Nathan en Livia zijn net begonnen aan de volgende etappe van hun reis om de wereld wanneer ze ternauwernood kunnen ontsnappen aan de dood. Hun zeilboot wordt overvaren, maar zij weten met hun reddingsvlot de kust van het Schotse eiland Skye te bereiken en roepen de hulp in van de familie Quentin, in wiens vakantiehuis Livia een tijdje heeft gewerkt. Virginia en Frederic stellen hun huis, enigszins terughoudend, voor hen open, maar wanneer Livia’s gezondheid ernstig achteruitgaat, Nathan weinig remmingen lijkt te voelen en de familie volgt naar hun woning in het Engelse Norfolk, oude, weggestopte gevoelens worden losgemaakt en demonen uit het verleden weer naar boven komen, lopen de onderlinge spanningen op en ontstaan er nieuwe geheimen.
De terugkeer naar Norfolk was al niet zonder gevaren, omdat in de Engelse regio jonge meisjes verdwijnen en nooit meer terugkeren naar hun families. Terwijl je een aantal gezinnen volgt voor wie dit noodlot heeft toegeslagen en ook Frederic en Virginia zich zorgen maken om de veiligheid van hun dochter, is het maar de vraag of de dader kan worden ontmaskerd voordat er een nieuw slachtoffer te betreuren valt.
De verdwijningen van de kinderen kruipen onder je huid en maken de meeste indruk, terwijl ik de zaken die tussen Virginia en Nathan spelen soms iets minder geloofwaardig vond. Hij is immers een wandelende ‘red flag’ en zij handelt af en toe wel érg naïef, schuift het normale leven, inclusief de zorg voor haar kind, vrij gemakkelijk terzijde en haar angsten uit het verleden zijn duidelijk aanwezig, maar worden net te weinig uitgewerkt om aan te tonen waarom die ook in het heden zo’n grote rol spelen.
Toch blijf je benieuwd naar het totaalplaatje en haar mysterieuze verleden draagt bij aan de spanning in het boek, die meer wordt veroorzaakt door de psychologische elementen dan door zenuwslopende actie. Het tempo ligt niet overal even hoog, maar dat heeft me geen moment gestoord omdat ik inmiddels weet dat Charlotte Link alle uitgezette lijntjes mooi en op verrassende wijze samenbrengt. Haar handtekening is in Overboord dan ook meteen te herkennen: veel verhaallijnen waarvan de samenhang lang onduidelijk blijft, mysterie en dreiging, personages die een geheimzinnig randje hebben en nooit het achterste van hun tong laten zien, waardoor je blijft speculeren, kleine cliffhangers en een vlotte schrijfstijl die je zeer soepel door het verhaal leidt. De ontknoping komt totaal onverwacht en het eindresultaat is een leuke, gelaagde thriller die zeker het lezen waard is!
3.5-4⭐️