What do you think?
Rate this book
Caterva
"Caterva" (meaning "throng" or "horde") tells the story of seven erudite, homeless, and semi-incompetent radicals traveling from city to city in an attempt to foment a revolution: conspiring with striking workers, setting off bombs, and evading the local authorities. But this is no political thriller. Like his literary "descendant" Julio Cortazar--who mentions this book in "Hopscotch"--Filloy is far more concerned with his characters' occasionally farcical inner lives than with their radical machinations. With its encyclopedic feel, and its satirical look at both solidarity and nonconformity, "Caterva" is considered to be among Filloy's greatest achievements.
422 pages, Paperback
First published January 1, 1938
10 people are currently reading
451 people want to read
About the author
Juan Filloy
27 books32 followersJuan Filloy (1 August 1894 – July 15, 2000) was an Argentinian writer. At various times, he was also a swimmer and a boxing referee. He spoke seven languages. Most of his life was spent in Rio Cuarto, south of Córdoba, where he served as a judge.
He received many honors and awards during his lifetime, including a nomination for the Nobel Prize. He wrote 55 novels, all of which were given titles with seven letters: "Caterva", "¡Estafen!", "Aquende", "La Purga", "Metopas", "Periplo", "Sexamor", "Tal Cual" and "Zodíaco" are among the best known. He also composed over 6,000 palindromes and coined words which have passed into general usage.
He was friends with (and influenced) Julio Cortázar and Jorge Luis Borges. He was also an acquaintance of Sigmund Freud. He died of natural causes while sleeping, shortly before his 106th birthday. He often said that he wanted to live in three centuries. His burial place is in the "Cementerio San Jerónimo" in Córdoba, Argentina.
He received many honors and awards during his lifetime, including a nomination for the Nobel Prize. He wrote 55 novels, all of which were given titles with seven letters: "Caterva", "¡Estafen!", "Aquende", "La Purga", "Metopas", "Periplo", "Sexamor", "Tal Cual" and "Zodíaco" are among the best known. He also composed over 6,000 palindromes and coined words which have passed into general usage.
He was friends with (and influenced) Julio Cortázar and Jorge Luis Borges. He was also an acquaintance of Sigmund Freud. He died of natural causes while sleeping, shortly before his 106th birthday. He often said that he wanted to live in three centuries. His burial place is in the "Cementerio San Jerónimo" in Córdoba, Argentina.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
January 11, 2016
The second novel of Filloy’s in English translation following the spectacular Op Oloop in 2009, this is a verbose, relentless epic-of-sorts featuring a ‘caterva’ (i.e. ragbag gang) of misfits prone to deep intellectual ruminations and phonations on their purposeless wanderings. The novel is essentially a vehicle for Filloy’s sublime skill with the language (the translation from Brendan Riley reflects this with marvellous turns of phrase around every corner) and impressive range of erudition. As Riley explains in his intro, the novel makes use of “acronymns; newspaper articles and editorials; chiastic syntax; cypher; epic catalogue; entomological monographs; eulogies; gravestone inscriptions; industrial labels; comically illiterate receipts; intimate confessional letters; headlines; parables; parody; pastoral lyricism; paronomasia; portmanteau words; and free-form stream-of-consciousness writing” and mirrors Ulysses in its ambitions and scope in terms of the language being used (if not in structure or theme). The shambling nature of the adventures and similar tone of their thoughts and speeches, however, can make reading on wearisome, and the erudition here passes into the long-winded and arcane on occasion, making for a less than exuberant encyclopedic experience.
February 16, 2016
I have to admit I gave up with about 100 pages to go. Just couldn't take any more of it...very tough going, little or no plot etc.
March 9, 2025
Zeven idealistische zwervers, "professionele bedelaars op vakantie", trekken door Argentinië en komen van de ene situatie in de andere terecht, soms tragisch, soms komisch, vaak absurd. Onderweg proberen ze onrecht de wereld uit te helpen, een staking te steunen, begraven ze enkele vrienden en voorkomen ze een nazicomplot. Voor het overkoepelend verhaal moet je er niet aan beginnen, want dat is er niet. Toch zorgt Filloy ervoor dat je verder leest: zijn stijl is uniek en zijn gevoel voor het absurde is verslavend, al begreep ik er soms niet veel van. Spijtig dat het naar het einde van deze nogal lijvige roman toe allemaal wat vermoeiend wordt, tot het mij eigenlijk bijna niet meer kon schelen.
"Ik ben vrij van het virus van de armoede en de rijkdom. Ik haat ze allebei."
"U weet niets van het abstracte kosmische. Van de grootsheid van de bergen. Van de filosofie van de meren."
"Ik ben vrij van het virus van de armoede en de rijkdom. Ik haat ze allebei."
"U weet niets van het abstracte kosmische. Van de grootsheid van de bergen. Van de filosofie van de meren."
March 26, 2016
De Argentijnse schrijver Juan Filloy is erg onbekend, maar werd zeer bejubeld door niemand minder dan Sigmund Freud en Julio Cortazar, een van mijn helden. De Nederlandse vertalingen van "Op Oloop" en "De bende" kregen jaren geleden ook opmerkelijk positieve recensies, en leidden zelfs tot een bescheiden wereldwijde herontdekking. Onlangs las ik Roberto Arlt, ook zo'n vergeten Argentijnse klassieker, en toen ik die uit had dacht ik: hup, door met Filloy. En ik koos voor "De bende", uit 1937. Nou, daar had ik geen spijt van.
"De bende" draait om de lotgevallen van zeven zwervers, allen uiterst kleurrijk maar ook schilderachtig mislukt, en afkomstig uit verschillende delen van de wereld. Maar nu hebben ze, "schijnbaar zomaar, als rollende kiezelstenen", elkaar gevonden ergens in Argentinië. En daar zwerven ze, met idealen en dromen voor ogen maar zonder een duidelijk doel of duidelijke richting, "op een toeristische reis naar het ideaal van anderen". In die reis maken ze meerdere mensen geld afhandig, en met dat geld financieren ze een illegale staking. Ook verijdelen ze op even bizarre als komische wijze een Nazistisch spionagecomplot. Maar wat ze vooral doen is reizen en zwerven zonder plan, zowel in de fysieke ruimte als in de ruimte van hun geest en verbeelding. Dat leidt tot heel merkwaardige omzwervingen en bijzonder vermakelijke ontmoetingen met een stoet aan bizarre en prettig of onprettig gestoorde personages. En het leidt ook tot curieuze omzwervingen van de speculatieve geest. Bijvoorbeeld: "Al heel vaak had hij, tijdens zijn hardnekkige zwerftochten, plotseling stilgestaan bij de raadselachtige boodschappen, bij de ongehoorde alarmsignalen van het onbeduidende. Als hij daar, in het nietszeggende, in dat wat door niemand gerespecteerd en door iedereen versmaad wordt, al verheven correspondenties ontdekte, wat voor bezielde schimmen en geesten zouden er dan niet te vinden zijn in de gebieden van het transcendente? Zijn blik richtte zich sindsdien op het verdiepen van de betekenis van wat hij zag. Hij legde daarbij niet, als een willekeurig schip, aan bij de kleurige rede of de strakke lijn van de kade. Nee. Hij drong door tot het wezen, tot het arcanum, tot de substantiële havens waar de hierarcheia zetelt: de goddelijke orde van de wereld. Het universum was voor hem dan ook geen fysieke opeenhoping van mensen en hemellichamen, Hij haatte het concrete: wat objectief vaststelbaar is versterkt de platvloersheid! Voor hem was het universum: de afdruk, het spoor, het zog... Niet de elektrische vonk van de bliksem, maar de zigzaglijn die daaruit ontstond. Niet het water van de rivier, maar de herinnering van het voorbijstromen aan de tak van de wilg". De zwervers haten de rechte lijn, het conventionele pad, de objectieve feitelijkheid, en zoeken naar sporen van het totaal andere dat aan de gangbare werkelijkheid ontsnapt. Niet het grijpbare interesseert hen, maar het mysterie. Niet het begrip en het tastbare, maar het ongrijpbare. Niet de aankomst, maar de oneindige en onvoorspelbare reis door ongewone fysieke en mentale ruimtes.
Dat zwerven door ruimte en geest komt mooi tot uiting in de structuur van het verhaal: de plot zwerft al net zo als de zwervers zelf, beweegt al net zo onconventioneel en zoekend van het ene ongewone tafereel naar het andere. En het komt naar mijn smaak nog mooier naar voren in de wel heel ongewone stijl en beeldspraak van de roman. Bijvoorbeeld: "De nacht was een wonder van blauwe doorschijnendheid. De opkomende maan, een schijnsel tussen de bomen, bloeide op in de takken als een extra magnolia". Of: "De ideeën verschenen als met ectoplasma geschreven aan de hemel, alsof een heel klein, mysterieus vliegtuig ze daar had achtergelaten". Of ook: "Onweerslucht. Laaghangende wolken die langs het firmament joegen als huisvrouwen in barensnood. Laaghangende wolken, geur van seks. Aan de horizon verlichtten bliksemschichten kortstondig de binnenkant van hun rokken". Op elke pagina staan meerdere van zulke behoorlijk buitenissige zinnen. Daardoor wordt steeds opnieuw alles wat vertrouwd was vreemd gemaakt en alles van zijn ogenschijnlijk vastomlijnde gedaante beroofd. En op die manier zuigt de stijl van Filloy ook mij als lezer helemaal mee in een zwerftocht door een uitermate vreemde wereld.
Die zwerftocht vond ik heel mooi om mee te maken. Ook mooi vond ik het anarchistische verzet dat er in doorklinkt: het verzet tegen de maatschappelijke orde, en tegen de versimpelende conventies van de brave burgerman. Die zwervers zijn allemaal gemarginaliseerd en uitgestoten, en zijn vanuit conventioneel oogpunt onbeduidend, maar ze kiezen voor hun uitstoting en houden van het onbeduidende en van de sporen van onbekende schoonheid die het onbeduidende bevat. Dat soort tegendraadsheid is voor mij heel stimulerend en goed voor mijn humeur. Ook stimulerend en soms erg ontroerend vond ik de volkomen onorthodoxe vriendschap en camaraderie tussen deze zwervers, hun kameraadschappelijke ruzies, hun onderlinge solidariteit van marginalen. En bovendien zit "De bende" ook vol met barokke humor, waar ik erg van hou.
Kortom, ik heb mij prima vermaakt met Filloy. Over niet al te lange tijd zal ik ook "Op Oloop" maar eens gaan proberen. Bovendien heb ik nu ook weer zin gekregen om mijn held Cortazar te gaan herlezen, vermoedelijk omdat de anarchistische tegendraadsheid van Filloy mij erg aan Cortazar deed terugdenken.
"De bende" draait om de lotgevallen van zeven zwervers, allen uiterst kleurrijk maar ook schilderachtig mislukt, en afkomstig uit verschillende delen van de wereld. Maar nu hebben ze, "schijnbaar zomaar, als rollende kiezelstenen", elkaar gevonden ergens in Argentinië. En daar zwerven ze, met idealen en dromen voor ogen maar zonder een duidelijk doel of duidelijke richting, "op een toeristische reis naar het ideaal van anderen". In die reis maken ze meerdere mensen geld afhandig, en met dat geld financieren ze een illegale staking. Ook verijdelen ze op even bizarre als komische wijze een Nazistisch spionagecomplot. Maar wat ze vooral doen is reizen en zwerven zonder plan, zowel in de fysieke ruimte als in de ruimte van hun geest en verbeelding. Dat leidt tot heel merkwaardige omzwervingen en bijzonder vermakelijke ontmoetingen met een stoet aan bizarre en prettig of onprettig gestoorde personages. En het leidt ook tot curieuze omzwervingen van de speculatieve geest. Bijvoorbeeld: "Al heel vaak had hij, tijdens zijn hardnekkige zwerftochten, plotseling stilgestaan bij de raadselachtige boodschappen, bij de ongehoorde alarmsignalen van het onbeduidende. Als hij daar, in het nietszeggende, in dat wat door niemand gerespecteerd en door iedereen versmaad wordt, al verheven correspondenties ontdekte, wat voor bezielde schimmen en geesten zouden er dan niet te vinden zijn in de gebieden van het transcendente? Zijn blik richtte zich sindsdien op het verdiepen van de betekenis van wat hij zag. Hij legde daarbij niet, als een willekeurig schip, aan bij de kleurige rede of de strakke lijn van de kade. Nee. Hij drong door tot het wezen, tot het arcanum, tot de substantiële havens waar de hierarcheia zetelt: de goddelijke orde van de wereld. Het universum was voor hem dan ook geen fysieke opeenhoping van mensen en hemellichamen, Hij haatte het concrete: wat objectief vaststelbaar is versterkt de platvloersheid! Voor hem was het universum: de afdruk, het spoor, het zog... Niet de elektrische vonk van de bliksem, maar de zigzaglijn die daaruit ontstond. Niet het water van de rivier, maar de herinnering van het voorbijstromen aan de tak van de wilg". De zwervers haten de rechte lijn, het conventionele pad, de objectieve feitelijkheid, en zoeken naar sporen van het totaal andere dat aan de gangbare werkelijkheid ontsnapt. Niet het grijpbare interesseert hen, maar het mysterie. Niet het begrip en het tastbare, maar het ongrijpbare. Niet de aankomst, maar de oneindige en onvoorspelbare reis door ongewone fysieke en mentale ruimtes.
Dat zwerven door ruimte en geest komt mooi tot uiting in de structuur van het verhaal: de plot zwerft al net zo als de zwervers zelf, beweegt al net zo onconventioneel en zoekend van het ene ongewone tafereel naar het andere. En het komt naar mijn smaak nog mooier naar voren in de wel heel ongewone stijl en beeldspraak van de roman. Bijvoorbeeld: "De nacht was een wonder van blauwe doorschijnendheid. De opkomende maan, een schijnsel tussen de bomen, bloeide op in de takken als een extra magnolia". Of: "De ideeën verschenen als met ectoplasma geschreven aan de hemel, alsof een heel klein, mysterieus vliegtuig ze daar had achtergelaten". Of ook: "Onweerslucht. Laaghangende wolken die langs het firmament joegen als huisvrouwen in barensnood. Laaghangende wolken, geur van seks. Aan de horizon verlichtten bliksemschichten kortstondig de binnenkant van hun rokken". Op elke pagina staan meerdere van zulke behoorlijk buitenissige zinnen. Daardoor wordt steeds opnieuw alles wat vertrouwd was vreemd gemaakt en alles van zijn ogenschijnlijk vastomlijnde gedaante beroofd. En op die manier zuigt de stijl van Filloy ook mij als lezer helemaal mee in een zwerftocht door een uitermate vreemde wereld.
Die zwerftocht vond ik heel mooi om mee te maken. Ook mooi vond ik het anarchistische verzet dat er in doorklinkt: het verzet tegen de maatschappelijke orde, en tegen de versimpelende conventies van de brave burgerman. Die zwervers zijn allemaal gemarginaliseerd en uitgestoten, en zijn vanuit conventioneel oogpunt onbeduidend, maar ze kiezen voor hun uitstoting en houden van het onbeduidende en van de sporen van onbekende schoonheid die het onbeduidende bevat. Dat soort tegendraadsheid is voor mij heel stimulerend en goed voor mijn humeur. Ook stimulerend en soms erg ontroerend vond ik de volkomen onorthodoxe vriendschap en camaraderie tussen deze zwervers, hun kameraadschappelijke ruzies, hun onderlinge solidariteit van marginalen. En bovendien zit "De bende" ook vol met barokke humor, waar ik erg van hou.
Kortom, ik heb mij prima vermaakt met Filloy. Over niet al te lange tijd zal ik ook "Op Oloop" maar eens gaan proberen. Bovendien heb ik nu ook weer zin gekregen om mijn held Cortazar te gaan herlezen, vermoedelijk omdat de anarchistische tegendraadsheid van Filloy mij erg aan Cortazar deed terugdenken.
May 6, 2014
Agradezco haberme encontrado con este autor. No había leido una novela tan bien escrita desde hacía muchos años traté de alargar el final del libro lo mas que pude. Extrañaré a los siete protagonistas, en especial a Katanga. Por suerte, Juan Filloy es un escritor prolífico y seguiré degustando su obra. Caterva: Compromiso de relectura obligatoria.
December 14, 2015
filloy, the monster writer you may have never heard of, but he's the type who makes up his own words, the type you need a dictionary close by when you read his novels, the type who can easily (seeming) name check homer, the encylopediaists, and marx in the same thought, and make you like it! hah, well, made me like it.
story set in argentina about 7 vagabonds one step ahead of the so-called-law, fomenting an awakening of the 99% through erudition and a few bombs. mayhem ensues. know what finally breaks em all up? money
story set in argentina about 7 vagabonds one step ahead of the so-called-law, fomenting an awakening of the 99% through erudition and a few bombs. mayhem ensues. know what finally breaks em all up? money
Read
August 29, 2025Una delicia lingüística, mezcla de bel far niente y conciencia y acción políticas sobre un continuo de reflexión profunda sobre los grandes temas de la vida desde tantos puntos de vista como personajes forman esta peculiar caterva. Una joya de la literartura argentina a la altura de las grandes obras del siglo XX sin ninguna duda, destila desde las primeras páginas un aroma inconfundible de clásico. 10/10.
November 17, 2015
Caterva, Filloy (Riley)...a beautiful masterpiece of Modernism but one that seems to straddle back to Dickens, or Fielding,or even Quixote...filled with life and beautiful language, less Ulysses I think than its own thing, less clinical, one of the warmer, funnier, full of life books, teeming with everything that I-want-in-a-book book, literature as games, language, as both artifice and authenticity...a joy to read, to be carried along with, as if Dumas was an eccentric genius Modernist, beautiful translation too...
June 13, 2015
Fenomenal. Tan bueno como ¡Estafen! Que me encantó.
January 2, 2024
Loved it. Nice contrast to "The Wild Edge of Sorrow" but both dealt with grief.
"Yes, old man. Justice is a bird of ill omen. Humanity is composed of two sorts of creatures: those who have good reason to complain, and those who don't. Those who have grounds for complaining do whatever they can to advocate change to whatever state of affairs currently afflicts them. Those who lack a reason to complain on that particular subject do whatever they can to ensure that those same things stay the same. For the former, their suffering constitutes a flagrant violation of the charters of social equity. For the latter, social equality is itself nothing more than some old rigmarole that doesn't show their comfort and privilege the respect they are owed. In such a way, while the former fight to erase inequalities, the latter entrench themselves within the gratifications of their luxury. Thus, the left and the right of humanity. And..justice is a bird of ill omen. It winks every which way. Hopeful winks for the miserable...Winks of complicity for the powerful.."
"The Syrian proprietor dribbled a few drops of fernet into two glasses of gin. The turbid brown fernet oozed slowly through the clear liquor, the thick nectar dissolving exactly like a squirt of mud. Remembering the Argentine's fanaticism for the dark, bitter fernet, the Uruguayan realized his blunder."
"Be patient. Be resigned. Act stupider, still. It's a great truth: the most correct way of fucking with authority is to pretend it's fucking with you."
"The best tomb for the dead is in the heart of the living."
"It's difficult to dismount from one's high horse once it has reared up angrily."
"Varela was clearly an oddball. As he and Katanga exchanged words, the man's obsession with syphilis fought to penetrate the banal gaps in the conversation. Obsessive tendencies are always the same. The victim feels the need to communicate their obsession without the interlocutor realizing that they have redirected topics, forced ideas, and steered the dialogue back toward their perversion."
"Yes, old man. Justice is a bird of ill omen. Humanity is composed of two sorts of creatures: those who have good reason to complain, and those who don't. Those who have grounds for complaining do whatever they can to advocate change to whatever state of affairs currently afflicts them. Those who lack a reason to complain on that particular subject do whatever they can to ensure that those same things stay the same. For the former, their suffering constitutes a flagrant violation of the charters of social equity. For the latter, social equality is itself nothing more than some old rigmarole that doesn't show their comfort and privilege the respect they are owed. In such a way, while the former fight to erase inequalities, the latter entrench themselves within the gratifications of their luxury. Thus, the left and the right of humanity. And..justice is a bird of ill omen. It winks every which way. Hopeful winks for the miserable...Winks of complicity for the powerful.."
"The Syrian proprietor dribbled a few drops of fernet into two glasses of gin. The turbid brown fernet oozed slowly through the clear liquor, the thick nectar dissolving exactly like a squirt of mud. Remembering the Argentine's fanaticism for the dark, bitter fernet, the Uruguayan realized his blunder."
"Be patient. Be resigned. Act stupider, still. It's a great truth: the most correct way of fucking with authority is to pretend it's fucking with you."
"The best tomb for the dead is in the heart of the living."
"It's difficult to dismount from one's high horse once it has reared up angrily."
"Varela was clearly an oddball. As he and Katanga exchanged words, the man's obsession with syphilis fought to penetrate the banal gaps in the conversation. Obsessive tendencies are always the same. The victim feels the need to communicate their obsession without the interlocutor realizing that they have redirected topics, forced ideas, and steered the dialogue back toward their perversion."
August 5, 2024
Es una historia que me atrapó en un principio y que luego me fue soltando de a poco. A medida que avanzaba me dispersaba y me costó terminarlo. Pero de él tengo anotados fragmentos interesantes.
Una historia que trata en sí de un grupo de linyeras que planean algo juntos y que hacen una radiografía general de una Argentina del pasado que hasta el día de hoy viene arrastrando cosas de aquellos tiempos.
El autor tira un par de postas, nos hace prestar atención a unos cuantos detalles y hace que los 7 personajes nos caigan a sus maneras simpáticos. Trata acerca de la amistad, en sí es una apoteosis de ello y es agradable de leer. Pero para mi gusto, al tener tanta palabra añeja que buscar, y tantas vueltas que da, la lectura se vuelve lenta y deja de ser enriquecedora.
Siempre es bueno leer a Filloy siempre es importante entender su humor.
Una historia que trata en sí de un grupo de linyeras que planean algo juntos y que hacen una radiografía general de una Argentina del pasado que hasta el día de hoy viene arrastrando cosas de aquellos tiempos.
El autor tira un par de postas, nos hace prestar atención a unos cuantos detalles y hace que los 7 personajes nos caigan a sus maneras simpáticos. Trata acerca de la amistad, en sí es una apoteosis de ello y es agradable de leer. Pero para mi gusto, al tener tanta palabra añeja que buscar, y tantas vueltas que da, la lectura se vuelve lenta y deja de ser enriquecedora.
Siempre es bueno leer a Filloy siempre es importante entender su humor.
November 28, 2020
Filloy was clearly brilliant - beautiful description and wordplay throughout (which makes it through nicely in translation). The wacky cast of characters makes their way through Cordoba Province, finding trouble and adventure while doing their best to approximate a group consensus on justice and revolutionary liberation for common people.
This was one of the most challenging reads for me in years; there was quite a lot of the book I enjoyed, but it was a labor to get through. In the end I chose four stars over three since I admired what was clearly a masterpiece despite not loving it myself.
This was one of the most challenging reads for me in years; there was quite a lot of the book I enjoyed, but it was a labor to get through. In the end I chose four stars over three since I admired what was clearly a masterpiece despite not loving it myself.
November 27, 2023
Genial.
May 22, 2017
Juan Filly's story of an unlikely bunch of comrades railing against the authorities and corruption is a fantastic read for the literary mind. If you are looking for a cracking story line, this is not for you. The story meanders around the central characters and their mateship. Very verbose at times but beautifully written. So much so that I have copied this beautiful piece from the book that really tickled my fancy. "Flush with the Dominican beautitude of inquisitors before a pyre of immolated heretics. His eyes were no longer folded in deceit; his happy harmony allowed them to shine without any falsity."
Enjoy.
Enjoy.
Displaying 1 - 14 of 14 reviews