What do you think?
Rate this book
Próżna
Kluczem w dążeniu do szczęścia jest zrozumienie tego, czego naprawdę się pragnie. Bohaterki książki są ambitnymi i zdeterminowanymi prawniczkami. Chcą spełnić swoje marzenia i z impetem wkraczają w atrakcyjny świat warszawskiej korporacyjnej kancelarii prawnej.
Los bywa jednak przewrotny. Okazuje się, że sukces, który tak bardzo chciały osiągnąć, ma wyjątkowo gorzki smak. Mozolne budowania kariery, skomplikowane związki miłosne i zakręty losu... Przyjaciółki odrzucają nieoczekiwanie standardowe kanony sukcesu, rezygnują ze wszystkiego, czemu z takim uporem starały się sprostać i zamieniają się życiowymi rolami...
Los bywa jednak przewrotny. Okazuje się, że sukces, który tak bardzo chciały osiągnąć, ma wyjątkowo gorzki smak. Mozolne budowania kariery, skomplikowane związki miłosne i zakręty losu... Przyjaciółki odrzucają nieoczekiwanie standardowe kanony sukcesu, rezygnują ze wszystkiego, czemu z takim uporem starały się sprostać i zamieniają się życiowymi rolami...
384 pages, Paperback
First published June 3, 2015
5 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
June 1, 2018
Nareszcie skończyłam!
Męczyłam się z książką ponad miesiąc.
Sama jestem prawniczką i myślałam, że książka przypadnie mi do gustu, niestety według mnie jest strasznie męcząca.
Książka napisana jest chaotycznie, co prawda niby została podzielona na cztery części ale tak naprawdę ciągle "wałkowane" są te same wydarzenia. Gdybyśmy mogli je obejrzeć każdorazowo z innej perspektywy, jakie było chyba założenie autorki, taki układ by mi nie przeszkadzał. Ale o ile początek każdej części rzeczywiście wygląda jakby pył pisany z perspektywy innego bohatera o tyle po kilku stronach podział ten się zaciera i znowu widzimy wszystko pomieszane i każdy bohater wypowiada się bez żadnego ładu i składu.
Bohaterowie - głównej bohaterki nie da się lubić. Właściwie w książce nie było nikogo do kogo poczułabym sympatię. Zdarzały się chwile, że komuś współczułam ale za chwilę okazywało się, że ta osoba nie robi nic żeby temu zapobiec albo sama wywołuje czyjeś nieszczęście. Bohaterowie są bogatymi mieszkańcami Warszawy, którzy sami nie wiedzą czego chcą. Zdradzają, walczą o kariery, skupiają się na sobie, a później zastanawiają się dlaczego są nieszczęśliwi.
Styl pisania - oprócz kompletnego chaosu, o którym pisałam, mnie książkę czytało się bardzo źle, każdy z bohaterów miał tak bogate życie wewnętrzne, że nie można było za nimi nadążyć, przeżywali, że otaczający ich ludzie są prostakami i że muszą żyć w ich otoczeniu, gdzie proste pospólstwo nie wie kto to Bach i nie zna dzieł Rembrandta, przytłaczała ich "miałkość" świata. Odwołania do malarstwa, literatury, muzyki były ciekawe ale miałam wrażenie, że autorka na siłę chce pokazać jacy "światowi" są bohaterowie.
Książka zdecydowanie nie dla mnie.
Męczyłam się z książką ponad miesiąc.
Sama jestem prawniczką i myślałam, że książka przypadnie mi do gustu, niestety według mnie jest strasznie męcząca.
Książka napisana jest chaotycznie, co prawda niby została podzielona na cztery części ale tak naprawdę ciągle "wałkowane" są te same wydarzenia. Gdybyśmy mogli je obejrzeć każdorazowo z innej perspektywy, jakie było chyba założenie autorki, taki układ by mi nie przeszkadzał. Ale o ile początek każdej części rzeczywiście wygląda jakby pył pisany z perspektywy innego bohatera o tyle po kilku stronach podział ten się zaciera i znowu widzimy wszystko pomieszane i każdy bohater wypowiada się bez żadnego ładu i składu.
Bohaterowie - głównej bohaterki nie da się lubić. Właściwie w książce nie było nikogo do kogo poczułabym sympatię. Zdarzały się chwile, że komuś współczułam ale za chwilę okazywało się, że ta osoba nie robi nic żeby temu zapobiec albo sama wywołuje czyjeś nieszczęście. Bohaterowie są bogatymi mieszkańcami Warszawy, którzy sami nie wiedzą czego chcą. Zdradzają, walczą o kariery, skupiają się na sobie, a później zastanawiają się dlaczego są nieszczęśliwi.
Styl pisania - oprócz kompletnego chaosu, o którym pisałam, mnie książkę czytało się bardzo źle, każdy z bohaterów miał tak bogate życie wewnętrzne, że nie można było za nimi nadążyć, przeżywali, że otaczający ich ludzie są prostakami i że muszą żyć w ich otoczeniu, gdzie proste pospólstwo nie wie kto to Bach i nie zna dzieł Rembrandta, przytłaczała ich "miałkość" świata. Odwołania do malarstwa, literatury, muzyki były ciekawe ale miałam wrażenie, że autorka na siłę chce pokazać jacy "światowi" są bohaterowie.
Książka zdecydowanie nie dla mnie.
February 21, 2023
O wiele bardziej podoba mi się proza Sylwii Zientek w „ Kobietach z Montparnasse” czy też bardziej krytykowanej „ Lunia i Modigliani”. Pozycja „ Próżna” jako fabuła współczesnej powiesci przypadła mi mniej do gustu. Dużo uwikłan, dużo prozy życia, Miłostek , zdrad…. Niby samo życie. Wplatanie wątków Paryza, Muzeów , obrazów czy kompozytorów- jak dla mnie - nawiązywało do pozycji wcześniejszych , chcąc nadać tej powieści charakter bardziej wyrafinowany. Generalnie oceniam tę pozycję najgorzej z dotychczas przeczytanych
September 15, 2017
3,5 gwiazdki.
September 8, 2016
„Próżna” to powieść, która wywarła na mnie wrażenie prawdziwości i brutalnej codzienności, autorka nie wacha się bezwzględnie wskazywać, że sens życia bohaterów ucieka, a oni sami ciągle poszukują rozwiązania. Sylwia Zientek rzuca nas w środowisko prawników, zdominowane przez obraz bogatych, dobrze wykształconych, pracujących w prestiżowej kancelarii osób, noszących dobrze skrojone garsonki, czy garnitury i często podróżujących po świecie. Czytając kolejne kartki powieści, ma się wrażenie, że nie polubimy się z bohaterami, odczuwamy pewien dystans i to zarówno wynikający z samych kreacji bohaterów, którym daleko do nieskazitelnych, nieomylnych charakterów, ale także ze względu na niedostępność i chłód bijący od budowanej w utworze atmosfery.
Fabuła utworu opiera się na historii dwóch kobiet, przyjaciółek, które pomimo wielu różnic, zarówno fizycznych, jak i charakterologicznych zawiązują między sobą więź, która na przestrzeni lat, w miarę jak bohaterki zmieniają się i dojrzewają, ma wiele obliczy, co warunkowane jest różnymi etapami życia każdej z kobiet. Autorka stopniowo rozbudowuje wątek obu kobiet, pojawia się retrospekcja, czytelnik powraca do wydarzeń sprzed kilku lat, co ułatwia późniejsze zrozumienie postępowania obu kobiet. Wydawać by się mogło, że kompozycja jest bardzo chaotyczna, teraźniejszość miesza się z przeszłością, ale każdy fragment jest jak element układanki, umieszczony w odpowiednim miejscu.
Z pewnością nie jest to powieść, dla osób oczekujących wartkiej akcji, narracja prowadzona jest przez narratora wszechwiedzącego, który relacjonuje nam życie, odczucia i decyzje bohaterów. „Próżna” to książka pokazująca życie zwyczajnych ludzi, ich codzienne rozterki, wzloty, upadki, zmagania z własnymi słabościami, chęć zmiany swojego życia. Utwór ten ma bardzo gorzką wymowę, los nie oszczędza bohaterów i na ich błędach daje wskazówki, jak warto żyć, by móc spojrzeć w lustro i powiedzieć: Tak, zrobiłam/em co tylko w mojej mocy, żeby być szczęśliwą/ym.
Fabuła utworu opiera się na historii dwóch kobiet, przyjaciółek, które pomimo wielu różnic, zarówno fizycznych, jak i charakterologicznych zawiązują między sobą więź, która na przestrzeni lat, w miarę jak bohaterki zmieniają się i dojrzewają, ma wiele obliczy, co warunkowane jest różnymi etapami życia każdej z kobiet. Autorka stopniowo rozbudowuje wątek obu kobiet, pojawia się retrospekcja, czytelnik powraca do wydarzeń sprzed kilku lat, co ułatwia późniejsze zrozumienie postępowania obu kobiet. Wydawać by się mogło, że kompozycja jest bardzo chaotyczna, teraźniejszość miesza się z przeszłością, ale każdy fragment jest jak element układanki, umieszczony w odpowiednim miejscu.
Z pewnością nie jest to powieść, dla osób oczekujących wartkiej akcji, narracja prowadzona jest przez narratora wszechwiedzącego, który relacjonuje nam życie, odczucia i decyzje bohaterów. „Próżna” to książka pokazująca życie zwyczajnych ludzi, ich codzienne rozterki, wzloty, upadki, zmagania z własnymi słabościami, chęć zmiany swojego życia. Utwór ten ma bardzo gorzką wymowę, los nie oszczędza bohaterów i na ich błędach daje wskazówki, jak warto żyć, by móc spojrzeć w lustro i powiedzieć: Tak, zrobiłam/em co tylko w mojej mocy, żeby być szczęśliwą/ym.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews