What do you think?
Rate this book
Η Άβυσσος πίσω απ'την πόρτα
"Σε κάποιο προάστιο της Αθήνας ένας μοναχικός νεαρός φωτογράφος δέχεται επίθεση από αγνώστους μια νύχτα στο σπίτι της αδελφής του. Μετά από αυτό το γεγονός η καθημερινότητά του αλλάζει ριζικά, καθώς ανακαλύπτει πως οι δύο εισβολείς έψαχναν κάποιον άλλο κι όχι τον ίδιο. Ένα μοιραίο λάθος, μια παρεξήγηση, είναι η αιτία για τη βίαιη ανατροπή ολόκληρης της ζωής του.
Αμέσως μυστικές δυνάμεις κινητοποιούνται, και περίεργοι άνθρωποι αρχίζουν να τον παρακολουθούν. Βαφτισμένος στο αίμα και σημαδεμένος από το ξέσπασμα της βίας στη μέχρι τότε αδιάφορη καθημερινότητά του, ακολουθεί το νήμα που θα τον οδηγήσει σ’ έναν σκοτεινό, αδιανόητο κόσμο που δε θα μπορούσε να τον φανταστεί ούτε στα πιο εφιαλτικά του όνειρα: Στα άδυτα μιας υπόγειας ιατρικής οργάνωσης που συγκρούεται με το παρακράτος και το επιστημονικό και πολιτικό κατεστημένο, και στην κλινική του αρχηγού της, ενός γιατρού που κρύβει ένα ανατριχιαστικό μυστικό. Ένα χειρουργικό πείραμα παίρνει σάρκα και οστά μεταλλάσσοντας την ίδια την ανθρώπινη συνθήκη, με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Υπόγειες συγκρούσεις, επιδείξεις χειρουργικών επεμβάσεων που θυμίζουν θεατρικές παραστάσεις, αλλόκοτοι χαρακτήρες, κι ένα απομονωμένο σπίτι με τον περίεργο ένοικό του, οδηγούν την αγωνιώδη ιστορία στην κορύφωσή της: Εκεί που το ανθρώπινο σώμα και το μυαλό μετατρέπονται σε πεδίο μάχης, με φόντο έναν κόσμο βυθισμένο στη σήψη των ΜΜΕ και ισοπεδωμένο από την Παγκόσμια Οικονομική Δικτατορία".
Αμέσως μυστικές δυνάμεις κινητοποιούνται, και περίεργοι άνθρωποι αρχίζουν να τον παρακολουθούν. Βαφτισμένος στο αίμα και σημαδεμένος από το ξέσπασμα της βίας στη μέχρι τότε αδιάφορη καθημερινότητά του, ακολουθεί το νήμα που θα τον οδηγήσει σ’ έναν σκοτεινό, αδιανόητο κόσμο που δε θα μπορούσε να τον φανταστεί ούτε στα πιο εφιαλτικά του όνειρα: Στα άδυτα μιας υπόγειας ιατρικής οργάνωσης που συγκρούεται με το παρακράτος και το επιστημονικό και πολιτικό κατεστημένο, και στην κλινική του αρχηγού της, ενός γιατρού που κρύβει ένα ανατριχιαστικό μυστικό. Ένα χειρουργικό πείραμα παίρνει σάρκα και οστά μεταλλάσσοντας την ίδια την ανθρώπινη συνθήκη, με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Υπόγειες συγκρούσεις, επιδείξεις χειρουργικών επεμβάσεων που θυμίζουν θεατρικές παραστάσεις, αλλόκοτοι χαρακτήρες, κι ένα απομονωμένο σπίτι με τον περίεργο ένοικό του, οδηγούν την αγωνιώδη ιστορία στην κορύφωσή της: Εκεί που το ανθρώπινο σώμα και το μυαλό μετατρέπονται σε πεδίο μάχης, με φόντο έναν κόσμο βυθισμένο στη σήψη των ΜΜΕ και ισοπεδωμένο από την Παγκόσμια Οικονομική Δικτατορία".
164 pages, Paperback
First published July 27, 2015
34 people want to read
About the author
Περικλής Μποζινάκης
12 books12 followersΟ Περικλής Μποζινάκης γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα με τη γυναίκα του και το μικρό τους γιο. Ασχολήθηκε από νωρίς με τις εκδόσεις, τις γραφικές τέχνες και τη ζωγραφική. Έκανε τον πωλητή βιβλίων και εργάζεται ακόμη σε ατελιέ γραφικών τεχνών. Για ένα μεγάλο διάστημα εργάστηκε ως μουσικός.
Παρ' όλα αυτά, το γράψιμο ήταν πάντα η κύρια ασχολία του, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πρώιμου υλικού του εγκαταλείφθηκε ή και καταστράφηκε από τον ίδιο.
Τα τελευταία χρόνια αποφάσισε να ασχοληθεί πρωτίστως με τη λογοτεχνία, αναπτύσσοντας μια ιδιόρρυθμη, ανησυχητική φιλοσοφία που μυθοπλαστικά κινείται στο χώρο του φανταστικού, και ανιχνεύει σκοτεινές περιοχές της ανθρώπινης ύπαρξης - προς το παρόν με τη μορφή διηγημάτων.
Έχει εκδώσει τις συλλογές διηγημάτων "Σκοτεινά ανέκδοτα και ιστορίες εφιαλτών" (2002) και "Στο λυκόφως, εκείνα" (2003) από τις εκδόσεις "Futura". Το 2007 εκδόθηκε η τρίτη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο "Ζώνη ερήμωσης" από τις εκδόσεις Νεφέλη. Το 2008 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα "Απόκρημνος χρόνος".
Παρ' όλα αυτά, το γράψιμο ήταν πάντα η κύρια ασχολία του, αλλά το μεγαλύτερο μέρος του πρώιμου υλικού του εγκαταλείφθηκε ή και καταστράφηκε από τον ίδιο.
Τα τελευταία χρόνια αποφάσισε να ασχοληθεί πρωτίστως με τη λογοτεχνία, αναπτύσσοντας μια ιδιόρρυθμη, ανησυχητική φιλοσοφία που μυθοπλαστικά κινείται στο χώρο του φανταστικού, και ανιχνεύει σκοτεινές περιοχές της ανθρώπινης ύπαρξης - προς το παρόν με τη μορφή διηγημάτων.
Έχει εκδώσει τις συλλογές διηγημάτων "Σκοτεινά ανέκδοτα και ιστορίες εφιαλτών" (2002) και "Στο λυκόφως, εκείνα" (2003) από τις εκδόσεις "Futura". Το 2007 εκδόθηκε η τρίτη συλλογή διηγημάτων του με τίτλο "Ζώνη ερήμωσης" από τις εκδόσεις Νεφέλη. Το 2008 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα "Απόκρημνος χρόνος".
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
September 5, 2022
Όλα τα αναντίλεκτα στοιχεία και τα μεταφυσικά γεγονότα σε αυτό το βιβλίο ορίζουν τον εκφυλισμό της ανθρωπότητας.
Μια δυστοπική ιστορία από το παρελθόν το παρόν και το μέλλον που μας οδηγεί αβυσσαλέα ακοτάδια της αιματηρής ισοροπίας, υποταγμένης σε μια παρωδία δημιουργίας, μια επινόηση κρατών, θεσμών, νόμων, απλώς για να απαλύνουμε τη φρίκη της ανθρωπολογικής σημασίας για τη σχέση της με τη φύση.
Η επικράτηση του πιο δυνατού του πιο αδίστακτου που λατρεύει την καταστροφή στο όνομα της κερδοσκοπείας και της φασιστικά δημοκρατικής εξουσίας ενώ κατόπιν ξανά δημιουργεί και πάλι καταστρέφει.
Οι σύγχρονοι οικουμενικοί πολίτες του κατεστραμμένου πλανήτη είναι χωρισμένοι σε ταξικές και τοξικές κάστες, οι αιώνια σαπισμένοι στην κατάντια της καθολικής ένδειας, κατώτεροι πνευματικά και οικονομικά παλεύουν αέναα με τον καρκίνο των κοινωνιών, των οικονομικών εξουσιών και στην τελική, με τη μετάλλαξη των δικών τους κυττάρων σε κακοήθεις όγκους τόσο μοιραία νοητικούς, όσο ακέραια και μη αναστρέψιμα σωματικούς.
Από την άλλη βρίσκεται η κάστα των δυνατών, των αλώβητων, των πλούσιων με τα υπερόπλα της ύπαρξης να τους εντάσσουν στα πνευματικά ΛΟΚ του κόσμου όλου.
Αυτοί ανήκουν σε κέντρα που είναι στην ουσία παρασιτικοί ιοί. Η απληστία τους και η επιτρεπτή γι’ αυτούς αυθαιρεσία απομυζούν ο,τι φυσικά νομοτελειακό θα έπρεπε να κυριαρχεί.
Αυτοί μπουχτίζουν απο την υπερβολική συσσώρευση πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια και αποφασίζουν να γίνουν ζώα. Έτσι δεν έχουν τον ανάλογο φραγμό που βάζει η περιορισμένη μονοδιάστατη αντίληψη των άλλων ειδών και η απληστία αποκτά την ιδιότητα εμμονής που στο τέλος σαν καρκίνος τρώει και τους ίδιους.
Εδώ κάπου επιβάλλεται να σταματήσει όλη αυτή η εκφυλισμένη κατάντια και ως όντα με το προνόμιο της επιλογής να παρέμβουμε σαν δημιουργοί και όχι σαν δημιουργήματα με πορεία προς το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου από πνευματικά επιστημονικές μεταλλάξεις.
Όλα όσα έγραψα τεκμαίρονται με αριστοτεχνικό τρόπο από μια δυστοπική σπλατεριά με μοιραία λαθεμένες εγκληματικές πράξεις, τρελούς και ρηξηκέλευθους επιστήμονες και σημαίνοντα πρόσωπα μπερδεμένα με τηλεπαθητικούς νάνους, ζωντανά ανθρώπινα εξαμβλώματα και φριχτά μεταλλαγμένα πειραματόζωα.
Ως άνθρωποι έχουμε συνείδηση της ύπαρξης μας και είμαστε τα μοναδικά όντα που μπορούν με άπειρους τρόπους να δυστυχούν ή να ευτυχούν, αυτό είναι εξελικτικό χαρακτηριστικό. Συνειδητοποιούμε πως μέσα στην ουσία μας υπάρχει κάτι που μας ενώνει σαν είδος, υπάρχει η άβυσσος.
Το μαζικό ασυνείδητο, και μόνο που αναγνωρίζουμε ένα δεύτερο επίπεδο του εαυτού μας δείχνει πόσο σχιζοφρενικά όντα είμαστε, τα μόνα που μπορούν να ατενίζουν την ύπαρξή τους απέξω σαν παρατηρητές άρα σίγουρα μπορούμε να παρέμβουμε στη μοίρα μας στην βιολογική τυφλή μονοδιάστατη μοίρα της φύσης που δεν έχει συνείδηση του εαυτού της και που έχουμε χρέος να μην υπερβούμε αν θέλουμε να κάνουμε βήματα προς τα μπρος και όχι να σφαδάζουμε καθηλωμένοι μες τις βρομιές μας.
Ο συγκεκριμένος συγγραφέας για άλλη μία φορά δε με απογοήτευσε και δηλώνω θαυμάστρια του
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.
Μια δυστοπική ιστορία από το παρελθόν το παρόν και το μέλλον που μας οδηγεί αβυσσαλέα ακοτάδια της αιματηρής ισοροπίας, υποταγμένης σε μια παρωδία δημιουργίας, μια επινόηση κρατών, θεσμών, νόμων, απλώς για να απαλύνουμε τη φρίκη της ανθρωπολογικής σημασίας για τη σχέση της με τη φύση.
Η επικράτηση του πιο δυνατού του πιο αδίστακτου που λατρεύει την καταστροφή στο όνομα της κερδοσκοπείας και της φασιστικά δημοκρατικής εξουσίας ενώ κατόπιν ξανά δημιουργεί και πάλι καταστρέφει.
Οι σύγχρονοι οικουμενικοί πολίτες του κατεστραμμένου πλανήτη είναι χωρισμένοι σε ταξικές και τοξικές κάστες, οι αιώνια σαπισμένοι στην κατάντια της καθολικής ένδειας, κατώτεροι πνευματικά και οικονομικά παλεύουν αέναα με τον καρκίνο των κοινωνιών, των οικονομικών εξουσιών και στην τελική, με τη μετάλλαξη των δικών τους κυττάρων σε κακοήθεις όγκους τόσο μοιραία νοητικούς, όσο ακέραια και μη αναστρέψιμα σωματικούς.
Από την άλλη βρίσκεται η κάστα των δυνατών, των αλώβητων, των πλούσιων με τα υπερόπλα της ύπαρξης να τους εντάσσουν στα πνευματικά ΛΟΚ του κόσμου όλου.
Αυτοί ανήκουν σε κέντρα που είναι στην ουσία παρασιτικοί ιοί. Η απληστία τους και η επιτρεπτή γι’ αυτούς αυθαιρεσία απομυζούν ο,τι φυσικά νομοτελειακό θα έπρεπε να κυριαρχεί.
Αυτοί μπουχτίζουν απο την υπερβολική συσσώρευση πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια και αποφασίζουν να γίνουν ζώα. Έτσι δεν έχουν τον ανάλογο φραγμό που βάζει η περιορισμένη μονοδιάστατη αντίληψη των άλλων ειδών και η απληστία αποκτά την ιδιότητα εμμονής που στο τέλος σαν καρκίνος τρώει και τους ίδιους.
Εδώ κάπου επιβάλλεται να σταματήσει όλη αυτή η εκφυλισμένη κατάντια και ως όντα με το προνόμιο της επιλογής να παρέμβουμε σαν δημιουργοί και όχι σαν δημιουργήματα με πορεία προς το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου από πνευματικά επιστημονικές μεταλλάξεις.
Όλα όσα έγραψα τεκμαίρονται με αριστοτεχνικό τρόπο από μια δυστοπική σπλατεριά με μοιραία λαθεμένες εγκληματικές πράξεις, τρελούς και ρηξηκέλευθους επιστήμονες και σημαίνοντα πρόσωπα μπερδεμένα με τηλεπαθητικούς νάνους, ζωντανά ανθρώπινα εξαμβλώματα και φριχτά μεταλλαγμένα πειραματόζωα.
Ως άνθρωποι έχουμε συνείδηση της ύπαρξης μας και είμαστε τα μοναδικά όντα που μπορούν με άπειρους τρόπους να δυστυχούν ή να ευτυχούν, αυτό είναι εξελικτικό χαρακτηριστικό. Συνειδητοποιούμε πως μέσα στην ουσία μας υπάρχει κάτι που μας ενώνει σαν είδος, υπάρχει η άβυσσος.
Το μαζικό ασυνείδητο, και μόνο που αναγνωρίζουμε ένα δεύτερο επίπεδο του εαυτού μας δείχνει πόσο σχιζοφρενικά όντα είμαστε, τα μόνα που μπορούν να ατενίζουν την ύπαρξή τους απέξω σαν παρατηρητές άρα σίγουρα μπορούμε να παρέμβουμε στη μοίρα μας στην βιολογική τυφλή μονοδιάστατη μοίρα της φύσης που δεν έχει συνείδηση του εαυτού της και που έχουμε χρέος να μην υπερβούμε αν θέλουμε να κάνουμε βήματα προς τα μπρος και όχι να σφαδάζουμε καθηλωμένοι μες τις βρομιές μας.
Ο συγκεκριμένος συγγραφέας για άλλη μία φορά δε με απογοήτευσε και δηλώνω θαυμάστρια του
Καλή ανάγνωση.
Πολλούς και σεμνούς ασπασμούς.
March 12, 2024
Δεν θελω να γραψω "Η Αβυσσος ηταν απειρως καλυτερη απο τον Αποκρημνο Χρονο", το προηγουμενο βιβλιο του συγγραφεα που διαβασα, αλλά θα το γραψω: η Αβυσσος ηταν απειρως καλυτερη απο τον Αποκρημνο Χρονο, κυριως επειδη η Αβυσσος δεν κατεληγε μυστηριωδως σε τσοντα στις τελευταιες σελιδες, χωρις να υπαρχει καποιο ουσιαστικο τελος στην ιστορια (????? εχουν περασει 6 χρονια απο οταν διαβασα τον Αποκρημνο Χρονο, και ειλικρινα ακομα αναρωτιεμαι ΓΙΑΤΙ)
Αντιθετως, η Αβυσσος ειχε δομη, καλο γραψιμο (το body horror ειναι ενα genre που μπορει να είναι πολύ καλο αν ειναι γραμμενο σωστα, και ευτυχως η Αβυσσος ηταν), και ακριβως το καταλληλο "μηκος" ωστε και να εξηγει πραγματα, αλλα και να μην τα εξηγει υπερβολικα, κατι που σκοτωνει αυτοματα ενα βιβλιο, ειδικα τρομου.
Οι δυο λογοι που το βιβλιο παιρνει 4/5 και οχι αριστα ειναι: 1) οι τεραστιοι "Παγκοσμια Οικονομικη Δικτατορια Ξεσηκωθειτε Προβατακια Σας Κοροιδευουν" μονολογοι (δεν με ενδιαφερει ιδιαιτερα ο πολιτικος προσυλιτισμος στα βιβλια μου- αν και μου αρεσαν οι σκηνες με την οργανωση Αμοντιλαδο), και 2) το ποσο συγκεκριμενος εγινε ο συγγραφεας οταν αλλα το βιβλιο γραφτηκε μολις το 2015, και εεεεε, ειναι πια ξεπερασμενες αυτες οι αποψεις, η διηγηση εγινε τραγικα περιγραφικη και πιστευω οτι επικεντρωθηκε πολυ σε αυτο αντι για την
Αντιθετως, η Αβυσσος ειχε δομη, καλο γραψιμο (το body horror ειναι ενα genre που μπορει να είναι πολύ καλο αν ειναι γραμμενο σωστα, και ευτυχως η Αβυσσος ηταν), και ακριβως το καταλληλο "μηκος" ωστε και να εξηγει πραγματα, αλλα και να μην τα εξηγει υπερβολικα, κατι που σκοτωνει αυτοματα ενα βιβλιο, ειδικα τρομου.
Οι δυο λογοι που το βιβλιο παιρνει 4/5 και οχι αριστα ειναι: 1) οι τεραστιοι "Παγκοσμια Οικονομικη Δικτατορια Ξεσηκωθειτε Προβατακια Σας Κοροιδευουν" μονολογοι (δεν με ενδιαφερει ιδιαιτερα ο πολιτικος προσυλιτισμος στα βιβλια μου- αν και μου αρεσαν οι σκηνες με την οργανωση Αμοντιλαδο), και 2) το ποσο συγκεκριμενος εγινε ο συγγραφεας οταν αλλα το βιβλιο γραφτηκε μολις το 2015, και εεεεε, ειναι πια ξεπερασμενες αυτες οι αποψεις, η διηγηση εγινε τραγικα περιγραφικη και πιστευω οτι επικεντρωθηκε πολυ σε αυτο αντι για την
February 10, 2019
Γοητευτικό, από οπτική γωνία που ξαφνιάζει, μεστό νοημάτων και φρίκης.
March 20, 2019
Η λυρικότητα του σκότους… (κάποιες σκέψεις για την ‘’Άβυσσο πίσω από την πόρτα’’ και την ‘’Ζώνη Ερήμωσης’’ του Περικλή Μποζινάκη)
Ευθύς εξαρχής θα είμαι απόλυτα ειλικρινής: το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα που είχα διαβάσει, ο ‘’Απόκρημνος Χρόνος’’, το είχα διαβάσει δύο φορές. Η πρώτη ανάγνωση ήταν κάπως βεβιασμένη και δεν την είχα απολαύσει, ενώ στη δεύτερη, όλο το βιβλίο μου κράτησε πυροδοτημένο το ενδιαφέρον μέχρι και το τέλος, το οποίο για κάποιο λόγο με είχε… μπερδέψει –δε θέλω να πω ‘’απογοητεύσει’’, μα μου είχε δώσει μία αίσθηση ότι κάπου χάθηκε και ο συγγραφέας ή πάλι εγώ δεν την πάλευα. Πέρασε λοιπόν ένας χρόνος περίπου, μέχρι να ξαναπιάσω κάποιο βιβλίο του ίδιου δημιουργού, μα ποιο ήταν το περίεργο; Το τέλος, αυτό που μου είχε ‘’κλωτσήσει’’ και τις δύο φορές, ήταν αυτό που μου είχε μείνει περισσότερο και ήταν ο κύριος λόγος που θυμόμουν το βιβλίο!
Άρχισα λοιπόν πριν κάνα μήνα την ‘’Άβυσσο πίσω από την πόρτα’’, ευελπιστώντας σε κάτι ανάλογα δομικά-ρηξικέλευθο, σε ήρωες αντίστοιχους της Έλενας και του Φίλιππου, με ανάλογη αισθητική και φυσικά… γλώσσα! Όχι μόνο δεν απογοητεύτηκαν οι προσδοκίες μου, μα προσωπικά θεωρώ ότι είναι απείρως καλύτερο του ‘’Χρόνου’’! Έφυγε μονοκοπανιά και αυτή την φορά, το ένιωσα όλο πολύ πιο στρωτό. Ο βασικός πρωταγωνιστής, ο Γιάννης, σε κάνει να δένεσαι μαζί του από το πρώτο κεφάλαιο και όσο πιο πολύ μπλέκεται στα πράγματα, τόσο πιο πολύ αγχώνεσαι για το τι θα του συμβεί (αριστούργημα η κωμικοτραγική φάση με τον γάμο, απλά epic). Η εναρκτήρια σκηνή, με την διάρρηξη, δημιουργεί πραγματικό τρόμο από το πόσο ‘’καθημερινά’’ απειλητική είναι. Εν συνεχεία, το τρίδυμο Μαέστρος-Πολίτης-Αποστόλου σου δημιουργούν μία νέα, ακόμα πιο απτή απειλή -κατά περίεργο τρόπο- ενώ όταν εκθέτουν τις φιλοσοφίες τους, παρακολουθείς με ενδιαφέρον και δεν σου καρτουνίζουν καθόλου (δεν είναι κακοί για να είναι οι κακοί του βιβλίου, μα τονίζουν ότι δεν υπάρχει άσπρο ή μαύρο εδώ, και οι δύο πλευρές είναι γκρίζες, με δομημένες κοσμοθεωρίες, που όσο κι αν αποκλείνουν από την ηθική μας είναι απολύτως δικαιολογημένες με βάση τον δικό τους κώδικα). Και τέλος η Μίνα… αχ… μπορεί να ανέβει στο βάθρο κάθε καταραμένου θηλυκού του Poe, άνετα, εξίσου μεταφυσικά ερωτική και πλανεύτρα (ειδικά η περιήγηση στον κήπο, ήταν λες και όλο το κεφάλαιο ήταν βγαλμένο από καθαρά γοτθικό μυθιστόρημα του 19ου αιώνα και όχι του 21ου)!
Από την ώρα που το τέλειωσα όμως, είχα την φαγούρα στα ακροδάχτυλα του αναγνώστη: ήθελα να διαβάσω κάτι ακόμα από την ίδια πένα!
Είχα την τύχη λοιπόν, να βρω σε ένα παλαιοπωλείο την ‘’Ζώνη Ερήμωσης’’ και όταν είδα ότι είναι συλλογή διηγημάτων, τρελάθηκα! Η ποιητικότητα της πένας του, ήμουν σίγουρος, ότι σε κείμενα με μικρότερη –ακόμα!- κλίμακα, θα είχαν και ακόμα μεγαλύτερο αντίκτυπο μέσα μου! Το ξεκίνησα ενθουσιασμένος και δικαιώθηκα για τρίτη φορά χαχαχ :P Ας ξεκινήσω με τα ‘’αρνητικά’’ (δίχως να είναι απαραίτητα ‘’κακά’’, απλά εμένα μου χτύπησαν κάπως): υπήρχαν κάποια διηγήματα που δεν με ξετρέλαναν (επιστροφή στο σπίτι, συμμετρία, υπνοβάτης, Νιόβης και Χρυσανθέμ��ν, διχασμός) και ίσως η παράλειψή τους να έκαναν πιο ‘’δυνατή’’ και μεστή τη συλλογή -μα γνωρίζω ότι ίσως να παίζουν και συναισθηματικοί παράγοντες στην επιλογή των κειμένων μιας συλλογής, οπότε δεν με παίρνει και πολύ να μιλάω, έχοντας υποπέσει στο ίδιο σφάλμα/παράπτωμα. Έπειτα: είναι χαρακτηριστικό λογοτεχνικό αποτέλεσμα της εποχής του ’90 (είτε αυτό προέρχεται από Barker είτε από Ραπτόπουλο) το οποίο πιστεύω πλέον είναι κάπως πολυπαιγμένο και παρωχημένο για τον σύγχρονο αναγνώστη. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: αν τα ‘80ς είχαν έναν πολύχρωμο οτινανισμό, τότε τα ‘90ς έχουν μια νταρκίλα και μία απαισιοδοξία που σχεδόν ποτίζουν την σελίδα (ειδικά pulp comics σα το Spawn ή πόσα βιβλία τρόμου εκείνης της δεκαετίας). Για κάποιο λόγο, αν και το βιβλίο είναι του ’07, μου έβγαλε μία 90ίλα που σε κάποια σημεία με έκανε να νοσταλγώ, ενώ σε άλλα ένιωθα ότι το σύστημά μου δεν μπορούσε να την δεχτεί. Αυτό. Όπως είπα, ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι αρνητικό από τα δύο σημεία που ανέφερα, μα ‘’έριξαν’’ κάπως την αναγνωστική εμπειρία που ανέμενα.
Θα περάσω με ρυθμό πολυβόλου στα διηγήματα τώρα -για να μη γίνει περαιτέρω σεντόνι το ποστ- τα οποία ήταν όλα ένα κι ένα, πραγματικά!
Απάντηση: οι βόλτες σε λόφο έξω από την πόλη και ο νάνος, μου θύμισαν τρομερά την ‘’άβυσσο’’ –που πριν λίγο καιρό είχα τελειώσει- και ένιωσα οικεία με το ανοίκειο θέμα του διηγήματος (επίσης μου θύμισε κάπως το τρομερό ‘’Εύα: το πρόσωπο της ομορφιάς’’, από τα ‘’Μικρά Πάθη’’ του Νίκου Φαρούπου που για μένα ήταν μεγάλο θετικό).
Ωστικό Κύμα: λίγος Απόκρημνος Χρόνος, λίγος Χάρλαν Έλισον και λίγο Blade Runner που με την πένα του Μποζινάκη σε κάνει να νιώθεις σπίτι σου…
Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου: το τέλειο κατηγορώ των προσωπείων μας.
Η Εριέττα, κομματιασμένη: μου θύμισε τη σειρά Hunger, απλά επικό.
Η μύγα στον ιστό: τρομερή α’ οπτική, άρρωστο αλλά subtly.
Ο Κύκλος του Κεχριμπαρένιου Υγρού: λίγο ‘’δαιμονιστης’’, λίγο του ‘’φιδιού γάλα’’ και λίγο ‘’strain’’, στον τέλειο συνδυασμό και ίσως με αποτέλεσμα το καλύτερο κείμενο του βιβλίου. Η Θάλεια μου θύμιζε την Μαγδαληνη, ο Στέφανος στη θέση του έκανε νύξη στο ακάνθινο στεφάνι, ενώ όπως κοιτά την πόλη είναι σα να αναπαράγει έναν βλάσφημο κήπο των ελαιών, ενώ τα εξογκώματα στο λαιμό ήταν σα μια σκοτεινή υπαπαντή. Τρομερό! Όσοι έπιαναν τις αναφορές, η αντιστροφή τους σίγουρα θα είχε αντίκτυπο μέσα τους!
Τρώγοντας τους Θεούς: το minority report συναντά τη ζώνη του λυκόφωτος.
Φόβος: όχι τόσο Λάβκραφτ όσο Κλαρκ Άστον Σμιθ μου έβγαλε.
The porno fanatics: πέρα από τις πηγές που ανέφερε ο συγγραφέας, θεωρώ έκλεινε λίγο και το μάτι στο fight club με το επάγγελμα του ήρωα.
Οι επιρροές του συγγραφέα από τον Cronenberg, τον Κάφκα και τον Μπόρχες, δεν μπορούν να κρυφτούν -από όλα όσα έχω διαβάσει- και αυτό δεν είναι καθόλου κακό: όλοι οι δημιουργοί αντλούν έμπνευση από τους ‘’ήρωές’’ τους, το θέμα είναι να μπορούν να προσαρμόσουν την επιρροή στα μέτρα τους και να την κάνουν δική τους (ή όπως είχε πει ο Πράτσετ: ''από το καζάνι της ποπ κουλτούρας όλοι παίρνουμε, το θέμα είναι να βάλεις μέσα στο καζάνι περισσότερα απ' όσα θα πάρεις''). Και ο συγγραφέας είναι ο τέλειος ‘’μείκτης’’ των επιρροών, με το αποτέλεσμα του μείγματος να είναι κάτι ολοκαίνουριο!
Η γλώσσα του Μποζινάκη είναι αυτή που με κρατάει περισσότερο από καθετί άλλο και με κάνει να επιστρέφω κάθε φορά. Η ατμόσφαιρα και η πλοκή, ναι, σίγουρα είναι του γούστου μου, μα πιστεύω κάθε αναγνώστης του είδους, όταν το παρακάνει, βιώνει τον κορεσμό και δεν του αρκούν πλέον αυτά τα δύο για να τον βγάλουν από το τέλμα: ''θέλω να διαβάσω κι άλλο τρόμο, μα τα έχω δει όλα πια''.
Εδώ λοιπόν, σίγουρα θα βγει από το τέλμα και θα δει μια νέα –όσο το δυνατόν- προσέγγιση κι αν όχι φρέσκια, τότε σίγουρα γοητευτική και συναρπαστική.
Periklis Bozinakis σ’ ευχαριστώ για την αναγνωστική εμπειρία και είθε να συνεχίσεις να δημιουργείς τέτοια θρίλερ, στα οποία η ταμπέλα ''τρόμος'' είναι λίγη και δεν μπορεί να τα περιορίσει εντός της. Πέρα από την πρόζα σου, αν ένα πράγμα κρατώ περισσότερο από όλα όσα έχω διαβάσει μέχρι στιγμής… αυτά είναι τα θηλυκά σου, με τα οποία είμαι πραγματικά ερωτευμένος! Αναμένω να ερωτευτώ ξανά με αυτά που έρχονται λοιπόν!
Ευθύς εξαρχής θα είμαι απόλυτα ειλικρινής: το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα που είχα διαβάσει, ο ‘’Απόκρημνος Χρόνος’’, το είχα διαβάσει δύο φορές. Η πρώτη ανάγνωση ήταν κάπως βεβιασμένη και δεν την είχα απολαύσει, ενώ στη δεύτερη, όλο το βιβλίο μου κράτησε πυροδοτημένο το ενδιαφέρον μέχρι και το τέλος, το οποίο για κάποιο λόγο με είχε… μπερδέψει –δε θέλω να πω ‘’απογοητεύσει’’, μα μου είχε δώσει μία αίσθηση ότι κάπου χάθηκε και ο συγγραφέας ή πάλι εγώ δεν την πάλευα. Πέρασε λοιπόν ένας χρόνος περίπου, μέχρι να ξαναπιάσω κάποιο βιβλίο του ίδιου δημιουργού, μα ποιο ήταν το περίεργο; Το τέλος, αυτό που μου είχε ‘’κλωτσήσει’’ και τις δύο φορές, ήταν αυτό που μου είχε μείνει περισσότερο και ήταν ο κύριος λόγος που θυμόμουν το βιβλίο!
Άρχισα λοιπόν πριν κάνα μήνα την ‘’Άβυσσο πίσω από την πόρτα’’, ευελπιστώντας σε κάτι ανάλογα δομικά-ρηξικέλευθο, σε ήρωες αντίστοιχους της Έλενας και του Φίλιππου, με ανάλογη αισθητική και φυσικά… γλώσσα! Όχι μόνο δεν απογοητεύτηκαν οι προσδοκίες μου, μα προσωπικά θεωρώ ότι είναι απείρως καλύτερο του ‘’Χρόνου’’! Έφυγε μονοκοπανιά και αυτή την φορά, το ένιωσα όλο πολύ πιο στρωτό. Ο βασικός πρωταγωνιστής, ο Γιάννης, σε κάνει να δένεσαι μαζί του από το πρώτο κεφάλαιο και όσο πιο πολύ μπλέκεται στα πράγματα, τόσο πιο πολύ αγχώνεσαι για το τι θα του συμβεί (αριστούργημα η κωμικοτραγική φάση με τον γάμο, απλά epic). Η εναρκτήρια σκηνή, με την διάρρηξη, δημιουργεί πραγματικό τρόμο από το πόσο ‘’καθημερινά’’ απειλητική είναι. Εν συνεχεία, το τρίδυμο Μαέστρος-Πολίτης-Αποστόλου σου δημιουργούν μία νέα, ακόμα πιο απτή απειλή -κατά περίεργο τρόπο- ενώ όταν εκθέτουν τις φιλοσοφίες τους, παρακολουθείς με ενδιαφέρον και δεν σου καρτουνίζουν καθόλου (δεν είναι κακοί για να είναι οι κακοί του βιβλίου, μα τονίζουν ότι δεν υπάρχει άσπρο ή μαύρο εδώ, και οι δύο πλευρές είναι γκρίζες, με δομημένες κοσμοθεωρίες, που όσο κι αν αποκλείνουν από την ηθική μας είναι απολύτως δικαιολογημένες με βάση τον δικό τους κώδικα). Και τέλος η Μίνα… αχ… μπορεί να ανέβει στο βάθρο κάθε καταραμένου θηλυκού του Poe, άνετα, εξίσου μεταφυσικά ερωτική και πλανεύτρα (ειδικά η περιήγηση στον κήπο, ήταν λες και όλο το κεφάλαιο ήταν βγαλμένο από καθαρά γοτθικό μυθιστόρημα του 19ου αιώνα και όχι του 21ου)!
Από την ώρα που το τέλειωσα όμως, είχα την φαγούρα στα ακροδάχτυλα του αναγνώστη: ήθελα να διαβάσω κάτι ακόμα από την ίδια πένα!
Είχα την τύχη λοιπόν, να βρω σε ένα παλαιοπωλείο την ‘’Ζώνη Ερήμωσης’’ και όταν είδα ότι είναι συλλογή διηγημάτων, τρελάθηκα! Η ποιητικότητα της πένας του, ήμουν σίγουρος, ότι σε κείμενα με μικρότερη –ακόμα!- κλίμακα, θα είχαν και ακόμα μεγαλύτερο αντίκτυπο μέσα μου! Το ξεκίνησα ενθουσιασμένος και δικαιώθηκα για τρίτη φορά χαχαχ :P Ας ξεκινήσω με τα ‘’αρνητικά’’ (δίχως να είναι απαραίτητα ‘’κακά’’, απλά εμένα μου χτύπησαν κάπως): υπήρχαν κάποια διηγήματα που δεν με ξετρέλαναν (επιστροφή στο σπίτι, συμμετρία, υπνοβάτης, Νιόβης και Χρυσανθέμ��ν, διχασμός) και ίσως η παράλειψή τους να έκαναν πιο ‘’δυνατή’’ και μεστή τη συλλογή -μα γνωρίζω ότι ίσως να παίζουν και συναισθηματικοί παράγοντες στην επιλογή των κειμένων μιας συλλογής, οπότε δεν με παίρνει και πολύ να μιλάω, έχοντας υποπέσει στο ίδιο σφάλμα/παράπτωμα. Έπειτα: είναι χαρακτηριστικό λογοτεχνικό αποτέλεσμα της εποχής του ’90 (είτε αυτό προέρχεται από Barker είτε από Ραπτόπουλο) το οποίο πιστεύω πλέον είναι κάπως πολυπαιγμένο και παρωχημένο για τον σύγχρονο αναγνώστη. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: αν τα ‘80ς είχαν έναν πολύχρωμο οτινανισμό, τότε τα ‘90ς έχουν μια νταρκίλα και μία απαισιοδοξία που σχεδόν ποτίζουν την σελίδα (ειδικά pulp comics σα το Spawn ή πόσα βιβλία τρόμου εκείνης της δεκαετίας). Για κάποιο λόγο, αν και το βιβλίο είναι του ’07, μου έβγαλε μία 90ίλα που σε κάποια σημεία με έκανε να νοσταλγώ, ενώ σε άλλα ένιωθα ότι το σύστημά μου δεν μπορούσε να την δεχτεί. Αυτό. Όπως είπα, ούτε το ένα ούτε το άλλο είναι αρνητικό από τα δύο σημεία που ανέφερα, μα ‘’έριξαν’’ κάπως την αναγνωστική εμπειρία που ανέμενα.
Θα περάσω με ρυθμό πολυβόλου στα διηγήματα τώρα -για να μη γίνει περαιτέρω σεντόνι το ποστ- τα οποία ήταν όλα ένα κι ένα, πραγματικά!
Απάντηση: οι βόλτες σε λόφο έξω από την πόλη και ο νάνος, μου θύμισαν τρομερά την ‘’άβυσσο’’ –που πριν λίγο καιρό είχα τελειώσει- και ένιωσα οικεία με το ανοίκειο θέμα του διηγήματος (επίσης μου θύμισε κάπως το τρομερό ‘’Εύα: το πρόσωπο της ομορφιάς’’, από τα ‘’Μικρά Πάθη’’ του Νίκου Φαρούπου που για μένα ήταν μεγάλο θετικό).
Ωστικό Κύμα: λίγος Απόκρημνος Χρόνος, λίγος Χάρλαν Έλισον και λίγο Blade Runner που με την πένα του Μποζινάκη σε κάνει να νιώθεις σπίτι σου…
Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου: το τέλειο κατηγορώ των προσωπείων μας.
Η Εριέττα, κομματιασμένη: μου θύμισε τη σειρά Hunger, απλά επικό.
Η μύγα στον ιστό: τρομερή α’ οπτική, άρρωστο αλλά subtly.
Ο Κύκλος του Κεχριμπαρένιου Υγρού: λίγο ‘’δαιμονιστης’’, λίγο του ‘’φιδιού γάλα’’ και λίγο ‘’strain’’, στον τέλειο συνδυασμό και ίσως με αποτέλεσμα το καλύτερο κείμενο του βιβλίου. Η Θάλεια μου θύμιζε την Μαγδαληνη, ο Στέφανος στη θέση του έκανε νύξη στο ακάνθινο στεφάνι, ενώ όπως κοιτά την πόλη είναι σα να αναπαράγει έναν βλάσφημο κήπο των ελαιών, ενώ τα εξογκώματα στο λαιμό ήταν σα μια σκοτεινή υπαπαντή. Τρομερό! Όσοι έπιαναν τις αναφορές, η αντιστροφή τους σίγουρα θα είχε αντίκτυπο μέσα τους!
Τρώγοντας τους Θεούς: το minority report συναντά τη ζώνη του λυκόφωτος.
Φόβος: όχι τόσο Λάβκραφτ όσο Κλαρκ Άστον Σμιθ μου έβγαλε.
The porno fanatics: πέρα από τις πηγές που ανέφερε ο συγγραφέας, θεωρώ έκλεινε λίγο και το μάτι στο fight club με το επάγγελμα του ήρωα.
Οι επιρροές του συγγραφέα από τον Cronenberg, τον Κάφκα και τον Μπόρχες, δεν μπορούν να κρυφτούν -από όλα όσα έχω διαβάσει- και αυτό δεν είναι καθόλου κακό: όλοι οι δημιουργοί αντλούν έμπνευση από τους ‘’ήρωές’’ τους, το θέμα είναι να μπορούν να προσαρμόσουν την επιρροή στα μέτρα τους και να την κάνουν δική τους (ή όπως είχε πει ο Πράτσετ: ''από το καζάνι της ποπ κουλτούρας όλοι παίρνουμε, το θέμα είναι να βάλεις μέσα στο καζάνι περισσότερα απ' όσα θα πάρεις''). Και ο συγγραφέας είναι ο τέλειος ‘’μείκτης’’ των επιρροών, με το αποτέλεσμα του μείγματος να είναι κάτι ολοκαίνουριο!
Η γλώσσα του Μποζινάκη είναι αυτή που με κρατάει περισσότερο από καθετί άλλο και με κάνει να επιστρέφω κάθε φορά. Η ατμόσφαιρα και η πλοκή, ναι, σίγουρα είναι του γούστου μου, μα πιστεύω κάθε αναγνώστης του είδους, όταν το παρακάνει, βιώνει τον κορεσμό και δεν του αρκούν πλέον αυτά τα δύο για να τον βγάλουν από το τέλμα: ''θέλω να διαβάσω κι άλλο τρόμο, μα τα έχω δει όλα πια''.
Εδώ λοιπόν, σίγουρα θα βγει από το τέλμα και θα δει μια νέα –όσο το δυνατόν- προσέγγιση κι αν όχι φρέσκια, τότε σίγουρα γοητευτική και συναρπαστική.
Periklis Bozinakis σ’ ευχαριστώ για την αναγνωστική εμπειρία και είθε να συνεχίσεις να δημιουργείς τέτοια θρίλερ, στα οποία η ταμπέλα ''τρόμος'' είναι λίγη και δεν μπορεί να τα περιορίσει εντός της. Πέρα από την πρόζα σου, αν ένα πράγμα κρατώ περισσότερο από όλα όσα έχω διαβάσει μέχρι στιγμής… αυτά είναι τα θηλυκά σου, με τα οποία είμαι πραγματικά ερωτευμένος! Αναμένω να ερωτευτώ ξανά με αυτά που έρχονται λοιπόν!
September 5, 2015
Η εκτενέστατη κριτική του Γιώργου Λαγκώνα στο sff.gr που εκθείασε όσο δεν έπαιρνε το δεύτερο μυθιστόρημα του Περικλή Μποζινάκη, βοήθησε ώστε να αποφασίσω για την άμεση αγορά του βιβλίου. Θα το αγόραζα έτσι και αλλιώς, αλλά θα περνούσε λίγος καιρός. Λοιπόν, αυτή είναι η πρώτη μου επαφή με το έργο του συγγραφέα και, ω ναι, ξετρελάθηκα σε πολύ μεγάλο βαθμό με αυτό που διάβασα.
Περίληψη της πλοκής θα βρείτε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, οπότε μην σας ζαλίσω με μια δική μου. Πως έχουν τα πράγματα: Πρόκειται για ένα δυνατό, σκοτεινό, σκληρό μυθιστόρημα bio-punk τρόμου, η ιστορία του οποίου εκτυλίσσεται στην σύγχρονη Ελλάδα, με φόντο την οικονομική κρίση και την Παγκόσμια Οικονομική Δικτατορία. Η πλοκή δεν περιπλέκεται ιδιαίτερα, εύκολα παρακολουθείται, είναι άκρως ενδιαφέρουσα και ιντριγκαδόρικη, γεμάτη με δράση, σπλάτερ σκηνές και έντονες εικόνες. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ο συγγραφέας πιάνει τον αναγνώστη από τον γιακά και δεν τον αφήνει παρά μέχρι το τέλος.
Η γραφή είναι πραγματικά πολύ καλή, ατμοσφαιρική και κάπως σκοτεινή, με εξαιρετικά γλαφυρές και συναρπαστικές περιγραφές των σκηνών βίας και φυσικούς διαλόγους, με φιλοσοφικές ανησυχίες και έντονο θυμό για τα πολιτικά και οικονομικά τεκταινόμενα στην χώρα μας. Παράλληλα καταφέρνει να είναι ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστη. Αρνητικά δεν μπορώ να πω ότι βρήκα τέτοια που να μου χαλάσουν την αναγνωστική απόλαυση, περισσότερο έχουν να κάνουν με κάποιες ασάφειες όσον αφορά τα ιατρικά πειράματα και τα αποτελέσματά τους και ίσως με την μικρή εκβάθυνση στους χαρακτήρες, που πάντως είχαν ενδιαφέρον.
Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα άκρως ιντριγκαδόρικο, συναρπαστικό και καλογραμμένο μυθιστόρημα που συνδυάζει το θρίλερ τρόμου με την επιστημονική φαντασία, έχοντας ως μεγάλο προσόν την καταιγιστική εξέλιξη της πλοκής, τις γραφικές σκηνές βίας και τις κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε πάρα πολύ, έζησα έντονες στιγμές διαβάζοντάς το. Μόνο που θα ήθελα να ήταν λιγάκι μεγαλύτερο.
Περίληψη της πλοκής θα βρείτε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, οπότε μην σας ζαλίσω με μια δική μου. Πως έχουν τα πράγματα: Πρόκειται για ένα δυνατό, σκοτεινό, σκληρό μυθιστόρημα bio-punk τρόμου, η ιστορία του οποίου εκτυλίσσεται στην σύγχρονη Ελλάδα, με φόντο την οικονομική κρίση και την Παγκόσμια Οικονομική Δικτατορία. Η πλοκή δεν περιπλέκεται ιδιαίτερα, εύκολα παρακολουθείται, είναι άκρως ενδιαφέρουσα και ιντριγκαδόρικη, γεμάτη με δράση, σπλάτερ σκηνές και έντονες εικόνες. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες ο συγγραφέας πιάνει τον αναγνώστη από τον γιακά και δεν τον αφήνει παρά μέχρι το τέλος.
Η γραφή είναι πραγματικά πολύ καλή, ατμοσφαιρική και κάπως σκοτεινή, με εξαιρετικά γλαφυρές και συναρπαστικές περιγραφές των σκηνών βίας και φυσικούς διαλόγους, με φιλοσοφικές ανησυχίες και έντονο θυμό για τα πολιτικά και οικονομικά τεκταινόμενα στην χώρα μας. Παράλληλα καταφέρνει να είναι ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστη. Αρνητικά δεν μπορώ να πω ότι βρήκα τέτοια που να μου χαλάσουν την αναγνωστική απόλαυση, περισσότερο έχουν να κάνουν με κάποιες ασάφειες όσον αφορά τα ιατρικά πειράματα και τα αποτελέσματά τους και ίσως με την μικρή εκβάθυνση στους χαρακτήρες, που πάντως είχαν ενδιαφέρον.
Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα άκρως ιντριγκαδόρικο, συναρπαστικό και καλογραμμένο μυθιστόρημα που συνδυάζει το θρίλερ τρόμου με την επιστημονική φαντασία, έχοντας ως μεγάλο προσόν την καταιγιστική εξέλιξη της πλοκής, τις γραφικές σκηνές βίας και τις κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε πάρα πολύ, έζησα έντονες στιγμές διαβάζοντάς το. Μόνο που θα ήθελα να ήταν λιγάκι μεγαλύτερο.
November 20, 2019
Είναι το 3ο βιβλίο του Περικλή Μποζινάκη που διαβάζω.
Τα δύο προηγούμενα μου είχαν αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις, κυρίως λόγω της οξυδέρκειας του συγγραφέα, αλλά και λόγω της μεγάλης εικόνας των κοινωνικοπολιτικών, την οποία είναι ξεκάθαρο ότι παρατηρεί, κατανοεί και σχολιάζει μέσα από τα έργα του.
Το συγκεκριμένο βιβλίο, που έχει γραφτεί το 2015, συναισθάνεται τόσο πολύ το παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό στάτους - ένα απλό παράδειγμα είναι η σκηνή με τον αρλεκίνο σε ζωντανή μετάδοση (κάπου μετά τη μέση του βιβλίου), που μου έφερε στο νου μια συγκεκριμένη, κομβικότατη στιγμή από μια ταινία που προβάλλεται με τεράστια επιτυχία σήμερα).
Τώρα, για τα υπόλοιπα, το ύφος της αφήγησης φτιάχνει ατμόσφαιρα που ταιριάζει γάντι στο θέμα, το ιατρικό κομμάτι έχει μπόλικο ενδιαφέρον και, το βιβλίο, παρ' ότι ζοφερό από την αρχή μέχρι το τέλος, διαβάζεται πολύ ευχάριστα.
Τα δύο προηγούμενα μου είχαν αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις, κυρίως λόγω της οξυδέρκειας του συγγραφέα, αλλά και λόγω της μεγάλης εικόνας των κοινωνικοπολιτικών, την οποία είναι ξεκάθαρο ότι παρατηρεί, κατανοεί και σχολιάζει μέσα από τα έργα του.
Το συγκεκριμένο βιβλίο, που έχει γραφτεί το 2015, συναισθάνεται τόσο πολύ το παγκόσμιο κοινωνικοπολιτικό στάτους - ένα απλό παράδειγμα είναι η σκηνή με τον αρλεκίνο σε ζωντανή μετάδοση (κάπου μετά τη μέση του βιβλίου), που μου έφερε στο νου μια συγκεκριμένη, κομβικότατη στιγμή από μια ταινία που προβάλλεται με τεράστια επιτυχία σήμερα).
Τώρα, για τα υπόλοιπα, το ύφος της αφήγησης φτιάχνει ατμόσφαιρα που ταιριάζει γάντι στο θέμα, το ιατρικό κομμάτι έχει μπόλικο ενδιαφέρον και, το βιβλίο, παρ' ότι ζοφερό από την αρχή μέχρι το τέλος, διαβάζεται πολύ ευχάριστα.
November 22, 2019
Η Άβυσσος πίσω απ' την πόρτα είναι ένα εφιαλτικό μυθιστόρημα που κινείται στα μονοπάτια του biopunk και του τρόμου με σκηνικό μια τρομακτική, αγνώριστη και, ταυτόχρονα, απολύτως γνώριμη Αθήνα ενός μελλοντικού, αλλά όχι πολύ μακρινού, χρόνου. Ο συγγραφέας, με τη σχεδόν λυρική του γραφή, μας αφηγείται μια ιστορία ανθρώπων που προσπαθούν να κάνουν κάτι στο περιβάλλον σήψης και σχεδόν υπερφυσικού, σε σημεία ακόμη και λαβκραφτικού, τρόμου που δένεται σχεδόν αρμονικά με την πραγματικότητα μιας κοινωνίας υπό το άτυπο καθεστώς της Παγκόσμιας Οικονομικής Δικτατορίας. Ένα εξαιρετικό βιβλίο από έναν από του πιο ενδιαφέροντες συγγραφείς του τρόμου και της επιστημονικής φαντασίας της χώρας μας.
αναδημοσίευση από το sff.gr, 2015
αναδημοσίευση από το sff.gr, 2015
August 22, 2016
Χαίρομαι που φτάνουν στα χέρια μου έργα σαν και αυτό. Από τα ελάχιστα βιβλία που θέλεις να ξαναδιαβάσεις. Έχεις πάντα την εντύπωση ότι κάτι σου διαφεύγει. Ευφυές, ανατρεπτικό και ιδιαίτερο. Η γραφή του Π. Μποζινάκη δεν παίζεται!(Ο εν λόγω κύριος πρέπει να το σκάει στα κλεφτά για ένα γρήγορο καφεδάκι στη ζώνη του Λυκόφωτος). Ας μη μακρηγορούμε:" Άβυσσος" = τεχνική - αιφνιδιασμός - αναθεώρηση!
Αγαπημένη σκηνή : το γλέντι του γάμου- Αγαπημένη φράση : Ξέρω κι εγώ; Το μισό βιβλίο ίσως....
Αγαπημένη σκηνή : το γλέντι του γάμου- Αγαπημένη φράση : Ξέρω κι εγώ; Το μισό βιβλίο ίσως....
Displaying 1 - 8 of 8 reviews