What do you think?
Rate this book
45° υπό σκιάν
Ένα επιβατικό σαπιοκάραβο μεταφέρει στις αρχές της δεκαετίας του 30 κάθε λογής επιβάτες καθώς περιπλέει τις ακτές της Δυτικής Αφρικής με κατεύθυνση την Ευρώπη: επιβάτες της πρώτης και δεύτερης θέσης -αποικιοκράτες, τυχοδιώκτες, αξιωματικούς, άντρες και γυναίκες σε αναζήτηση φευγαλέων και ευκαιριακών ερώτων, ανθρώπους που δεν τους χαμογέλασε η τύχη στις αποικίες- αλλά και φορτίο Κινέζων στα αμπάρια. Η ένταση ανεβαίνει μαζί με τη θερμοκρασία.
Το 45° υπό σκιάν, γραμμένο σ ένα πλοίο το 1934, είναι από τα πρώτα μυθιστορήματα που υπέγραψε ο Σιμενόν με το πραγματικό του όνομα στην αρχή της πλουσιότατης συγγραφικής του πορείας.
«Το πλοίο κοιμόταν. Πλησιάζοντας στην Τενερίφη η άπνοια ήταν πλήρης και η θάλασσα, αρυτίδωτη, ανεβοκατέβαινε σε μεγάλα βουβά κύματα που έρχονταν από μια φουσκοθαλασσιά στα ανοιχτά του Ατλαντικού. Ο λαμπτήρας ήταν σβηστός. Ο αέρας που ερχόταν απ έξω σκόρπιζε σε όλες τις γωνιές της καμπίνας τις βαριές αναθυμιάσεις του οπίου. Αλλά εκείνο που μετρούσε, ήταν άλλο. Ο Ντοναντιέ, ξαπλωμένος ανάσκελα στην κουκέτα, είχε το βλέμμα καρφωμένο στον γαλάζιο δίσκο του φινιστρινιού. Ανέπνεε; Είχε σφυγμό; Ζούσε μιαν άλλη ζωή κι όχι τη δική του. Ζούσε δέκα ζωές, εκατό ζωές ή μάλλον μια πολλαπλή ζωή, εκείνην του πλοίου ολόκληρου. Το σκηνικό το γνώριζε. Δεν ήταν πια νύχτα αφρικανική αλλά μια νύχτα σχεδόν μεσογειακή. Και οι επιβάτες εξάλλου έμειναν ως αργά συζητώντας στο κατάστρωμα του μπαρ. Μισή ώρα αργότερα, ο Ντοναντιέ άκουσε ψιθύρους και συγκρατημένα γελάκια και ήξερε ότι επρόκειτο για την κυρία Μπασσό που αναζητούσε τις σκοτεινές γωνιές του πλοίου παρέα με κάποιον από τους υπολοχαγούς. Μπορούσε να προβλέψει ότι το ζευγάρι θα κατέληγε στο πάνω κατάστρωμα με τις ναυαγοσωστικές λέμβους, γιατί όλα τα ταξίδια μοιάζουν μεταξύ τους, και οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν τα ίδια πράγματα στους ίδους χώρους.»
Το 45° υπό σκιάν, γραμμένο σ ένα πλοίο το 1934, είναι από τα πρώτα μυθιστορήματα που υπέγραψε ο Σιμενόν με το πραγματικό του όνομα στην αρχή της πλουσιότατης συγγραφικής του πορείας.
«Το πλοίο κοιμόταν. Πλησιάζοντας στην Τενερίφη η άπνοια ήταν πλήρης και η θάλασσα, αρυτίδωτη, ανεβοκατέβαινε σε μεγάλα βουβά κύματα που έρχονταν από μια φουσκοθαλασσιά στα ανοιχτά του Ατλαντικού. Ο λαμπτήρας ήταν σβηστός. Ο αέρας που ερχόταν απ έξω σκόρπιζε σε όλες τις γωνιές της καμπίνας τις βαριές αναθυμιάσεις του οπίου. Αλλά εκείνο που μετρούσε, ήταν άλλο. Ο Ντοναντιέ, ξαπλωμένος ανάσκελα στην κουκέτα, είχε το βλέμμα καρφωμένο στον γαλάζιο δίσκο του φινιστρινιού. Ανέπνεε; Είχε σφυγμό; Ζούσε μιαν άλλη ζωή κι όχι τη δική του. Ζούσε δέκα ζωές, εκατό ζωές ή μάλλον μια πολλαπλή ζωή, εκείνην του πλοίου ολόκληρου. Το σκηνικό το γνώριζε. Δεν ήταν πια νύχτα αφρικανική αλλά μια νύχτα σχεδόν μεσογειακή. Και οι επιβάτες εξάλλου έμειναν ως αργά συζητώντας στο κατάστρωμα του μπαρ. Μισή ώρα αργότερα, ο Ντοναντιέ άκουσε ψιθύρους και συγκρατημένα γελάκια και ήξερε ότι επρόκειτο για την κυρία Μπασσό που αναζητούσε τις σκοτεινές γωνιές του πλοίου παρέα με κάποιον από τους υπολοχαγούς. Μπορούσε να προβλέψει ότι το ζευγάρι θα κατέληγε στο πάνω κατάστρωμα με τις ναυαγοσωστικές λέμβους, γιατί όλα τα ταξίδια μοιάζουν μεταξύ τους, και οι ίδιοι άνθρωποι κάνουν τα ίδια πράγματα στους ίδους χώρους.»
224 pages, Paperback
First published January 1, 1934
About the author
Georges Simenon
2,631 books2,432 followersGeorges Joseph Christian Simenon (1903 – 1989) was a Belgian writer. A prolific author who published nearly 500 novels and numerous short works, Simenon is best known as the creator of the fictional detective Jules Maigret.
Although he never resided in Belgium after 1922, he remained a Belgian citizen throughout his life.
Simenon was one of the most prolific writers of the twentieth century, capable of writing 60 to 80 pages per day. His oeuvre includes nearly 200 novels, over 150 novellas, several autobiographical works, numerous articles, and scores of pulp novels written under more than two dozen pseudonyms. Altogether, about 550 million copies of his works have been printed.
He is best known, however, for his 75 novels and 28 short stories featuring Commissaire Maigret. The first novel in the series, Pietr-le-Letton, appeared in 1931; the last one, Maigret et M. Charles, was published in 1972. The Maigret novels were translated into all major languages and several of them were turned into films and radio plays. Two television series (1960-63 and 1992-93) have been made in Great Britain.
During his "American" period, Simenon reached the height of his creative powers, and several novels of those years were inspired by the context in which they were written (Trois chambres à Manhattan (1946), Maigret à New York (1947), Maigret se fâche (1947)).
Simenon also wrote a large number of "psychological novels", such as La neige était sale (1948) or Le fils (1957), as well as several autobiographical works, in particular Je me souviens (1945), Pedigree (1948), Mémoires intimes (1981).
In 1966, Simenon was given the MWA's highest honor, the Grand Master Award.
In 2005 he was nominated for the title of De Grootste Belg (The Greatest Belgian). In the Flemish version he ended 77th place. In the Walloon version he ended 10th place.
Although he never resided in Belgium after 1922, he remained a Belgian citizen throughout his life.
Simenon was one of the most prolific writers of the twentieth century, capable of writing 60 to 80 pages per day. His oeuvre includes nearly 200 novels, over 150 novellas, several autobiographical works, numerous articles, and scores of pulp novels written under more than two dozen pseudonyms. Altogether, about 550 million copies of his works have been printed.
He is best known, however, for his 75 novels and 28 short stories featuring Commissaire Maigret. The first novel in the series, Pietr-le-Letton, appeared in 1931; the last one, Maigret et M. Charles, was published in 1972. The Maigret novels were translated into all major languages and several of them were turned into films and radio plays. Two television series (1960-63 and 1992-93) have been made in Great Britain.
During his "American" period, Simenon reached the height of his creative powers, and several novels of those years were inspired by the context in which they were written (Trois chambres à Manhattan (1946), Maigret à New York (1947), Maigret se fâche (1947)).
Simenon also wrote a large number of "psychological novels", such as La neige était sale (1948) or Le fils (1957), as well as several autobiographical works, in particular Je me souviens (1945), Pedigree (1948), Mémoires intimes (1981).
In 1966, Simenon was given the MWA's highest honor, the Grand Master Award.
In 2005 he was nominated for the title of De Grootste Belg (The Greatest Belgian). In the Flemish version he ended 77th place. In the Walloon version he ended 10th place.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
November 2, 2022
(English title: Aboard the Aquitaine. 1936) Rather sober narrative of the ship’s doctor Donadieu aboard the vessel Aquitaine on the return journey from Congo to eventually Bordeaux, France. The vessel is a regular passenger transport ship for Belgian and French colonists on the west coast of Africa and stops in many port cities along the route, dropping off passengers and new ones boarding.
Doctor Donadieu is treating the 1st, 2nd and 3rd class passengers all according to their status which means the 3rd class, mostly returning laborers from the Far East are pretty much left to their own devices. Nobody is concerned that these 3rd class passengers seem to die from dysterria and that showed just how cruelly desinterested the rest of the passengers were regarding the people that slaved away for them on their plantations.
It was interesting to read about the way of behavior of the mainly Belgian colonists. But, contrary to most Simenon’s romans durs, nothing very intriguing happened on board. It is clear, however, Simenon must have taken a similar passenger ship when he travelled in Africa, seeing how realistic the atmosphere and the contact of the passengers is portrayed which is, I thought, the only interesting aspect of this novel.
Doctor Donadieu is treating the 1st, 2nd and 3rd class passengers all according to their status which means the 3rd class, mostly returning laborers from the Far East are pretty much left to their own devices. Nobody is concerned that these 3rd class passengers seem to die from dysterria and that showed just how cruelly desinterested the rest of the passengers were regarding the people that slaved away for them on their plantations.
It was interesting to read about the way of behavior of the mainly Belgian colonists. But, contrary to most Simenon’s romans durs, nothing very intriguing happened on board. It is clear, however, Simenon must have taken a similar passenger ship when he travelled in Africa, seeing how realistic the atmosphere and the contact of the passengers is portrayed which is, I thought, the only interesting aspect of this novel.
August 28, 2020
#25
Love Boat
Il signor Huret è in viaggio con la famiglia sul piroscafo che da Matadi lo ricondurrà a Bordeaux. Suo figlio è ammalato, sua moglie passa la maggior parte del tempo ad accudirlo e lui, passeggiando sul ponte, fa la conoscenza della signora Dassonville e scopre in lei un’anima affine. Stregati dalla luna che si specchia sull’acqua, si scambiano dolci frasi d’amore, prima sussurrate, poi scritte furtivamente su ritagli di carta. Mentre lo scafo incocciato dell’Aquitania fende le acque atlantiche, mentre Bordeaux li attende come una sentenza, loro giocano all’amore non decidendosi a consumarlo e alimentandolo come il vento farebbe con un incendio. È un Simenon diverso da tutti gli altri.. STOOOP!
No, non è così, sono io che per non ripetere le considerazioni consuete ho ridisegnato la trama inserendo dosi di romanticismo che a Simenon sono estranee. Ci sono Huret e Dassonville di loro ci racconta il dottor Donadieu, uno la cui mania era
quella di occuparsi degli altri, non per intervenire nella loro esistenza, né per darsi dell'importanza, ma perché non poteva rimanere indifferente verso gli esseri che gli sfilavano davanti, che vivevano sotto i suoi occhi, avviati a una gioia, o a una catastrofe.
Tutto il romanzo prepara alla catastrofe, la tensione è tenuta costante, le accelerazioni sono rare, il lettore deve percepire che succederà qualcosa di irreparabile, ma non intuire quando. La vita a bordo è sonnolenta, e drogata
di notte, dopo le sue pipe, non era la stessa cosa. Perché in questa mattinata, egli faceva nuovamente parte dell'universo e ne subiva gli umori, mentre qualche ora prima era fuori di tutto, sereno, appena curioso delle reazioni e dei piccoli esseri che gravitavano nella chiglia ferrata della nave.
La vita a bordo è segnata dai conflitti e dalle ripicche dei passeggeri come ogni volta in cui gli uomini coabitano forzatamente in uno spazio definito, che sia un condominio, un luogo di lavoro o una nave in rotta dall’Africa all’Europa. “L’inferno sono gli altri” scriveva Sartre e Donadieu in questo inferno vorrebbe fungere da padreterno, salvarli tutti.
Io penso che Simenon abbia viaggiato parecchio per mare, mostra padronanza dei termini marinareschi (scendo da questo romanzo tramite la scala di barcarizzo) e abbia viaggiato anche sul piroscafo sul quale nel 1958 ha fatto salire Lachaux, Bassot, Granier e un centinaio di cinesi, alcuni dei quali malati di febbre gialla. La traduzione âgée in cui Tenerife diventa Teneriffa e il condizionale passato è ottocentescamente abolito
Sapevano almeno ch'era stata salpata l'ancora e che, fra quattro giorni, si giungerebbe a Bordeaux?
danno fascino ad un libro che non è fra i più belli di Simenon, ma che nella bibliografia della maggior parte degli autori che ho letto, sarebbe la pietra pregiata.
La colonna sonora è per il mio falso abbozzo di trama
https://www.youtube.com/watch?v=A2VjX...
Love Boat
Il signor Huret è in viaggio con la famiglia sul piroscafo che da Matadi lo ricondurrà a Bordeaux. Suo figlio è ammalato, sua moglie passa la maggior parte del tempo ad accudirlo e lui, passeggiando sul ponte, fa la conoscenza della signora Dassonville e scopre in lei un’anima affine. Stregati dalla luna che si specchia sull’acqua, si scambiano dolci frasi d’amore, prima sussurrate, poi scritte furtivamente su ritagli di carta. Mentre lo scafo incocciato dell’Aquitania fende le acque atlantiche, mentre Bordeaux li attende come una sentenza, loro giocano all’amore non decidendosi a consumarlo e alimentandolo come il vento farebbe con un incendio. È un Simenon diverso da tutti gli altri.. STOOOP!
No, non è così, sono io che per non ripetere le considerazioni consuete ho ridisegnato la trama inserendo dosi di romanticismo che a Simenon sono estranee. Ci sono Huret e Dassonville di loro ci racconta il dottor Donadieu, uno la cui mania era
quella di occuparsi degli altri, non per intervenire nella loro esistenza, né per darsi dell'importanza, ma perché non poteva rimanere indifferente verso gli esseri che gli sfilavano davanti, che vivevano sotto i suoi occhi, avviati a una gioia, o a una catastrofe.
Tutto il romanzo prepara alla catastrofe, la tensione è tenuta costante, le accelerazioni sono rare, il lettore deve percepire che succederà qualcosa di irreparabile, ma non intuire quando. La vita a bordo è sonnolenta, e drogata
di notte, dopo le sue pipe, non era la stessa cosa. Perché in questa mattinata, egli faceva nuovamente parte dell'universo e ne subiva gli umori, mentre qualche ora prima era fuori di tutto, sereno, appena curioso delle reazioni e dei piccoli esseri che gravitavano nella chiglia ferrata della nave.
La vita a bordo è segnata dai conflitti e dalle ripicche dei passeggeri come ogni volta in cui gli uomini coabitano forzatamente in uno spazio definito, che sia un condominio, un luogo di lavoro o una nave in rotta dall’Africa all’Europa. “L’inferno sono gli altri” scriveva Sartre e Donadieu in questo inferno vorrebbe fungere da padreterno, salvarli tutti.
Io penso che Simenon abbia viaggiato parecchio per mare, mostra padronanza dei termini marinareschi (scendo da questo romanzo tramite la scala di barcarizzo) e abbia viaggiato anche sul piroscafo sul quale nel 1958 ha fatto salire Lachaux, Bassot, Granier e un centinaio di cinesi, alcuni dei quali malati di febbre gialla. La traduzione âgée in cui Tenerife diventa Teneriffa e il condizionale passato è ottocentescamente abolito
Sapevano almeno ch'era stata salpata l'ancora e che, fra quattro giorni, si giungerebbe a Bordeaux?
danno fascino ad un libro che non è fra i più belli di Simenon, ma che nella bibliografia della maggior parte degli autori che ho letto, sarebbe la pietra pregiata.
La colonna sonora è per il mio falso abbozzo di trama
https://www.youtube.com/watch?v=A2VjX...
August 24, 2020
Το 45 υπό σκιάν έρχεται σαν έκπληξη σε κάποιον που γνωρίζει τον μεγάλο Γάλλο συγγραφέα από την φήμη του στην αστυνομική λογοτεχνία. Είναι ένα δείγμα της δεξιότητας που έχουν αρκετοί από τους πυλώνες της επονομαζόμενης παραλογοτεχνίας του εγκλήματος, να γράφουν πολύ καλά πραγματείες στην ανθρώπινη ψυχολογία. Όχι ότι ο Σιμενόν είναι ο μέσος όρος για να τον αντιμετωπίσουμε ως αντιπρόσωπο αυτού, αλλά αυτή τη φορά που καταπιάνεται με ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με ψιχάλες νουάρ, θα ήταν ασφαλές να τοποθετηθεί εκεί.
Από την άλλη, αναμενόμενο κάποιος που έχει αναγνωριστεί ως ένας εκ των μεγίστων των γαλλικών γραμμάτων για τα πολυάριθμα (και για αρκετούς, αρκούντως ποιοτικά) βιβλία του με θέμα το νουάρ, να μπορεί να γράψει πρόζα με κεντρική θεματική την κοινωνική ψυχολογία. Και, στο 45 υπό σκιάν κάνει ακριβώς αυτό: προσφέρει μια τοιχογραφία ενός ατμόπλοιου και των επιβατών του που στα σπλάχνα του μεσοπολέμου (~1930) κάνουν το ταξίδι Κονγκό-Γαλλία, τουτέστιν Αποικιακή Αφρική-Ιμπεριαλιστική Ευρώπη.
Πάνω στο κατάστρωμα ο αναγνώστης συναντά τον σφαγέα αποικιοκράτη, τον ενθουσιασμένο τυχοδιώκτη που γυρίζει με το κεφάλι σκυμμένο και την τσέπη άδεια, αριστοκράτισσες που διψάνε για φθηνές συγκινήσεις, Ασιάτες που ταξιδεύουν σε άθλιες συνθήκες κατά εκατοντάδες κουβαλώντας μισθούς ετών κερδισμένους στο καυτό μέταλλο των σιδηροδρόμων της Αφρικής, Μαύρους που κοιτούν με αναμενόμενη καχυποψία και εχθρότητα τον λευκό, σοβαρούς και μετρημένους ναυτικούς, ψευδορομαντικούς γιατρούς με ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Ο αναγνώστης συναντά πάνω στο ίδιο κατάστρωμα μια Αφρική γονατισμένη και ματωμένη, έχοντας δυστυχώς ακόμα δεκαετίες ζυγού μπροστά της, και μια Ευρώπη γερασμένη που λυγίζει κάτω από το βάρος της γάγγραινας που την τρώει εκ των έσω.
Δεν θα πω ψέματα, περίμενα το νουάρ στοιχείο πολύ πιο έντονο και όχι καθαρά επικουρικό και διακριτικά τοποθετημένο. Είναι από αυτά τα βιβλία που έχουν αναλάβει να διηγηθούν μια κατάσταση, να δώσουν μια περιγραφή και να χτίσουν μια σκηνή απλά και μόνο για να ενημερώσουν για την υφή και την σύσταση της αυτούς που έρχονται πολύ αργότερα, από αυτά τα βιβλία χωρίς ξεκάθαρο στόχο ή σκοπό. Ως τέτοιο, επιτυγχάνει απόλυτα.
Ο Σιμενόν έγραψε αυτό το θαλασσινό βιβλίο κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού που έκανε ο ίδιος, με πλοίο.
Από την άλλη, αναμενόμενο κάποιος που έχει αναγνωριστεί ως ένας εκ των μεγίστων των γαλλικών γραμμάτων για τα πολυάριθμα (και για αρκετούς, αρκούντως ποιοτικά) βιβλία του με θέμα το νουάρ, να μπορεί να γράψει πρόζα με κεντρική θεματική την κοινωνική ψυχολογία. Και, στο 45 υπό σκιάν κάνει ακριβώς αυτό: προσφέρει μια τοιχογραφία ενός ατμόπλοιου και των επιβατών του που στα σπλάχνα του μεσοπολέμου (~1930) κάνουν το ταξίδι Κονγκό-Γαλλία, τουτέστιν Αποικιακή Αφρική-Ιμπεριαλιστική Ευρώπη.
Πάνω στο κατάστρωμα ο αναγνώστης συναντά τον σφαγέα αποικιοκράτη, τον ενθουσιασμένο τυχοδιώκτη που γυρίζει με το κεφάλι σκυμμένο και την τσέπη άδεια, αριστοκράτισσες που διψάνε για φθηνές συγκινήσεις, Ασιάτες που ταξιδεύουν σε άθλιες συνθήκες κατά εκατοντάδες κουβαλώντας μισθούς ετών κερδισμένους στο καυτό μέταλλο των σιδηροδρόμων της Αφρικής, Μαύρους που κοιτούν με αναμενόμενη καχυποψία και εχθρότητα τον λευκό, σοβαρούς και μετρημένους ναυτικούς, ψευδορομαντικούς γιατρούς με ψευδαισθήσεις μεγαλείου. Ο αναγνώστης συναντά πάνω στο ίδιο κατάστρωμα μια Αφρική γονατισμένη και ματωμένη, έχοντας δυστυχώς ακόμα δεκαετίες ζυγού μπροστά της, και μια Ευρώπη γερασμένη που λυγίζει κάτω από το βάρος της γάγγραινας που την τρώει εκ των έσω.
Δεν θα πω ψέματα, περίμενα το νουάρ στοιχείο πολύ πιο έντονο και όχι καθαρά επικουρικό και διακριτικά τοποθετημένο. Είναι από αυτά τα βιβλία που έχουν αναλάβει να διηγηθούν μια κατάσταση, να δώσουν μια περιγραφή και να χτίσουν μια σκηνή απλά και μόνο για να ενημερώσουν για την υφή και την σύσταση της αυτούς που έρχονται πολύ αργότερα, από αυτά τα βιβλία χωρίς ξεκάθαρο στόχο ή σκοπό. Ως τέτοιο, επιτυγχάνει απόλυτα.
Ο Σιμενόν έγραψε αυτό το θαλασσινό βιβλίο κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού που έκανε ο ίδιος, με πλοίο.
March 4, 2021
Ταξικοί και συναισθηματικοί ανταγωνισμοί πάνω σε ένα πλοίο με φόντο την γαλλική αποικιοκρατική συνθήκη, άλλο ένα δείγμα αυτού του σπουδαίου χαρακτηριστικού του Σιμενόν να χτίζει μια ατμόσφαιρα που πιο πολλά υπονονούνται από όσα φαίνονται.
August 16, 2017
2,5*/5
Τίποτα φοβερό το συγκεκριμένο, μια απλή ιστορία που δεν είναι κακή λόγω του ταλέντου του Σίμενον. Διαβάζεται σε μια-δυο ώρες αλλά ξεχνιέται με την ίδια ταχύτητα.
Τίποτα φοβερό το συγκεκριμένο, μια απλή ιστορία που δεν είναι κακή λόγω του ταλέντου του Σίμενον. Διαβάζεται σε μια-δυο ώρες αλλά ξεχνιέται με την ίδια ταχύτητα.
November 21, 2018
Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα του Σιμένον περιέχει 'νουάρ' στοιχεία και ψήγματα, μόνο, αστυνομικού μυθιστορήματος (στο τέλος), αλλά, παρ' όλα αυτά, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια κοινωνική 'τοιχογραφία' των μέσων της δεκαετίας του '30 (1934), αφού στο πλοίο που περιπλέει τις ακτές της Δυτικής Αφρικής με κατεύθυνση την Ευρώπη επιβαίνουν από τυχοδιώκτες και αποικιοκράτες μέχρι κλέφτες και ένα φορτίο Κινέζων κάποιοι από τους οποίους πάσχουν από 'Κίτρινο Πυρετό'.
Το πιο κοινωνικό και εναλλακτικό από τα 'νουάρ' μυθιστόρηματα του Σιμενόν, το οποίο, όμως, δεν δείχνει, συγγραφικά, να έχει ξεκάθαρο στόχο και 'στρωτή' δομή στη πλοκή - ενδεχομένως, να μην ικανοποιήσει κάποιους λάτρεις του Σιμενόν.
Βαθμολογία: 3,7/5 ή 7,4/10.
Το πιο κοινωνικό και εναλλακτικό από τα 'νουάρ' μυθιστόρηματα του Σιμενόν, το οποίο, όμως, δεν δείχνει, συγγραφικά, να έχει ξεκάθαρο στόχο και 'στρωτή' δομή στη πλοκή - ενδεχομένως, να μην ικανοποιήσει κάποιους λάτρεις του Σιμενόν.
Βαθμολογία: 3,7/5 ή 7,4/10.
June 2, 2021
Η μοίρα τα έφερε έτσι ώστε από το tramp steamer του Mutis να πηδήξω στο υπερωκεάνιο Aquitaine που πλέει στα παράλια της δυτικής Αφρικής κουβαλώντας στο καταφαγωμένο σκαρί του την μικρογραφία της γαλλικής και βελγικής αποικιοκρατίας του μεσοπολέμου.
Η καθηλωτική, ώρες - ώρες κινηματογραφική, αφήγηση ίσως να οφείλεται στο ότι το κείμενο γράφτηκε εν πλω, με τον Simenon- φαντάζομαι - να αιχμαλωτίζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στη στιγμή.
Έξυπνα ειρωνικό, υποσκάπτοντας ανά πάσα στιγμή τον καθωσπρεπισμό και την υποκριτική αλαζονεία μιας Δύσης αμετάκλητα γερασμένης, το βιβλίο απαιτεί μια συγκεκριμένη αναγνωστική γωνία προκειμένου να μην ταξινομηθεί (ειδικά προς το τέλος) μαζί με αλλά "ελαφρά" αναγνώσματα του είδους.
Ο ρατσισμός που εκπέμπεται δεν είμαι σίγουρος εάν αποτελεί κι αυτός κομμάτι της σκωπτικής διάθεσής του Simenon ή είναι - αντιθέτως - ειλικρινής εκδήλωση της απέχθειάς του για την "απολίτιστη" Αφρική. Το context και τα βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα συνηγορούν μάλλον στο δεύτερο, και αυτός ήταν αρκετός λόγος για να μου προξενήσει το ταξίδι ναυτία ουκ ολίγες φορές. Σαν ιστορικό τεκμήριο πάντως είναι πιστό, αν μη τι άλλο, μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας ή "δομής της αίσθησης" όπως θα έλεγε και ο Raymond Williams.
Η καθηλωτική, ώρες - ώρες κινηματογραφική, αφήγηση ίσως να οφείλεται στο ότι το κείμενο γράφτηκε εν πλω, με τον Simenon- φαντάζομαι - να αιχμαλωτίζει την περιρρέουσα ατμόσφαιρα στη στιγμή.
Έξυπνα ειρωνικό, υποσκάπτοντας ανά πάσα στιγμή τον καθωσπρεπισμό και την υποκριτική αλαζονεία μιας Δύσης αμετάκλητα γερασμένης, το βιβλίο απαιτεί μια συγκεκριμένη αναγνωστική γωνία προκειμένου να μην ταξινομηθεί (ειδικά προς το τέλος) μαζί με αλλά "ελαφρά" αναγνώσματα του είδους.
Ο ρατσισμός που εκπέμπεται δεν είμαι σίγουρος εάν αποτελεί κι αυτός κομμάτι της σκωπτικής διάθεσής του Simenon ή είναι - αντιθέτως - ειλικρινής εκδήλωση της απέχθειάς του για την "απολίτιστη" Αφρική. Το context και τα βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα συνηγορούν μάλλον στο δεύτερο, και αυτός ήταν αρκετός λόγος για να μου προξενήσει το ταξίδι ναυτία ουκ ολίγες φορές. Σαν ιστορικό τεκμήριο πάντως είναι πιστό, αν μη τι άλλο, μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας ή "δομής της αίσθησης" όπως θα έλεγε και ο Raymond Williams.
November 17, 2016
Δεύτερη επαφή με Simenon. Όχι κάτι ιδιαίτερο το συγκεκριμένο. Σίγουρα όμως θα πάρω και άλλο του ιδίου.
April 4, 2023
Ανήκει στα λεγόμενα εξωτικά σκληρά μυθιστορήματα του συγγραφέα, καθώς τόπος δράσης είναι οι, τότε, βελγικές αποικίες στην Αφρική.
Περιγράφει τη ζωή των επιβατών (κατεξοχήν των Ευρωπαίων αποίκων και όχι των λοιπών φυλών, π.χ. Κινέζοι, Αφρικανοί κτλ) και του προσωπικού ενός πλοίου στη διαδρομή από το Ματάμπι (βελγικό Κονγκό) στο Μπορντώ (Γαλλία) με ενδιάμεσες στάσεις στο Λιμπρβιλ (Γκαμπόν), Ντακάρ (Σενεγάλη), Τενερίφη κτλ. Κοινωνιολογικό και ανθρωπολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το βιβλίο αυτό του Σιμενόν, δεδομένου ότι δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη πλοκή.
Περιγράφει τη ζωή των επιβατών (κατεξοχήν των Ευρωπαίων αποίκων και όχι των λοιπών φυλών, π.χ. Κινέζοι, Αφρικανοί κτλ) και του προσωπικού ενός πλοίου στη διαδρομή από το Ματάμπι (βελγικό Κονγκό) στο Μπορντώ (Γαλλία) με ενδιάμεσες στάσεις στο Λιμπρβιλ (Γκαμπόν), Ντακάρ (Σενεγάλη), Τενερίφη κτλ. Κοινωνιολογικό και ανθρωπολογικό ενδιαφέρον παρουσιάζει το βιβλίο αυτό του Σιμενόν, δεδομένου ότι δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη πλοκή.
October 12, 2025
Lasīts Tapala 1994. gada izdevums. 45°ēnā, Žoržs Simenons, no franču valodas tulkojusi Milda Grīnfelde. Aprakstīta atmosfēra uz pasažieru kuģa ''Akvitānija" reisa laikā no Kongo uz Bordo 30. gadu vidū Nekas daudz te nenotiek. Franču un beļģu kolonisti atgriežas Eiropā. Uz trešā klāja izvietoti ķīnieši, kas patiesībā nav ķīnieši, bet tā tiek saukti ērtības labad. Kā secina kuģa ārsts Donadjē, kuram tas nav pirmais reiss, viss ir jau iepriekš paredzams. Mīlas dēkas, nāves uz trešās klases klāja un viltus Kubas cigāri, ko pasažieri sapirks Tenerifē. Vairāku viens no otra nesaistītu notikumu virkne gandrīz vai noved nāvē kādu inženieri. Lai arī romāns(?) garstāsts nav apjomīgs, šajā izdevumā 110 lappuses, lasīšana nebija ātra. Katrs teikums ir tik izstrādāts un ietilpīgs, ka prasīja lielu koncentrēšanos. Man vērtīgs likās arī kuģa dzīves apraksts.
May 18, 2025
Il fait chaud sur l’Aquitaine qui remonte du Congo vers Bordeaux. Et un voyage qui commence mal, ne finit que rarement bien. Le navire gite et prend l’eau, les annamites en troisième classe meurent sous l’œil vaguement concerné de l’équipage (c’était l’époque coloniale, et ça se sent salement bien à 45° sans mauvais jeu de mots), les premières classes s’échauffent… Il y a des voyages où semble planer une sombre malédiction.
Et les problèmes s’enchaînent en espérant impatiemment que les côtes françaises apparaissent.
Un roman où la sauce peine à prendre et l’ennui des passagers tend à gagner les lecteurs
https://www.noid.ch/45-a-lombre/
Et les problèmes s’enchaînent en espérant impatiemment que les côtes françaises apparaissent.
Un roman où la sauce peine à prendre et l’ennui des passagers tend à gagner les lecteurs
https://www.noid.ch/45-a-lombre/
April 30, 2019
Otra buena novela de Simenon, en la línea de las que he leído y que no son del Inspector Maigret: algo que en cine llamaríamos "drama". Aborda a los seres humanos, sus relaciones y problemas, desde una perspectiva muy interna ("introspectivo", decía hace tiempo).
Novela corta, que ocurre en un viaje de barco en un crucero, entre el inicio y el final del mismo. Valió la pena, aunque no creo volver a leerla. Ahora ando de ánimo para leer alguna de Maigret.
Novela corta, que ocurre en un viaje de barco en un crucero, entre el inicio y el final del mismo. Valió la pena, aunque no creo volver a leerla. Ahora ando de ánimo para leer alguna de Maigret.
March 31, 2018
Ένα αργόσυρτο ταξίδι με πλοίο από την Αφρική στο Μπορντώ με ταυτόχρονο ψυχογράφημα ορισμένων επιβατών της πρώτης θέσης από τον γιατρό του πλοίου.
"Ο Υρέ δεν κατάφερνε να κοιμηθεί, αλλά τί μ' αυτό; Χρειάζονται άνθρωποι κάθε λογής, κάθε λογής πεπρωμένα. Το δικό του πεπρωμένο ήταν να εξοντωθεί, ενώ ο Λασώ ήταν γεννημένος για να εξοντώνει τους άλλους, αυτό ήταν όλο."
"Ο Υρέ δεν κατάφερνε να κοιμηθεί, αλλά τί μ' αυτό; Χρειάζονται άνθρωποι κάθε λογής, κάθε λογής πεπρωμένα. Το δικό του πεπρωμένο ήταν να εξοντωθεί, ενώ ο Λασώ ήταν γεννημένος για να εξοντώνει τους άλλους, αυτό ήταν όλο."
March 6, 2021
very good! Nice atmosphere.
May 24, 2022
Nedaudz melanholisks garstāsts vai īsromāns par kuģi, kas dodas no Āfrikas uz Franciju, un tā pasažieriem
December 14, 2023
Το πλοίο κοιμόταν. Πλησιάζοντας στην Τενερίφη η άπνοια ήταν πλήρης και η θάλασσα, αρυτίδωτη, ανεβοκατέβαινε σε μεγάλα βουβά κύματα που ερχόταν από μια φουσκοθαλασσιά στα ανοιχτά του Ατλαντικού.
Το φινιστρίνι ήταν ανοιχτό και έμπαινε ένα δροσερό αεράκι που το απολάμβανες σαν δροσιστικό ποτό. Φαινόταν ένα κομμάτι ουρανού που ασήμιζε απ΄το φως του φεγγαριού.
Ο λαμπτήρας ήταν σβηστός. Μόνο του λυχναριού η κοκκινωπή φλογίτσα λικνιζόταν, και ο αέρας που ερχόταν απ’ έξω σκόρπιζε σε όλες τις γωνιές της καμπίνας τις βαριές αναθυμιάσεις του οπίου.
Αλλά εκείνο που μετρούσε ήταν άλλο. Ο Ντοναντιέ, ξαπλωμένος ανάσκελα στην κουκέτα, είχε το βλέμμα καρφωμένο στον γαλάζιο δίσκο του φεγγαριού χωρίς όμως να το βλέπει.
Ανέπνεε; Είχε σφυγμό; Ήταν άνευ σημασίας! Ζούσε σε μιαν άλλη ζωή κι όχι τη δική του. Ζούσε δέκα ζωές, εκατό ζωές, ή μάλλον μια πολλαπλή ζωή, εκείνην του πλοίου ολόκληρου.
Το Ακιταίν, ενα γαλλικό ποστάλι της γραμμής, περιπλέει τις ακτές της Δυτικής Αφρικής με προορισμό την Ευρώπη. Οι επιβάτες του, αντικατοπτρίζουν την αποικιοκρατική πραγματικότητα της Γαλλικής/Βελγικής, και όχι μόνο, κοινωνίας του μεσοπολέμου. Αποικιοκράτες, τυχοδιώκτες και αξιωματική στην πρώτη θέση, προλετάριοι εργάτες και φτωχοδιάβολοι στην δεύτερη, Κινέζοι εμιγκρέδες στο αμπάρι· ο Ντοναντιέ, ο αυστηρός, τυπολάτρης γιατρός του πλοίου, σαν άλτερ ίγκο του αναγνώστη, παρακολουθεί αμέτοχος τον μικρόκοσμο αυτό και τις ισορροπίες του, που διαταράσσονται προοδευτικά, μέρα με την μέρα, αποκαλύπτοντας ελαφρά ήθη, εύπλαστες ηθικές και κρυμμένα πάθη καθώς το πλοίο αφήνει πίσω του τους Τροπικούς και πλησιάζει στην Ευρώπη.
Το αποκαλούσε πλοίο από συνήθεια! Ήταν ένα κομμάτι ύλης, που είχε μέσα του ζωή, που έπλεε και κατευθυνόταν μ΄ένα ρυθμικό αγκομαχητό προς τα βράχια.
Σε ένα εξωτικό σκηνικό που θυμίζει Κόνραντ αλλά και λίγο από τη γεωγραφία των στίχων του Καββαδία, στο “45° υπό σκιάν”, ένα από τα πρώτα βιβλία του συγγραφέα που κατατάσσεται στα λεγόμενα “Romans Durs”, τις “σκληρές” εκείνες νουβέλες που ο συγγραφέας ξεκίνησε να γράφει την δεκαετία του 30 επιχειρώντας να αποστασιοποιηθεί από την πιο “pulpy” σειρά με τον επιθεωρητή Μαιγκρέ κορτάρωντας πιο σοβαρά και σκοτεινά θέματα, ο Ζωρζ Σιμενόν περιγράφει την ζωή και τα πάθη των επιβατών του πλοίου Ακιταίν.
Μεταφέροντας τον αναγνώστη στο ίδιο το καράβι, κάνοντας τον να νιώσει την ζέστη και το πνιγηρό κλίμα των τροπικών, και σε πλήρη εναρμόνιση με τα υπόλοιπα Romans Durs και την εστίαση τους στους χαρακτήρες αντί της πλοκής, ο Σιμενόν στήνει ένα άρτιο και ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα που, αν και φανερώνει στα σημεία ότι πρόκειται για ένα από τα πρώτα βιβλία αυτού του είδους που υπογράφει ο συγγραφέας, καταφέρνει με επιτυχία να σκιαγραφήσει το αποικιοκρατικό πορτρέτο της εποχής.
Ένα από τα λιγότερα γνωστά βιβλία του πολυγραφότατου Βέλγου συγγραφέα, που αποκαλύπτει την λογοτεχνική του αρτιότητα πέρα από τα στενά όρια της αστυνομικής σειράς που τον έκανε γνωστό, και σε αντιπαραβολή με τα μεταγενέστερα έργα του αποκαλύπτει την εξέλιξη του.
January 4, 2017
Μέτριο. Έχοντας διαβάσει πάνω από 15 του Σιμενόν, το κατατάσσω στα β' κατηγορίας του. Υπάρχει βέβαια η γνώριμη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, όπως και η ψυχογραφία χαρακτήρων, όμως είναι αδύναμες σε σχέση με άλλα του. Εξέλιξη και σασπένς , επιπσης μέτρια
September 15, 2019
Simenon critique du colonialisme encore une fois. Plein de coloniaux enfermés dans un bateau, différents types et classes sociales, toute une étude psychologique de la francité et la condition humaine.
September 18, 2013
Tight and thrilling little story about the passengers on a ship sailing back from Africa to France. In French.
March 18, 2018
Έχω διαβάσει πια κάμποσα από τα λεγόμενα «σκληρά» μυθιστορήματα του G. Simenon. Όλα έχουν τον ίδιο χαρακτήρα: η πλοκή έρχεται δεύτερη, συμπληρωματική θα έλεγα, των χαρακτήρων. Εκεί πέφτει όλο το βάρος.
Στο συγκεκριμένο, οι ήρωες είναι εν πλω, σε ένα ποστάλι που μεταφέρει ανθρώπους κ φορτίο από τις αφρικανικές γαλλικές αποικίες πίσω στη Γαλλία.
Σχεδόν νιώθει ο αναγνώστης την αποπνικτική ζέστη των τροπικών, το κούνημα του πλοίου στα νερά του ωκεανού.
Οι χαρακτήρες άρτια σκιαγραφημένοι κ συνέπεια αυτού αναγνωρίσιμοι. Αλλά η ιστορία είναι ρηχή. Ατμόσφαιρα ναι, αλλά από πλοκή μέτρια πράγματα.
Σαν να βλέπεις μια ταινία έχοντας χάσει την αρχή αλλά κ το τέλος, αλλά να μη σε νοιάζει διότι δεν έχεις κανένα ενδιαφέρον πως άρχισε κ πως θα τελειώσει.
Συνοπτικά, δε σου μένει τίποτα από αυτό το μεγάλο διήγημα, παρά μόνο μια αίσθηση της γενικής κατάστασης που βιώνουν κάποιοι άνθρωποι που ταξιδεύουν με ένα πλοίο.
Στο συγκεκριμένο, οι ήρωες είναι εν πλω, σε ένα ποστάλι που μεταφέρει ανθρώπους κ φορτίο από τις αφρικανικές γαλλικές αποικίες πίσω στη Γαλλία.
Σχεδόν νιώθει ο αναγνώστης την αποπνικτική ζέστη των τροπικών, το κούνημα του πλοίου στα νερά του ωκεανού.
Οι χαρακτήρες άρτια σκιαγραφημένοι κ συνέπεια αυτού αναγνωρίσιμοι. Αλλά η ιστορία είναι ρηχή. Ατμόσφαιρα ναι, αλλά από πλοκή μέτρια πράγματα.
Σαν να βλέπεις μια ταινία έχοντας χάσει την αρχή αλλά κ το τέλος, αλλά να μη σε νοιάζει διότι δεν έχεις κανένα ενδιαφέρον πως άρχισε κ πως θα τελειώσει.
Συνοπτικά, δε σου μένει τίποτα από αυτό το μεγάλο διήγημα, παρά μόνο μια αίσθηση της γενικής κατάστασης που βιώνουν κάποιοι άνθρωποι που ταξιδεύουν με ένα πλοίο.
Displaying 1 - 20 of 20 reviews