Tajemnica nawiedzonego lasu

Nina Pankowicz #2

by Anna Kańtoch

Pięciokrotna laureatka Nagrody Fandomu Polskiego im. Janusza A. Zajdla!
Po mrożącej krew w żyłach „Tajemnicy Diabelskiego Kręgu” Anna Kańtoch przedstawia dalsze losy Niny Pankowicz, w najlepszym stylu żonglując konwencjami i tworząc opowieść, której nie da się zapomnieć.

Wakacje w Markotach przewróciły życie Niny do góry nogami. Gdy dziewczynka próbuje dojść do siebie, w jej szkole pojawiają się sierżant Sowa i porucznik Lis. Zabierają ją do Instytutu Totenwald pod wschodnią granicę, gdzie przebywają dzieci takie jak ona, obdarzone przez anioły magicznymi mocami. Instytut przypomina koszary – jego mieszkańcy przez całe dnie ciężko pracują, zabierani są na badania i przesłuchania. Co jakiś czas niektóre dzieci dostają czerwoną kartkę i znikają bez śladu. Nikt dokładnie nie wie, czego chcą komuniści. Mroczne tajemnice skrywa także las i opuszczona wioska węglarzy położona nieopodal… Jakie zadanie tym razem otrzyma do wykonania Nina?

Genres: Fantasy, Horror, Young Adult, Urban Fantasy, Magic, Polish Literature

544 pages, Paperback

First published November 4, 2015

About the author

Polish writer. She graduated from the Faculty of Oriental Studies at Jagiellonian University with a specialization in Arab Studies. After graduation she came back to Katowice, where now she works in tourist office. Member of a Silesian Fantasy Club. She made her debut in April 2004 with a short story Diabeł na wieży, which was published in a Science Fiction magazine. She was writing movie and book reviews for web magazine Avatarae. Today she writes for Esensja. In July 2005, her short stories about Domenic Jordan were published in a collection entitled Diabeł na wieży by Fabryka Słów Publishing. Her full lengh book debut was a novel Miasto w zieleni i błękicie.

Reviews

[Данило Судин · Rating 4 out of 5]

Не пройшло й двох місяців, а пригоди Ніни починаються знову. Точніше, продовжуються. Втім, з тексту видно, що сама авторка не планувала писати продовження. Наприклад, ми нічого не дізнаємося про пані Селіну - з нею все гаразд чи ні? Решта дітей також наче канули в мороці, хоча їх в цій книзі ми мали б зустріти. Адже УБ (польський відповідник КДБ) починає полювання на дітей з Маркотів. Загалом, головні герої підозрювали, що так і буде, але все розгортається не зовсім так, як вони очікували. Замість застінків та катувань їх відправляють в Інститут. Везуть з дотриманням різноманітних заходів безпеки, а тому встановити точне місце Інституту складно. Та й сам Інститут більше нагадує закинуту фабрику, де діти живуть у велетенському цеху / ангарі. В душ ходять колонами, вночі їх пильнує наглядач, щоб ніхто не розмовляв. Але, загалом, це все. Ну ще головні герої вдень мають працювати - чи прибирати в Інституті, чи ремонтувати огорожу по периметру території, чи готувати їсти, чи сортувати архів...

В цьому Інституті опиняються Ніна, Тамара, Хуберт та Яцек. А також Маріуш. Більше нікого з попереднього тому ми не побачимо. Це бентежить, але радше в плані будови роману. Куди ділися решта дітей з монастиря? Чому їх не привезли? Чи привезли?

Втім, далі сюжет так закручується, що починаєш тішитися, що з попереднього тому залишилося лише п'ятеро дітей. Більша кількість робила б текст або менш правдоподібним, або довелося б його розгалужувати на декілька ліній, і тоді "провисала" б динаміка.

Інститут знаходиться посеред лісу з моторошною назвою Тотенвальд. Ті, хто хоч трохи знають німецьку, вже іронічно підсміхаються, бо назва прямо натякає, що потрібно лякатися. Втім, ліс таки моторошний. Біля Інституту знаходиться безлюдне село. Втім, всюди видніються скелети свійських тварин - птиці, худоби, котів, собак. І жодного людського кістяка. Посеред села є костел, розколотий навпіл тріщиною. Нехорошою, бо вона розтинає вівтар та розп'яття.

Та й вартові... Вартові Інституту більше, щоб ніхто не зайшов ззовні, ніж не втік зсередини. Кого ж вони насправді охороняють?

Але головні герої не мають достатньо часу, щоб з цим всім розбиратися. Вони розуміють, що в Інституті загалом спокійно, але чи надовго? Варто викрити їх зв'язок з янголом та магією, і їм буде непереливки. Тому вони вирішуть втікати. Але далі вже не буду спойлерити, бо починається дуже жвавий і напружений текст.

Загалом, продовження вийшло навіть кращим за попередній роман. По-перше, "Таємниця проклятого лісу" коротша майже на 200 сторінок. Дивним чином, це лише додає атмосфери, адже вона виходить насиченішою. Хоча, в деяких випадках хотілося ще ;)

До речі, цього разу в романі немає жодних янголів - як персонажів. Лише комуністи-наглядачі в Інституті. Хоча з цього роману ми дізнаємося дещо нове про падіння янголів на Землю. І це гарно сполучає два романи в цикл.

Але найбільшою несподіванкою є фінал. Він вийшов дуже похмурим. І це було... Я не знаю, яке слово підібрати. Але загалом весь твір мене не полишало відчуття казковості. Діти потрапили в лабета сталіністів (в Польщі період сталінізму тривав до 1956 р.), але загалом почуваються дуже навіть незле. Є певний дискомфорт, але це щось середнє між перебуванням в літньому таборі та походом в гори з наметами. Труднощі, які бувають завжди, коли побут великої кількості людей не налагоджений чи налагоджується самим цими людьми.
Тому ближче до кінця роману в мене наростало обурення: навіщо було обирати саме 1954 р. як час розгортання цього роману?! Цей же сталінізм тут жодним боком не присутній! Але фінал все розставляє на свої місця. Не буду спойлерити, чи фінал вийшов позитивним, чи негативним (але якщо ви знаєте, що є ще третя частина, то й самі здогадаєтеся, що і як). Бо похмурий - це спосіб, який розгортається розв'язка. Можна мати і позитивну, але похмуру розв'язку (наприклад, в неонуарівських детективах). Можна мати, звісно ж, і негативну похмуру розв'язку.

До речі, фінал доволі відкритий, щоб зрозуміти, що нас чекатимуть подальші пригоди. Ось тут вже відчувається, що авторка планує повернутися до світу альтернативної ПНР.

П.С. Не можу написати про одну дрібну деталь, яка шикарно характеризує стиль авторки. Ще в першому романі Ніна виказує ознаки клаустрофобії. Те саме й в другому. Описи правдоподібні, зрозумілі, від них аж мурашки по шкірі. Але (!!!) жодного разу Ніна не пояснює, що це. В неї просто починається паніка в закритих приміщеннях. І от лише в останній третині цього роману вона дізнається, що в неї клаустрофобія. Від дорослого персонажа. І це логічно: як дівчинка 13 років в 1950-х може знати таке поняття з психології / психіатрії? Це дійсно шикарна деталь, яка засвідчує уважність авторки до написаного нею тексту.

[Teleseparatist · Rating 4 out of 5]

Szczerze mówiąc, ta część przygód Niny podobała mi się znacznie bardziej. Klimat, świetne użycie realiów i stworzenie świata, a zarazem dużo lepsza zagadka i fabuła. Ostatnie sto stron czytałam z zapartym tchem, a rozwiązanie akcji zrobiło na mnie duże wrażenie. Jestem bardzo ciekawa kontynuacji.

[melisa · Rating 3 out of 5]

brakowało mi w niej tego zimnego i mrocznego klimatu, którym była przepełniona część pierwsza- koncepcja klasztoru była ciekawsza. wydarzenia też nie były aż tak wciągające. fabuła wydaje się momentami naciągana, więc obawiam się trzeciego tomu

[Ksenia (vaenn) · Rating 4 out of 5]

У другому романі з циклу про Ніну Анна Каньтох зберігає попередню схему - навіщо ж ламати те, що працює? Дівчина-підліток потрапляє у незрозумілу й некомфортну ситуацію - налагоджує контакти (здебільшого йдеться про вже знайомих за попередньою частиною героїв) - зіштовхується з таємницями - вляпується в ці таємниці по маківку - намагається з'ясувати що до чого і, бажано, вижити.

У "Таємниці проклятого лісу" Ніна трохи подорослішала, але це непросте дорослішання глибоко травмованої дитини. І якщо в першій частині йшлося про те, чи можна (і на скільки) довіряти іншим підліткам, то тут на передній план виходить проблема: як поводитися в однозначно недружньому середовищі, керованому дорослими. Авторка сплітає два мотиви "Дорослі як вороги" (бо ж не розуміють!) та "Комуністи-загарбники вороги - без варіантів!". Тож, з одного боку, друга частина розширює і поглиблює тему, намічену в попередньому томі. З іншого - сюжет дозволяє поекспериментувати з новими жанрами.

"Таємниця проклятого лісу" у порівнянні з першим романом робить літературознавчий левел-ап - вона дорослішає і переміщається на територію ХХ століття. Отже, друга книжка значною мірою є текстом майже антиутопічним. Зла влада, позасистемні підлітки, практично концтабір, незрозумілі правила, ще менш зрозумілі вимоги, всі вишукувалися і крооооком руш! Але є кілька маленьких але. Підліткові антиутопії про ну-хоча-б-авторитаризм нині є настільки популярними, що просто ой. І в цьому плані друга книжка про Ніну мало відрізняється від американських аналогів, але виграє у них на території ретельного опису напів в'язничних реалій і абсурдистського світу. Це було переконливо. Принаймні, це має бути моторошно і переконливо для сучасних підлітків: живеш у напівруїні, холодно, голодно, нормально не помитися, всі навколо командують і неясно, чого хочуть. Щоправда, пострадянський життєвий досвід бентежне враження трохи псує - героїні співчуваєш, але точно не через нестерпні побутово-організаційні умови. (Бувала я в занедбаному дитячому санаторії в кінці 1990-х, то знаєте... Хіба що без трудових нарядів обійшлося, а так - "Спробуйте, знайдіть різницю".) Тож там, де атмосфера не "пробиває" загартовану читацьку шкіру, авторка добирає своє дещо надмірною жорстокістю ситуації. Тут справді грають по-дорослому і щасливий кінець нікому не гарантований.

Але якщо "антиутопічна" частина викликала в мене дещо складні почуття, то умовно горорна радувала безперестанно. Перший роман розважався на полі такої готичної готики, що аж нема куди ярличок почепити. Другий пішов в інший бік і злився в екстазі з (псевдо)фольклорною казкою. Містичне "крило" тутешнього жаху нагнітається повільно, але таки моторошно. А необхідність з'ясувати і тримати в голові правила гри не тільки загадкових комуністів, а й проклятого лісу додає сюжету і гостроти, і багатоплановості. Зрештою, у кульмінації вдячних читачів чекає така шикарна пародія на традиційну ініціацію, що я аж в долоні плескала. А це ж не все, польська письменниця з багатьома стандартними жанровими кліше поекспериментувала в послідовно постмодерному дусі. До прикладу, "остаточне рішення батьківського питання" - це водночас і до скреготу зубів стандартний поворот, і "Ого, а так можна було?".

Розширена версія відгуку є у блозі.

[Girl · Rating 3 out of 5]

Zdecydowanie Kańtoch wychodzi ta ciężka, niepokojąca atmosfera. Mam nadzieję, że jest szansa na ciąg dalszy.

[Aleksandra · Rating 3 out of 5]

3,5 gwiazdki - dobrze pomyślane, dobrze napisane YA w realiach alternatywnej wersji PRL.

[annastycznie · Rating 4 out of 5]

4,5/5 ⭐

Ta książka to absolutny peak młodzieżowego horroru i nikt ani nic nie przekona mnie, że jest inaczej.

Tajemniczy instytut gdzieś pośrodku lasu, w którym komuniści więżą dzieci i wykonują na nich dziwne testy. Upiory, które nocą wychodzą z mgły. Zagadka, pozornie prosta, sprzed dwudziestu lat, której niedopowiedzenia mogą zaważyć na losie dziesiątek dzieci i nie tylko.

Anna Kańtoch pisze swoje koszmary w niezwykle zgrabny sposób. Ta książka jest wręcz nieodkładalna, trudno jest powstrzymać się przed czytaniem kolejnych rozdziałów, bo przecież trzeba wiedzieć, co stanie się dalej. Każdy rozdział oferuje nowe poszlaki, zagadki, i w ogóle nie da się odczuć upływu stron.
Sama zaś historia trwoży i przeraża, niezależnie od tego, czy czytelnik ma lat 12 czy 22. Czytałam tą książkę w tym momencie już po raz czwarty, a i tak nie zmieniło to faktu, że dzisiejszej nocy trudno mi było zasnąć. I, jakkolwiek ja bać się nie lubię, to jest to niekwestionowana zaleta tej książki.

Największym minusem Tajemnicy Nawiedzonego Lasu jest chyba jej długość, bo przy tak wciągającej fabule ta książka dosłownie kończy się nim na dobre się zacznie.
Nie chcę powtarzać zbytnio tego, co mówiłam przy okazji poprzedniej części, powiem więc krótko. Ta książka DZIAŁA. Działa jako samodzielna powieść, jak i działa na mnie jako czytelniczkę i jako pisarkę. I to, moi mili, jest absolutnie wspaniałe.

[Olena Brazhnyk · Rating 5 out of 5]

Першу частину читала майже 2 роки тому, тому була дуже вдячна авторці за коротке нагадування попередніх подій, поданих як спогади дівчини.
Проте читаючи я все більше розуміла, що забула дуже багато, і боролась з бажанням читати далі, бо цікаво, та перечитати першу книгу, щоб історія відбувалась більш повно.

Авторка знову чудово прописала атмосферу - дощ, вологість, ізольоване приміщення, наростаючий страх й не розуміння, що відбувається довкола. І туман, в якому зачаїлось зло.

Читала до ранку

[Kasia (Kącik z książką) · Rating 5 out of 5]

Po czym poznać naprawdę dobrego pisarza? Jednym z wyznaczników w moim prywatnym rankingu jest zdolność do złamania tzw. klątwy drugiego tomu. Niewielu się to udaje, są jednak tacy, którzy wychodzą z tego bojowego zadania obronną ręką. Anna Kańtoch zdecydowanie się to udało – Tajemnica nawiedzonego lasu to nie tylko świetna kontynuacja Tajemnicy Diabelskiego Kręgu, ale też zapowiedź jednej z lepszych młodzieżowych serii, jakie dane mi było czytać.


Cała opinia:
http://www.kacikzksiazka.pl/2018/05/t...

[Maria Velykanova · Rating 5 out of 5]

Коли я читала першу частину, мене підкупило, як вона зроблена. Книга для підлітків, у якій з підлітками авторка розмовляє, як із дорослими. Щоб було зрозуміло, про що я: в книжках, орієнтованих на дітей і підлітків, нерідко дозволяють відчувати якісь «неправильні» почуття чи робити «неправильні» вчинки, але згодом за це настає покарання і дитина розуміє, що не варто було. Тут такого немає. Підлітки можуть відчувати чи робити щось не надто схвалюване для підлітків, бо вони живі люди, це нормально. Це не робить їх кращими, не винагороджується та не оспівується, але й не тягне обов’язкового покарання. Люди — живі, вони гніваються, виходять із себе, коять дурниці, ображаються ні за що. Це нормально.
Але загалом перша частина була доволі типовою підлітковою книжкою: захопливі пригоди, які зачіпають серйозні теми.
А потім я відкрила другу. І по Ніну, просто до школи, прийшли комуністи.
Мені складно казати про сюжет без спойлерів про першу частину, тому я дуже стисло. Отже, в нас повоєння Польща, 1953 рік. При владі комуністи, яким дуже не подобається присутність таких собі янголів, що в буквальному сенсі впали з неба і завоювали прихильність людей — ми ж пам’ятаємо релігійність поляків. У першій частині ми з’ясували, хто такі ті янголи, а от комуністи знають менше. Втім, одне їм відоме достеменно: янголи змінюють світ і дарують людям магію. Не всім, лише деяким, але й того комуністам забагато. І вони збирають дітей, яких підозрюють у наявності магії, в дивному місці, яке самі називають «інститут Тотенвальд». Тут дітей погано годують, змушують важко працювати та жорстоко з ними поводяться. За кілька днів їх мають відпустити, але це ж комуністи, який дурник їм вірить? До того ж, деякі діти, хай і дуже рідко, отримують «червоні картки» та зникають безслідно. Логічно, що Ніна не готова, як багато інших дітей, сумирно сидіти й чекати, поки її відвезуть додому. Вона постійно намагається втекти, тим більше в Тотенвальді тримають і інших її товаришів по «канікулах» у Маркотах.
От тільки це не так просто. Виходити за межі «інституту» заборонено не просто так. Виявляється, дітям загрожують не лише комуністи.
Друга частина — це вже розповідь про дуже серйозні, ба навіть страшні речі, де-не-де розбавлена пригодами. І дуже важливою є тут думка Ніни про те, що здолати Бестію-з-Кола куди як простіше, ніж комуністів. І це таки правда.
Фінал у книжки вельми похмурий, майже розпачливий, тож є сенс у третій частині очікувати чогось іще «веселішого».
Для мене ця книжка стала ще одним томиком у стос книжок, які варто давати людям, зачарованим романтизованим образом совка. Романтизують совок? — книжок їм! Отаких, як ця.

[Assayah · Rating 4 out of 5]

❗TW: śmierć

Dzieci z Markotów i miejc do nich podobnych zostają zamknięte w budynku w środku lasu, bez drogi ucieczki, a w nocy pojawia się niebezpieczna mgła... No okej, ale gdzie są te wszystkie paranormalne zdarzenia i istoty? Gdzie tajemnice? Plot twisty?

,,Tajemnica diabelskiego kręgu" zachwyciła mnie mrocznym klimatem, tajemnicą klasztoru, aniołami i innymi rzeczami/sytuacjami paranormalnymi. Czułam niepokój, czułam zainteresowanie. Tutaj mamy zagadkę rodziny węglarza i ukrywającą złe istoty mgłę. Tylko mgłę. Żadnych innych dziwnych rzeczy. Choć moja ocena na to nie wskazuje, czuję mocny dysonans porównując obydwa tomy. Coś ewidentnie poszło nie tak.

Zagadka wioski węglarzy (zarówno rodziny jak i kościoła) była intrygująca, ale nie na tyle wciągająca, żebym koniecznie musiała się dowiedzieć, jakie jest rozwiązanie.

Nadal uważam, że ta seria na razie jest bardzo dobra (oby ostatni tom też był), ale czuję lekki zawód. Dobrze, że przynajmniej zakończenie jest ciekawe i trochę ratuje sytuację.

[۰ ۪۫ Maja Haber ۪۫ ۰ · Rating 3 out of 5]

Słabsza od drugiej. Zabrakło mi tego czegoś w tej książce. Mam wrażenie, że trochę byle jak została ta fabuła sklecona. Zobaczymy, jak będzie z trzecim tomem.

[Stanislaw · Rating 4 out of 5]

4.4 Genialna kontynuacja

[Sonia Czyta · Rating 5 out of 5]

Już pierwszy tom cyklu był świetny. Drugi okazał się jeszcze lepszy😉

[Ola (Wiewiórka w okularach) · Rating 5 out of 5]

https://wiewiorkawokularach.blogspot....

Po świetnej pierwszej części serii o Ninie Pankowicz, którą recenzowałam tutaj, całkiem szybko sięgnęłam po drugi tom. I zawiesiłam mu poprzeczkę całkiem wysoko, chociaż nie da się ukryć, że trochę bałam się tzw. klątwy drugiego tomu. Na szczęście Anna Kańtoch mnie nie zawiodła i drugi tom serii o przygodach inteligentnej nastolatki okazał się równie dobry, jak pierwszy.
Nina po wakacjach spędzonych w klasztorze w Markotach próbuje wrócić do normalnego życia. Wciąż jednak obawia się, że któregoś dnia w jej drzwiach staną przedstawiciele Służby Bezpieczeństwa i ją aresztują. W końcu dziewczynka znała dwa anioły i posiada moc. Moc, nad którą nie panuje i która uwielbia dawać o sobie znać w najmniej potrzebnych momentach. Tak się dzieje, gdy zostaje zamknięta w ciasnej komórce przez dwóch rozrabiaków w szkole, w trakcie apelu i w trakcie wizyty dwóch dziwnych funkcjonariuszy, Lisa i Sowy. Zostaje potem zabrana wraz z młodszym chłopcem przez tę dwójkę do tajemniczego obozu, zwanego instytutem Tottenwald, położonego w środku lasu i zapełnionego już przez inne dzieci, które otrzymują tam swoje kody. Na szczęście w środku spotyka nie tylko wrogów, ale też dawnych znajomych: Tamarę, Huberta i Jacka, których poznała w Markotach. Dzieciaki są zabierane na przesłuchania, niektóre z nich nie wracają, a po lesie rozprzestrzenia się groźna mgła, z której wyłaniają się potwory...
Rzadko w seriach się zdarza, żeby drugi tom był lepszy niż pierwszy. A tutaj miałam właśnie takie wrażenie. Anna Kańtoch to moja mistrzyni w budowaniu atmosfery niepokoju i dusznego klimatu PRLu. Czytając Tajemnicę nawiedzonego lasu nie tyle się bałam, ile nękało mnie cały czas przeczucie, że coś się wydarzy, a wszystko, co się tam dzieje, ma jakieś drugie dno. Ten klimat dziwności i strachu przed nieznanym tylko podsycał moją ciekawość. To właśnie dlatego czytało mi się tę książkę tak szybko, strony niemal pochłaniałam i przewracałam je z prędkością światła. Niewątpliwym plusem jest to, że autorka już na samym początku przypomina nam o wydarzeniach z Markotów. Dzięki czemu nawet osoby, które dawno temu czytały pierwszy tom serii, szybko przypomną sobie, o czym właściwie mówią bohaterowie i myśli Nina.
Początek historii to pozorny spokój przed burzą. Nie dajcie się jednak zwieść temu uczuciu, bo szybko autorka wrzuca nas w wir zdarzeń, począwszy od pojawienia się tajemniczych funkcjonariuszy, jakimi są Sowa i Lis, przez wywózkę do dziwnego obozu, aż po rozwiązanie całej tajemnicy. Odniosłam wrażenie, że autorka przemyślała fabułę jeszcze dokładniej niż w pierwszym tomie i stworzyła ją dużo bardziej skomplikowaną, a na pewno splotła w niej więcej wątków, niż w Tajemnicy Diabelskiego Kręgu. Swoją drogą obóz, w którym została osadzona Nina z resztką dzieci, kojarzył mi się cały czas z obozem koncentracyjnym w Oświęcimiu – strzeżony przez żołnierzy, dzieci miały tam swoje kody, pracowały... Nie wiem, czy taki był zamysł autorki, ale aż się wzdrygnęłam przy takiej koncepcji.
Dodatkowym wątkiem, podkreślającym dziwność całej sytuacji, jest zagadka chaty węglarza, którą opowiada dzieciom sierżant Lis. Namawia on cały czas Ninę na rozwiązanie tej sprawy – zabójstwa dwójki dorosłych, gdy w domu wraz z nimi był tylko mały chłopiec. Wszystko wskazuje na to, że to właśnie syn zamordował rodziców, ale czy tak było naprawdę? Dla Lisa jest to sprawa osobista z pewnego względu, ale cała ta zagadka sprawia, że człowiek ma aż gęsią skórkę, czytając powieść. W dodatku, kiedy Nina z przyjaciółmi znajdują chatę węglarza, trafiają do dziwnej wioski – czystej, jakby cały czas ktoś tam mieszkał, a jednocześnie opuszczonej przez wszystkich. Ponadto jest w niej kościół, pęknięty na pół od szczytu po same fundamenty, co wzbudza tylko ciekawość dzieciaków, ale też ich strach i niepokój.
Tajemnica nawiedzonego lasu to naprawdę bardzo dobra powieść młodzieżowa, przy której będą się równie dobrze bawić starsi czytelnicy. Dużo się dzieje od samego początku, mamy więcej pytań i zagadek niż odpowiedzi, dzięki czemu nasza ciekawość jest cały czas podsycana i jesteśmy trzymani przez wszystkie strony w niepewności. Zakończenie podtrzymuje tę nutkę niepewności i pozostawia nas w zawieszeniu przed lekturą trzeciego tomu. Na szczęście, już na mnie ten ostatni tom czeka i wprost nie mogę się doczekać chwili, gdy usiądę do czytania.

[Marta Duda-Gryc · Rating 4 out of 5]

Jakie to fajne! Wiem, wiem, że dla nastolatków, ale naprawdę nie tylko. Klimat tego świata wciąga jak mgła (chce się więcej, ale człek zarazem nieco się stracha) i kartki przewracają się same, jakby czynił to sam Quicksilver. Elementy fantastyczne (nadprzyrodzone? SF?) w świecie przaśnych początków komunizmu w Polsce same w sobie są świetnym pomysłem, ale jak to jest zrobione! Żadnego epatowania nadmiernym realizmem. Rzeczywistość sprzed lat jest podana w sposób bardzo subtelny, taki, że czytelnik, dla którego słowo komunizm jest pozbawione znaczenia, a życie z lat 50. czy 60. jest czymś całkowicie odległym, będzie miał po prostu poczucie dziwności, potęgującej dziwność wprowadzoną przez autorkę w postaci magii, aniołów i innych fantastycznych istot. Dzięki temu nie ma się wrażenia, że czyta się książkę powstałą dawno czy też osadzoną w czasach historycznych - a przyczynia się do tego również współczesny język, jakim posługują się postacie (i chwała za to autorce, za ten brak stylizacji w dialogach, nieczytelny dla większości współczesnych nastolatków). Jedyne, czego mi troszkę brakuje w powieści, to pogłębienia postaci pobocznych. Nina i Lis wzbudzają zainteresowanie - reszta jest raczej sztafażem, choć dobrze się zapowiadającym.
Teraz muszę tylko zdobyć pierwszą część cyklu i mieć skuteczną nadzieję na kolejny tom.

[Aveldlay · Rating 5 out of 5]

Zwykle raczej nie piszę opinii o książkach, które wywołują u mnie tyle emocji, ale teraz spróbuję. Bo ta książka zasługuje na pochwałę.
Pierwszy tom mnie urzekł, więc do drugiego miałam wysokie oczekiwania.I jak wspaniale było wrócić do tych bohaterów!
Postacie są wspaniale wykreowane, widać, że każdy jest inny. Przy czytaniu ostatnich stron zdałam sobie sprawę, że polubiłam Ninę, Huberta, Tamarę i Jacka i nie miałam najmniejszej ochoty ich opuszczać.
Mamy tu niesamowity klimat - wiele tajemnic z nutką grozy. To było tak kapitalnie napisane, że niemal czułam tę wilgoć i chłód lasu.
No i do tego dochodzi fabuła, która jest genialna!
Myślę, że to wystarczające argumenty, by sięgnąć po tę serię. I nie zrażajcie się polskim nazwiskiem - to jedna z lepszych polskich serii jakie miałam przyjemność czytać.
Polecam, polecam z całego mojego serca - warto.

[Basia Pawluk · Rating 5 out of 5]

11/10
Nie miałam nigdy do czynienia z serią która zrobiłaby na mnie aż takie wrażenie. Chyba tylko „Rok 1984” wgniata mnie w fotel tak jak te książki.

[Natalia · Rating 5 out of 5]

4,6

[Aleksander · Rating 5 out of 5]

Sequel genialnej powieści kryminalno-fantastycznej dla dzieci został odznaczony z mojej listy "Do przeczytania".

Pod pewnymi względami jest to podniesienie poprzeczki względem pierwszej części. Niektóre elementy historii są jeszcze mroczniejsze, Nina jest jeszcze bardziej ciekawą bohaterką oraz dostajemy trochę mojej ulubionej ✨ szarości moralnej✨. Jednocześnie mam wrażenie, że rozwiązanie tych wszystkich zagadek nie jest aż tak satysfakcjonujące jak w pierwszym tomie.

W "Tajemnicy diabelskiego kręgu" każda tajemnica końcowo wiązała się z pozostałymi w większą całość. Dało to poczucie takiego satysfakcjonującego zakończenia, przed oczami stanęła mi ta sieć powiązań. W tym przypadku Annie Kańtoch nie do końca udało się to powtórzyć.

Chociaż z drugiej strony należy docenić, że nie jest to sytuacja, w której pierwszy tom działa najlepiej jako stand-alone, a kontynuacja jest z kolei pisana bardzo na siłę. Kańtoch sięgnęła po element przewijający się w pierwszym tomie i ciągnie go w tym. Trzeba docenić, bo nieczęsto tak to się rozgrywa.

Za to styl tej pisarki dalej chwalę. Niczyje pióro jeszcze tak dobrze nie budowało mi napięcia.

Sięgnę po trzeci tom jak tylko wrócę z wyjazdu. 4,5/5 z zaokrągleniem do 5.

[Aleksandra Janusz]

Legitny horror. Teraz bardzo chcę, żeby to wydano po angielsku i postraszono Anglosasów. Nie będą wiedzieli, co ich trafiło, i przewiduję milijon nagród.
Czytałoby się jak (bardzo dobre) dystopijne YA skrzyżowane z polską przygodówką, gdyby nie to, że -
taka sprawa - ta cała dystopia jest (była) podejrzanie prawdziwa. Z tego się nie dało uciec. I dorosłego będą straszyć wcale nie te elementy nadnaturalne.

[mebcja · Rating 5 out of 5]

4,5

Uważam, że ten tom był lepszy od pierwszego, ale jednak podobał mi się mniej. Ma to jakiś sens? Nie wiem, ale tak uważam.

Zakończenie zasługuje na mocne zaokrąglenie do 5 gwiazdek.

Jestem totalną fanką!

[Marta · Rating 5 out of 5]

czytało się lepiej, niż tom 1

[Yoanne · Rating 3 out of 5]

Bardzo dobra kontynuacja przygód Niny i mrocznych aniołów.

[lilith · Rating 4 out of 5]

lepsza od poprzedniej części!!

[martynkaaa Martyna · Rating 4 out of 5]

4.5

[kulka · Rating 5 out of 5]

super świetnie wybitnie, czekam aż ula kupi trzecią część

[book.there · Rating 3 out of 5]

Drugi tom podobał mi się o wiele bardziej od poprzedniego

[Oliwia Niemczyk · Rating 3 out of 5]

3.5

[trishia · Rating 4 out of 5]

4.30
Plot twist na końcu wbił mnie w fotel! Niesamowity klimat, bardzo dobrze napisani bohatertowie; krótko mówiąc: Anna Kańtoch nie zawodzi!