Língua de Tradição e Língua Técnica

by Martin Heidegger

Το 1962 ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, εβδομηντατριάχρονος πλέον, δίνει μια διάλεξη με τίτλο "Παραδοσιακή γλώσσα και τεχνική γλώσσα" ενώπιον ενός μάλλον ασυνήθιστου κοινού, σε μια επαρχιακή δημόσια ακαδημία μετεκπαίδευσης για καθηγητές επαγγελματικών σχολείων.

Το κείμενο της σύντομης αυτής ομιλίας, που μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά, πραγματεύεται με εύληπτο και σαφή τρόπο -σε απόκλιση από το εν γένει ερμητικό ύφος των μεταγενέστερων έργων του Χάιντεγκερ- βασικές ιδέες της όψιμης φιλοσοφίας του, και πιο συγκεκριμένα τη σχέση και την αλληλεπίδραση γλώσσας, επιστήμης και τεχνολογίας μέσα στον ορίζοντα της δυτικής μεταφυσικής. Χαρακτηριστική του κειμένου είναι και η μέριμνα του Χάιντεγκερ για την παιδαγωγική διάσταση της διάλεξής του, τόσο στον τρόπο παρουσίασης των σκέψεών του όσο και ειδικότερα σε ό,τι αφορά τη σημασία της γλώσσας για τη σχολική και την πανεπιστημιακή παιδεία.

76 pages, Paperback

First published January 1, 1962

About the author

Martin Heidegger (1889-1976) was a German philosopher whose work is perhaps most readily associated with phenomenology and existentialism, although his thinking should be identified as part of such philosophical movements only with extreme care and qualification. His ideas have exerted a seminal influence on the development of contemporary European philosophy. They have also had an impact far beyond philosophy, for example in architectural theory (see e.g., Sharr 2007), literary criticism (see e.g., Ziarek 1989), theology (see e.g., Caputo 1993), psychotherapy (see e.g., Binswanger 1943/1964, Guignon 1993) and cognitive science (see e.g., Dreyfus 1992, 2008; Wheeler 2005; Kiverstein and Wheeler forthcoming).

Reviews

[Pablo · Rating 5 out of 5]

Heidegger parte de la idea de que, "desde la perspectiva de la idea antropológico‑instrumental de la técnica se puede afirmar con un cierto derecho que entre el hacha de piedra y el producto más reciente de la técnica, el “telstar”, no se da en el fondo ninguna diferencia esencial". A su vez, el lenguaje técnico, cuya esencia es la "información" (y su univocidad) "es el ataque más agudo y amenazador contra lo propio del lenguaje: contra el decir, mostrar y hacer aparecer lo presente y lo ausente, lo real en el sentido más lato". Y, si el lenguaje es la morada del ser, representada más cabalmente en la poesía y el arte, "la agresión del lenguaje técnico a lo propio del lenguaje representa a la vez una amenaza para el ser más propio del hombre".