów.
Była to ciężka lektura, głównie ze względu na kanciaste zdania, toporony styl pisarski i absurdalną fabułę. Ale żebyście nie musieli mi wierzyć na słowo, poniżej rozpiszę moje zarzuty co do książki, opierając się na cytatach bezpośrednio z niej.
Przede wszystkim styl pisania jest po prostu słaby. Zdania są niezgrabne, niekiedy dość nienaturalne i nieskładnie napisane. Autorka nadużywa imiesłowów, niepotrzebnie wydłużając zdania. Przykładowo zamiast napisać "ulica Długa, serce tego miasta", autorka pisze "ulica Długa, będąca sercem tego miasta". Albo "kiedy tak spacerowała bocznymi zaułkami, będącymi wąskimi przejściami między nadbrzeżem a głównymi ulicami, jej wzrok przykuł rząd starych książek". Podobnych imiesłowów jest tutaj bardzo dużo, cały czas ktoś coś robi, robiąc inną rzecz i niepotrzebnie utrudnia to płynne czytanie.
Autorka za wszelką cenę chciała też unikać powtórzeń, ale zdecydowanie przesadziła z wymyślnymi synonimami, które były w narracji po prostu niezgrabne. "Płomiennoruda piękność" jako zamiennik imienia bohaterki o rudych włosach kojarzy mi się bardziej z Wattpadem niż z dobrze napisaną książką. "Aglomeracja wyglądała co prawda jak Warszawa, ale zupełnie nie przypominała nowoczesnej stolicy z 2026 roku." W scenie, w której bohaterka przygląda się dziewiętnastowiecznemu miastu, słowo "aglomeracja" po prostu nie pasuje i brzmi śmiesznie.
W książce niemało jest też błędów lub dziwnych sformułowań, które może i nie są niepoprawne, ale brzmią nienaturalnie i niezręcznie. "Zadarty nosek był symbolem jej upartości" Jak nos, fizyczna cecha człowieka, może cokolwiek symbolizować? "Z zamiarem położenia się na łóżku i przeleżenia pod kołdrą przez resztę dnia" Przeleżeć można resztę dnia, ale sugerujące ciągłość "przez" nie łączy się z czasownikiem dokonanym.
Kolejny problem to drewniane dialogi. Jeśli czyta się je bez didaskaliów, nie brzmią one jak prawdziwe rozmowy ludzi z krwi i kości. "– Poznałam wczoraj mężczyznę mojego życia! Na koniec randki wylądowaliśmy mnie. Nie masz pojęcia, jaki był ogień! – Emocjonowała się Oliwia." Abstrachując już od wielkiej litery po myślniku, nie czuć w tym opisie żadnych emocji. To po prostu bardzo drętwe sprawozdanie z randki. I taka jest niestety w tej książce niemal każda rozmowa.
"– Właśnie karmiliśmy łabędzie. Czyż to nie urocze stworzenia? – powiedziała Izabela, siląc się na uśmiech. – Tak, rzeczywiście, piekne ptaki. Ich skrzydła mają niesamowitą rozpiętość – odpowiedziała Zosia." Po tej wymianie zdań naprawdę się zaśmiałam, ta odpowiedź była aż tak nienaturalna i niepasująca.
"– Doprawdy? Lubi pani czytać? – Kolejny raz dziś padło to pytanie. – Tak, bardzo lubię. Wyjątkowo cenię twórczość Dostojewskiego i Mickiewicza. – Zosia wyprzedziła następne pytanie Wokulskiego. – A pan? Znajduje pan przyjemność w czytaniu? – Tak. Ja również chętnie sięgam po utwory Mickiewicza. Wielce cenię sobie także poezje Słowackiego – odpowiedział." Nie wiem, kto pyta o "znajdowanie w czymś przyjemności", dlaczego Zosia wyprzedza, a nie uprzedza pytanie Wokulskiego i dlaczego, rozmawiają ze sobą jak roboty.
Kolejna rzecz, autorka ma zero zaufania do czytelnika i nie wierzy, że jest w stanie sam cokolwiek zinterpretować. Dlatego dużo scen jest niepotrzebnie powtórnie wytłumaczonych, w dość sztuczny sposób, aby czytelnikowi na pewno nic nie umknęło. Przykładowo po scenie, gdy bohaterka widzi w dziewiętnastowiecznej Warszawie żołnierzy mówiących po rosyjsku, dostajemy taki opis: "Jeśli cokolwiek jeszcze pamięta z lekcji historii, to w tym okresie Warszawa powinna znajdować się w zaborze rosyjskim. ,,No tak, to wyjaśnia tę rozmowę po rosyjsku, którą usłyszałam na ulicy. I to, że ci mężczyźni nosili mundury", pomyślała."
Autorka próbowała również oddać archaiczny język postaci z "Lalki", jednak dość nieudolnie. Postacie mówią po prostu bardzo górnolotnym, często sztucznym i niepasującym rejestrem, ale właściwie większość wypowiadanych przez nie zdań mogłaby paść również w dzisiejszych czasach. Poza nielicznymi archaizmami postacie zwracają się do siebie po prostu uniżenie i uprzejmie, używając przy tym wymyślnych przymiotników jak "wyśmienicie" czy "przepięknie". I co kilka wypowiedzi pojawia się słówko "zaiste", które jest zdecydowanie nadużywane przez autorkę. Kiedy Łęcka mówi: "Zaiste, mam ochotę udać sie na odpoczynek, ale nie wypada", słowo "zaiste" wcale nie sprawia, że jej wypowiedź nagle brzmi odpowiednio do dziewiętnastego wieku. Wręcz przeciwnie.
To, jak słaba jest archaizacja w tej książce, jest tylko uwidocznione, gdy autorka przeplata własne zdania ze zdaniami wziętymi żywcem z "Lalki" (oznaczonymi w książce kursywą). Te z "Lalki" są po prostu kilka poziomów wyżej i ten przeskok odznacza się bardzo boleśnie przy czytaniu.
"– Z początku to ckliło mi się bez roboty, ale poźni przywykłem i jestem. Pani zatrudniła nowego parobka. Chłop silny jak dąb, to i ja mogę troszkę odpuścić." Pierwsze zdanie tej wypowiedzi jest z "Lalki". Drugie i trzecie już nie. I niestety widać to przejście.
Ekspozycja również jest w tej książce bardzo słaba. Już na samym początku, gdy Zosia myśli o swoim życiu, pada zdanie: "„To już prawie dziesięć lat, odkąd przyjechałam tu na studia, jak ten czas szybko leci”, pomyślała z nostalgią, patrząc na ulicę, która skradła jej serce, odkąd tylko ją ujrzała." Bardzo wygodne, że bohaterka myśli akurat, ile lat temu przyjechała do Gdańska, aby łatwiej można było przekazać ten fakt czytelnikowi.
Mój ulubiony przykład to jednak ten w scenie, gdy Oliwia wkurza się na nieudolność policji i zaczyna wyzywać policjanta, z którym rozmawia: "– Dziękuję, w takim razie chcę tylko powiedzieć, że jestescie do niczego! – Oliwka całkowicie zmieniła ton. – Weźcie sie do roboty! Nie po to płacę tak wysokie podatki, żeby tacy jak pan pili sobie kawkę, podczas gdy moja przyjaciółka być może jest uwięziona gdzieś w piwnicy jakiegoś psychopaty! Julian Ochocki potrafił wynaleźć samolot i odbyć pierwszy lot już w 1903 roku, a wy nie potraficie znaleźć zaginionej dziewczyny! Leniwa, bezużyteczna psiarnia!" Trzeba autorce przyznać, że jest to bardzo sprytny sposób na przekazanie czytelnikowi, że w tej rzeczywistości to Ochocki wynalazł pierwszy samolot. Jedyny w swoim rodzaju.
Fabuła również pozostawia wiele do życzenia. Pełna jest absurdów. Zosia dostaje pełne wsparcie od dziewiętnastowiecznych właścicieli antykwariatu, którzy zapewniają jej fałszywe dokumenty, komplet sukienek, ubrań, kosmetyków i wszystkiego, co mogłoby przydać się Zosi do życia. Zosia bez problemu wnika też od razu w środowisko arystokracji i zostaje do niego bezkrytycznie przyjęta. Łącznie z tym, że Łęcka wypowiada takie zdanie w obronie Zosi: "– Daj spokój, ciociu, któż by się interesował historią rodową, która może sięgać dalekie lata wstecz – prychnęła Izabela." Jest to myśl bardzo niepasująca do tamtych czasów i światopoglądu szlachty polskiej, dla której rodzinny rodowód był podstawowym dowodem szlachectwa i rzeczą bardzo ważną. Mało prawdopodobne jest również, aby nikt nie próbował sprawdzać ani kwestionować koneksji Zosi, tylko od razu zaakceptował jej rzekome szlacheckie pochodzenie.
Najbardziej jednak absurdalnym elementem fabuły jest to, w jaki sposób przyjaciółka Zosi, Oliwka, dowiaduje się o tym, że Zosia przeniosła się w czasie. Znajduje bowiem w starych wydaniach gazet... ryciny ilustrujące wydarzenia, w których brała udział Zosia, na których również się ona pojawia. "Na rycinie widniała kobieta do złudzenia przypominająca Zosię, z tym samym mężczyzną, który trzymał ją w objęciach na reprodukcji w numerze opisującym wyścigi konne. Obok nich stała młoda blondynka i starsza kobieta, które zbierały datki." Ryciny wymagały pracy rysownika, który musiałby być świadkiem opisanych wydarzeń. Naprawdę wątpię, by ktoś dokumentował z taką dokładnością osoby biorące udział w kweście w kościele lub wizerunek przypadkowej kobiety potrąconej na wyścigu konnym przez innego arystokratę. A tu cała fabuła opiera się na tym, że ktoś był świadkiem tych prozaicznych wydarzeń, uznał je za warte udokumentowania i stworzył niesamowicie wierną podobiznę postaci w nich uczestniczących. Tak wierną, że zawarł nawet naszyjnik w kształcie połowy serca noszony przez Zosię. I to kilka razy.
Kreacja postaci również pozostawia wiele do życzenia. Żadna postać z "Lalki" nie przypomina swojego archetypu. Nie mówiąc już o tym, że w tej książce stają się postaciami historycznymi, których losy Prus, towarzyszący im dziennikarz, opisał kilka lat później w swojej książce, z ogromną dokładnością co do szczegołów i myśli bohaterów. Mało tego, w fabule pojawiają się też Prus i Sienkiewicz we własnej osobie. Zosia przyłącza się nawet do ich rozmowy, w której Sienkiewicz wyznaje, że Prus uważa, iż literatura "powinna uczyć społeczeństwo i pokazywać współczesne problemy, takie jak nierówności społeczne". Z kolei sam Sienkiewicz sądzi, że "naszym zadaniem jako pisarzy jest pokrzepienie ludzkich serc. Zwłaszcza w tak trudnych czasach". Brzmi to jak zdania wzięte żywcem z opracowania maturalnego o twórczości Prusa i Sienkiewicza, a nie dyskusja dwóch inteligentnych i zasłużonych pisarzy o literaturze.
Absurdalny jest również wątek tego, jak słowa Zosi pozwoliły Ochockiemu wynaleźć pierwszy samolot przed braćmi Wright. A o to te rewolucyjne słowa: "– Panie Julianie, proszę się nie poddawać, na pewno jest pan blisko – powiedziała, by dodać mu otuchy. – Skoro skrzydła mogą generować siłę nośną, to tylko kwestia czasu, kiedy powstaną samo... latające maszyny. Potrzeba tylko bardziej wydajnego, lżejszego silnika, zrozumienia sterowania i równowagi w trzech osiach." Ciężko mi uwierzyć, że nikt nigdy wcześniej nie wpadł na to, że potrzebny byłby lżejszy silnik, lepsze sterowamie i rozłożenie ciężaru. Problemem z wynalezieniem samolotu nie było to, czego brakuje, tylko jak to osiągnąć. I Zosia swoimi słowami wcale nie rozwiązała tego problemu. A jednak jakimś cudem zmieniły one zupełnie rzeczywistość. Bardzo zgrabne są też przemyślenia Zosi na ten temat: "Choć sądząc po reakcji naukowca, wyglądało na to, że zdradziła mu co najmniej jakąś przełomową koncepcję technologiczną. Miała tylko nadzieję, że nie powiedziata mu zbyt wiele i nie wymazała braci Wright z historii światowego lotnictwa, zastępując ich Julianem Ochockim." Niesamowite, że stało się dokładnie to, o czym Zosia w tej chwili pomyślała. Kolejny przykład wspaniałej ekspozycji.
Fabuła ma też inny problem, jakim jest jej zawrotne tempo. Rozdziały są bardzo krótkie, bohaterowie zmieniają swoje nastawienie i decyzje co dwa zdania, wydarzenia też następują po sobie dość lawinowo. Praktycznie nie ma wypełniaczy, przez co książkę czyta się z jednej strony dość szybko, ale z drugiej nie ma miejsca na pogłębianie relacji czy ich naturalny rozwój. Wszystko jest czytelnikowi powiedziane zamiast pokazane. Autorka informuje tylko, kto ma do kogo jakie nastawienie, ale nie ma miejsca na rozwój tych relacji w dialogach czy wydarzeniach.
I jest też kilka dziwnych scen. Na przykład ta, gdy Wokulski ratuje Zosię przed próbą wykorzystania jej przez innych mężczyn, a ona ma taką myśl: "– Jest pan moim bohaterem. – Siła jej spojrzenia zmiażdżyła go, niczym wielki głaz. A ona ujęła jego twarz i zrozumiała. Nagle zapragnęła być jego lalką." Nie wiem, czy osoba, która właśnie przeżyła coś bardzo traumatycznego, będzie myślała, że chce być lalką swojego wybawcy. Trochę dziwna myśl w takiej chwili, która umniejsza traumie Zosi.
"Była taka piękna, gdy patrzyła na niego tym błagalnym wzrokiem. Niczym mała dziewczynka, która potrzebuje pomocy i opieki." Kolejna bardzo dziwna myśl, bo dlaczego porównujemy kobietę, która nam się podoba, do małej dziewczynki potrzebującej pomocy?
"– A jak podam pani adwokat swój numer, to mogę liczyć na jakieś nagie fotki? Lub filmiki, jak ściaga pani dla mnie swoją togę? – Adam doskonale sie bawił, drażniąc Oliwkę." To akurat nie jest problematyczne, ale trochę skręca, zwłaszcza że są to bohaterowie, którym mamy kibicować.
"Z wyciętym dekoltem, który podkreślał jej walory, bo trzeba przyznać, ze Oliwia zdecydowanie miała czym oddychać." Nie można było opisać wyglądu bohaterki w inny sposób?
"Czuła się właśnie, jakby doświadczyła trzęsienia ziemi. A Wokulski był tym, który wprawił w ruch płyty tektoniczne."
Podsumowując, widać, że ta książka została napisana dość szybko (dwa tomy napisane w okresie od stycznia do września i wydane już w październiku). Przydałaby się trochę dokładniejsza redakcja i korekta. Widać też, że to debiut autorki i nie ma ona jeszcze wprawy w pisaniu, tworzeniu lekkich zdań lub naturalnych dialogów. Sam pomysł na fabułę może i był ciekawy, ale poprowadzony zbyt szybko i zbyt absurdalnie. Przeczytałam, nie jestem zachwycona, ale czekam na dalszy rozwój autorki.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Eweliny Zielaskiewicz (tom 1 cyklu „Być jego lalką”). Ta historia totalnie mnie zaskoczyła! Kiedy dotarłam do ostatniej strony, miałam tylko jedną myśl: „chcę więcej!”. Ta czytelnicza przygoda była po prostu niesamowita. ✨ Wyobraźcie sobie nowoczesną, pewną siebie kobietę sukcesu. Poznajemy 29-letnią Zofię Nałecką – elegancką panią mecenas, która w szpilkach, czarnej marynarce i z teczką pełną dokumentów dumnie kroczy przez prawniczy świat. 💼✨ Muszę od razu zaznaczyć, że Zosia to świetna główna bohaterka! Jest cudownie wykreowana – inteligentna, wyrazista i po prostu autentyczna.
Akcja książki została genialnie rozłożona w czasie i przestrzeni. Fabuła lawiruje między latami 2026, 2019 a 1878, a my razem z bohaterami przenosimy się między klimatycznym Gdańskiem a Warszawą.
Wszystko zaczyna się in Gdańsku w 2026 roku. Podczas spaceru nad Motławą coś niezwykłego przyciąga uwagę Zosi. Tajemnicza siła wręcz wpycha ją do antykwariatu o magnetycznej nazwie „Zakurzona książka”. Tam spotyka starszą sprzedawczynię, która wypowiada słowa, od których do teraz mam ciarki: „Gdy otwiera się nową książkę, człowiek przenosi się do innego świata i zatraca w tej historii”. W tym miejscu nic nie dzieje się przypadkiem. Aby dostać książkę, Zosia musi opowiedzieć swoją historię. Robi to, a bolesne wspomnienia (w tym te z 2019 roku) wyciskają z jej oczu szczere łzy. W zamian otrzymuje niezwykłe, bardzo stare wydanie „Lalki” Prusa. 📖 Później w kawiarni otwiera książkę, zaczyna czytać i... nagle cały świat zaczyna wirować! Dziewczyna budzi się w Warszawie w 1878 roku! 😱😱😱 Niestety nie powiem Wam więcej!😁 Autorka zrobiła coś niesamowitego – podczas czytania całym sercem poczułam ducha lat 1878! Ten klimat dawnej Warszawy, konwenanse i otoczenie totalnie mnie urzekły. Bardzo, ale to bardzo mi się to spodobało! Z drugiej strony ogromnie intrygował mnie drugi tor fabuły, czyli nagłe zniknięcie dziewczyny, jej przeniesienie i tajemnicze poszukiwania Zofii w roku 2026. Ten kontrast dwóch światów trzyma w napięciu do samego końca! Ta historia wciąga od pierwszej strony tak potężnie, że nie ma mowy o choćby sekundzie nudy. Język autorki jest wprost wspaniały, a fabuła pędzi jak szalona – działo się tu tak niesamowicie dużo! Zakończenie? Zostawiło mnie z dosłownie otwartą buzią! 😲 Podziękowania dla Wydawnictwa za wydanie od razu dwóch tomów, bo bez sekundy wahania musiałam natychmiast chwycić za kontynuację!
Gorąco zachęcam do czytania, naprawdę warto! To absolutny hit tej jesieni! Przy tej książce naprawdę mozna odetchnąć i zatopić sie w innym świecie! 🤎
[Współpraca recenzencka] Zosia Nałęcka to młoda prawniczka, która marzy o prostym życiu i założeniu rodziny. Niestety przez przykre wydarzenie z przeszłości nie potrafiła już pokochać żadnego mężczyzny. Praktycznie każdy dzień kobiety jest taki sam lecz pewnego razu trafia na stary antykwariat i postanawia do niego zajrzeć. Prowadziło go starsze małżeństwo od których kupiła różowe wydanie ,,Lalki" Bolesława Prusa. Udając się później do kawiarni zaczęła czytać lekturę i poczuła nagłe szarpnięcie. Po chwilowym zaskoczeniu rozejrzała się wokoło i z przerażeniem odkryła, że nie jest już w kawiarni a nawet w Gdańsku. Będąc w wielkim szoku Zosia odkryła, że przeniosła się w czasie i miejscu do ,,Lalki" Bolesława Prusa. Zobaczywszy sklep Wokulskiego weszła do niego i pamiętając z lektury, że w sklepie będzie Izabela Łęcka, mogła na własne oczy zobaczyć rozgrywającą się jej tak dobrze znaną historię. Całym tym wydarzeniem była podekscytowana ale i przerażona, ponieważ wiedziała, że musi w jakiś sposób mieć pieniądze, ubrania i dach nad głową do czasu aż znajdzie sposób by wrócić do swoich czasów.
Zosia musi uważać, by nie zmienić biegu historii. Znając losy Wokulskiego i mając chęć uratować go przed Izabelą, kobieta jeszcze nie wie, że sama może się w nim zakochać. Co się wydarzy jeśli nie będzie chciała wrócić do swoich czasów tylko stworzyć tu własną historię?
Pomimo, że nie wciągnęłam się od pierwszych stron to później akcja nabrała tempa i książkę czytało mi się szybko i przyjemnie. Choć czytałam już historie z motywem podróży w czasie, to mimo tego fabuła była ciekawa i cały zamysł, że akcja odbywa się w czasie trwania ,,Lalki" bardzo mi się spodobał. Od początku miałam nadzieję, że Zosia będzie z Wokulskim i z wyczekiwaniem czekam na kolejne tomy, ponieważ ciekawi mnie jak cała historia się zakończy i czy ta dwójka będzie miała happy end. Plusem dla mnie było to, że co parę rozdziałów były również opisywane losy Oliwii, która jest przyjaciółką Zosii, a także już w drugim tomie losy jej byłego chłopaka, który złamał jej serce. Dzięki temu czytałam z dużym zapałem gdyż bardzo chciałam dowiedzieć się jak akcja potoczy się dalej. Jedynym małym minusem było dla mnie zachowanie Wokulskiego. Kiedy miałam już pewność, że przejrzał na oczy i będzie szczęśliwy z Zosią to ciągle się wachał, ponieważ nie mógł zdecydować czy pragnie dalej zabiegać o Izabelę czy odpuścić i być z kobietą, która go pokochała.
Jeżeli lubicie takie klimaty w książkach to bardzo polecam. Ja wyczekuję już następnych tomów😊
(...) Zofia Nałęcka to młoda kobieta, której życie toczy się tak jak sobie wymarzyła. Ukończyła studia prawnicze, dostała pracę w kancelarii, mieszka w ukochanym Gdańsku. Jednak pewnego dnia jej świat legnie w gruzach, gdy ukochany mężczyzna wyrzuca ich kilkuletni związek na śmietnik. Pewnego dnia podczas sobotniego spaceru odkrywa niezwykłe miejsce, stary antykwariat. Tam w jej ręce trafia wyjątkowej wydanie "Lalki" Bolesława Prusa...
"Być jego lalką. Po drugiej stronie czasu" to debiut literacki autorki, Eweliny Zielaskiewicz. Gdybym wcześniej nie wiedziała o tym, nigdy bym się nie domyśliła. Autorka z wielką lekkością oczarowuje nie tylko wyśmienitą opowieścią, ale też stylem i pięknym językiem, idealnie współgrającym z treścią fabuły. Tutaj nic nie jest przypadkowe, ani jedno słowo, ani jeden opis, ani jedna postać. Lektura tej książki była dla mnie jak smakowanie wybornej potrawy. Z jednej strony chciałoby się delektować nią jak najdłużej, a z drugiej, jest wielka pokusa by skonsumować na raz. Zakochałam się w cudownych opisach urokliwych miejsc Gdańska czy też XIXwiecznej Warszawy, patrzyłam na nie oczami Zosi. Czułam się jakbym spacerowała brukowanymi uliczkami, słyszała stukot końskich kopyt na kocich łbach. Pomysł, by usytuować fabułę w samym środku wydarzeń z powieści Bolesława Prusa i przenosiny w czasie, dla mnie to prawdziwe złoto. Taka szczypta magii nadająca szarej rzeczywistości wyjątkowego charakteru.
Nie raz czytając jakąś książkę marzyło mi się by choć na chwilę móc znaleźć się w świecie jej bohaterów. I Zosia właśnie tego doświadczyła. Znając losy Wokulskiego postanawia mu pomóc i odmienić jego przyszłość. Powiem Wam, że takie połączenie klasyki z romansem i wręcz elementami fantastyki pozwala nam spojrzeć na bohatera "Lalki" z innej perspektywy. Nabiera nowego wymiaru i nawet zastanawiałam się czy jego historia rzeczywiście musiała potoczyć się tak, jak opisał ją Prus. Ale to już takie moje własne dywagacje. Właśnie do takich przemyśleń też skłania nas lektura książki. Historia, która pokazuje, że czasami nawet dobrze znane zakończenie może mieć swoją drugą stronę.
Wciągająca fabuła, ciekawi bohaterowie, mimo wzięcia "na tapetę" "Lalki" Prusa, jest to coś świeżego i innego, w dobrym znaczeniu tego słowa. Całość łączy powieść obyczajową z elementami historii, romansu i fantasy, choć to ostatnie jest tylko w aspekcie przeniesienia się w czasie. Akcja jest dynamiczna, a połączenie dwóch linii czasowych udane i wyraźnie podkreślone, więc nie ma problemu z jakim można się czasem spotkać przy takim zabiegu, że nie wiadomo co i gdzie się dzieje. Rozdziały zaczynają się od określenia czasu i miejsca akcji, co sporo ułatwia:) Ciekawym elementem są też krótkie fragmenty, gdzie widzimy co w danym momencie myśli... Wokulski. Jedyny irytujący mnie element, to zachowanie bohaterki, ale takie hmm poboczne. Już wyjaśniam. Wiadomo, że skupiamy się na tym, co przeżywa w danym momencie będąc w przeszłości ale nie rozumiem dlaczego trochę zapomniała o tych, których zostawiła w XXI w. To irytacja nie jej postacią samą w sobie, ale chyba najbardziej tym, że ja bym tak nie umiała 🤣 Polecam wersję audio, sama poznałam tę historię w taki sposób i podobała mi się, choć przy moim tempie słuchania, wleciało spore przyspieszenie;p
Bardzo udany debiut, godny polecenia i jestem ogromnie ciekawa jak losy Zosi potoczą się w dalszych częściach! Drugi tom jest już dostępny:)
„Po drugiej stronie czasu” to tom pierwszy serii „Być jego lalką”, debiutu Eweliny Zielaskiewicz. Muszę przyznać, że podczas tej lektury bawiłam się wyśmienicie, że była to dla mnie niezapomniana przygoda, coś w rodzaju cofnięcia się w czasie i ogólny pomysł na fabułę uważam za oryginalny i bez wątpienia uniwersalny. Jestem ogromną fanką „Lalki”, widziałam już serial i kilka filmów, teraz przyszedł czas na książkę, która jest inspirowana przygodami Izabeli Łęckiej oraz Stanisława Wokulskiego, ale z drugiej strony, jest to coś zupełnie innego, nowatorskiego i naprawdę przyjemnego. Dzięki pisarce przenosimy się ze współczesnego Gdańska do dziewiętnastowiecznej Warszawy, w sam środek wydarzeń z kart powieści Bolesława Prusa i chociaż znamy zakończenie tego wielkiego klasyku, to tym razem nie wiemy czego możemy się spodziewać. Ewelina Zielaskiewicz stworzyła przyjemną, przytulają i ciekawą opowieść o kobiecie, która pragnie zmienić losy pewnego człowieka, o kobiecie, która chce ostrzec kogoś przed niebezpieczeństwem i przed swoimi decyzjami. To coś jak ucieczka przed przeznaczeniem. Wspaniale było czytać o tych przyjęciach, balach, widokach, budynkach. Dobrze bawiłam się podczas czytania!
Już dawno nie czytałam tak świetnej książki! Sięgając po nią bałam się tego jak autorka poradzi sobie z Zosią która przeniosła się do XIX wieku... i powiem wam, że obawy były niepotrzebne. Cała historia jest tak lekko i przyjemnie napisana, że nie da się do niczego przyczepić. Widać, że jest napisana prosto z serca a takie książki czyta się najlepiej 🫶
Pierwszy tom „Być jego lalką” okazał się bardzo przyjemną i interesującą lekturą. Książkę czytało mi się lekko i płynnie, a ciekawość dalszego ciągu sprawiała, że chętnie wracałam do czytania. To jedna z tych historii, przy których można oderwać się od codzienności i po prostu dać się porwać opowieści. Po zakończeniu miałam ochotę sięgnąć odrazu po kolejny tom. Zdecydowanie polecam!
„Być jego lalką. Po drugiej stronie czasu” to ciekawa, wciągająca historia, którą czyta się lekko i z przyjemnością. Pomysł przeniesienia współczesnej bohaterki do świata „Lalki” pozwala spojrzeć na znane postacie z zupełnie innej perspektywy. Klimat dawnej Warszawy, uczucia i próba zmiany losu Wokulskiego sprawiają, że trudno oderwać się od kolejnych stron. Udany początek serii, który rozbudza ochotę na więcej!
Bardzo przyjemna lektura z pomysłem, który od razu wzbudził moją ciekawość. Współczesna bohaterka w świecie „Lalki” to świetny pretekst, by na nowo przyjrzeć się Wokulskiemu i jego uczuciom. Historia Zosi wciągnęła mnie, a lekki styl autorki sprawił, że kolejne strony czytały się niemal same. Z przyjemnością sięgnęłam po drugi tom, żeby sprawdzić, dokąd zaprowadzi bohaterów ta niezwykła przygoda.
Książka zaczęła się dość niepozornie, ale z każdą kolejną stroną nie mogłam się oderwać. Całe szczęście, że na półce czekał tom II i mogłam kontynuować powieść. Polecam
Jest to książka z obiecującym konceptem, niestety wykonanie pozostawia wiele do życzenia. Sama ilość błędów językowych, niezgrabna składnia czy niezgodności historyczne budzą wątpliwości co do jakości lektury. Dialogi bohaterów brzmią sztucznie, a główna bohaterka nie ma za dużo rozumu, co biorąc pod uwagę jej zawód jest dosyć nietrafionym zbiegiem okoliczności. Fabuła rozwija się w sposób dynamiczny, co nie zawsze okazuje się atutem, zwłaszcza kiedy bohaterowie przechodzą od miłości do nienawiści w przeciągu paru chwil (Stanisław Wokulski). Wątek zupełnie dla mnie niezrozumiały to poszukiwania głównej bohaterki przez jej przyjaciółkę. Pomijając jej niezachęcający charakter, autorka podkreśla, że "Lalka" jest książką, fikcją, natomiast Ochocki zostaje okrzyknięty twórcą samolotów, a ryciny Zosi znalezione zostają na stronach gazet. Ten wątek fabularny nie ma sensu, chyba że zostanie wyjaśniony i rozwinięty w dalszych tomach powieści. Bawiłam się świetnie, nie wiem jednak czy z powodu absurdalności lektury, czy jej wątpliwej jakości. Jeśli ktoś nie oczekuje wybitnej prozy, ale pragnie zrelaksować się wieczorem z herbatą, jest to książka dla niego.
This entire review has been hidden because of spoilers.