سرزمین فرهنگى ما، هم زمین و كوه و آسمان و دریاست و هم جامعه و “مردم رفته و مانده” و هم همۀ فرهنگ شفاهى و كتبى ما، باورهاى گوناگون مذهبی (شیعه، سنى، اسماعیلى، زرتشتى، مسیحى، یهودى، بهایی،…)، سنگ نوشته ها، كتابهاى خطى، آثار باستانى، تمامى زیرساختارها، پلها و بنادر، منابع طبیعى و معدنى و غناى طبیعت، حیات وحش و همۀ گیاهان و درختان دور و نزدیك، همۀ قناتها و رودخانه ها، همۀ زبانهاى منسوخ شده و همۀ زبانها و لهجه های زنده مثل كردى و تركى و بلوچى و لرى و عربى …، همۀ شیوه هاى تولیدى و صنعتى و هنرى و صنایع ظریفه و سنتها و رقصها و بازیها و اعیاد و جشن نوروز. همۀ اعتبار و ارزش نام فرهنگى ایران در حجم این سرزمین فرهنگى نهفته است.