Ο λόγος που δεν δίνω το πέμπτο αστεράκι στο βιβλίο της Αναστασίας είναι αυτό το μεγάλο, παραπλανητικό "noir" στην αριστερή φάσα του εξωφυλλου. Θα μπορούσα να κατατάξω τις ιστορίες στο "αστικό αλλόκοτο", ή γενικότερα ίσως, "ελληνικό αλλόκοτο", όπου ο άνθρωπος νιώθει πως βάλλεται διαρκώς από το τοπίο, τους συνανθρώπους και πάνω απ' όλα τους ιθύνοντες της χώρας του, όλα όμως ιδωμένα στη μικροκλίμακα του βαθιά προσωπικού.
Αν είχα κάποιες αμφιβολίες διαβάζοντας τις τρεις (κατά τα άλλα πολύ διαφορετικές μεταξύ τους) ιστορίες του βιβλίου, αναφορικά με την υφή τους, εκείνο το "Αντί Επιλόγου" σχετικά με έναν πρόλογο που δεν γράφτηκε ποτέ, δια χειρός Νεοκλή Γαλανόπουλου, επιβεβαίωσε την αίσθηση που μου άφησαν.
Το βιβλίο είναι στ' αλήθεια μια συλλογή από άγριες παπαρούνες: αυτοφυείς, απρόβλεπτες και παραισθησιογόνες.