Η πηγή της νιότης

Η μεγάλη βιβλιοθήκη Disney #22

by Carl Barks

Ο Καρλ Μπαρκς είναι ένας από τους μεγαλύτερους σχεδιαστές κόμιξ με τους ήρωες του Ντίσνεϋ και οι ιστορίες του στην Ελλάδα έχουν γίνει ανάρπαστες, όπως σε όλες τις χώρες του κόσμου. Το εκδοτικό επιτελείο της Καθημερινής αποφάσισε το 2014 να εκδώσει σε συλλεκτικούς σκληρόδετους τόμους τα άπαντα των ιστοριών του Μπαρκς και συνεχίζουν αυτήν την προσπάθεια και το 2015. Ο εικοστός δεύτερος αυτός τόμος της Μεγάλης Βιβλιοθήκης Disney συνεχίζει την δημοσίευση των ιστοριών που δημιούργησε ο Μπαρκς την δεκαετία του 1960. Ο τόμος έχει κεντρική ιστορία την ιστορία Η Πηγή της Νιότης.

Για την Πηγή της Νίοτης ο Μπαρκς προτίμησε τη δομή ενός φλας μπακ όπου ο θείος Σκρουτζ και ανίψια του αποκαλύπτουν στην Γιαγιά Ντακ την ιστορία της μυθικής πηγής της νεότητας που αναζητούσε ο εξερευνητής Πόνσε Ντε Λεόν... ή μάλλον ένας μακρινός πρόγονος των Ντακ ονόματι Βάσκο Ντα Γκάφα.

Genres: Comics, Graphic Novels, Graphic Novels Comics

192 pages, Hardcover

First published July 19, 2015

About the author

Carl Barks was an American cartoonist, author, and painter. He is best known for his work in Disney comic books, as the writer and artist of the first Donald Duck stories and as the creator of Scrooge McDuck. He worked anonymously until late in his career; fans dubbed him "The Duck Man" and "The Good Duck Artist". In 1987, Barks was one of the three inaugural inductees of the Will Eisner Comic Book Hall of Fame.
Barks worked for the Disney Studio and Western Publishing where he created Duckburg and many of its inhabitants, such as Scrooge McDuck (1947), Gladstone Gander (1948), the Beagle Boys (1951), The Junior Woodchucks (1951), Gyro Gearloose (1952), Cornelius Coot (1952), Flintheart Glomgold (1956), John D. Rockerduck (1961) and Magica De Spell (1961).
He has been named by animation historian Leonard Maltin as "the most popular and widely read artist-writer in the world". Will Eisner called him "the Hans Christian Andersen of comic books." Beginning especially in the 1980s, Barks' artistic contributions would be a primary source for animated adaptations such as DuckTales and its 2017 remake.

Reviews

[Al Capwned · Rating 3 out of 5]

Ο τόμος αυτός έχει κάποιες δυνατές ιστορίες, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία αποτελείται από μικρές ιστορίες από το ημερολόγιο της Daisy, με θεματολογία που φαίνεται πως ήταν η «κοριτσίστικη» της εποχής και παρόλο που η Daisy έχει και τις δυναμικές της στιγμές, τις περισσότερες φορές ασχολείται με ασήμαντα πράγματα. Ντάξει, δεν είναι ότι δεν το περιμένεις αυτό από αμερικανικά κόμικς του '60.

[Η Cultσα · Rating 3 out of 5]

Πόσο στερεοτυπικά γυναικείες καταστάσεις σε αυτό το ημερολόγιο της Νταίζυ πχια; Και εννοώ το τι κρίνεται ως «γυναικείο» στις αρχές της δεκαετίας του '60. Αν και έχει λίγες αναλαμπές δυναμισμού η Νταίζυ βέβαια. Τα σενάρια αυτών των ιστοριών δεν ήταν του Μπαρκς αν δεν κάνω λάθος (βρείτε τον τόμο και διαβάστε τις επεξηγηματικές εισαγωγές, όμως, μη σας πάρω και στο λαιμό μου).

[Χρύσα Βασιλείου · Rating 3 out of 5]

3,5/5.

Θα έβαζα άνετα τέσσερα, αλλά βρήκα υπερβολικά πολλές (τουλάχιστον για το ίδιο τεύχος) τις μονοσέλιδες ιστορίες από το ημερολόγιο της Ντέιζι.