The news of an old friend’s murder throws Eugene Coard, a St Lucian psychiatrist in the USA, into reflections on his own successful migrant’s journey. Trouble is, Coard is a devious liar and self-inventor who has turned American paranoia about race to his own advantage. A witty and satirical novel that challenges the reader to just what can they believe?
"I had learned, late, as I climbed the path that my father had been laying down for me to follow, that my antecedents had been slaves. I understood the significance – for them – of their condition. But the fact of their slavery was, for me, irrelevant. I was not, and had never been, a slave."
Aanvankelijk had ik zo'n gevoel van verveeld medelijden met de sukkelachtige zelfingenomenheid van het hoofdpersonage... de manier waarop hij uit eigenbelang op leugenachtige en slinkse manier omspringt met de mensen, ergerde mij meer en meer. Maar dan kwam er de dimensie van de Amerikaanse hypocrisie ten overstaan van alles en iedereen wat niet-Amerikaans is of tegenover niet-Amerikanen die de Amerikaanse nationaliteit gekregen hebben, enzovoort. Met andere woorden, de schrijver legt hier een zeer pijnlijk huichelachtig en actueel probleem van de ganse Amerikaanse samenleving bloot... de "rassen"problematiek en het zinloze geweld in allerlei vormen van verkrachting tot doodslag komen voortdurend naar voor. De min-zijde van dit boek is wel het verhaal zelf. Dat mist toch wel inhoud, samenhang, uitwerking. Het is alsof de auteur niet goed wist hoe het thema uitgewerkt te krijgen. "Prisnms" staat voor Prisons/Prisms... de symbolische diepgang van deze titel wordt naar mijn gevoel niet door de lading waar gemaakt, of toch niet voldoende...