อ่านเพราะเชื่อตามรีวิว แต่ก็ไม่ใช่แนวเราเลย...อ่านแล้วมีคำถามและข้อโต้เถียงในใจตลอดเวลาตลอดเล่ม แต่อ่านให้มันจบไป...
เคยอ่าน "เอื้อมอโณทัย" ของผู้แต่ง ถึงกลับต้องมาพลิกดูวันเวลาที่ปล่อยผลงานของสองเล่มนี้ออกมาเทียบกัน จะยอมรับได้ถ้าเล่มนี้เขียนมาก่อนเล่มนั้นหลายๆ ปี ... แต่กลับออกมาช่วงปีเดียวกัน เลยยิ่งผิดหวังเลย...
เหตุผลปมของเรื่องอ่อนด้อยไร้ค่า 7 ปีที่หลีกหนี มันเกินไปหน่อย พอบทจะวนให้ทุกคนกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้งก็ดูแต่ละคนไม่ได้มีพัฒนาการอะไรทางความคิดและวัยวุฒิใดๆ...ความรักของพระเอกนางเอก คือ จู่ๆ ก็มา ไม่มีเหตุผลใดๆ คือ วางพระเอกให้ดูลึกและเงียบๆ ตอนต้น บทมามาปรับลุ๊คก็ปรับแบบเหมือนคนละคน พระเอกเป็นถึงซุปเปอร์สตาร์ แต่กลับสามารถไปโน่นไปนี่ โดยไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ บรรดาแม่ยกเลยเหรอ... นี่ไม่นับเรื่องปมอีตที่พยายามผูกโยงขึ้นมา บรรดาตัวร้ายที่ช่างง่อยเปลี้ยไม่สมเป็นมาเฟียยาเสพติดใดๆ ตำรวจไทยไร้ความสามารสู้นักสืบของพระนางไม่ได้เลย เช่นนั้นเหรอ...
ธีมของเรื่องที่พยายามยัดเข้ามาให้รู้จักรับฟัง เปิดใจ เปิดหู เปิดตา ในหลายๆ มุม อย่าตัดสินเพียงด้านเดียว เข้าใจมาก...แต่พอมันยัดมาซ้ำๆ เรื่อยๆ มันกลับทำให้เรื่องนี้น่าเบื่อ ไม่มีเสน่ห์ของเนื้อหาที่ดึงอารมณ์คนอ่านเลย.... ดีที่หยิบ "เอื้อมอโณทัย" มาอ่านก่อน ไม่งั้นเราจะข้ามผลงานผู้เขียนไปตลอดเลย...ถ้าเทียบกับเล่มนั้น แล้วบอกตรงๆ ห่างกันเยอะมาก...เกาะแนว "เอื้อมอโณทัย" ไว้ดีกว่า พล็อตสนุก มีมิติ กว่ากันเยอะเลยค่ะ