Η πληγή του δράκου

Διάδοχοι #1

by Μαρία Μουστοπούλου

"Ο έρωτας και ο φόβος είναι οι μεγαλύτερες αδυναμίες ενός ηγέτη"

Με την αποκάλυψη πως η Λίνα είναι μάγισσα και ίσως η τελευταία απόγονος και διάδοχος μιας αρχαίας μαγικής φυλής, όλοι εμφανίζονται πρόθυμοι να την προστατέψουν. Ισορροπώντας, όμως, ανάμεσα σε δύο κόσμους και με όλα όσα θεωρεί μέχρι τώρα δεδομένα για τη ζωή και τον ίδιο τον εαυτό της να καταρρέουν, η Λίνα αισθάνεται πιο μόνη και χαμένη από ποτέ. Μόνο ο Ντάνιελ δείχνει να αντιλαμβάνεται τους φόβους και τα συναισθήματά της. Αλλά είναι τα δικά του συναισθήματα αληθινά ή κάθε πράξη του αποτελεί μέρος ενός διαβολικού σχεδίου με έπαθλο την απόλυτη εξουσία;

Σε μια κοινωνία με άλλους νόμους και κανόνες, μυστικά του παρελθόντος συγκρούονται με το παρόν. Οι ήρωες, εκτελεστές και θύματα μιας αιώνιας διαμάχης για την εξουσία και τη δύναμη, που γράφτηκε πάνω στις στάχτες του έρωτα. Πιόνια, σε ένα παιχνίδι που στήθηκε πριν καν γεννηθούν και ορίστηκε με μια τελευταία διαθήκη.

Με ανατρεπτική πλοκή, γεμάτη ίντριγκα και αγωνία, "Η πληγή του δράκου" αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας, όπου το φανταστικό στοιχείο συναντά τον σύγχρονο κόσμο, δίνοντας νέα οπτική στην έννοια του απαγορευμένου έρωτα.

Genres: Fantasy, Romance

694 pages, Paperback

Published June 30, 2015

About the author

Η Μαρία Μουστοπούλου γεννήθηκε το 1992 στην Αθήνα, με καταγωγή από την Αίγυπτο και τον Πόντο. Σπούδασε στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και ασχολήθηκε πολλά χρόνια με τον χορό, ώσπου αφοσιώθηκε στις ιστορίες που στοιχειώνουν το μυαλό της. Παρακολούθησε επιμορφωτικά προγράμματα στη δημιουργική γραφή και στην επιμέλεια και διόρθωση κειμένων, ενώ πρόσφατα ξεκίνησε σπουδές στο τμήμα Marketing του ΙΕΚ ΑΚΜΗ.
Ζει στις Αχαρνές και από το 2016 διδάσκει δημιουργική γραφή στο Eργαστήρι Scripta Manent, σε συνεργασία με τις εκδόσεις iWrite. Είναι επιμελήτρια κειμένων, αρχισυντάκτρια στο διαδικτυακό περιοδικό MAXMAG και διαχειρίστρια και αρθρογράφος στο λογοτεχνικό blog Moonlight Tales.
Το βιβλίο «Διάδοχοι: Το Δάκρυ της Νεράιδας» είναι το δεύτερο βιβλίο της και η συνέχεια της σειράς που ξεκίνησε με το «Διάδοχοι: Η πληγή του Δράκου» (Εκδόσεις Πηγή, 2015).

Reviews

[Nikoleta · Rating 5 out of 5]

Αυτό το βιβλίο δεν το διάβασα, το κατασπάραξα, κ παρόλο που είναι τεράστιο (αχ αυτό το βάρος του, τα βράδια που κουτουλούσα από την νύστα, μου έπεφτε από τα χέρια) το διάβασα πολύ γρήγορα, γιατί πραγματικά μου ήταν αδύνατο να το αφήσω.
Λοιιιιπον, θα τα πάρω με την σειρά.
1. Η ιστορία. Πρωτότυπη, ενδιαφέρουσα και εθιστική, δεν την βαρέθηκα λεπτό.
2. Ο κόσμος. Το μαγικό σύστημα ήταν πρωτότυπο και καινούριο, κ μου άρεσε πάρα πολύ. Μου θύμισε στις διαβαθμίσεις του κάτι από Harry Potter χωρίς να του μοιάζει τόσο ώστε να πω ότι έγινε αντιγραφή. Έχει δημιουργήσει εδώ λοιπόν έναν κόσμο ολόκληρο! Μύθοι, παραμύθια κατηγορίες μάγων, μυθικά πλάσματα, πολιτική, τα κάλυψε όλα! Εύγε!
3. Οι ήρωες. Την Λίνα στην αρχή ήθελα να την δείρω, -σήκωσε τα ματάκια σου αγάπη μου από το πάτωμα δεν θα σε κάνει κανένας ντα-, όμως στην διάρκεια του βιβλίου πέρασε τόσα ψυχολογικά τερτίπια κ την είδαμε να ωριμάζει σταδιακά κ να σηκώνει το ανάστημα της, ενδιαφέρουσα ηρωίδα.
Ο Ντανιελ… αχ αυτό ο Ντανιελ… έχει κάτι από την δυναμική του Γκρευ αλλά ποιο συμπαθητικός και ανθρώπινος και ευτυχώς καθόλου %#$^%$&$%, που εμένα προσωπικά μου το έβγαζε ο Γκρευ, συγχωρήστε με.
Οι δεύτεροι ήρωες, όλοι καταπληκτικοί! Απλά!!!
4. Το ρομάντζο. Εκπληκτικό! Είχε αγωνιά, έριδα, δράμα, ο πανικός ο ίδιος. Είδαμε και τον… δεν θυμάμαι πως τον λένε να μπαίνει ανάμεσα τους (εκεί με τρόμαξε λίγο, να το πω, αλλά ο έρωτας είναι έρωτας, και ο Ντάνιελ είναι ένας, οπότε ποιος το χ***ι αυτόν τον πως τον λένε;)
5. Δράση. Τρελή δράση! Χαμός γινόταν!!!
Τι άλλο να ζητήσω;;;;

Υ.Γ. Ξέρω τι άλλο να ζητήσω! Ποτέ θα βγει το επόμενο;;; Εεεεε;

[NiCoLeTa E. {Addicted To Books} · Rating 5 out of 5]

...Ο έρωτας και ο φόβος είναι οι μεγαλύτερες αδυναμίες ενός ηγέτη...



Με συναρπάζει το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, υπάρχουν εξαιρετικοί συγγραφείς στην Ελλάδα πάνω στα μυθιστορήματα φαντασίας και το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν ΑΠΊΣΤΕΥΤΟ , ΥΠΈΡΟΧΟ , ΜΑΓΕΥΤΙΚΌ !!!!
Το πιο τρελό όμως είναι ότι η συγγραφέας είναι τόσο μικρή ηλικιακά και έπλασε έναν απίστευτο μαγικό κόσμο με τους δικούς του νόμους, κανόνες , διαβαθμίσεις, θρύλους που απλά σε... καθήλωνε!!!



Ειλικρινά, δε ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω την κριτική μου!!! Αυτή η ιστορία ήταν πολύ περίπλοκη και είναι αδύνατον να πω πολλά για αυτήν χωρίς να προδώσω σημαντικά πράγματα....
Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι η Λίνα ήταν απλά ένα συνηθισμένο κορίτσι που πάλευε στη ζωή του να τα βγάλει πέρα και ξαφνικά από την μια στιγμή στην άλλη, η ζωή της ανατράπηκε ριζικά...
Ανακάλυψε ότι αποτελούσε μέρος ενός μαγικού κόσμου, ενός κόσμου που δεν είχε ιδέα ότι υπήρχε, ενός κόσμου που τη συνάρπαζε μα και την τρόμαζε ταυτόχρονα...



Και μέσα σε όλες αυτές τις αποκαλύψεις, μπήκε στην ζωή της και ο Ντάνιελ...
Ένας μυστηριώδης και υπέροχος άντρας με όχι την καλύτερη δυνατή φήμη...
Ένας άντρας που την έκανε να αμφισβητεί τα κίνητρα του προς αυτήν... αλλά και η συμπεριφορά του οποίου ήταν ακόμα πιο αμφισβητήσιμη...



Πάντως δε θα σας πω ψέματα, από την πρώτη στιγμή είχα μια απίστευτη αδυναμία προς τον Ντάνιελ... Κι ας ήταν σκοτεινός και πολλές φορές δύστροπος, κι ας τον χαρακτήριζαν ως τον "κακό"... Είχε μια απίστευτη γοητεία που σε καθήλωνε... και ήταν αδύνατον να μείνεις ανεπηρέαστος.. Εγώ πίστευα σε αυτόν από την πρώτη στιγμή και συνεχίζω να πιστεύω...



Όσο για την Λίνα??? Στην αρχή ήταν ένα άβουλο και τρομερά ντροπαλό πλάσμα, σε εκνευριστικό βαθμό θα έλεγα, αλλά σιγά σιγά άρχισε να μεταμορφώνεται σε μια υπέροχη και δυναμική γυναίκα...
Απλά άφηνε να την επηρεάζουν οι άλλοι και αρνούνταν να δει την πραγματικότητα με την καρδιά της και όχι με την λογική της....



Πάντως το ρομάντζο μεταξύ Ντάνιελ και Λίνας ήταν υπέροχο!!! Όπως και όλη η γενικότερη ιστορία... Σε κρατούσε σε εγρήγορση και απλά δεν ήθελες να τελειώσει ποτέ αυτό το βιβλίο, κι ας ήταν σχεδόν 700 σελίδες... Η περιπέτεια και οι ανατροπές που είχε το βιβλίο απλά σε καθήλωναν...



Και έπειτα από αυτό το ανατρεπτικό τέλος, θα σκάσω αν δεν πάρω το επόμενο βιβλίο στα χέρια μου...
Ένα μεγάλο μπράβο στην Μαρία Μουστοπούλου!!!

[Μαρία Αλεξοπούλου · Rating 5 out of 5]

Το πρώτο βιβλίο της τριλογίας ‘’Διάδοχοι’’ βρισκόταν στον πύργο των αδιάβαστων για αρκετό διάστημα. Έχοντας διαβάσει διθυραμβικές κριτικές από την κοινότητα του goodreads ήρθε το κατάλληλο timing για να εκφέρω και τη δική μου-ταπεινή-γνώμη. Η Λίνα ανακαλύπτει πως είναι ίσως η τελευταία απόγονος και διάδοχος μιας αρχαίας μαγικής φυλής, όλοι εμφανίζονται πρόθυμοι να την προστατέψουν. Ισορροπώντας, όμως, ανάμεσα σε δύο κόσμους η Λίνα αισθάνεται πιο μόνη και χαμένη από ποτέ. Μόνο ο Ντάνιελ δείχνει να αντιλαμβάνεται τους φόβους και τα συναισθήματά της. Αλλά είναι τα δικά του συναισθήματα αληθινά ή κάθε πράξη του αποτελεί μέρος ενός διαβολικού σχεδίου με έπαθλο την απόλυτη εξουσία;

Η Μαρία Μουστοπούλου έπλασε έναν μαγικό κόσμο όπου το φανταστικό στοιχείο συναντά την σύγχρονη εποχή, ανανεώνοντας την έννοια της μαγείας. Ξόρκια προστασίας ή δέσμευσης που ριζώνουν/αποδυναμώνονται με το πέρασμα του χρόνου, ραβδιά που ίπτανται και χαρίσματα βαθιά κρυμμένα σαν επτασφράγιστα μυστικά. Η συγγραφέας έκανε πολύ καλό worldbuilding ώστε να μη βρεθεί σε σύγχυση ο αναγνώστης. Το μυθιστόρημα επιφυλάσσει πολλές καλοστημένες εκπλήξεις σε σημείο που θυμήθηκα την πολυαγαπημένη Cassandra Clare από τα ‘’Θανάσιμα Εργαλεία’’. Υποψιάστηκα μόνο ΜΙΑ αποκάλυψη, σε όλες τις άλλες γούρλωσα τα μάτια μου έκθαμβη γιατί δεν μπορούσε να τις συλλάβει ο νους μου. Επειδή είμαι κι εγώ σποιλεροφοβική δεν θα κάνω καμία άλλη νύξη.
Tην υπόλοιπη κριτική μπορείτε να τη διαβάσετε στο One girl, one pen!

[Geo Kwnstantinou · Rating 5 out of 5]

5 μαγικά αστεράκια.
Καλέ γιατί το άφησα τόσο καιρό να περιμένει στην βιβλιοθήκη?! Από την στιγμή που το πήρα στα χέρια μου όμως δυσκολεύομουν να το αφήσω...έχασα πολύτιμες ώρες ύπνου εξαιτίας του ( με νεογέννητο μωρό στο σπίτι..)
Ωραία σύγχρονη γραφή, ρέει γρήγορα μπαίνεις σχεδόν αμέσως στην ιστορία και ο όλος μαγικός κόσμος εξηγείται πολύ εύκολα.
Όσο για τα πρόσωπα της υπόθεσης..θα πω μόνο ένα όνομα Ντάνιελ 💔. Έχω να στεναχωρηθω και να αγαπήσω έτσι από τον καιρό του Rhysand.
Το δίλημμα είναι ένα... βουτάω αμέσως στο 2ο που κυκλοφόρησε πρόσφατα ή περιμένω να περάσει λίγος καιρός?😋

[Δανάη Ιμπραχήμ · Rating 4 out of 5]

Είναι μια φυσιολογική μέρα. Ξυπνάς αργοπορημένα, πας στην δουλειά και -ω τι κρίμα- μαθαίνεις ότι το αφεντικό σου πέθανε. Εντάξει, ήταν μεγάλος σε ηλικία και όλα μπορούν να σε συμβούν σε έναν άνθρωπο. Μόνο που το αφεντικό της Λίνας δεν είναι κοινός θνητός. Και το ίδιο ισχύει για τον γιο του και την ίδια!

Η μαγεία είναι αλήθεια και η Μελίνα Ανδρεάδη καλείται να αφομοιώσει το γεγονός ότι είναι μέρος του μαγικού κόσμου. Προσπαθώντας να ανακαλύψει από πού προέρχεται, πώς να ελέγχει τις δυνάμεις της και φυσικά στον αγώνα να αποδεχτεί ότι τα παραμύθια δεν είναι παρά η ιστορία της καταγωγής της έρχεται αντιμέτωπη και με μια μεγάλη πρόκληση: Τον Ντάνιελ Φιλντ! Έναν σατανικό διάδοχο που αρέσκεται στον πόνο των άλλων; Ή μήπως όχι;

Μόλις ολοκλήρωσα την ανάγνωση της Πληγής του Δράκου και μου είναι πολύ δύσκολο να βάλω σε μια σειρά τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου και να γράψω μια αξιοπρεπή κριτική. Αλλά αυτό είναι αδύνατον κι ίσως να είναι μια τρανή απόδειξη ότι αξίζει να μπείτε στον κόσμο των Διαδόχων. Σε κάθε σελίδα θα καρδιοχτυπάτε και θα συμμερίζεστε πλήρως τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών γιατί η γραφή της Μαρίας έχει τον μαγικό τρόπο να μιλάει στην καρδιά σας κι όχι στην λογική σας. Το μυαλό σας θα κάνει συνεχώς δέκα στροφές το λεπτό προσπαθώντας να δώσει μόνο του απαντήσεις στην ταραγμένη Μελίνα με την αμφιλεγόμενη καταγωγή. Και κάπου κάπου θα χαλαρώνετε με τρυφερές σκηνές ανάμεσα σε ένα φαινομενικά εύθραυστο πλάσμα και έναν σκληροπυρηνικό δράκο. Όμως η αλήθεια θα αποδείξει το αντίστροφο.

Μην διστάσετε να πιάσετε στα χέρια σας τους Διαδόχους και δεν θα χάσετε. Οι 692 σελίδες θα είναι σε θέση να σας πουν περισσότερα από τον μέσο αναγνώστη. Κάθε παράγραφος θα σας παρασύρει σε ένα μαγικό μονοπάτι και θα θέλετε να γυρίσετε με αγωνία την σελίδα για να βρουν την λύτρωση όσοι πόνεσαν από την ματαιοδοξία του παρελθόντος. Πιάστε λοιπόν τα ραβδιά σας, πάρτε αγκαλιά τα δαιμόνια σας και περάστε την πύλη της Ιερής Πηγής. Και αν είστε τυχεροί, μπορεί να ενεργοποιήσετε την sassy πλευρά του υποσυνείδητου σας!

[Antonia · Rating 5 out of 5]

Όσο και αν στο εξωτερικό η Φανταστική Λογοτεχνία αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα, είναι γεγονός πως στην Ελλάδα τα καλά μυθιστορήματα Φαντασίας είναι λίγα. Έμαθα για το καινούριο μυθιστόρημα της Μαρίας Μουστοπούλου μέσα από αναρτήσεις γνωστών φίλων μου -συγγραφέων και βιβλιοφάγων- στην ιστοσελίδα του Facebook και ομολογώ ότι η σύνοψή του με μάγεψε από την πρώτη στιγμή και αποφάσισα να το αγοράσω με την πρώτη ευκαιρία. Δεν το μετάνιωσα.
Βρισκόμαστε στον Οκτώβριο του 2015 όπου ο θάνατος του αδίστακτου επιχειρηματία Αιμίλιου Δαμιανού φέρνει σε επαφή τον Ντάνιελ και τη Λίνα, δύο ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους αλλά συνάμα και τόσο όμοιους. Ο έρωτας έρχεται να εισβάλλει στις ψυχές τους σαρωτικά και η σύγκρουση με αυτά που η μοίρα τούς έχει τάξει είναι αναπόφευκτη...
Η γραφή της Μαρίας είναι απλή αλλά ταυτόχρονα καθηλωτική. Παρά το γεγονός ότι το "Διάδοχοι: Η πληγή του Δράκου" είναι το ντεμπούτο της στον κόσμο της συγγραφικής λογοτεχνίας, με συνάρπασε το αστείρευτο ταλέντο της στην περιγραφή συναισθημάτων και καταστάσεων. Η πλοκή είναι γρήγορη, σε κρατάει σε αγωνία από την πρώτη σελίδα ως την τελευταία και πετυχαίνει να σου εξάψει το ενδιαφέρον και να σε γεμίσει σε με ερωτήματα και αντικρουόμενα συναισθήματα. Υπάρχει υπέροχη ισορροπία μεταξύ ρομαντικού, ερωτικού στοιχείου και περιπέτειας και δεν βαρέθηκα την ιστορία ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Τους δύο βασανισμένους πρωταγωνιστές, τον Ντάνιελ και τη Λίνα, τους λάτρεψα. Ειδικά τον Ντάνιελ... Στο πρόσωπο του συγκεκριμένου λογοτεχνικού χαρακτήρα αναγνώρισα πτυχές του δικού μου εαυτού και αναρωτήθηκα για ακόμη μια φορά για το πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε και για το πόσο πολύ μπορούμε να λυγίσουμε για να προστατεύσουμε αυτούς που αγαπάμε με όλη μας την ψυχή.
Η ιστορία του Ντάνιελ και της Λίνας δίνει μια ολοκληρωτικά καινούρια οπτική στην έννοια του απαγορευμένου έρωτα και το εκπληκτικό φινάλε του βιβλίου μάς κάνει να αγωνιούμε για την συνέχεια. Μου άρεσε ιδιαίτερα ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας διαχειρίζεται την μαγεία στο μυθιστόρημά της. Για ούτε μια στιγμή η Μαρία Μουστοπούλου δεν με ανάγκασε με την ιστορία της να συγκρίνω το μυθιστόρημά της με αυτά επιτυχημένων ξένων συγγραφέων που έχουν γίνει θρύλοι στον τομέα της Φανταστικής Λογοτεχνίας (όπως η J.K. Rowling και ο George R.R. Martin). Και αυτό γιατί το βιβλίο της Μαρίας είναι από μόνο του εξαιρετικό και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους συγγραφείς που ανέφερα προηγουμένως. Το σύστημα μαγείας μοιάζει με άλλα που έχω διαβάσει σε παρόμοια βιβλία, αλλά ταυτόχρονα έχει τις δικές του μοναδικές πινελιές, και πραγματικά ανυπομονώ για την συνέχεια γιατί έχω πάρα πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες του βιβλίου μού άρεσαν επίσης, ιδιαίτερα ο Έκτορας.
Συνοψίζοντας, δίνω στο "Διάδοχοι: Η πληγή του Δράκου" 5 από 5 αστεράκια, χωρίς κανέναν ενδοιασμό. Μου πήρε λίγο περισσότερο διάστημα να το τελειώσω απ'ότι αρχικά υπολόγιζα, αλλά αυτό οφειλόταν αποκλειστικά σε δικές μου πανεπιστημιακές και προσωπικές υποχρεώσεις και όχι σε απάθεια προς το βιβλίο. Το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους τους λάτρεις της Φανταστικής Λογοτεχνίας και, επίσης, λόγω της έλλειψης τολμηρών ερωτικών σκηνών, το βιβλίο αυτό μπορεί άνετα να διαβαστεί και από νεαρότερες ηλικίες. Η αγάπη της Λίνας και του Ντάνιελ θα σας μαγέψει και θα σας θυμίσει ότι ο έρωτας μπορεί να είναι δύναμη ή αδυναμία, αναλόγως με το φως ή το σκοτάδι που ο κάθε άνθρωπος κρύβει στην καρδιά του. Συγχαρητήρια, Μαράκι, για το υπέροχο "διαμαντάκι" σου και ανυπομονώ με αγωνία για το δεύτερο μέρος της τριλογίας!

[Maria · Rating 5 out of 5]

Ο μόνος λόγος που ήθελα να διαβάσω αυτό το βιβλίο αρχικά ήταν το γεγονός ότι η συγγραφέας είναι Ελληνίδα... Ήμουν βέβαια σκεπτική γιατί, στο παρελθόν, έχω απογοητευτεί οικτρά από Έλληνες συγγραφείς που επιχείρησαν να γράψουν βιβλίο φαντασίας. Χαίρομαι που το διάβασα τελικά.

Η ιστορία ήταν ενδιαφέρουσα. Ο τρόπος που λειτουργεί η μαγεία και ο κόσμος που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας ήταν συναρπαστικά. Ο τρόπος γραφής ήταν πανέμορφος και οι ήρωες... Είχα πολύ - πολύ καιρό να ερωτευτώ φανταστικό ήρωα... Αλλά δεν μπόρεσα να αντισταθώ! Ένας από τους κύριους λόγους που ανυπομονώ για το επόμενο βιβλίο είναι ότι ήδη μου λείπει ο Ντάνιελ!

Υπήρχε έρωτας, ανατροπές, περιπέτεια, άνθρωποι που μίσησα θανάσιμα κι άνθρωποι που λάτρεψα! Όσο το διάβαζα ήμουν ολοκληρωτικά δοσμένη στο βιβλίο, η πραγματικότητα δεν υπήρχε. Τι παραπάνω θα μπορούσα να ζητήσω;

[Έρση Λάβαρη · Rating 3 out of 5]

Η Πληγή του Δράκου, το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς των Διαδόχων της Μαρίας Μουστοπούλου, είναι σίγουρα ένα από τα περισσότερο αντιπροσωπευτικά δείγματα της σύγχρονης ελληνικής παραγωγής στο ολοένα δημοφιλέστερο είδος της νεανικής λογοτεχνίας φαντασίας. Πρόκειται, παράλληλα, και για το συγγραφικό της ντεμπούτο, κι από μέσα του εδραιώνει την θέση της ανάμεσα στους πιο πολλά υποσχόμενους Έλληνες συγγραφείς στην κατηγορία της.

Συνοπτικά, η πολύ συνηθισμένη και κάπως αφελής Μελίνα Ανδρεάδη, παιδί για όλες τις δουλειές στο επιτυχημένο περιοδικό In Passion, βρίσκεται σε πολύ δυσάρεστη θέση όχι μόνο όταν ο εργοδότης της και διευθυντής του περιοδικού, Αιμίλιος Δαμιανός, χάνει την ζωή του ξαφνικά με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η επαγγελματική της αποκατάσταση, αλλά πολύ περισσότερο όταν καλείται να αντιμετωπίσει τον γιο του, Αχιλλέα Δαμιανό ή, όπως προτιμάει ο ίδιος, Ντάνιελ Φιλντ, που αναλαμβάνει την διεύθυνση ως αντικαταστάτης του πατέρα του. Ο μυστηριώδης Ντάνιελ τόσο γοητεύει την Μελίνα όσο και την τρομοκρατεί, και σύντομα αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωποι από την στιγμή που, με την διαθήκη του Αιμίλιου Δαμιανού, ανοίγει το κουτί της Πανδόρας: ο πρεσβύτερος Δαμιανός της αφήνει ακίνητα και χρήματα παρόλο που δεν γνωρίζονταν προσωπικά, ο Ντάνιελ είναι αναγκασμένος να την ακολουθεί σε κάθε της κίνηση, κι εκείνη συμπτωματικά μαθαίνει πως όχι μόνο δεν είναι συνηθισμένη, αλλά πρόκειται για μάγισσα με καταγωγή από μια εκ των ισχυρότερων φυλών του μαγικού κόσμου, της οποίας ενδέχεται να είναι η δικαιωματική ηγέτης. Παράλληλα, ο Ντάνιελ αποκαλύπτεται πως με τον θάνατο του πατέρα του δικαιούται κι εκείνος έναν μαγικό θρόνο, και μάλιστα τον αντίπαλο από τον δικό της. Στην συνέχεια η μεταξύ τους θυελλώδης σχέση αναπτύσσεται γύρω από τις τελευταίες απαιτήσεις του Αιμίλιου Δαμιανού, που τόσο τους φέρνουν κοντά όσο και τους απωθούν. Η Μελίνα καλείται να αντεπεξέλθει στις παρανοϊκές απαιτήσεις της καινούριας της ζωής, και την παρακολουθούμε στην αγωνιώδη της προσπάθεια να τα καταφέρει.

Ο τρόπος με τον οποίο η Μαρία μας συστήνει στον κόσμο της είναι πραγματικά άξιος θαυμασμού. Πρώτα μέσα από το In Passion, που στελεχώνεται ως επί το πλείστον από μάγους επαγγελματίες, μας γνωρίζει αργά στην μαγική κοινότητα παρουσιάζοντας την οργάνωσή της μέσα από την μικρογραφία του περιοδικού. Έπειτα με βατές τεχνικές μας εισάγει στις διοικητικές βαθμίδες, στους νόμους και στις φυλές με μικρά, υπομονετικά βήματα, κυρίως μέσα από τον διάλογο των χαρακτήρων (πολύ βολικό! Η Μελίνα ρωτάει όπως θα ρωτούσαμε κι εμείς, και ο εκάστοτε χαρακτήρας της απαντάει όπως θα απευθυνόταν σε κάποιον άσχετο από τον μαγικό κόσμο), ή μικρές ιστορίες που αφορούν σε πρόσωπα ή αντικείμενα και που θα μας χρησιμεύσουν στην πορεία για να καταλάβουμε άλλες, στον ίδιο τύπο αλλά περισσότερο πολύπλοκες. Αυτός ο νέος κόσμος, που αναπτύσσεται και λειτουργεί μέσα στον δικό μας, είναι δομημένος συμπαγώς, λεπτομερώς και χωρίς κενά, και αποτελείται από ανθρώπους με μαγικές ιδιότητες - χαρίσματα -, που η καθεμιά με τον δικό της τρόπο μπορεί τόσο να ευεργετή��ει όσο και να καταστρέψει. Το μεγάλο κατόρθωμα, λοιπόν, είναι το πώς απορροφάμε ως αναγνώστες όλες αυτές τις λεπτομέρειες χωρίς να μας κουράζουν ή να μας ζαλίζουν, αλλά με μιαν άνεση που μας κάνει να θέλουμε να μάθουμε περισσότερα.

Υπάρχουν, ωστόσο, και ορισμένα σημεία που κάπως ξενίζουν και που αφορούν κυρίως στους δύο πρωταγωνιστές. Από την μια έχουμε την Μελίνα, που σκιαγραφείται αρχικά ως ένα κορίτσι αδύναμο, αφελές και κάπως άβουλο, κι από την άλλη τον Ντάνιελ, έναν άντρα τρομερό, αδίστακτο και παγωμένο. Η Μελίνα εμπιστεύεται και αγαπάει, ο Ντάνιελ δεν πιστεύει σε κανέναν και πόσο μάλλον στον έρωτα. Εκείνη τον αντιπαθεί στα όρια του μίσους, κι εκείνος στην αρχή κρατάει μια στάση μάλλον απαθή. Αυτό, λοιπόν, που μου έκανε εντύπωση, είναι το πώς οι δυο τους ερωτεύονται και νιώθουν να αγαπιούνται μέσα σ' ένα πραγματικά μικρό χρονικό διάστημα (περίπου είκοσι ημερών), σε σημείο που να διατίθενται να δώσουν ο ένας την ζωή του για τον άλλο, ενώ αυτό που ψάχνουν δεν έχει σχέση με τον χαρακτήρα που επιλέγουν στο τέλος και που μάλλον ούτε τους ταιριάζει. Αυτή η μετάβαση μου φάνηκε κάπως βεβιασμένη και θα ήθελα να την δω να αναπτύσσεται περισσότερο. Επιπλέον, ο εκρηκτικός συναισθηματισμός της Μελίνας και η προσωπικότητά της με την τάση προς το δράμα οχυρώνουν τον αναγνώστη απέναντι στις αντιδράσεις της και μειώνεται η συναισθηματική φόρτιση της ιστορίας σε σημεία-κλειδιά, με αποτέλεσμα, κάποιες φορές, να μην μπορούμε να δικαιολογήσουμε τα ξεσπάσματά της. Τέλος, ενώ οι άλλοι γύρω τους εξελίσσονται οι δυο πρωταγωνιστές φαίνονται να μένουν κάπως στάσιμοι παρά τα όσα περνούν, και το γεγονός ότι συνέβη στους δυο βασικούς χαρακτήρες (με αφηγηματικά μέρη από αμφότερες οπτικές), αφαίρεσε για εμένα αρκετή από την μαγεία της πλοκής. Ωστόσο επιφυλάσσομαι, επειδή η συγγραφέας έχει ήδη ανακοινώσει την ενδεχόμενη (ελπίζουμε!) έκδοση επτά παραπάνω τόμων πέραν των δύο που ήδη κυκλοφορούν, οπότε θα περιμένω να τους δω να εξελίσσονται λίγο λίγο στις επόμενές τους περιπέτειες!

Θα ήθελα, κλείνοντας, να τονίσω την καλή δουλειά που έκανε η Μαρία γενικώς, αλλά πρώτα κυρίως στην κατακλείδα του μυθιστορήματος. Ο τρόπος που η σχέση ανάμεσα στην Μελίνα και στον Ντάνιελ μένει μεταίωρη στις τελευταίες σελίδες, όπως ακριβώς και η ίδια η τύχη της ηρωίδας που πρέπει να αναλάβει μια κληρονομιά που νιώθει ότι δεν θέλει να διαχειριστεί, σερβίρονται ως βόμβα έτοιμη να εκραγεί και εγείρουν την αγωνία για το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας. Επιπλέον, νιώθω την ανάγκη να υπογραμμίσω το πώς μιλάμε για ένα τόσο ογκώδες βιβλίο το οποίο παρόλα αυτά δεν περιείχε ίχνος αχρείαστης φλυαρίας, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο και για το λογοτεχνικό είδος στο οποίο υπάγεται αλλά και για την ηλικία της Μαρίας όταν το έγραψε.

Η Πληγή του Δράκου ήταν, εν πολλοίς, μια γλυκιά ιστορία με δραματικά σκαμπανευάσματα και εύστοχες κλιμακώσεις, καλά δωσμένες περιπέτειες και ισορροπημένες λεπτομέρειες, μεγάλες δόσεις παραμυθιού και μπόλικο το συστατικό του έρωτα. Θα ενθουσιάσει τους λάτρεις του είδους και θα κάνει ακόμη και τους πιο απαιτητικούς αναγνώστες (όπως εγώ!) να αδημονούν για την συνέχεια!

[Ζωή Παππά · Rating 5 out of 5]

Όταν είδα το μέγεθος του βιβλίου τρόμαξα λίγο. Φοβήθηκα ότι θα μου πάρει πολύ να το διαβάσω, αλλά πραγματικά ήταν από τα πιο ευκολοδιάβαστα βιβλία, είχε απίστευτο ενδιαφέρον και δεν μπορούσα να το αφήσω κάτω. Το μαγικό σύστημα ήταν καλογραμμένο και ενδιαφέρον, οι πολιτικές ίντριγκες φοβερές και οι χαραχτήρες υπέροχοι. Μου πήρε λίγο παραπάνω να συμπαθήσω τον Ντάνιελ μα μέχρι το τέλος έγινε από τους αγαπημένους μου. Βασικά δεν υπάρχει χαραχτήρας που να μην συμπάθησα και δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να συνδεθώ με την κεντρική ηρωίδα.
Ήταν από τα καλύτερα βιβλία φαντασίας που έχω διαβάσει και ανυπομονώ για την συνέχεια.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Το ότι η λογοτεχνία του φανταστικού χαίρει ιδιαίτερης αγάπης και εκτίμησης στο εξωτερικό, είναι κάτι που έχουμε αναφέρει και συζητήσει πάμπολλες φορές. Όπως και ότι στη χώρα μας, το αναγνωστικό κοινό αυτού του είδους, αναπόφευκτα, δεν είναι τόσο μεγάλο. Φυσικά, όλα αυτά έχουν να κάνουν με την κουλτούρα, την αναγνωστική γαλούχηση, τα ήθη, τα έθιμα, τις ευρύτερες επιρροές και, σαφέστατα, με το σύνολο των αναγνωστών -με αριθμητικούς, πλέον, όρους- που είναι πολύ μικρότερο απ' ότι στην Αμερική ή στην Αγγλία, για παράδειγμα. Παρ' όλα ταύτα, όλο και περισσότεροι, νέοι, Έλληνες συγγραφείς, επιχειρούν ν' αφήσουν το δικό τους σημάδι στον χώρο της Σύγχρονης Ελληνικής Λογοτεχνίας του Φανταστικού, και η Μαρία Μουστοπούλου είναι ένα από τα πρόσωπα αυτά.

Βρισκόμαστε στο παρόν, όπου ο θάνατος του επιχειρηματία Αιμίλιου Δαμιανού αναγκάζει τους δρόμους του Ντάνιελ και της Λίνας να διασταυρωθούν, και τις ζωές τους ν' ανταμώσουν και να συνδεθούν με τρόπους που κανείς από τους δυο τους δεν φανταζόταν. Η Λίνα ανακαλύπτει πως είναι μάγισσα και πως ίσως είναι και η τελευταία απόγονος και διάδοχος μια φυλής που τείνει να εξαφανιστεί και να ξεχαστεί. Και την ίδια ώρα που καλείται να βρει τις ισορροπίες ανάμεσα στη ζωή που γνώριζε και σε αυτήν που της συστήνεται βίαια και απότομα, πρέπει να βρει τρόπο να ισορροπήσει και τα συναισθήματά της, που ακροβατούν ανάμεσα στην παράδοση και την λογική. Είναι πράγματι ο Ντάνιελ αυτός που φαίνεται, ή μήπως πίσω τους κρύβονται σκοτεινά μυστικά που στοχεύουν στην απόλυτη εξουσία και τη δόξα;

Η γραφή της Μαρίας είναι απλή, άμεση, φρέσκια και σύγχρονη, ενώ η ιστορία της διακρίνεται από έντονο ρομαντισμό και ισχυρές δόσεις περιπέτειας. Είναι σαφές πως έχει επιρροές, τόσο όσον αφορά την ίδια την ιστορία όσο και τον τρόπο γραφής της, από άλλες ιστορίες της επικής ξένης φανταστικής λογοτεχνίας, από τις οποίες έχει υιοθετήσει στοιχεία τα οποία έχει αξιοποιήσει με τον δικό της τρόπο, διαμορφώνοντάς τα έτσι ώστε να τα κατακτήσει και να τα κάνει δικά της μέσα στην αφηγηματική της πορεία. Και όχι, δεν μιλάω για αντιγραφή, αλλά για άντληση έμπνευσης και ιδεών. Άλλωστε, στην Τέχνη δεν υπάρχει παρθενογένεση και τελικά, αυτό που πραγματικά έχει σημασία, δεν είναι η αυτού καθ' εαυτού πρωτοτυπία, αλλά ο τρόπος με τον οποίο κάνεις μια ήδη χρησιμοποιημένη ιδέα, μια ήδη πετυχημένη συνταγή, δικιά σου, και η Μαρία τα καταφέρνει ιδιαίτερα καλά στην πρώτη της αυτή προσπάθεια.

Οι χαρακτήρες της ιστορίας αυτής είναι αρκετά ρεαλιστικοί και καλά δομημένοι, με αποτέλεσμα εύκολα να μπορεί να ταυτιστεί ο αναγνώστης μαζί τους. Προσωπικά, τείνω να ταυτίζομαι περισσότερο με τον Ντάνιελ, και να είναι ο χαρακτήρας στον οποίο έχω εγώ, ως Γιώτα, περισσότερη αδυναμία, αλλά αυτό σίγουρα διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, και τα ευρύτερα χαρακτηριστικά των ηρώων επιτρέπουν στον εκάστοτε αναγνώστη το περιθώριο της επιλογής. Βέβαια, έχω κάποιες μικρές ενστάσεις όσον αφορά ορισμένους διαλόγους και το που αυτοί οδηγούν, αφού θα τους ήθελα περισσότερο πιστούς στο ευρύτερο σύγχρονο πνεύμα της ιστορίας -και στην νεανικότητα των χαρακτήρων-, αλλά αυτή είναι μια λεπτομέρεια που μπορεί να δουλευτεί καλύτερα στο μέλλον.

Συνολικά, το πρώτο μέρος της τριλογίας των "Διαδόχων", είναι μια ιδιαίτερα αξιόλογη συγγραφική προσπάθεια, που χαρακτηρίζεται από την φρεσκάδα και το πάθος της συγγραφέως του. Όσον αφορά εμένα, θα ήθελα την ιστορία λίγο πιο ξεκάθαρη στα σημεία και, ίσως, λιγότερο "φορτωμένη". Παρατηρώ συχνά στην σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία, άσχετα με το είδος που μπορεί να ανήκει το κάθε έργο, πως ειδικά οι γυναίκες -και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, ως συγγραφέα- έχουμε μια τάση προς την περιττή φλυαρία. Τι εννοώ με αυτό; Πως θα μπορούσαμε να αφηγηθούμε μια ιστορία έχοντας παρακάμψει ορισμένες λεπτομέρειες που εκτός από το να επεκτείνουν τον όγκο του βιβλίου μας, δεν έχουν να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στην πλοκή της ιστορίας που θέλουμε να αφηγηθούμε. Αλλά αυτό, είναι κάτι που -συνήθως- βελτιώνεται με τον χρόνο και την εμπειρία, εκεί που συνειδητοποιούμε πως η ουσία βρίσκεται αλλού και όχι στα πολλά λόγια. Περιμένω, λοιπόν, με ιδιαίτερη αγωνία το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας αυτής, που δεδομένου ότι μας άφησε στην κόψη του ξυραφιού, αναμένεται καθηλωτική.

[Mary-jane · Rating 4 out of 5]

Μόλις τελείωσα τους Διαδόχους και μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα!!!
Χαίρομαι πολύ που έστω και αργά ανακάλυψα τους 'Ελληνες συγγραφείς του Φανταστικού, οι οποίοι-τολμώ να πω- πως δε έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τους Άγγλους συναδέλφους τους. Όμως ας μιλήσω ειδικότερα για το βιβλίο της κ. Μουστοπούλου.....
Η υπόθεση λαμβάνει χώρα στην Αθήνα και έχει ως κεντρική ηρωίδα μία νεαρή φοιτήτρια την Μελίνα, η οποία παράλληλα με τις σπουδές της εργάζεται στο περιοδικό ''in passion'' για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στις οικονομικές της υποχρεώσεις. Εκεί γνωρίζει τον δύστροπο και μυστικοπαθή Daniel, τον οποίο αν και δεν θέλει να το παραδεχτεί αρχίζει σιγα σιγά να ερωτεύεται. Παράλληλα μαθαίνει ότι είναι μάγισσα και η τελευταία απόγονος μίας αρχαίας μαγικής φυλής.
Η υπόθεση ήταν πολύ ωραία, πρωτότυπη και εθιστική, πραγματικά δεν μπορούσα να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια ��ου. Βέβαια, είχε αρκετά κλισέ,τα οποία, όμως, είχαν παρουσιαστεί με αρκετά πρωτότυπο τρόπο, ώστε περνούσαν σχεδόν απαρατήρητα. Άλλωστε εκεί φαίνεται και η δεξιοτεχνία του συγγραφέα: γνωστά και χιλιοειπωμένα μοτίβα να δίνονται με τέτοιο τρόπο, ώστε να φαίνονται φρέσκα και καινούρια. Επίσης, αυτό που μου άρεσε ιδιαίτερα είναι ότι η πλοκή λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα και ενσωματώνει αρκετά την ελληνική νοοτροπία και τρόπο ζωής. Ο κόσμος της κ. Μουστοπούλου είναι πολύ πιο πιστευτός και αληθινός από άλλων ξένων συγγραφέων του Φανταστικού, όπως της Laini Taylor για παράδειγμα.
Το σύστημα των μαγικών δυνάμεων ήταν επίσης πολύ εντυπωσιακό και πρωτότυπο. Πιο πολύ από όλες τις δυνάμεις μου άρεσε εκείνη του Daniel, ήταν πολύ έξυπνη και προσέφερε αρκετές ανατροπές.
Οι χαρακτήρες και οι δύο κεντρικοί αλλά και οι δευτερεύοντες ήταν άριστα σχεδιασμένοι, έχουν υπόσταση και οι ενέργειές τους συνάδουν με το χαρακτήρα τους. Η Μελίνα είναι ηθική, έχει ευγενική ψυχή, αλλά παράλληλα έχει πυγμή και δεν ανέχεται να την κοροιδεύουν. Από την άλλη ο Daniel λόγω του παρελθόντος του είναι αρκετά προβληματικός χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχει και καλά στοιχεία στο χαρακτήρα του. Οι δυό τους έχουν πολλή καλή χημεία και ανυπομονώ να δω πως θα εξελιχθεί η σχέση τους.
Το μόνο πρόβλημά που εντόπισα στο βιβλίο που με απέτρεψε από το να βάλω 5 αστεράκια είναι η επιμέλεια. Πολλά στοιχεία της πλοκής θα μπορούσαν να τοποθετηθούν με διαφορετικό τρόπο μέσα στο κείμενο ώστε να μην τα μαντεύει τόσο εύκολα ο αναγνώστης. Επίσης, το τέλος δεν με έπεισε πολύ και σε πολλά σημεία μπερδεύτηκα. Ωστόσο, τα παραπάνω είναι αναμενόμενα στοιχεία σε βιβλία πρωτοεμφανιζόμενων συγγραφέων και είμαι σίγουρη ότι το επόμενο βιβλίο(το οποίο και έχω ήδη παραγγείλει) θα είναι πολύ καλύτερο από άποψη επιμέλειας.
Συνοψίζοντας είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί από όλους τους λάτρεις του φανταστικού και όχι μόνο!

[Dora Koutsoukou · Rating 5 out of 5]

Εχω να αναφερω οτι επεστρεψα για λιγο στη γη ωστε να καταγραψω τις σκεψεις μου απο αυτο το ταξιδι και αμεσως μετα επιστρεφω σε αυτον τον καταπληκτικο κοσμο να περιπλανηθω για μια ακομη φορα!!!!! Ω, ναι!!!!!

Φανταστικη λογοτεχνια.
Ελληνικη.
Ενας υπεροχος, απιιστευτος κοσμος για να ζησεις σε μια αλλη διασταση, ξεπερνωντας τους φραγμους και τα ορια αυτης της γραμμης που χωριζει το υπαρκτο απο το εξωπραγματικο.

Αν εχετε διαβασει και αγαπησει καποιο βιβλιο απο αυτην την κατηγορια κι αν ακομα δεν εχετε διαβασει, τοτε πρεπει οπωσδηποτε να γνωρισετε τους Διαδοχους!!!!!!

Η Μαρια Μουστοπουλου, μολις στην εναρξη της τριτης δεκαετιας της!!!!!, καταφερνει με αριστοτεχνικο τροπο να δημιουργησει εναν καταπληκτικο κοσμο μεσα στον οποιο η μαγεια και ο ρεαλισμος συνυπαρχουν.

Καθηλωτικο, ατμοσφαιρικο και συναρπαστικο, σφυζει απο ενταση, αγωνια και μυστηριο, κρατωντας κυριολεκτικα δεσμιο τον αναγνωστη - με τη μαγικη της πενα - μεχρι να φτασει στην τελευταια σελιδα.

Δεν ειναι μονο ο πλουτος της δημιουργικοτητας της συγγραφεως, αλλα και οτι εμβαθυνει με σωστες αναλογιες τοσο στην πλοκη οσο και στους χαρακτηρες.

Οι εννεα φυλες. Του Δρακου, του Φοινικα, του Μονοκερου, του Νανου, της Γοργονας, του Ξωτικου, της Νεράιδας, του Κυκλωπα, του Κενταυρου.
Αρχοντες, αρχιερεις, βασιλιαδες και πριγκηπες, μαγικο συμβουλιο, πνευματα καθοδηγητες και προστατες, ξορκια, φιλτρα, σχολη ιπποτων, ανιχνευτες, αναγνωστες, θεραπευτες, σαγηνευτες, σας υποδεχονται στο πρωτο υπεροχο βιβλιο της τριλογιας Διαδοχοι / Η πληγη του Δρακου.

..... παω .... οι φυλες με καλουν.....

[Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου · Rating 5 out of 5]

Το εξώφυλλο, ο τίτλος και η περίληψη με είχαν προϊδεάσει κατάλληλα: με τους "Διαδόχους", θα τα πηγαίναμε πολύ καλά. Δεν είχα ιδέα...

Η "Πληγή του Δράκου" είναι το πρώτο μέρος της τριλογίας "Διάδοχοι". Από τον πρόλογο ακόμη, με καθήλωσε -σ'αυτό το σημείο έχω να σχολιάσω ότι η απόδοση της πρώτης σκηνής είναι ό,τι πιο ατμοσφαιρικό, κινηματογραφικό, δυνατό θα μπορούσε να γραφτεί, για να μας εισάγει στην ιστορία.
Η έκταση του δεν πρέπει να παραπλανήσει κανέναν, τουλάχιστον όσον αφορά στο πόσο σφιχτό και καλοδουλεμένο είναι το κείμενο. Στην ακρίβεια των περιγραφών, στην ισορροπία αφήγησης και διαλόγων, στο σωστό exposition των αναγκαίων πληροφοριών, στη δράση, στο ρομαντικό στοιχείο, στην αποκάλυψη του μαγικού σύμπαντος της ιστορίας, στην εξέλιξη των χαρακτήρων. Είναι ένα pageturner-brick.
Η ιστορία καθαυτή είναι πολυσύνθετη, σμιλευμένη από πρωτότυπες ιδέες, υπέροχα αφομοιωμένες επιρροές και ένα πολύ ιδιαίτερο ύφος, το οποίο η συγγραφέας καθιστά εξαρχής χαρακτηριστικό της. Δεν περιορίζεται σε μια ιστορία αγάπης, αλλά διακλαδώνεται σε ένα σαθρό κυβερνητικό σύστημα, ένα παιχνίδι εξουσίας και ελέγχου που επεκτείνεται από το πολιτικό βάθρο και φτάνει να καταστρέφει διαπροσωπικές, ακόμη και οικογενειακές σχέσεις. Φυσικά υπάρχει μαγεία... και δράκοι. Ω ναι, υπάρχουν υπέροχοι δράκοι σ'αυτό το βιβλίο.
Τα ψυχογραφήματα και οι σκιαγραφήσεις χαρακτήρων τους καθιστούν όλους παρόντες, ακόμη και αυτούς που σε τόσες σελίδες συναντούμε λίγες φορές -κι όμως, έχουν αναφερθεί με τρόπο που μένουν στον νου. Θίγονται σε δεύτερη ανάγνωση πολλά θέματα: Υπαρξιακά, στοχαστικά, ακόμη και κοινωνικά -μεταξύ άλλων και το αγαπημένο μου, αυτό του εν αγνοία ρατσιστικού αισθήματος, που έχει εντυπωθεί μέσω ενός συλλογικού ασυνειδήτου και σε ανθρώπους υπεράνω πάσης υποψίας. Είναι ένα άρτιο μυθιστόρημα, το οποίο ακόμη και χωρίς τον Επίλογο θα μπορούσε να είναι αυτοτελές, έχοντας καταφέρει με επιτυχία να περάσει μηνύματα σκληρά και να επιφέρει μια λύτρωση γλυκόπικρη, όσο η συνειδητοποίηση μιας ωμής αλήθειας. Ευτυχώς, δεν είναι αυτή η περίπτωση. Ακολουθούν δύο βιβλία, για τα οποία ήδη ανυπομονώ με αγωνία και σφίξιμο στο στομάχι.

*fangirl's note*
Δε συνηθίζω να γράφω reviews για βιβλία που με συγκλόνισαν -χωρίς αυτή η δήλωση να μειώνει την όποια αξία της άποψης μου για άλλα μου αναγνώσματα. Απλά είναι γραφτό, για τον κάθε αναγνώστη, να συναντήσει στα λογοτεχνικά του ταξίδια ιστορίες που θα τον συγκλονίσουν με έναν τρόπο καταλυτικό και απόλυτο.
Είμαι συναισθηματική αναγνώστρια, το ομολογώ. Όχι από την άποψη του romance, αλλά από το ότι το γλυκό "δένει" μαζί μου όταν επιτευχθεί συναισθηματική μεταδοτικότητα μέσα από το κείμενο. Όταν η προσοχή μου θα καθηλωθεί, η ψυχολογία μου θα εναρμονιστεί και η συναισθηματική μου ισορροπία θα αναταραχθεί, ακολουθώντας τους ήρωες του βιβλίου ως μια καρδιά. Η συγγραφέας το πέτυχε.
Εν αγνοία της αφύπνισε κάτι μέσα μου, που κοιμόταν για πολύ καιρό. Δηλώνω συναισθηματική, αλλά και καθολική αναγνώστρια. Όμως αναπόφευκτα, σε ένα είδος μόνο μπορεί να ανήκει η -αναγνωστική- καρδιά μου. Τα καλά βιβλία αυτού του είδους είναι αυτά που θα με κάνουν να χάσω κάθε αίσθηση χρόνου, τόπου, να ξεχάσω ότι πρέπει να φάω, να λιποθυμήσω από τη στέρηση ύπνου, να μη θέλω να τελειώσουν, αλλά και να αδυνατώ να μην τα διαβάσω απνευστί. Είναι αυτά που θα μου προκαλέσουν ταχυκαρδία, θα με κάνουν να νιώσω, να συγχρονιστώ με τα τεκταινόμενα στο 100%. Μετά την ανάγνωση, η ιστορία θα στοιχειώνει το μυαλό μου για καιρό, θα με έχει εγκλωβίσει στον κόσμο της, θα με έχει αγγίξει με έναν τρόπο που μόνο ως διαπλαστικό μπορώ να περιγράψω.

Το βιβλίο "Διάδοχοι: Η Πληγή του Δράκου", δεν είναι απλά ένα ακόμη "καλό βιβλίο του είδους", ούτε καν ένα "ελληνικό καλό βιβλίο του είδους" ή ένα πολύ καλό βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί από όλους τους αναγνώστες -ναι, είναι όλα αυτά.

Για μένα όμως, θα είναι πάντα το βιβλίο που μου θύμισε γιατί θα λατρεύω μέχρι θανάτου αυτό το είδος της φανταστικής λογοτεχνίας. Και χρωστάω ένα μεγάλο "ευχαριστώ" στη Μαρία Μουστοπούλου γι'αυτό...

[Maria · Rating 4 out of 5]

Το πρώτο πράγμα που τράβηξε την προσοχή μου στο βιβλίο της Μαρίας Μουστοπούλου “ Διάδοχοι: Η πληγή του Δράκου”, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή, ήταν το υπέροχο εξώφυλλο του. Το δεύτερο ήταν η περίληψη, η οποία ξεκινάει με μία δυναμική ατάκα του πρωταγωνιστή της ιστορίας και ειλικρινά θεωρώ πως κλέβει τις εντυπώσεις.

Το βιβλίο έχει ως αφετηρία έναν θάνατο αλλά και μια νέα αρχή στις ζωές των πρωταγωνιστών. Ο Αιμίλιος Δαμιανός πεθαίνοντας αφήνει αρκετές εκκρεμότητες, μία εκ των οποίων οδηγεί τον Ντάνιελ Φιλντ στο να αναλάβει την προστασία της Λίνας Ανδρεάδη. Η Λίνα προσπαθεί να αντεπεξέλθει στην πρόσφατη ανακάλυψη της πως ανήκει στην μυστική μαγική κοινότητα του παγκόσμιου χάρτη, αλλά και στην έντονη έλξη που νιώθει για τον Ντάνιελ

Το βιβλίο “Διάδοχοι: Η πληγή του Δράκου” είναι το πρώτο της συγγραφέως και ειλικρινά η δουλειά της είναι αξιοπρόσεκτη. Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση σίγουρα ο αναγνώστης θα μείνει με αρκετές αναπάντητες πληροφορίες. Ωστόσο -όντας εντυπωσιασμένος από τον κόσμο που έχει δημιουργήσει η συγγραφέας- κατανοεί την αναγκαιότητα της κατάστασης, καθώς το βιβλίο αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας.

Η Μαρία Μουστοπούλου μας προσφέρει κάποια απειροελάχιστα δείγματα του μαγικού κόσμου που περίτεχνα κατασκεύασε, για τον οποίο ανυπομονώ να μάθω περισσ��τερα. Μου άρεσε ιδιαιτέρως το ότι η συγγραφέας μας αφήνει να αναρωτηθούμε και να ψάξουμε τις αλήθειες πίσω από τους τρόπους ζωής των εννέα μαγικών φυλών που περιγράφει.

Φαινομενικά στο επίκεντρο βρίσκεται η ερωτική σχέση του Ντάνιελ και της Λίνας, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για μια ιστορία που επεξεργάζεται τις διαπροσωπικές και οικογενειακές σχέσεις. Τοποθετημένη στη σύγχρονη Ελλάδα, η πλοκή ξετυλίγει –μέσω της πρωτοπρόσωπης αφήγησης και των δύο πρωταγωνιστών- μυστικά του παρελθόντος αλλά και τους τρόπους αλληλεπίδρασης των μαγ��κών πλασμάτων, καθώς αυτά προσπαθούν να επιβιώσουν σε εχθρικά εδάφη. Τα ψυχολογικά προφίλ των χαρακτήρων προκαλούν το ενδιαφέρον του αναγνώστη και η συγγραφέας φροντίζει η γραφή της να παραμένει πιστή στις ηλικίες των ηρώων. Η Λίνα είναι αρκετά νεαρή και η απειρία της αποτυπώνεται έντονα στον τρόπο που διαχειρίζεται την ερωτική της ζωή, κυρίως στο τέλος του βιβλίου. Ο Ντάνιελ -βαθιά επηρεασμένος από τον τρόπο που μεγάλωσε- φιλοδοξεί να διαφεντέψει τον κόσμο, επιθυμεί ωστόσο να το πράξει με τους δικούς του κανόνες και όχι εκείνους του πατέρα του. Ξεχωριστό κομμάτι του βιβλίου αποτελούν οι δευτερεύοντες χαρακτήρες και ομολογώ πως ο αγαπημένος μου ανήκει σε αυτούς. Ο Έκτορας μου έκλεψε για πάντα την καρδιά.

Πρόκειται για ένα υπέροχο δείγμα φανταστικής λογοτεχνίας από Ελληνίδα συγγραφέα, ιδανικά προσαρμοσμένο και τοποθετημένο στα δεδομένα της χώρας μας. Ένα βιβλίο που απευθύνεται και σε πολύ νεαρά άτομα, καθώς έχει κεκαλυμμένα τα ζητήματα που θα μπορούσαν να το χαρακτηρίσουν ως ακατάλληλο. Το σημαντικότερο με την “Πληγή του Δράκου” – εκτός από τον περίτεχνο κόσμο που μας διηγείται- είναι πως παρά το μέγεθος του βιβλίου ο αναγνώστης δεν βαριέται ούτε μία στιγμή και βέβαια το τέλος τον αφήνει, γεμάτο ικανοποίηση αλλά και περιέργεια, να αποζητά με αγωνία τη συνέχεια. Οι συστηματικοί αναγνώστες με καταλαβαίνουν!

[Χρύσα Αναστασίου · Rating 4 out of 5]

Η Πληγή του Δράκου είναι ένα από τα βιβλία που ήθελα πάρα πολύ καιρό να διαβάσω αλλά η λίστα με τα αδιάβαστα έμπαινε πάντα μπροστά μου και όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολος αντίπαλος είναι. Κατάφερα, όμως, να την παλέψω και να πιάσω επιτέλους στα χέρια μου αυτό το πανέμορφο βιβλίο. Είπαμε έχετε και support group, ε;

Αρχικά, αυτό που με κέρδισε αμέσως είναι άμεσος τρόπος γραφής της Μαρίας που σε βάζει στον κόσμο της ιστορίας λες και σε πιάνει αγκαλιά και σε οδηγεί με αγάπη σε αυτό το μαγικό μέρος. Μετά βέβαια σε βασανίζει αργά και σταθερά με τις εξελίξεις και τις ανατροπές που σου εμφανίζονται στις γωνίες και ακόμα και όταν περιμένεις πως κάτι θα αποκαλυφθεί καταλήγεις για λίγο με το στόμα ανοιχτό.

Ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στο βιβλίο είναι ένα παραμύθι που αφηγείται ένα κεντρικό πρόσωπο στην Λίνα μας και αυτό γιατί καταλαβαίνεις πως είναι κάτι σημαντικό, πως είναι ένα κομμάτι που θα αναφερθεί ξανά αργότερα και από εκεί και πέρα αγωνιάς και ανυπομονείς μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα. Μιας και έπιασα τα αγαπημένα μου, δεν μπορώ να μην ονοματίσω δύο αγαπημένους χαρακτήρες, την Βίβιαν και τον Έκτορα. Πραγματικά ελπίζω να τους συναντήσω ξανά στα επόμενα βιβλία και να τους γνωρίσω ακόμα καλύτερα.

Ο μαγικός κόσμος των Διαδόχων μοιάζει πολύ ενδιαφέρον και ο τρόπος που είναι δομημένος μας δείχνει πως η Μαρία έχει χτίσει πραγματικά κάτι πολύ σταθερό και πως σιγά-σιγά θα αρχίσουμε να ανακαλύπτουμε περισσότερες από τις πτυχές του, μαζί με την Λίνα. Σε βάζει από την αρχή σε σκέψεις σχετικά με το τι θα αντιμετωπίσει όταν τελικά βρεθεί ανάμεσα σε δυνατές μάγισσες και μάγους, όταν σταθεί εμπόδιο στα σχέδια τους και όταν ξεκινήσει να αφήνει και η ίδια το προσωπικό της στίγμα. Πεθαίνω να δω από κοντά τις διαφορετικές φυλές και να παρακολουθήσω να μπαίνουν σε χρήση τα διαφορετικά χαρίσματα που έχει ο κάθε μάγος ενώ θα βλέπω και την Λίνα να ανακαλύπτει αυτό που κρύβει μέσα της.

Το πρώτο βιβλίο της μεγάλης μας ιστορίας απαντά μερικά ερωτήματα αλλά βλέπουμε πως ο καθένα ανοίγει μια νέα διαδρομή προς ανακάλυψη, γεμάτη σκιές και αναμνήσεις ενός παρελθόντος αγνώστου και ίσως αρκετά τρομακτικού και σκοτεινού. Θεωρώ πως θα δούμε την Λίνα να ωριμάζει σαν χαρακτήρας και μαζί της θα πάρουμε κι εμείς τη θέση μας ανάμεσα στους Διαδόχους.

Λόγω της έκτασης του βιβλίου περίμενα να δω λίγη περισσότερη δράση στον κόσμο της μαγείας νωρίτερα στην ιστορία και σε μερικά σημεία θα προτιμούσα να βλέπω τις σκηνές να εκτυλίσσονται μπροστά στην Λίνα παρά να μαθαίνει τις πληροφορίες μέσω διαλόγου από άλλους χαρακτήρες. Το τρίτο κομμάτι του βιβλίου είναι το αγαπημένο μου και μου έδωσε να καταλάβω πως η ευχή μου θα πραγματοποιηθεί στη συνέχεια. Γνωρίζοντας πια τον κόσμο των Διαδόχων δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι: “Be careful what you wish for...” και να ανυπομονώ για το δεύτερο βιβλίο.

[Νίκος Καρδαμπίκης · Rating 5 out of 5]

ΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ-Η ΠΛΗΓΗ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ. ΟΙ ΧΑΡΑΧΤΗΡΕΣ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΗΓΗΣΕΙ, ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙΣ.
ΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟ, ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΕΦΑΜΙΛΛΟ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΤΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΤΟΥ.

[Christina- Book_Observatory_ · Rating 5 out of 5]

ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ <3 <3 <3!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΜΙΑ ΕΡΩΤΗΣΗ, ΠΟΤΕ ΒΓΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ;;;;;;;;;

[Fani · Rating 1 out of 5]

«…εφόσον δεν κατάφερε εκείνος να σε καταστρέψει, με προκαλεί να το κάνω εγώ.»

Μπορεί να μην φαίνεται από την βαθμολογία μου, αλλά στην αρχή είχα ξετρελαθεί με αυτό το βιβλίο. Έχει περάσει καιρός από τότε που με είχε τραβήξει τόσο πολύ ένα βιβλίο, το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ όλη μέρα είναι πότε θα έρθει η στιγμή που θα έχω ελεύθερο χρόνο για να επιστρέψω στον κόσμο των Διαδόχων.

Νομίζω ο κυριότερος λόγος που μου είχε αρέσει τόσο πολύ στην αρχή αυτό το βιβλίο είναι το γεγονός πως σε αντίθεση με άλλες ρομαντικές ιστορίες η συγγραφέας είχε αναπτύξει το περιβάλλον και τον τρόπο με το οποίο ζούσαν οι δύο πρωταγωνιστές. Έτσι οι ζωές των πρωταγωνιστών φαινόντουσαν πιο αληθινές και οι προσωπικότητες τους πιο ολοκληρωμένες.

Συνήθως δίνεται έμφαση μόνο στις στιγμές που οι πρωταγωνιστές περνάν μαζί, αλλά μου άρεσε πολύ περισσότερο να τους βλέπω πως είναι στην καθημερινή τους ζωή, όταν περνούσαν το χρόνο τους με φίλους και συναδέλφους, καθώς αυτό έκανε αυτόματα τις στιγμές που καταφέρναν να μείνουν μόνοι τους πολύ πιο ενδιαφέρουσες.

Η χημεία μεταξύ του δύστροπου Ντάνιελ και τις Λίνας ήταν τόσο καλή που ενώ πήρε αρκετό χρόνο μέχρι να αρχήσουν να εμφανίζονται τα μαγικά στοιχεία εμένα δεν με ένοιαζε καθόλου, μου αρκούσε απλά να να διαβάζω τις στιγμές που κατάφερναν οι πρωταγωνιστές να περάσουν λίγο χρόνο μαζί.

«Τι πάει να πεί δεν μπορείς Λίνα;»
«Δεν έχεις την παραμικρή ιδέα τι σημαίνει για εμένα να βρίσκομαι αυτήν την στιγμή εδώ. Αν κάποιος δεν μπορεί Λίνα αυτός είμαι εγώ»

Τα πράγματα άρχισαν να αποκτούν ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον όταν άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα μαγικά στοιχεία της ιστορίας και όσο άκουγα για μάγισσες και αντίπαλες μαγικές φυλές, τόσο περισσότερο ανυπομονούσα να δω τους ήρωες να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους, όλες τις σκήνες δράσης και τις πολιτικές μάχες των αντίπαλων στρατοπέδων και πάνω απ’όλα τον ακατανίκητο έρωτα μετάξύ του Ντάνιελ και της Λίνας που ενώ υπήρχαν πολλά εμπόδια, τα συναισθήματα τους θα ήταν αρκέτα για να μείνουν ο ένας αφοσιωμένος στον άλλον.

Δυστύχώς όμως δεν είδα τίποτα απ’όλα αυτά, υπήρχαν τόσα πολλά που θα μπορούσε να κάνει η συγγραφέας με αύτο το βιβλίο και όμως για άλλη μια φορά βλέπουμε πως αφήνονται και η πλοκή και η ανάπτυξη του μαγικού κόσμου σε δεύτερη μοίρα, καθώς κυρίαρχη θέση πήρε το υπερβολικό και χωρίς λόγο δράμα μεταξύ των χαρακτήρων.

Το πρώτο αρνητικό πράγμα που εμφανίστηκε στην ιστορία και άρχισε να με προιδεάζει και για τα υπόλοιπα ήταν τα διπλά στάνταρ που υπήρχαν για την σεξουλικότητα των δύο φύλων. Μπορεί να πεις μια φορά ότι έτυχε αλλά όταν βλέπεις σε κάθε βιβλίο τον πρωταγωνιστή να έχει κάνει σεξ με πολλές γυναίκες ενώ η πρωταγωνίστρια να είναι κάθε φορά παρθένα τότε δεν μπορείς πλεον να πείς ότι είναι τυχαίο.

Η Λίνα παρά τα όσα κάνει στην συνέχεια χαρακτηρίζεται σε όλη την διάρκει του βιβλίου από το Ντάνιελ ως «αθώα» και ήθική χωρίς όμως να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος για να της δωθούν αυτοί οι χαρακτηρισμοί. Μπορεί ο Ντάνιελ να μην ήξερε το πόσο έμπειρη ήταν, το ήξερε όμως η συγγραφέας που έγραφε τα λόγια του .

Ποια θα ήταν η συμπεριφορά του Ντάνιελ αν η πρωταγωνίστρια ήταν πιο δυναμική και σεξουλικά απελευθερωμένη? Αυτό το βλέπουμε στην ψυχρή συμπεριφορά του απέναντι στην Βάλερυ η οποία έπειτα από συμφωνία είχε μία ελεύθερη σχέση την οποία χρησιμοποιούσε για να έχει περισσότερη εξουσία. Και μπορεί η Βάλερυ να καταδικάζεται για αυτήν της την συμπεριφορά αλλά το γεγόνος ότι και ο ίδιος κάνει ακριβώς το ίδιο ούτε που αναφέρεται.

Κατά την άποψη μου και οι δυό πρωταγωνιστές κάθε άλλο παρά ηθικοί είναι. Γιατι μπορεί να μην κάνουν σέξ με άλλα άτομα αφου γνωριστήκαν και να μην είναι επίσημα σε σχέση, για μένα όμως κάθε τι που κάνουν, με οποιοδήποτε άλλο άτομο, από την στιγμή που γνωριστήκαν και άρχισαν να φλερταρουν, είναι απιστία. Και η απιστία σε αυτό το βιβλίο πέφτει σύννεφο καταστέφοντας έτσι την σχέση των δύο πρωταγωνιστών και αποδεικύοντας πως κάθε άλλο παρά ερωτευμένοι είναι αυτοί οι δυο.

Αντί για όλο αυτό το δράμα θα προτιμούσα μια αναπτυγμένη πλοκή , έναν αναπτυγμένο μαγικό κόσμο και αρκέτες σκηνές δράσης. Είχα μια ελπίδα ότι ίσως το ανούσιο δράμα θα σταματούσε σε αυτό το βιβλίο και στο επόμενο θα είχε περισσότερη δράση αλλά στο τέλος του βιβλίου είναι φανερό ότι το ίδιο ακριβώς δράμα θα αρχίσει πάλι από την αρχή και στο επόμενο βιβλίο.

[Αλέξης Ζησιμόπουλος · Rating 4 out of 5]

Πριν συνεχίσετε την ανάγνωση της άποψής μου για το βιβλίο «Διάδοχοι: Η Πληγή του Δράκου» θα ήθελα να αναφέρω πως όσα πω ίσως να και θα περιέχουν spoilers για το περιεχόμενο του βιβλίου σε κάποιο βαθμό, ειδικά στις τελευταίες παραγράφους. Θα το καταλάβετε. Επιπλέον, όσα ξεκινήσω εδώ συμπληρώνονται με όσα γράφω στο σχόλιό μου για το δεύτερο μέρος της σειράς «Διάδοχοι: Το Δάκρυ της Νεράιδας» και, προφανώς, αυτή είναι άποψή μου έχοντας διαβάσει και τα δύο βιβλία τη στιγμή που την γράφω.

Ο καθένας μπορεί να διαβάσει ένα οπισθόφυλλο και να ξεφυλλίσει ένα βιβλίο. Δεν έχω σκοπό να σταθώ σε πληροφορίες όπως τι είδους φαντασίας βιβλίο είναι, ότι η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, πόσο μεγάλο είναι και άλλα τέτοιες κατά βάση ανούσιες για το περιεχόμενο πληροφορίες αν αναφερθούν απλά σαν πραγματολογικά στοιχεία της έκδοσης.

Η ιστορία του βιβλίου και ο τρόπος που η πλοκή εξελίσσεται με έκαναν αρκετές φορές να στριφογυρίσω τα μάτια μου, αναμένοντας μια απογοήτευση που δεν ήρθε τελικά (ευτυχώς) ποτέ. Εννοώ πως, όταν έχουμε να κάνουμε ένα φιλόδοξο σύμπαν όπου οι λέξεις μαγεία, προφητεία, ξόρκια, ραβδιά, πνεύματα, δράκοι, μαγικά πλάσματα και τα λοιπά πετάγονται και πλαισιώνουν το σύμπαν που η συγγραφέας έχει δημιουργήσει, δεν θα μπορούσα παρά να ανησυχώ. Δεν είναι εύκολη υπόθεση να καταφέρεις να πιάσεις έννοιες, στοιχεία και «κλισέ» αν θέλετε που ήδη ο κάθε αναγνώστης του φανταστικού έχει τουλάχιστον μια φορά κάπου συναντήσει ξανά και να τα παρουσιάσεις με τον δικό σου τρόπο, χωρίς να επαναπαύεσαι στην ασφάλεια που σου προσφέρει η ίδια η δύναμη που από μόνα τους φέρουν τα αρχέτυπα που ντύνουν την ιστορία σου. Και εδώ, σε όλα δίνεται ένα νόημα ή τα ψήγματα ενός βαθύτερου μύθου (μιας και μιλάμε για σειρά βιβλίων) ταιριαστό και ξεχωριστό, ραμμένο και φορεμένο στα μέτρα της ιστορίας που θέλει να πει το βιβλίο για να ταιριάζουν στην πλοκή που εκτυλίσσεται.

Η συγγραφέας πλάθει έναν δικό της κόσμο και όχι μόνο καταφέρνει να σε πείσει ότι το έχει κάνει μεθοδικά και σωστά, μα όντως είναι έτσι. Τα περιθώρια υπάρχουν για να αναλογιστεί ο καθείς το βάθος και τη συνέχεια που θα μπορούσε να υπάρξει, ενώ ταυτόχρονα οι πληροφορίες που δίνονται είναι αρκετές για να σε γεμίζουν και να ασχολείσαι μόνο με αυτές. Το κάθε στοιχείο που εισάγεται έχει, ως επί το πλείστον, τον χώρο και τον χρόνο του για να τα αποδεχθείς και να το καταλάβεις.

Θα μπορούσε, ομολογουμένως, να έχει γίνει κάποια καλύτερη διαχείριση του στησίματος του κόσμου ήδη απ’ το πρώτο βιβλίο, παρότι δεν είναι σε αυτό το στάδιο το βασικότερο μέλημα της ιστορίας ένα εξονυχιστικό world building. Εμένα δεν με πειράζει ιδιαίτερα, γιατί μπορώ να κρατώ τις απορίες μου και προτιμώ τις ιστορίες που ανθίζουν σταδιακά. Ωστόσο, αν είχα το κάτι παραπάνω θα είχα δεθεί ακόμη περισσότερο με το όλο concept του μαγικού σύμπαντος νωρίτερα.

Ο κεντρικός άξονας λοιπόν είναι η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές, τη Μελίνα και τον Ντάνιελ (για τους οποίους θα μιλήσω παρακάτω σε αναλυτικότερη έκταση). Το ρομαντικό στοιχείο κυριαρχεί, μα δεν θεωρώ ότι το βιβλίο καταλήγει σε ένα ρομάντζο μασκαρεμένο από φανταστικά στοιχεία. Έχει όλες τις προδιαγραφές και είναι στην ουσία της μια ιστορία αγάπης, μα αυτό δεν είναι αναγκαία και ικανή συνθήκη για να περιγράψει το σύνολο του έργου. Περισσότερο θα το χαρακτήριζα σαν ένα (και πολύ πολύ κεντρικό σημαντικό) πρώτο στάδιο για την εξέλιξη των χαρακτήρων.

Μιας και η ιστορία δίνεται απ΄ την οπτική των δύο χαρακτήρων, περισσότερο της Μελίνας, είναι λογικό όλες οι αλληλεπιδράσεις και η ανάπτυξη των λιγότερο σημαντικών χαρακτήρων να είναι σε αντιστοιχία με τους πρωταγωνιστές. Από τη μία αυτό, σε συνδυασμό με τον όμορφο τρόπο που δίνεται η ιστορία μέσω της άρτιας γραφής της Μουστοπούλου, καταφέρνει να σε δέσει με τους δυο χαρακτήρες. Δεν σε υποχρεώνει να ταυτιστείς με κανέναν, αλλά παραθέτει ενδόμυχα όλους τους λόγους για να επιλέξεις αν θες να δεθείς μ’ αυτούς.

Όσο για τους υπόλοιπους, δυστυχώς αναλαμβάνουν μια καταδικαστική δεύτερη μοίρα. Οι περισσότεροι άλλοι χαρακτήρες δεν έχουν ιδιαίτερη εξέλιξη και βάθος που να μην το απαιτεί η εξέλιξη της πλοκής. Έχουν περισσότερο χαρακτηριστικά γνωρίσματα, παρά δομημένες προσωπικότητες. Δεν είναι ότι υστερούν σαν ολοκληρωμένοι χαρακτήρες μακροπρόθεσμα, αλλά δεν έχουν τον χώρο και τον χρόνο να αναδειχθούν τόσο σε αυτό το βιβλίο.

Αυτό που σε κρατάει πέρα απ’ το περιεχόμενο της ιστορίας είναι πράγματι ο τρόπος γραφής στον οποίο αναφέρθηκα. Είναι μεγάλη επιτυχία να μπορείς να δίνεις σωστά μια αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, ειδικά όταν διαχειρίζεσαι παραπάνω από έναν αφηγητές. Θα πρέπει ταυτόχρονα να δίνεται η περιγραφή των γεγονότων στον αναγνώστη, αλλά να υπάρχει το σχόλιο και η προσωπικότητα του χαρακτήρα που αφηγείται. Θα πρέπει να υπάρχει ισορροπία στις σκέψεις και τις πληροφορίες. Θα πρέπει να υπάρχει αρμονία ώστε όσα γίνονται, να γίνονται αναγκαστικά μπροστά στα μάτια των πρωταγωνιστών. Θα πρέπει οι προσωπικότητες που συντροφεύουν τον αναγνώστη να μοιάζουν ταυτόχρονα άνθρωποι, αλλά και να λειτουργούν σαν λογοτεχνικοί αφηγητές. Τόσα θα. Τα οποία θα σας πω ότι επιτυγχάνονται και κανένα παράπονο δεν μου άφησαν. Το επισημαίνω διότι οι πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις δεν είναι κάτι που απολαμβάνω σαν αναγνώστης, ειδικά για όλη την έκταση του βιβλίου. Επομένως, νιώθω ευχάριστα που μπόρεσα να απολαύσω την αφήγηση απ’ την αρχή ως το τέλος και που είναι τόσο καλογραμμένο και προσεγμένο σαν βιβλίο.

Υπάρχουν ψεγάδια. Κάποιες σκηνές νιώθω ότι τραβούν αρκετά, καταντώντας αργές χωρίς λόγο. Μέσα σε ένα βιβλίο που κινείται αργά αλλά έχει ροή, οπότε δεν κάνει κοιλιά, είναι εύκολο να διακρίνω μερικά μετρημένα στα δάχτυλα παραδείγματα σκηνών που απλά δεν χρειαζόταν να είναι τέτοιας έκτασης ή αδυνατώ να βρω τη σημασία τους. Μια μικρή αδυναμία εντοπίζω σε ορισμένες περιγραφές προσώπων ή συγκεκριμένων σκηνών, όπου θα ήθελα το κάτι παραπάνω. Βέβαια, μιλώ για ψεγάδια. Αυτά όπως και άλλα σχόλιο που χρωματίζονται ως αρνητικά είναι στο επίπεδο των λεπτομερειών και του expertise.

Το βιβλίο καταφέρνει όλα τα υπόλοιπα σωστά και θα ήταν αδύνατον να τα απαριθμήσω όλα. Στέκεται σαν ιστορία φαντασίας με κυρίαρχο το ρομαντικό στοιχείο. Έχει άρτια δομημένους χαρακτήρες, μια ενδιαφέρουσα ιστορία, μια μεθοδική πλοκή, ένα καλοδουλεμένο και προσεγμένο setting και φυσικά, μερικές ανατροπές.

Θα ήθελα να αφιερώσω το τελευταίο κομμάτι μιλώντας για τη Μελίνα σ’ αυτό το βιβλίο και σε βάθος χρόνου της σειράς των βιβλίων:

Η Μελίνα είναι μια «απλή» κοπέλα που καλείται να αποδεχθεί απόκοσμες ευθύνες. Χώνεται σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζει, μαθαίνει τους κανόνες του, ανατρέπονται αρκετά απ’ όσα ξέρει για την ίδια και τα κοντινά της πρόσωπα και παράλληλα ερωτεύεται. Ο έρωτας της Μελίνας με τον Ντάνιελ είναι η κινητήριος δύναμη όλων των υπόλοιπων που συμβαίνουν και στα πλαίσια του πρώτου βιβλίου, το καθοριστικότερο πράγμα που ευθύνεται για την εξέλιξη της Μελίνας σαν χαρακτήρα.

Η Λίνα σαν χαρακτήρας είναι ημιδιάφανη. Είναι αρκετά δεκτική ώστε να μαθαίνει όσα πρέπει να μάθει, αλλά αρκετά αντιδραστική ώστε να ξεσπά, να σχολιάζει και να κάνει άλλοτε σωστές και άλλοτε λανθασμένες επιλογές. Μοιάζει να μην έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της και να είναι η κοπέλα της διπλανής πόρτας που της έτυχε κάτι φοβερό. Πραγματικά, η Μελίνα είναι ωστόσο αρκετά δυναμική και αυτόνομη απ’ τη φύση της. Είναι περισσότερο απ’ τα άτομα που επαναπαύονται σε μια ανασφάλεια γιατί δεν τους αρέσει η συνειδητοποίηση του πόσες ευθύνες φέρει το κομμάτι του εαυτού τους που συνηθίζουν να θάβουν. Όχι ότι πρέπει να γίνει κάτι που δεν είναι, απλά πρέπει να αλλάξει την οπτική της και να δει την βέλτιστη εκδοχή του εαυτού της. Όλοι μας περνάμε τέτοιες φάσεις θαρρώ εξάλλου.

Εκτός απ’ τον Ντάνιελ, όλοι οι υπόλοιποι χαρακτήρες θα παίξουν ο καθένας τον ρόλο του σε συγκεκριμένο βαθμό και σε κατάλληλες στιγμές ώστε η Μελίνα να ωριμάσει σταδιακά. Ειδικά περνώντας στο επόμενο βιβλίο όπου, μετά το τέλος του πρώτου, αρκετά έχουν αλλάξει. Και εννοώ και στον συναισθηματικό της κόσμο. Οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τη Μελίνα είναι αυτό ακριβώς που χρειάζεται η ψυχοσύνθεσή της κάθε φορά για να πάει ένα βήμα παραπέρα.

Είναι αριστοτεχνικά προσεγμένος ο τρόπος που βηματίζει η Μελίνα σαν πρόσωπο στον κόσμο γύρω της, χωρίς να χάνει αλλά να εξελίσσει τον εαυτό της για να γίνει αυτό που θα απαιτήσει κάποτε η πλοκή.
Δεν μπορώ να πω ότι ταυτίζομαι τόσο με τη Μελίνα σε αρκετά θέματα, μα μπορώ να τη συμπαθήσω και να την αποδεχτώ σαν πρωταγωνίστρια που θέλω να βλέπω στα βιβλία. Και ανυπομονώ για τη συνέχεια της δικιάς της ιστορίας, που διαπερνά και ενώνει τις ιστορίες όλων…

[Αναστασία Παπαδάκη · Rating 5 out of 5]

Μια ιστορία που μυρίζεις το άρωμα της ακόμα και μέρες μετά την ολοκλήρωση του...
Η γραφή υπέροχη με αρκετές ανατροπές που ξεσηκώνουν κάθε κοιμώμενο συναίσθημα.. Αναμένουμε με αγωνία το δεύτερο!!!

[Ανδρέας Μιχαηλίδης · Rating 3 out of 5]

Πριν ξεκινήσω να γράφω για το ίδιο το βιβλίο, πρέπει να θέσω ορισμένες βάσεις, με πρώτη και κύρια την εξής: το βιβλίο αυτό δεν είναι για μένα. Εννοώ ότι δεν απευθύνεται σε ανθρώπους σαν εμένα. Πρόκειται για ένα σχεδόν φορμουλαϊκό supernatural romance (με συντριπτική έμφαση στο κομμάτι romance), σε βαθμό που άθελα χοροπήδαγαν στο κεφάλι μου φράσεις του τύπου 50 Shades of Harry Potter (χωρίς το σεξ - διαβάστε λίγο παρακάτω) ή The Potter Diaries (κατά το Vampire Diaries).

Τι σημαίνει αυτό; Πρώτον ότι το ρομάντζο επισκιάζει οτιδήποτε άλλο στο βιβλίο και προσωπικά έχω αλλεργία στα ρομάντζα. Δεύτερον, έχουμε μια πρωταγωνίστρια σαχλοκούδουνο (τη Λίνα), έναν συμπρωταγωνιστή-ερωτικό ενδιαφέρον ψυχοπαθή (τον Ντάνιελ - δεν είναι spoiler, αυτός είναι ο κύριος άξονας του βιβλίου από την πρώτη στιγμή) και έναν που συμπληρώνει το ερωτικό τρίγωνο (αυτό δεν θα σας το αποκαλύψω). Κοινώς, δεν μου γεννούν καμία ενσυναίσθηση - θέλω απλά να τους χαστουκίζω από την αρχή μέχρι το τέλος.

Σημαίνουν όμως αυτά ότι το βιβλίο είναι κακό; Όχι. Για την ακρίβεια, δεδομένων των παραπάνω και ενός μεγέθους παρά μια τριχιά 700 σελίδων, από μια νεόκοπη (όταν το έγραψε) συγγραφέα, το βιβλίο αν μη τι άλλο με έπεισε να το διαβάσω μέχρι τέλους. Δεν θα κρύψω ότι σε αυτό συνέβαλε ένα γενεαλογικό μυστήριο που τίθεται αρκετά νωρίς, και περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, με ενδιέφερε να το λύσω πριν την αποκάλυψη (το έλυσα νομίζω λίγο πριν τη μέση, yay me).

Επίσης έχω να αναγνωρίσω το εξής πολύ σημαντικό: η πρωταγωνίστρια, που μου είναι ομολογουμένως ασυμπάθιστη, δεν είναι σαχλοκούδουνο επειδή η συγγραφέας δεν ήξερε να την γράψει αλλιώς. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι υπάρχουν πολύ πιο ενδιαφέροντες (κατ' εμέ), δευτερεύοντες χαρακτήρες, τους οποίους πολύ θα ήθελα να δω ως πρωταγωνιστές σε κάποια άλλη ιστορία (όπως η Ηλέκτρα, ή ο Έκτορας). Ο λόγος που μου είναι αδύνατο να συμπαθήσω τη Λίνα και μου είναι απεχθής ο Ντάνιελ, είναι το γεγονός πως ΔΕΝ είναι χάρτινοι - αντίθετα, είναι ιδιαίτερα γνώριμοι, ο καθένας ξεχωριστά και οι δυο μαζί σαν ζευγάρι. Είναι το είδος των πραγματικών ανθρώπων που αποφεύγω μόλις τους πάρω μυρωδιά.

Αυτό, όμως, συγγραφικά αποτελεί επιτυχία.

Οι πιο ουσιαστικές μου ενστάσεις (ως συνήθως) έχουν να κάνυν με την επιμέλεια. Χωρίς να έχει μέσα τερατωδίες, γραμματολογικά σίγουρα σήκωνε άλλο ένα πέρασμα, αλλά κυρίως πιστεύω πως ήθελε μια δημιουργική επιμέλεια (το πιο δύσκολο είδος να υποστεί οποιοσδήποτε συγγραφέας). Αυτό για δύο λόγους: πρώτον, η καταδυνάστευση του βιβλίου από το ρομάντζο δεν έδωσε τον απαραίτητο χώρο στις εξηγήσεις, οι οποίες λαμβάνουν χώρα στο τρίτο μέρος. Κάπως ακραία, θα μπορούσα να πω ότι αν έκοβα τη μισή έκταση του δεύτερου μέρους και έδινα αυτές τις σελίδες στο τρίτο, θα έβγαινε πολύ πιο στρωτό. Εν προκειμένω, προσπάθησε να χωρέσει πάρα πολλά πράγματα στο τρίτο μέρος, με αποτέλεσμα να δείχνει βεβιασμένο. Δεύτερον και ως συνέπεια του πρώτου (και για έναν άλλο λόγο που δεν μπορώ να σας πω διότι είναι μεγάλο spoiler), υπάρχουν ορισμένες ψυχολογικές και τυπικές εσωτερικές ασυνέπειες με βάση τα όσα έχουν εδραιωθεί στο υπόλοιπο βιβλίο, προσπαθώντας να εκμαιεύσουν μέχρι τελευταία στιγμή διαρκείς ανατροπές που δεν ήταν αναγκαίες.

Τέλος πάντων, πλατείασα, αλλά ομολογουμένως είναι η πρώτη φορά που πείστικα να διαβάσω βιβλίο τέτοιου μεγέθους στη συγκεκριμένη κατηγορία και ήθελα να είμαι όσο το δυνατόν πιο σαφής. Θεωρώ πως οι λάτρεις του είδους (τονίζω, είναι πρώτα ρομάντζο και μετά fantasy) θα το αγαπήσουν και καταλαβαίνω όσους ήδη το αγάπησαν.

[Petros · Rating 2 out of 5]

Πωπω ξενέρα, με τέτοιο τίτλο περίμενα να είναι επική φαντασία και μου βγήκε μεξικάνικη σαπουνόπερα. Πιο πολύ με ρομάντζο έχει να κάνει παρά με ξόρκια ή δράκους.

Η πλοκή (ή ότι μετά βίας μπορείς να αποκαλέσεις πλοκή) χωρίζεται σε τρεις θεματικές ενότητες. Όχι φάσεις της ιστορίας, ενότητες. Συμβαίνουνε συγχρόνως και δεν αλλάζει ιδιαίτερα το ύφος καθώς προχωράει το βιβλίο (ή ότι μετά βίας μπορείς να θεωρήσεις ότι προχωράει).

Η πρώτη ενότητα έχει να κάνει με την διαθήκη κάποιου τυπά που πέθανε και συζητάνε ποιος θα πάρει την εταιρία του και τι ανακατατάξεις θα έχουνε οι εργαζόμενοι. Μα τον Δια, ορκίζομαι ότι διάβαζα την Μαρία την Άσχημη σε αυτό το σημείο. Ένα χαζοχαρούμενο κοινωνικό χωρίς βάθος και με τα περισσότερα που λένε να μην έχουν σημασία.

Η δεύτερη ενότητα είναι η ερωτική ζωή της πρωταγωνίστριας που είναι ένα κλασικό λαβ στόρι με το σουπερ σέξι αφεντικό την πέφτει στην ντροπαλή υπάλληλό του, και μας πασάρουνε κάτι σάπιες σκηνές sofcore sex. Από εδώ και μόνο καταλαβαίνεις ότι γράφτηκε από γυναίκα που διάβασε πολλά Άρλεκιν. Πάλι δεν έχει βάθος και υπάρχει απλά για να εκλύει τις αναγνώστριες (γιατί σίγουρα δεν είχαν γνώμονα το αντρικό κοινό).

Η τρίτη ενότητα είναι το μαγικό μέρος της ιστορίας, με την πρωταγωνίστρια να ανακαλύπτει ότι είναι μάγισσα και να μαθαίνει σταδιακά για την κοινωνία των μάγων. Και όταν λέω μαθαίνει, το εννοώ κυριολεκτικά. Δεν ΒΛΕΠΕΙΣ μαγεία, ούτε οι χαρακτήρες την ασκούνε ιδιαίτερα. Μόνο μιλάνε γι’ αυτήν λες και είσαι σε σχολείο που σου αραδιάζουνε θεωρίες μαθηματικών. Και λέγοντας σχολείο, μη περιμένετε να είναι φάση Harry Potter γιατί εκεί τουλάχιστον έχει την πλάκα του όταν κάνουν εξάσκηση στα ξόρκια ή πάνε σε μαγεμένα μέρη γεμάτα τέρατα. Εδώ σχεδόν τίποτα δε σου δείχνουνε. Έχει απλά κάτι τύπους με κρυστάλλινες σφαίρες που φοράνε μανδύες και τελείωσε. Ξενέρα σκέτη.

Οπότε θα ρωτήσετε τώρα, με τι στον κόρακα γεμίσανε 700 σελίδες; Με βαρετούς διαλόγους που έχουνε να κάνουνε με μια διαθήκη που σκασίλα δεν δίνεις, με μια εταιρία που ουδέν σχέση έχει με την βασική πλοκή, με softcore sex που υπάρχει απλά σαν φετιχισμός αφεντικό/υπάλληλος, και εκατοντάδες ξερές περιγραφές περί μαγείας που δεν ασκεί κανένας τους. Δεν αστειεύομαι όταν σας λέω ότι το 90% του βιβλίου έχει να κάνει με τους χαρακτήρες να κάθονται σε έναν καναπέ και να μιλάνε περί ανέμων και υδάτων. Βαρέθηκα τη ζωή μου μέχρι να το τελειώσω.

Αν και προς το τέλος έχει μια υποτυπώδης κορύφωση με κάποια δράση και κάποια ξόρκια, όλα μου ήταν τόσο αδιάφορα μέχρι να φτάσω εκεί που δε με ένοιαζε ο κόσμος τους όλος να τιναζόταν στο αέρα. Άσε που σαν ανατροπή πετάει στο άκυρο λίγο πριν το τέλος ότι η πρωταγωνίστρια και ο γκόμενος της είναι συγγενείς, έτσι για το μαμώτο. Να κόβεις φλέβες ένα πράμα.

Οπότε σας προειδοποιώ. Τούτο το βιβλίο είναι Άρλεκιν, αυστηρώς ακατάλληλο για όσους γυρεύουνε δράση, μαγεία, και βαρβατίλα. Αν πάλι είστε καμιά κοπελίτσα που την καταβρίσκει με Twilight και άλλα υπερφυσικά χαζορομάντζα, θα το καταβροχθίσετε.

[Olga Barlagianni · Rating 4 out of 5]

Η πληγή του Δράκου , το πρώτο βιβλίο της πολλά υποσχόμενης Μαρίας Μουστοπούλπου, μας εισάγει δυναμικά στο πρώτο κεφάλαιο της σειράς των Διαδόχων και κατ επέκταση στην ιστορία της Λίνας και του Ντάνιελ που, όπως ακριβώς και η συγγραφέας, έτσι και αυτοί υπόσχονται πολλά!

Προτού ξεκινήσω, θέλω αρχικά να τονίσω πως είναι η δεύτερη φορά που πιάνω στα χέρια μου αυτό το μυθιστόρημα. Πρώτη φορά το διάβασα το φθινόπωρο του 2015 και τώρα του έκανα απλώς μια επανάληψη για να γράψω την κριτική, και οφείλω πρώτα απ' όλα να τονίσω ότι τότε, που ήμουν πέντε χρόνια μικρότερη, με είχε πραγματικά ενθουσιάσει. Η ιστορία της Λίνας και του Ντάνιελ με είχε συνεπάρει εντελώς, όμως τώρα, όντας ωριμότερη και με πολλά περισσότερα βιώματα από τότε, δυστυχώς δεν μου έκανε την ίδια εντύπωση και θα μιλήσω γι' αυτό παρακάτω. Ωστόσο θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση μέσα μου, και αυτό και η Μαρία, και ας μην την ξέρω, γιατί με σύστησαν με τον καλύτερο τρόπο στον χώρο της ελληνικής λογοτεχνίας νεανικής φαντασίας!

Τώρα, λοιπόν, ας ξεκινήσουμε.

Η Λίνα (από το Μελίνα) είναι μια εντελώς συνηθισμένη κοπέλα. Δουλεύει σε ένα περιοδικό χωρίς σταθερή θέση (Ελλάδα της κρίσης, βλέπετε), δεν είναι καμιά ιδιοφυΐα, λίγο αφελή θα την λέγαμε και μάλλον λίγο δεισιδαίμονα (αυτό το αγωνιώδες της «τι θα πει ο κόσμος;» όταν ο Ντάνιελ βγήκε νωρίς το πρωί μια φορά από το διαμέρισμά της συνοψίζει πολλά, κατά κάποιον τρόπο, για τον χαρακτήρα της), είναι γλυκιά και δοτική, η φίλη που θα θέλαμε όλοι να έχουμε, κάπως αδέξια αλλά με χαριτωμένο τρόπο και πολύ, πολύ ντροπαλή. Φαίνεται να έχει τον έλεγχο της ζωής της (μένει μόνη της, φροντίζει τον εαυτό της, στέλνει χρήματα στους θείους της στο χωριό - μεγάλωσε μαζί τους γιατί οι γονείς της έχασαν την ζωή τους σε τροχαίο όταν ήταν πολύ μικρή, και την έχουν κάνει να πιστεύει πως την φορτώθηκαν οπότε εκείνη κάπως έτσι τους ξεπληρώνει-), και η ζωή της κυλάει ομαλά. Καλά ως εδώ;

Περίπου!

Γιατί το αφεντικό της, ο φόβος και ο τρόμος ολόκληρου του περιοδικού, ο Αιμίλιος Δαμιανός, πεθαίνει ξαφνικά και αφήνει κενή την διευθυντική θέση. Και ποιος θα την αναλάβει; Ο γιος του, Αχιλλέας Δαμιανός, που άλλαξε το όνομά του σε Ντάνιελ Φιλντ (από το μεσαίο του όνομα και το επίθετο της μητέρας του) και που είναι επίσης εξίσου τρομερός με τον πατέρα του. Η Λίνα τον γνωρίζει όταν ο Ντάνιελ την καλεί στο γραφείο του για να μιλήσουν σχετικά με το πόστο της, και φαίνεται πως είναι πεπεισμένος ότι διατηρούσε ερωτική σχέση με τον πατέρα του.
Γιατί; Γιατί στην διαθήκη του ο Αιμίλιος της αφήνει πολλά που δεν θα άρμοζαν σε μια απλά τυπική σχέση μεταξύ εργοδότη και υφισταμένου...

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Λίνα μαθαίνει από σπόντα πως όχι μόνο δεν είναι αυτή που νόμιζε, αλλά ότι έχει μαγικές ικανότητες. Και ότι ενδέχεται να προέρχεται από μια κολοβωμένη μα δυνατή μαγική φυλή που ψάχνει τον βασιλιά της, ότι ο Ντάνιελ είναι αρχηγός της φυλής του Δράκου, της ισχυρότερης μαγικής φυλής του τώρα, και ότι είναι λόγω αυτού αντίπαλοι. Ωστόσο ο Ντάνιελ δεσμεύεται από την διαθήκη του πατέρα του να είναι σκιά της, και έτσι ξεκινά η πιο στενή τους σχέση, που εξελίσσεται σε έρωτα κεραυνοβόλο!

Πρώτα θα περάσω σε αυτά που στην δεύτερη ανάγνωση δεν μου έκαναν καλή εντύπωση, για να απαριθμήσω τα θετικά στο τέλος. Πρώτον, η τάση προς αγγλισμούς παρά το σκηνικό της ελληνικής πραγματικότητας. Στην αρχή σε ενθουσιάζει που η ιστορία εκτυλίσσεται στην Ελλάδα γιατί ποτέ δεν διαβάζουμε βιβλία φαντασίας για την χώρα μας, όμως: το Μελίνα γίνεται Λίνα, το Αχιλλέας γίνεται Ντάνιελ, το Βικτώρια γίνεται Βίκυ, έρχεται ο Μιγκέλ, ο Ρόμπερτ, μας συστήνεται η Βίβιαν... Ενώ αυτό το 2015 δεν με είχε απασχολήσει, τώρα πιθανώς επειδή έχω αναγκαστεί να «ξεριζωθώ» και ζω στο εξωτερικό, αυτή η τάση προς μίμηση του ξένου δεν με άφησε να απολαύσω την πλοκή.
Το άλλο που δεν με απομάκρυνε από την ιστορία, ήταν ο χειρισμός ορισμένων στερεοτύπων. Η «αγνότητα» της Λίνας, που την διατηρούσε παρά την ηλικία της, το ερωτικό τρίγωνο, που εισήχθη αρκετά απότομα, ο Ντάνιελ, που λόγω εξωτερικής εμφάνισης και βεληνεκούς γνωριμιών, και παρά το γεγονός ότι είχε πολλές εκθαμβωτικές κατακτήσεις, επέλεξε την Λίνα, που εμφανισιακά ήταν διάφανη, χωρίς τίποτα το εντυπωσιακό, και το πώς εν τέλει η Λίνα κατέληξε να είναι «η εκλεκτή». Ενώ το πρώτο μισό το βιβλίου ήταν δυνατό και ξεχωριστό, το δεύτερο μου φάνηκε σαν μια συλλογή στοιχείων της δημοφιλούς παραγωγής στο είδος που συγκολλήθηκαν και αξιοποιήθηκαν στο βιβλίο.

Και τώρα, στα θετικά!
Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο με ενθουσίασε (ξανά!) το world building. Διαβάζοντας κριτικές εδώ είδα πως πολλοί κουράστηκαν από τις πολλές πληροφορίες σχετικά με την μαγική κοινότητα, όμως θα πω μόνο το εξής: πώς να εξηγήσει ο συγγραφέας πώς λειτουργεί ο κόσμος που έπλασε εάν δεν δώσει τις κατάλληλες πληροφορίες; Και όταν μιλάμε για ένα μυθιστόρημα φαντασίας κοντά επτακόσιες σελίδες που αναγκαστικά θα περιέχει, λόγω μεγέθους και μόνου, τόσες πληροφορίες, η Μαρία ήταν πολύ συγκρατημένη κατά τη γνώμη μου, αποκαλύπτοντας τόσα όσα ώστε να κυλήσει η πλοκή. Επιπλέον, οι αποκαλύψεις δεν έρχονταν ποτέ όλες μαζί. Λίγα λίγα και σταδιακά, πάντα στην κατάλληλη στιγμή και με τον πιο ταιριαστό τρόπο, βλέπαμε όσα θα θέλαμε να μάθουμε και ολοκληρώναμε την εικόνα μας για την μαγική κοινότητα θεματικά, απλά και τακτοποιημένα. Τι άλλο να ζητήσουμε από ένα εισαγωγικό βιβλίο, δηλαδή;
Μου άρεσε επίσης το πώς ο κάθε χαρακτήρας είχε την δική του σημασία, την δική του ιστορία και την δική του μοναδικότητα. Κανείς δεν ήταν όπως φαινόταν στην αρχή, όλοι είχαν δυνατές και αδύναμες πλευρές και βλέπαμε ανθρώπους, όχι μηχανές.
Ήταν επιπλέον όμορφο που μπορούσαμε να έχουμε και μια οπτική εκ μέρους του Ντάνιελ. Πολλοί έγραψαν ότι τα χρονικά μπρος-πίσω τους κούρασαν, όμως κατά τη γνώμη μου εντείνει την αγωνία το να βλέπεις πως κι οι δυο κάνουν κοινές σκέψεις, αλλά όντας νέοι και άβγαλτοι στο συναίσθημα του έρωτα έχουν τις ελπίδες, τους φόβους και τις αναστολές τους.
Τέλος, το κλείσιμο του βιβλίου και η αβεβαιότητα με την οποία μένουν οι αναγνώστες είναι ό,τι καλύτερο για να χτίσει το σασπένς και το ενδιαφέρον, και η συγγραφέας τα καταφέρνει πραγματικά καλά!

Όσον αφορά την γλώσσα και την αφήγηση, δυστυχώς δεν έχει γίνει καλή επιμέλεια. Αυτό βέβαια είναι λάθος των εκδόσεων και όχι της συγγραφέως, που το παρατηρώ σε πολλά από τα βιβλία των Εκδόσεων Πηγή. Όμως η απλότητα του λεξιλογίου είναι ταιριαστή με το είδος και η αφήγηση είναι γοργή, χωρίς κοιλιές και περιττά λόγια, και ο μόνος ίσως λόγος καθυστέρησης είναι ότι λόγω του όγκου του βιβλίου δυσκολεύεσαι καμιά φορά να το κρατήσεις.
Είναι γενικώς μια πολύ καλή προσπάθεια πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα, που θα ενθουσιάσει τους λάτρης της φανταστικής λογοτεχνίας - κυρίως γυναίκες και εφήβους, περισσότερο όμως κορίτσια -, όπως και θα το απολαύσουν θαυμαστές ωραίων ιστοριών αγάπης και με σασπένς και σκαμπανεβάσματα. Το προτείνω ανεπιφύλακτα!

Καλές αναγνώσεις!

[Anthi Lam · Rating 2 out of 5]

Ξεκίνησα το βιβλίο με υψηλές προσδοκίες. Κάτι ο τίτλος, κάτι το υπέροχο εξώφυλλο, κάτι η περίληψη, κάτι οι πολλές διθυραμβικές κριτικές. Εάν δεν υπήρχαν οι τόσο υψηλές βαθμολογιες θα χάριζα ένα ακόμα αστέρι. Δεν θα ήμουν υπερβολικά απαιτητική, όμως τα πενταρια μου γέννησαν τόσες προσδοκίες που ξεφουσκωσαν αχαρα. Κάποιοι μιλούν για δραση. Και ερωτώ, που ειναι η δράση;
Δεν είδα τίποτα από αυτά που περίμενα.

Ας τα πάρω από την αρχή.
Στο βιβλίο υπήρχε έντονος ρομαντισμός που παραδέχομαι πως μου αρέσει. Η χημεία μεταξύ του Ντάνιελ και της Λίνα ήταν πολυ καλή. Παρά πολύ καλή! Θα την απολάμβανα περισσότερο ομως εάν έλειπε το δράμα. Πολύ δράμα.
Δεν θα με ενοχλούσε τόσο εάν υπήρχε κάτι να μου αποσπάσει την προσοχή. Η δράση που περίμενα δηλαδή.
Όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα μαγικά στοιχεία αναθαρρεψα. Οσο άκουγα για μάγισσες και αντίπαλες μαγικές φυλές, ανυπομονούσα να δω τους ήρωες να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους. Ανυπομονούσα για όλες τις σκήνες δράσης και τις πολιτικές μάχες των αντίπαλων στρατοπέδων.

Δεν είδα τίποτα απ’όλα αυτά!
Υπήρχαν τόσα πολλά που επρεπε να γίνουν και όμως εμείς ασχολούμαστε με το δράμα των ηρωων. Πρόκειται για ένα τεράστιο βιβλίο. Η συγγραφέας θα μπορούσε να συνδυάσει έρωτα με δράση όμως προτίμησε να περιοριστεί στο ρομάντζο.

Έχω αγοράσει και το επόμενο βιβλίο. Θα κάνω μια προσπάθεια να συνεχίσω με την ελπίδα να δω τη δράση που μου έλειψε. Αν και με τόσες σελίδες αμφιβάλλω

[Maria · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο φαντασίας που ''μυρίζει" μαγεία και ερωτα που σου κόβει την ανάσα..μια διαφορετική ιστορία απο οσα έχουμε συνηθίσει...πολλοί θα πουν οτι έχει πολλά στοιχεία απο τον harry potter,αλλά για τους λάτρεις του είδους αυτο αποτελεί κομπλιμέντο για αυτό το βιβλίο που αποτελεί το πρώτο μέλος μιας τριλογίας...

[Argiro Charitou · Rating 4 out of 5]

υπέροχο, βιβλίο. Ένα παραμύθι που όλοι θα θέλαμε να ζήσουμε παρά τις αντίξοες συνθήκες που ζουν οι ήρωες. Το αγάπησα, το λάτρεψα. 692 σελίδες δε με κούρασαν καθόλου. Θα μπορούσα να διαβάσω άλλες τόσες. Συγχαρητήρια.

[Anna · Rating 3 out of 5]

Μπορεί η βαθμολογία μου να ήταν υψηλότερη αν υπήρχε λιγότερο δράμα και περισσότερη δράση.. Ας δούμε τι μας επιφυλάσσει το επόμενο ;)

[Ηλίας Κατραμάτος · Rating 4 out of 5]

Καλησπέρα, τι να πω τώρα για αυτό το βιβλίο και που να το κατατάξω ;
Φανταστική λογοτεχνία δεν νομίζω, ρομαντική περιπέτεια μυστηρίου και προδοσίας σαν καλύτερα να μου ακούγετε.
Αρχίζεις το βιβλίο έχοντας διαβάσει την υπόθεση και τις κριτικές περιμένοντας να δεις έναν μαγικό κόσμο, να βρεις μάγους, μάγισσες και βέβαια έναν τουλάχιστον δράκο, αλλά δεν βρίσκεις ...
Για μάγους κάτι γίνεται αν και δεν είναι οι μάγοι με την έννοια που γνωρίζουμε αλλά περισσότερο άνθρωποι που έχουν κάποιο συγκεκριμένο μαγικό χάρισμα (άλλοι δαμάζουν τον αέρα, άλλοι την γη, άλλοι τον χρόνο ...) κάτι σαν συνδυασμός της σειράς The Gifted με τον Χάρι Πότερ, αλλά για δράκους ούτε φολίδα.
Το βιβλίο είναι μια πολύ δυνατή ρομαντική ιστορία με μια τάση όμως να βασανίζει τους ήρωες της χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Πολλά πράγματα που γίνονται και έχουν ως αποτέλεσμα τα δάκρυα και την δυστυχία δεν βρήκα για ποιο πραγματικά λόγο έγιναν.
Δυστυχώς το βιβλίο είναι φανταστικά γραμμένο, τα πάντα με τέτοια λεπτομέρεια περιγράφονται που τα έχεις μπροστά στα μάτια σου και ο τρόπος που ξεδιπλώνεται η ιστορία υποδειγματικός και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό που ενώ έπιασα τον εαυτό μου να εκνευρίζετε με την εξέλιξη να μην μπορώ να αφήσω το βιβλίο από τα μάτια μου και λέω δυστυχώς γιατί αν δεν είχε αυτά τα μεγάλα πισωγυρίσματα, όλη αυτή την αγωνία αν θα το ''κάνει'' τελικά η Λίνα (επιτέλους ησυχάσαμε με αυτό) και είχε περισσότερη παραδοσιακή μαγεία και περισσότερες μάχες θα μιλούσαμε για ένα αριστούργημα που δεν θα έπρεπε να λείπει από καμία βιβλιοθήκη.
Τελικά δεν μπορώ να πω πως δεν μου άρεσε αλλά δεν ήταν αυτό που περίμενα και πολλά θα τα ήθελα διαφορετικά. Ελπίζω το δεύτερο (δεν θα έπρεπε να είχε βγει;) να έχει περισσότερη δράση και να δούμε επιτέλους και τις δυνάμεις της Λίνας ,α και όχι πισωγυρίσματα.
Αν ψάχνεται μια δυνατή ρομαντική περιπέτεια με πολύ πόνο και λίγες μαγικές προεκτάσεις μην αφήσετε το βιβλίο να σας ξεφύγει, αν όμως θέλετε παραδοσιακούς μάγους , μαγικά πλάσματα και δράκους ξεχάστε το.

[Ευη · Rating 5 out of 5]

Θα προσπαθήσω να είμαι αντικειμενική αν και είναι υπερβολικά δύσκολο.
Ότι καλύτερο έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό, για να μη πω χρόνια. Το ότι έφτασα σε σημείο να ψάχνω τον μαγικό αυτόν κόσμο μέσα στην πραγματικότητα πρέπει να τα λέει όλα.
Οι περιγραφές, ο τρόπος που εξελίσσεται η ιστορία… απερίγραπτό! Από τη πρώτη λέξη μέχρι και την τελευταία δεν ξέρεις τι θα συμβεί και από που θα σου σκάσει η καινούργια βόμβα.
Όμως σε όλες τις ιστορίες υπάρχουν τα υπέρ και τα κατά…
+ Έχει τον Ντάνιελ ( οκ ναι έχω κόλλημα μαζί του, είναι υπέροχος, μοναδικός, θεός πφφφ δεν έχω λόγια απλά τον αγαπώ πολύ!)
+ Μιλάμε για μάγους και όχι για συνηθισμένους μάγους( οι δυνάμεις που τους έχει δώσει η Μαρία απλά τα σπάνε).
+ 9 διαφορετικές φυλές τέλεια σχεδιασμένες! Με δικούς τους νόμους και συμμαχίες (ζουν ανάμεσα μας χωρίς καν να το γνωρίζουμε).
+ 1 διαβολικό σχέδιο το οποίο ορκίζεσαι πως το έχεις καταλάβει με τη πρώτη ματιά κι τελικά έχεις πέσει όσο πιο έξω γίνεται.
+Απρόβλεπτο, ανατρεπτικό, δεν, δεν ξέρω πραγματικά αν υπάρχουν λόγια για να το περιγράψω.
Κι έχει μόνο ένα κακό αν θα μπορούσαμε να το πούμε κακό!
Είναι τόσο μα τόσο εθιστικό στα όρια που διαβάζεις μέχρι που τα μάτια σου δεν αντέχουν να μείνουν άλλο ανοιχτά. Κοιμάσαι δυο ώρες και λες ξεκουραστικά, ώρα να συνεχίζω να το διαβάζω! (Ναι αυτό έκανα) Κι όλο αυτό γιατί δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο που μπορείς να το παρατήσεις. Ούτε ένα! Οπότε καταλήγεις να πηγαίνεις στην δουλεία σου και να φαντάζεσαι την συνέχεια, να περιμένεις την στιγμή που θα γυρίσεις να το συνεχίσεις!
Σταματάω γιατί μπορώ να μιλώ για ένα μήνα κι πάλι δεν θα είναι αρκετό.
Προς Μαρία: Αχ ευχαριστώ για αυτή την υπέροχη ιστορία. Πάω να πάρω μια γάτα κι να αναζητήσω τον δικό μου Ντάνιελ. Που ξέρεις μπορεί να είμαι και εγώ μάγισσα κι να μη μου το χουν πει ακόμα! Χαχαχα

[State_of_Kat · Rating 4 out of 5]

"Ο έρωτας και ο φόβος είναι οι μεγαλύτερες αδυναμίες ενός ηγέτη" μας λέει η Μαρία Μουστοπούλου και το αποδεικνύει μέσα από το βιβλίο της. Η "πληγή του δράκου" είναι το πρώτο βιβλίο της τριλογίας "Οι Διάδοχοι".

Λάτρεψα την ιστορία, τη γραφή και όλο τον κόσμο που η συγγραφέας δημιούργησε! Το βρήκα λεπτοδουλεμένο και ευφυέστατο με πολλές ανατροπές, ίντριγκες, μυστικά και απαγορευμένους έρωτες που κορυφώνουν την αγωνία του αναγνώστη. Ειλικρινά το διάβασα μέσα σε δύο ημέρες!

Αγαπώ ιδιαίτερα την Λίνα και την ιστορία της. Η καθημερινότητά της ανατρέπεται μαθαίνοντας ότι είναι μάγισσα και η ζωή της αλλάζει εντελώς προσπαθώντας να μάθει για το παρελθόν της και τον νέο μαγικό κόσμου που ξεδιπλώνεται μπροστά της. Φυσικά, δεν μπορούμε να παραλείψουμε τον Ντάνιελ, ο οποίος θα παίξει καθοριστικό ρόλο στη ζωή της και παράλληλα με τη Λίνα, στις γραμμές του βιβλίου, γνωρίζουμε πολλές πτυχές της ζωής και του χαρακτήρα του.

Αξίζει να το διαβάσετε! Το δεύτερο βιβλίο της σειράς κυκλοφορεί με τίτλο "Διάδοχοι: Το δάκρυ της Νεράιδας".