บ่วงบรรจถรณ์

by กีรตี ชนา

กระแสกาล...ซ้อนสานด้วยจิตแห่งรัก

เพราะเตียงโบราณซึ่งพ่อผู้ล่วงลับของ “แพรนวล”
เก็บไว้รอผู้เป็นเจ้าของนานนับครึ่งศตวรรษ
สิ่งแปลกประหลาดได้เกิดขึ้นกับความฝันและจิตใจของหล่อน
เริ่มจากยามหลับถึงยามตื่น

แพรนวลได้พบบุคคลและเหตุการณ์ที่หล่อนไม่เคยนึกคิดว่าจะเป็นไปได้
หญิงสาวได้พบความรักด้วยจิตผูกพันลึกซึ้งกับ “หลาวเปิง”
หนุ่มชาวไทยเขินผู้มีหัวใจมั่นคงด้วยศรัทธาต่อเสรีภาพแห่งเชื้อสายชาติภูมิ ...ประวัติศาสตร์ที่เกิดขึ้นและมีพยานหลักฐานบันทึกไว้แล้ว
ซ้อนสานกับปัจจุบันอย่างน่าพรั่นพรึงพิศวง
ยากที่จะบอกใคร แม้กระทั่ง “เขตต์”
สามีหนุ่มรูปงามผู้ทำให้หล่อนผิดหวังกับชีวิตคู่
กาลเวลาที่แตกต่างกันกว่าห้าสิบปี มาผสานกันได้อย่างไร...
ในจิตของแพรนวล...หรือเป็นความจริง
...และอานุภาพของความรักจะเชื่อมกระแสแห่งกาลเวลาได้หรือไม่...

Genres: Drama, Time Travel, Romance

807 pages, Paperback

First published July 1, 2000

Reviews

[Phuwong]

ขอยกให้ “บ่วงบรรจถรณ์” เป็นนิยายที่รักมากที่สุดเรื่องหนึ่งทันทีที่อ่านจบ ความน่าติดตามของเนื้อเรื่องอยู่ที่การค่อยๆ คลี่คลายปมการเดินทางข้ามกาลเวลาของแพรนวล สิ่งนี้เองที่ทำให้ความยาวเกือบหนึ่งพันหน้าไม่เป็นอุปสรรคในการอ่านเลยแม้แต่น้อย สำนวนของคุณครูนักประพันธ์อย่างกีรตี ชนา สละสลวยและอ่านง่าย เรื่องนี้โดดเด่นที่การบรรยายอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครโดยเฉพาะช่วงบทสุดท้ายที่เขตต์สามีของแพรนวลได้รู้ความจริงว่าหล่อนไม่ได้โกหกเขาเรื่องย้อนเวลาไปพบกับชายในฝัน คนเขียนได้พลิกภาพเขตต์จากพระร้ายเป็นพระเอกอีกคนของเรื่องที่คนอ่านต้องเอาใจช่วยและเทคะแนนสงสารให้ทันที สิ่งที่ได้จากการอ่านนวนิยายเรื่องนี้นอกเหนือไปจากความสนุกแล้วคือความประทับใจในความรักของคนคู่หนึ่งที่มีอานุภาพมากจนเชื่อมกาลเวลาได้ เป็นความประทับใจที่ทำให้รู้สึกว่านวนิยายเรื่องนี้มีความสมจริงทั้งตัวละคร ประวัติศาสตร์การเมืองของพม่าและเชียงตุงที่ย้อนไปเพียงห้าสิบกว่าปีเท่านั้น อยากแนะนำหลายๆ คนได้อ่าน มองข้ามความหนาของหนังสือไปแล้วจะค้นพบนวนิยายไทยที่ดีอีกเรื่องหนึ่ง

[APAPANNEE S.]

เป็นนิยายที่ไปร้านหนังสือทีไรก็จับๆ วางๆ ไม่กล้าตัดสินใจซื้อมาอ่านสักที ทั้งๆ ที่สมัยเป็นละคร(มาช่าชาคริต)ชอบมากๆ กลายเป็นเด็กประถมที่อินละครและหลงรักดอกลั่นทมไปเลย …ด้วยความที่ดูละครมาก่อนนี่แหละ ทำให้ค่อนข้างตะขิดตะขวงใจที่นางเอกเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ก่อนจะได้ย้อนอดีตกลับไปรักกับพระเอก แต่พอได้อ่านแล้ว ฮื่อออ ศีลธรรมยังมีอยู่เต็มเปี่ยมเลยค่ะ

สิ่งที่ประทับใจในเรื่องนี้ที่สุด(นอกจากซาบซึ้งใจในความรักของพระนางแล้ว)ก็คือ เรื่องราวของเมืองเชียงตุง อินหนักมากจนต้องค้นอินเทอร์เน็ตหาข่าวอ่านว่าปัจจุบันนี้ เชียงตุงเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม ตั้งแต่สงครามโลกสมัยที่แพรนวลกลับไปพบจายหลาวเปิง จนกระทั่งวันนี้ แปดสิบกว่าปี ชาวรัฐฉานทั้งหมด ก็ยังคงต้องต่อสู้ด้วยหัวใจแห่งความรักในเผ่าพันธุ์ของตน ไม่รู้ว่าจะถึงวันสิ้นสุดเมื่อใด (ร้องไห้)

ได้ความรู้จากเรื่องนี้เยอะมาก แต่เป็นความรู้ที่ไม่ได้ยัดเยียดหรือใส่ลงมาล้นๆ ให้คนอ่านอึดอัดรำคาญใจ แต่เป็นการร่วมรับรู้และได้ลุ้นไปกับตัวละคร เหมือนได้ความรู้มาแบบไม่รู้ตัวนะคะ

พูดถึงแต่เรื่องเชียงตุง จริงๆ แล้วยังมีอีกหลายอย่างที่ประทับใจในนิยายเรื่องนี้นะคะ คือเราอินหลายอย่างมาก งงตัวเองเหมือนกัน ทั้งเขตต์คนรักเก่านางเอก คุณแม่ เด็กชายแหลมทอง พี่ภาค ฯลฯ ทุกคาแรคเตอร์มีมุมมองมีความนึกคิดที่ทำให้เข้าถึง เข้าใจในความรู้สึกและการกระทำพวกเขา ท่านผู้เขียนสุดยอดมากๆๆๆ

อีกประเด็นที่อยากพูดคือ ที่คนรอบข้างนางเอกเขาตัดสินกันว่านางเอกเป็นบ้า เป็นโรคประสาท เราลองมองในมุมของคนเหล่านั้นเราก็เข้าใจได้นะ เข้าใจจนถึงขั้นแอบคิดว่า ถ้าจะเขียนให้นางเอกเป็นบ้าไปจริงๆ แบบพลิกล็อกว่านางจิตหลอนไปเอง นึกภาพจินตนาการเอาเองทั้งหมด ก็ทำได้เหมือนกัน แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจะไม่ใช่นิยายรักละ ออกจะหลอนๆ ไปหน่อย ฮ่าๆๆๆ

ชอบตอนจบด้วยค่ะ เข้าใจได้ว่าทำไมถึงใช้วิธีเขียนแบบนั้น ส่วนตัวเป็นนักอ่านสายสุขนิยม แต่เรื่องนี้… ก็สุขนั่นแหละ ไม่งั้นเราคงไม่ชอบ เป็นสุขของความรักที่มากมายที่ทั้งสองคนมีให้แก่กัน จริงๆ ความรักพวกเขามันล้นทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันนั่นแหละ ฮ่าๆๆ แต่เพราะโลเคชั่นเป็นรัฐฉาน เป็นเชียงตุงค่ะ เพราะงั้น มันก็ควรเป็นไปในแบบนั้นแหละ

ขอบคุณท่านอาจารย์ผู้เขียนนะคะกับนิยายที่มีคุณค่าเรื่องนี้ :)

[Sunny Pimkarnda]

หลังจากได้อ่านทวิภพก็เลยต้องหานิยายย้อนยุคอิงประวัติศาสตร์อ่านอีกจนได้พบหนังสือบ่วงบรรจถรณ์ซึ่งไม่ได้เหมือนทวิภพ แต่ก็กลับไปในอดีตเหมือนกัน
หากแต่ว่าสนุกมากจนวางไม่ลงอ่านแล้วอ่านอีกอ่านซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้งจนต้องเอากระดาษขั้นไว้เพราะชอบคำพูดของตัวละครอยู่มาก
หนังสือเล่มนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องราวความรักแต่อิง ประวัติศาสตร์ของเชียงตุงแบบสนุกมากจนทำให้ต้องไปหาข้อมูลเกี่ยวกับเชียงตุง พม่าเชียงราย หลังอ่านจบ
อยากแนะนำให้อ่านเล่มนี้เพราะเป็นนิยายที่วางไม่ลงเลยจริงๆ และยังแอบหวังว่าผู้เขียนจะผลิตเล่มสองเล่มสามเล่มสี่เพราะอารมณ์ยังค้างอยู่มากแต่แอบเสียใจตรงที่สองปีถัดมาหลังจากนางเอกได้กลับไป พระเอกและนางเอกได้เสียชีวิตลง ยังคงทำใจรับไม่ได้อยู่

[Natcha View]

บ่วงบรรณจถรณ์เป็นนิยายรักข้ามภพชาติที่เขียนดีที่สุดเรื่องหนึ่ง เป็นหนังสือที่อ่านแล้วว่างไม่ลงเนื่องจากกลวิธีการผูกเรื่องซับซ้อนเกี่ยวเนื่องสัมพันธ์กันอย่างคาดไม่ถึงแต่ผู้เขียนคลี่คลายปมได้รวดเร็วไม่ปล่อยให้ผู้อ่านรอนาน ตอนจบนั้นยากจะคาดเดาแต่แฝงไปด้วยความรักอันบริสุทธิ์ลึกซึ้งของทุกตัวละครที่มีต่อกันรวมถึงความรักในอุดมการณ์ของพระเอกชาวเชียงตุง บ่วงบรรณจถรณ์จึงเป็นนิยายรักที่โดดเด่นเพราะมิได้นำเสนอความรักของหนุ่มสาวแต่เพียงด้านเดียว แต่ยังแฝงด้วยความรักชาติพันธุ์และความรักในอิสรภาพที่แขวนทุกชีวิตที่เกี่ยวข้องไว้บนความเสี่ยงของยุคที่การเมืองเปราะบางถึงขีดสุด ความรักในบ่วงบรรจถรณ์จึงต้องแลกมาด้วยการเสียสละ ทั้งยังเผชิญข้อจำกัดมากมายอันเป็นบทพิสูจน์ความรักของหลาวเปิงแห่งเชียงตุงกับแพรนวลจากยุคปัจจุบัน

ความท้าทายที่หลาวเปิงต้องเผชิญนั้นชัดเจนในฐานะชนชั้นปกครองของเชียงตุง แต่สำหรับแพรนวลนั้นคือการตัดสินใจละทิ้งความสะดวกสบายในยุคปัจจุบันไปสู่ฐานะอันสั่นคลอนของรัฐน้อยที่กำลังถูกบีบคั้นจากการเมืองภายนอกและการเสี่ยงชีวิตร่วมอุดมกาณ์กู้ชาติกับชายผู้เป็นคนรัก ความรักอันบริสุทธิ์และมีต้นกำเนิดอันมหัศจรรย์ของทั้งคู่อาจมิใช่แก่นของนิยายเรื่องนี้เท่ากับสิ่งที่แพรนวลกับหลาวเปิงต้องแลกเพื่อให้ทั้งคู่ได้ครองรักกัน

ตัวละครในเรื่องนี้ยังมีลักษณะนิสัยที่เหมือนจริงอย่างน่ามหัศจรรย์ ผู้แต่งได้ปรุงให้ทุกตัวละครมีเหตุผลแห่งการกระทำของตนซึ่งเกี่ยวเนื่องกับฐานะของคนผู้นั้นในสังคม ผู้อ่านจะเห็นถึงขัตติยมานะของตัวละครที่เป็นเจ้าฟ้า การข่มใจและการกระทำที่ขัดต่อความอิจฉาริษยา ความต้องการหรือ ความโกรธที่คุกกรุ่นในจิตใจเนื่องด้วยความมุ่งมั่นในการรักษาเกียรติของเลือดขัตติยา ตัวละครของหลาวเปิงยังเป็นตัวแทนของพระเอกที่มิได้แสดงความเป็นชายด้วยการใช้กำลังปกป้องหญิงที่ตัวเองรัก แต่เป็นการใช้ปัญญาเพื่อปกป้องทุกคนอย่างสุดความสามารถ เสน่ห์ของหลาวเปิงจึงไม่ได้อยู่ที่ "รูปงาม รบเก่ง"ตามขนบชายที่เป็นที่พึงปรารถนาในอดีต แต่เป็นผู้ชายกล้าแสดงทั้งความเข้มแข็งและความเปราะบางของเขา การแสดงออกที่ซื่อตรงในทุกๆทางของหลาวเปิงทำให้เขาเป็นพระเอกที่น่าประทับใจที่สุดคนหนึ่ง

ลักษณะนิสัยของหลาวเปิงนี้ต้องกันกับแพรนวลซึ่งเป็นคนรู้จักวางตัวมิให้ขัดแย้งกับใคร แต่เป็นคนมุ่งมั่นทุ่มเทและตัดสินใจเด็ดขาดที่สุดคนหนึ่ง ตัวละครหญิงอื่นๆในบ่วงบรรณจถรณ์นี้ล้วนมีลักษณะร่วมดังกล่าวทั้งสิ้นคือล้วนมีความเชื่อมั่นในการตัดสินใจและการกระทำของตนแม้ว่าความเป็นหญิงทำให้ตนต้องเผชิญกรอบข้อจำกัดของสังคมก็ตาม การปะทะกันของความมุ่งมั่นอันแรงกล้าของทุกตัวละครจึงเป็นตัวสร้างความสนุกซับซ้อนแก่เรื่องนี้

บ่วงบรรณจถรณ์จึงเป็นบทประพันธ์น้ำเอกเรื่องหนึ่ง เป็นนิยายรักที่มิได้มีแต่ความรักเป็นแก่นและรส ควรค่าแก่การเสพเพื่อให้เข้าใจความรัก ความฝัน และความหวังของมนุษย์ดียิ่งขึ้น ความเป็นเหตุเป็นผลของทุกสิ่งในบทละครนี้ทำให้เราตระหนักรู้ว่าแม้ในสถานการณ์ที่บีบคั้นที่สุดเรายังมีทางเลือกเสมอ ทางเลือกดังกล่าวจะนำไปสู่ความสุขหรือหายนะอยู่ที่ผู้เลือกนั้นเอง และมีคนจำนวนไม่น้อยกล้าย่างกรายสู่เส้นทางแห่งหายนะเพื่อแลกมาด้วยความสุขอันเป็นนิรันดร์ซึ่งคุณค่าความสุขนั้นความสั้นยาวของระยะเวลาก็มิอาจวัดได้

[Muchi Muchima]

ดี
ดีงามมาก
ดีที่สุด
ดีไปซะทุกอย่าง ๆ (เริ่มเรื่อง ผูกเรื่อง ปมเรื่อง เผยปมของเรื่อง แม้กระทั่งตอนจบของเรื่องงงง)

โอ๊ยย นี่แหละเป็นนิยายที่ต้องการ (ยิ่งตอนนี้ชอบอ่านประวัติศาสตร์ด้วยนะ)

[Kamons]

เป็นนิยายที่เล่มหนามาก แต่มีความสนุกทุกหน้าเลย ชวนให้ติดตามมากๆ ในทุกหน้า ไม่รู้จะลุ้นในเรื่องอะไรก่อนดี ไม่ว่าจะเป็นความรักต่างช่วงเวลาของหลาวเปิงและแพรนวล การแต่งงานของเจ้านางตองริ้วและซานแปง ชีวิตในปัจจุบันของแพรนวลและเขตต์ หรือจะเป็นเรื่องการเมืองของเชียงตุง
เราว่าทุกอย่างมันปนกันกลมกล่อมอย่างพอดี

ส่วนตัวพระเอกอย่างหลาวเปิงคือสุดยอดพระเอก สุภาพบุรุษอะไรจะขนาดนี้ แค่อ่านตัวหนังสือก็รู้สึกถึงออร่าความหล่อ
แพรนวลก็เป็นนางเอกที่เรารู้สึกว่า... เอิ่มก็(คง)ดี แหละนะ

ส่วนตัวละครที่เราสนใจที่สุดคือ เขตต์ เพราะเป็นตัวละครที่ถูกเปิดตัวมาอย่างผู้ร้ายเลย จากคำบอกเล่าของแพรนวลว่าเจ้าชู้ หรือพฤติกรรมขับรถชนกำแพงเพราะโมโหเพื่อประชดนางเอก โทรศัพท์มาที่เชียงรายแบบเจ้าอารมณ์สุดๆ แต่พอมาจริงๆ กลับแต่ไม่ร้ายอ่ะ และจริงๆ ก็ดูเป็นคนดี (แต่เจ้าชู้แหละ ไม่กลับไปหาก็ดีแล้ว) ดูเป็นตัวละครที่มีความคิด มีเหตุผลเฉยเลย เลยเกลียดไม่ลง ก็อดสงสารไม่ได้ละนะ

ส่วนตัวละครที่เราเห็นใจที่สุดคือแม่แพรนวล ส่งลูกสาวไปเรียนอเมริกาลูกก็แอบไปแต่งงาน พอย้อนอดีตไปเชียงตุงเจอหนุ่มเชียงตุงชอบเขา อยากไปอยู่กับเขาก็ไปเลยไม่สนใจอะไรเลย ชั้นเป็นแม่ก็คือกลุ้มแล้ว

[orangejasmine]

รวมๆ แล้วเป็นนิยายที่อ่านเพลินดีค่ะ มีภาษาที่สวยงาม อ่านลื่นไหลมากๆ มีความอิหยังวะเล็กคอยขัดมู้ดเล็กน้อย พยายามถอดฟิลเตอร์ปี2022 ออกแล้วแต่ก็ยังมีนิดนึง

พล็อตเรื่องหลักๆ คือdestiny ของพระเอกนางเอกที่แม้แต่เวลาก็ไม่ใช่อุปสรรค แทรกด้วยเรื่องราวของเมืองเชียงตุงในสมัยก่อน เป็นการผสมผสานตัวบุคคลจริงๆ กับตัวละครที่เพิ่มเข้ามาอย่างลงตัวเลย ระหว่างทางมีการวางปมชวนสงสัยให้เราไปร่วมหาคำตอบกับแพรนวลด้วย เพราะทุกอย่างล้วน เขาเล่าว่าทั้งนั้นเลย ใครชอบอ่านนิยายแฟนตาซีพีเรียดแทรกด้วยสารคดีเมืองเชียงตุง น่าจะเอนจอยค่ะ

แต่ก็มีบางประเด็นที่เราไม่ค่อยซื้อเท่าไหร่ ประเด็นแรกคือเรื่องในบ้านนางเอกกับสามีเก่า คือปัญหาระหว่างเขามันเรื่องใหญ่มาก และไม่ใช่ครั้งแรก แต่คนรอบข้างนางเอกก็พยายามเชียร์ให้นางเอกกับสามีเก่ากลับไปคืนดีกันอยู่นั่น ยิ่งแม่นางเอกคือเรางงมาก ตัวเองก็เคยผ่านประสบการณ์สามีเจ้าชู้มาแท้ๆ เคยผ่านความเจ็บปวดจนขนาดตัวเองยังต้องหนีกลับ กทม แต่ก็ยังเชียร์ให้ลูกให้โอกาสผู้ชายที่นอกกายนอกใจ แถมเขตต์ยังเป็นผู้ชายที่ทัศนคติแย่มากเรื่องชีวิตคู่ อ่านแล้วกำหมัดเลย

ส่วนตัวนางเอกเองก็รู้สึกว่าเขาไม่หนักแน่นเรื่องเขตต์เลย คือนางเอกไม่ได้รักสามีเก่าแล้วนะ แต่ยังไม่ได้หย่า เพราเขตต์ไม่ยอมหย่าและมาตามง้ออยู่ นางสงสาร ไม่อยากทำให้เขตต์เสียใจตอนที่ต้องเลิกกัน คนอ่านอย่างเราเลย หืม... คะ? ตัวเขตต์เองก็น่ารำคาญพอกัน คือตื้อเก่ง ที่ตอนนอกใจนอกกายคิดแต่อยากได้สีสันในชีวิตเซ็กซ์ พอตอนหลังมาคิดได้เพราะกำลังจะเสียนางเอกไปก็คือไม่ทันละจ้า คนอ่านอย่างเราไม่อินแล้วหนึ่ง

อีกพอยต์ที่เราไม่ค่อยเคลียร์คือ ทำไมหลาวเปิงถึงขายเตียงให้นายต่วนเอากลับเชียงราย ไปมีสัญชาตญานเอาตอนไหนที่ว่านางเอกเกี่ยวข้องกับนายต่วน หรือแค่เดาเอาเอง

กับอีกพอยต์คือ ช่วงตอนจบกับความรู้สึกในใจนางเอกเราว่ามันค่อนข้างสวนทางกัน คือนางเอกยังยึกยักไม่ยอมย้ายกลับไปอยู่กับหลาวเปิงเพราะห่วงแม่ แต่ตอนท้ายก็แทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กันของแม่กับนางเอกเลย แบบ จากกันไปงงๆ และนางเอกดูไม่ได้ห่วงแม่มากเท่ากับที่พูดกับหลาวเปิงขนาดนั้น แค่คิดว่าคุยกันให้เข้าใจแล้วจากกัยไปด้วยดีก็น่าจะทำได้รึเปล่า อันนี้ตอนท้ายเหมือนนางเอกหมกมุ่นเลยค่ะ ชอบตรงเอาประเด็นอาการป่วยทางจิตเข้ามานำเสนอคู่กันอยู่นะ แบบ คนนอกมองมาก็น่าจะคิดแบบนี้ได้จริงๆ แหละ อาการนางเอกหนักมากจริงๆ เอาจริงๆ เราอึดอัดกับความคิด ความรู้สึกนางเอกอยู่นะ

ความรักพระนางในเรื่องก็เรียกว่าสวยงามค่ะ ของพระเอกก็คนในฝัน ของนางเอกก็แนวพรหมลิขิต และพอมันเป็นพรหมลิขิตรักแรกพบแบบนี้ ทุกอย่างมันเลยเกิดขึ้นเร็วมาก รักกันเร็วมาก แบบเนื้อหาหกร้อยหน้าคือใช้เวลาดำเนินเรื่องแค่10วัน และพระเอกนางเอกจะแต่งงานกันแล้ว

ส่วนตอนจบก็แฮปปี้ในแบบที่ควรจะเป็น แค่คิดว่ามันไม่น่าต้อง tragic ขนาดนี้รึเปล่านะ

[Linii]

เรื่องการย้อนเวลากลับอดีตทำได้ดีมาก น่าสนใจ ตีมของเรื่อง วิธีการย้อนน่าสนใจ การสลับยุคปัจจุบันกับการย้อนอดีตก็แปลกใหม่ดี ทุกอย่างดีหมดยกเว้นตัวละคร
แพร - ไม่ชอบเขตต์แล้วทำไมไม่พูดตรงๆ ไม่เลิกต่อกันไป พอแม่บอกให้ดูๆกันไปก่อน ก็ยอม ไม่กล้าตัดสินใจหรอ รำคาญคนแบบนี้
เขตต์ - เลว นอกกายนอกใจ ทัศนคติต่อการมีเมียน้อยทุเรศมาก ตื้ออยู่ได้ คิดว่าผู้หญิงจะยอมทุกอย่างเมื่อตัวเองมาง้อหรอ
คนอื่นๆ- ไม่รู้สิ ทำไมทุกคนถึงพยายามให้คืนดีกัน ไม่เคยคิดในแง่ของคนที่โดนนอกใจเลยหรอ
หลาวเปิง - รักกันเร็วไปนะ ไม่เชื่อ

แต่สิ่งที่ชอบมากๆของเรื่องนี้คือความแปลกใหม่ในการสลับย้อนกลับอดีต และข้อมูลทางประวัติศาสตร์ที่ใส่เข้ามา แม้จะไม่ใช่ของไทยๆ แต่ก็เข้าใจไม่ยาก สนุกดีค่ะ

[Napatson Srikarasin]

เล่มนี้วางไม่ลงเลย คืออ่านไปไม่กี่ชั่วโมง ไม่กี่วัน เหมือนเรื่องใกล้จบแล้ว ถึงกับต้องสั่งให้ตัวเองหยุดว่าเพราะยังไม่อยากให้จบ ตอนนี้บางเวลาก็หยิบมาอ่านซ้ำค่ะ ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ