قصه‌ها و افسانه‌ها

by Leonardo da Vinci, Bruno Nardini, لیلی گلستان (Translator)

لئوناردو داوینچی، به قول هم‌زمان‌هایش شخصیتی بحث‌برانگیز بود و بسیار هم درباره‌اش بحث شد. لئوناردوی نقاش را مردم نمی‌پسندیدند، چون هرگز آثاری را که اقدام به خلقشان می‌کرد به پایان نمی‌رسانید. مردم معتقد بودند لئوناردوی مجسمه‌ساز شهرتش را ضایع کرد چون هرگز مجسمه‌ی عظیم فرانسوا سفورتزای سوار بر اسب را به مرحله‌ی قالب‌گیری نرساند. لئوناردوی معمار، افراطی به حساب می‌آمد و مردم از ته دل معتقد بودند لئوناردوی دانشمند یک دیوانه بیش نیست. اما رقبایش با وجود تمام حسادت‌هایی که به او داشتند در موضوعی به توافق رسیده بودند: لئوناردو، قصه‌گوی فوق‌العاده‌ای بود و با ظرافت کلام و اصالت نوشته‌هایش، باعث جلب و جذب اطرافیانش می‌شد.

Genres: Fiction, Short Stories, Fantasy, Art, Classics, Poetry

120 pages, Paperback

First published January 1, 1972

About the author

It was on April 15, 1452, that Leonardo was born in the town of Vinci, Republic of Florence, in what is now in Italy, the illegitimate son of a notary and a barmaid. It is from his birthplace that he is known as Leonardo da Vinci. Leonardo seemed to master every subject to which he turned his attention: he was a painter, draftsman, sculptor, architect, and engineer, wrote poetry and stories: the prototype Renaissance man!

His Last Supper (1495-97) and Mona Lisa (La Gioconda, 1503-06) are among the most popular paintings from the Renaissance. He and his rival Michelangelo did great service to the medical arts by accurate paintings of dissections, which were only occasionally allowed by the Church. Yet, his artistry appeared to be an afterthought, as he frequently left his works unfinished, and only about fifteen of his paintings survive. His notebooks reveal that he was centuries ahead of his time in mechanics and physic, fortifications, bridges, weapons, and river diversions to flood the enemy, which aided Italian city-states in their many wars.

Leonardo was an early evolutionist regarding fossils. Through his careful observations he noted that “if the shells had been carried by the muddy deluge they would have been mixed up, and separated from each other amidst the mud, and not in regular steps and layers — as we see them now in our time.” Leonardo reasoned that what is now dry land, where these aquatic fossils were found, must once have been covered by seawater.

He was for a short time accused of homosexuality: there is no evidence Leonardo had any sexual interest in women. As he wrote in his notebooks, “The act of procreation and anything that has any relation to it is so disgusting that human beings would soon die out if there were no pretty faces and sensuous dispositions.”

And what of his religion? It is significant that at the end of his life he felt he had much spiritual negligence to atone for. His first biographer, Giorgio Vasari, wrote in 1550:

"Finally, …feeling himself near to death, [he] asked to have himself diligently informed of the teaching of the Catholic faith, and of the good way and holy Christian religion; and then, with many moans, he confessed and was penitent; and … was pleased to take devoutly the most holy Sacrament, out of his bed. The King, who was wont often and lovingly to visit him, then came into the room; wherefore he, out of reverence … showed withal how much he had offended God and mankind in not having worked at his art as he should have done."

There was much skepticism in Renaissance Italy at the time, and Leonardo was an intellectual genius, not just an artistic genius. While there was great intellectual freedom during the Italian Renaissance, there were limits as long as the Dominicans, the “Hounds of the Lord,” were active. This semblance of a deathbed conversion, by so critical a thinker and so great a genius as Leonardo, who would have nothing to lose by professing piety all his life, can only mean that during his prime years he was a secret freethinker.

Leonardo died quietly on the 2 of May, 1519, a few weeks following his 67th birthday.

Reviews

[Nogol · Rating 2 out of 5]

یادمه یکبار که سرکلاس کتاب میخوندم، دوستم بهم گفت:«چقد خوبه که میرسی کتاب بخونی، منم قبلا ها خیلی کتاب میخوندم.» با توجه به شناختم ازش، لحظاتی چند مبهوت شدم و پرسیدم :« جدی میگی؟» گفت:« آره، همه ی کتابای مودب پورو چند بار خوندم تو مدرسه. کتاب خوندن واقعا عالیه.» اونجا بود که اولین فکری که به ذهنم رسید این بود که پزشک ها باید هفت سال، شب و روز درس بخونن تا بهشون اجازه ی طبابت که نه، ارجاعِ صِرف به متخصص بدن؛ ولی برای نویسندگی هیچ کس نمیاد و صلاحیت تورو برای تولید «محتوا» چک کنه. و آیا این به مراتب خطرناکتر نیست؟ هر ننه قمری که یک کاغذ و مداد داشته باشه میتونه افکار خودش رو در قالب یک متن عرضه کنه و خدا میدونه که بزرگترین آفت امثال اینستا و غیره، همین صلاحیت همگانی در ابراز تفکراتِ شخصی مبنی بر اصل «آزادی بیان» است.
و بعدتر با خودم فکر کردم که خیلی از نویسندگان نخبه، با زمانه ی خودشون کنتراست بسیاری داشتند و چه بسا چنین فیلتری باعث میشد لولیتا -با فرض اروتیک بودن- هرگز چاپ نشه، ناطور دشت یه سفرنامه ی تینیجری باشه و صادق هدایت و کافکا بعنوان اسکیزوفرن بستری بشوند. کما اینکه تا همین الان هم بدون اینکه معیار و فیلتر استانداردی وجود داشته باشه بسیاری از این اتفاقاتِ مشابه افتاده و بسیار گنج نامه ها، به دلایل سیاسی و تحجر فکری چاپشون متوقف میشه. به عبارت دیگه، اگر آثار هنری رو روی نمودارِ توزیع به لحاظ کیفیت ادبی ببریم، درصورتی که فیلتری بخواد اعمال بشه این اتفاق میفته: به طور مثال سه انحرافِ از معیارِ مثبت و منفی رو که معادل ۹۹ درصد میشه، چاپ میکنیم، تبلیغ میکنیم و میخونیم و یک درصد باقی رو که میشه دو طرف نمودار - به غایت خزعبلات و به غایت والاها- از رده خارج میشوند. آیا بهای مناسبی پرداختیم؟ آیا اون بهترین یک درصد خارج شده از گود، علتِ بقای ادبیات و روحِ این هنر نیست؟
ضمن اینکه نویسندگی به یک دلیل خیلی مشخص، بسیار فریبنده است ؛ هیچ محدودیتی برای یک مغزِ در حال تحریر وجود ندارد و اساسا هرنوع محدودیتی در تضاد با روحِ نوشتن است. پس سوال نهایی اینه که چه طوری میتونیم بدون زیرپا گذاشتن آزادی بیان و اعمال فیلتر، از نشر چنین متونی تحت عنوان «آثار ادبی» و زیر مجموعه ی سرانه مطالعه جلوگیری کنیم؟
توجه : متن با کتاب ارتباط خاصی نداره، جز اینکه از ترکیب دو اسم به‌غایت قَدَر، متنی کودکانه تولید شده. به‌همون اندازه که از پیدا کردن کتابی تالیف داوینچی ذوق کردم از خوندنش ناامید شدم.

[Dragisa · Rating 5 out of 5]

Leonardo da Vinci was an artist, inventor, engineer and scientist, but he also found time to write little fables for himself. These fables are found in Leonardo's notebooks from the years 1487 to 1494, when he was working in the service of Ludovico Sforza, Duke of Milan. Illustrating his keen observation and ideas about the world around him. In the margins of his notes he would pen short tales of how pride and envy would bring down a moth, tree or even a stone. Leonardo seems to have been interested in nature and finding examples of how various creatures would cause their own doom. They were written in the margins, perhaps as little notes to amuse or remind himself while he worked on bigger projects.
Here is one of Leonardo’s fables:
When the fig tree had no fruit, no one looked at it. When it sought praise by bearing fruit, people bent and broke it.

[Bahar · Rating 1 out of 5]

ترکیبی از مستندهای راز بقا و پندهای اخلاقی گل درشت و البته به شدت تکراری!
دلم هم نمیاد این طور در مورد اثری بگم که صدها سال از زمان نگاشته شدنش گذشته،ولی خب خوشم نیومد دیگه چه میشه کرد:(

[Mohammad Ali Shamekhi · Rating 2 out of 5]

این داستان های حیوانات و گیاهان - شامل 64 حکایت - حدود 200 سال قبل از داستان های لافونتن نوشته شده اند. ظاهرا این ها را در مجموعه اوراق آتلانتیکوس - که مجموعه ای است انبوه از نگاشته های داوینچی - پیدا کرده اند. این داستان ها، همچون دیگر داستان های عبرت آموز، معمولا در پایان نکته ی خود را بیان می کنند - مضمون حکایت ها تشویق به رعایت حد خود و عدم زیاده خواهی، توطئه نکردن برای دیگران، و .... است

طبق ادعای مقدمه ی کوتاه این کتاب، این جنبه از آثار داوینچی در میان مردمان زمان خود او بیشتر از جنبه های دیگر رواج و محبوبیت داشته

من به شخصه اگر بچه ای می شناختم با اینکه این کتابو بخونه مشکلی نداشتم و به نظرم سادگی جالبی داره. برای من با این سن و سال نمی شه از جذابیت زیاد داستان ها صحبت کرد اما یک بار خواندنش می ارزید - آن وسط ها داستان های عبرت آموز برای همه ی سن ها هم پیدا می شد البته

ترجمه قابل فهمه اما یه جاهایی به نظر می آد منطق داستان یه جملات دیگه رو اقتضا می کنه. همچنین ترجمه ی مقدمه نشون می ده خانم گلستان با اصطلاحات عمومی نسخه شناسی آشنا نیست مثلا کدکس آتلانتیکوس رو چیزی شبیه "مجموعه قوانین اقیانوس اطلس" ترجمه کرده - حال آنکه کدکس به مجموعه ای از برگه های جدا از هم می گن که یکجا جمع شده اند و آتلانتیکوس هم به این دلیل به این مجموعه ی خاص اطلاق شده که تنوع بسیار گسترده ای داره همچون یک اقیانوس

داستان هایی که بیشتر جذاب بودند برام "برف"، "عنکبوت در سوراخ کلید"، "سهره"، "درخت شاه بلوط و درخت انجیر"، "گیاه و داربست"، "تیغ"، "قاقم"، "گردو و ناقوس"، "شعله ها و دیگ"، "سارها و جغد" و "تک شاخ" هستند

حاشیه: من نسخه ی الکترونیکیش رو خوندم و اونجا خبری از طراحی و نقاشی نبود. اما ظاهرا کتاب ترجمه شده طراحی های کتاب اصلی را هم در خود دارد یا حداقل در چاپ های قبل داشته است

[Chadi Raheb · Rating 2 out of 5]

آقای داوینچی، عیب نبود اینا رو نوشتین؟
الان چجوری روم بشه به شما یک ستاره بدم؟

[Mohsen.khan72 · Rating 2 out of 5]

این داستانا واسه اون زمان بوده که بچه کوچولوها دور آتیش می نشستن و میخواستن از زبون بزرگتر یه داستانی گوش بدن. برای من حداقل جذابیتی نداشت

[Fatemeh · Rating 3 out of 5]

مجموعه داستان کوتاه از داوینچی هنرمند محبوب من. سوژه ها اکثرا عناصر طبیعت و حیوانات هستن. خیلی خیلی ساده و شاید مناسب قصه گویی برای بچه ها باشه. اما برای من جالب بود که داوینچی با اون ذهن مهندسی فوق العادش، از چه زاویه ای به سوژه های داستانش نگاه میکنه.

[mona aghazade · Rating 2 out of 5]

این کتاب برای من عزیز بود چون جزو اون چند کتابی بود که از طرف یه دوست خوب هدیه گرفته بودم اوین بار بود از داوینچی چیزی می خوندم - کتابش بیشتر اموزنده بود و خیلی بهتر بود رده سنی می داشت - بیشتر برای نوجوانان مفید بود چون آموزه هایی از رفتار و زندگی بود
سبک سلیقه من نبود

[Sara Kamjou · Rating 3 out of 5]

بعضی از داستان‌هایش را دوست داشتم. به شکلی کاملا نمادین مفهومی را انتقال داده بود.
داستان‌های مورد علاقه‌ام درخت هلو و تیغ بود.

[Elham Ghafarzadeh · Rating 3 out of 5]

داستان و افسانه‌های کوتاه با نتیجه‌ٔ اخلاقی مناسب تمامی سنین.. :))‌

[Carlos Natálio · Rating 3 out of 5]

Creio que era Whitman que falava que ninguém nem nada morriam nunca, de tudo continuar num cósmico circuito de renovação. Pensei nessa circularidade ao ler estes breves contos de Leonardo Di Vinci. Isso porque, para lá da antropomorfização de animais que as fábulas normalmente convocam, há esta ideia de tudo ser passível de voz ou expressão. Não só os animais, mas também as plantas, as árvores, as pedras, as paredes, a água, as chamas. Essa assembleia de existências, chamemos-lhe assim, têm o condão de fazer ressurgir no leitor o bom peso da responsabilidade, do espaço que devem ocupar as nossas acções no entremeio de todo o tipo de elementos e expressões.

Da Vinci dedica muitas das fábulas ao excesso de ambição, ao quem tudo quer tudo perde. As minhas duas favoritas acabam por indirectamente tocar o tema. Uma chama-se simplesmente «Neve» e é sobre um montinho de neve que estava no alto da montanha e que se sente mal por estar tão alto enquanto que os outros flocos estão lá em baixo. Resolve descer a montanha e, ao transformar-se, lentamente, numa bola de neve gigante e em avalanche acaba por ser a última a ser derretida — morta — pelo sol. [Por vezes é preciso descer para subir.] O segundo, «A Macaca e o Passarinho» é uma história clássica dos malefícios da possessão. A macaca aperta tanto o passarinho devido ao fascínio que tem por ele que acaba por matá-lo. O que gosto nesta história é que ela é também um ensinamento geográfico: estar demasiado próximo das coisas pode ajudar-nos a perder a perspectiva. E isso aplica-se ao amor, ao conhecimento, à posse frenética do tempo…

[Marziye Khakpour · Rating 3 out of 5]

این کتاب ۱۲۰ صفحه ای متشکل است از ۶۵ داستانک زیبا از زبان لئوناردو داوینچی جالب و قابل تامل بودن من از داستان بیدوکدوتنبل ،مو و مرد کشاورز،درخت شاه بلوط و انجیر بیشتر خوشم اومد بنظرم رده سنی نداره این کتاب و بدرد همه سنین میخوره.

[Somayeh · Rating 2 out of 5]

مجموعه ای از حکایتهای خیلی کوتاه که شخصیتهاشون درخت و دیوار و پرنده و شعله آتش و باقی موجودات زنده و غیر زنده هستند. در آخر هر قصه پند و اندرزی که قاعدتا نتیجه اون حکایت هست، در یک خط، نوشته شده، که البته به نطر من گاهی اصلا مرتبط نبود.
من به خاطر مترجم که خانم لیلی گلستان بود به سراغ این کتاب رفتم، اما چندان نصیبی نبردم.

[Cristina · Rating 5 out of 5]

- É melhor morrer - disse - que perder a liberdade.

[Denise · Rating 4 out of 5]

The artwork in the book is beautiful. The Fables are more for adults, even though the book was clearly written at juvenile lit/grade school level. Published in 1973, the introduction gives a basic age appropriate overview of Da Vinci and fables in general. Da Vinci's fables did not endure as well as Aesop's and others, which is a shame. Most are rather simple and brief, lacking detail. I don't think Da Vinci thought much of marriage or parenthood. He was evidently rather opinionated about morals and how one should live his life. This is an interesting read for historical perspective and a little insight into Da Vinci himself.

[Niuosha · Rating 2 out of 5]

نمیشه خیلی حیرت کرد.
بد نبود.

[Ivva Tadiashvili · Rating 2 out of 5]

ეს რა ძაან ცუდი გამომცემლობაა.

[Eileen · Rating 3 out of 5]

فقط به خاطر اینکه داوینچی نویسنده این کتابه گرفتمش ولی به نظرم داستان هاش برای بچه ها بهتره . هر داستانش حدود یک صفحس و خیلی کمه اکثرا هم با حیواناته یکم برای من حوصله سربر بود

[Deanna Sutter · Rating 3 out of 5]

I originally was only going to read a couple of fables out of this book but my son really liked them so we ended up reading the whole book. My son enjoyed trying to find the moral in each fable. It was a good activity for him.

I did enjoy this book. It's a great book to read to your kids. There were several fables that I didn't "get" though. I'm not sure it would hold every child's attention, but I guess it was just what my son needed! It did lead us to have a little Leonardo Da Vinci unit in school for a couple of weeks.

[Monteiro · Rating 4 out of 5]

Livro bom com fabulas sinples e ilustracoes interesantes mas acho que lhe falta algo para ser perfeito

[Laurie · Rating 3 out of 5]

Too obtuse for most MS students but the illustrations are lovely.

[Jennifer B. · Rating 4 out of 5]

I never knew that among his many other achievements that Leonardo Da Vinci had written fables as well. Many of them were warnings for the times he lived in, but many are still applicable today.

[Atiyeh · Rating 1 out of 5]

بنظرم مناسب رده سنی کودک و نوجوان بود

[Klinton Saha · Rating 3 out of 5]

There're 73 fables of Vinci.Each of the fables contains moral awareness or lessons.Most of the fables are Similar.The characters of these stories are animals, natural elements especially trees.The author used too much unfamiliar words that breaks natural reading speed. Besides,I found the whole forest is present in the book.
But, the illustrations of the book negotiate the word's problem.
My favorite fable is " The paper and the ink".

[SABER HOJJATI · Rating 3 out of 5]

داستان های ساده ای که شاید اگر در سنین پایین تر خوانده شود جذابیت بیشتری داشته باشد، اما در بین شصت و چند داستان که بعضی هایش هم از چند خط تجاوز نمیکند... داستانهایی برای هرکس با هر سلیقه پیدا میشود...

شاید بزرگترین نقطه قوت همین باشد که این کتاب شما را خسته نمیکند و میتواند زنگ تفریحی باشد میان کتاب های قطوری که خوانده و یا در حال خواندنش هستید...

[Elina · Rating 2 out of 5]

من عاشق داوینچیم اما...
تنها نکته مثبتی که داره اینه که حس میکنم خیلی با توجه به دیده ها،شنیده ها،دانسته ها و تجربیاتش نوشته شده و اینو من شخصا حس کردم...

[Krzysztof Trzciński · Rating 3 out of 5]

Wszędzie.ku wa.żydzi

Bajki, jak bajki, nic nadzwyczajnego, bez elementów folkloru są niczym ponad gadaninę kaznodziei.

[Shakyba · Rating 4 out of 5]

انگار داوینچی رو اسید بوده که اینا رو نوشته.

[Elmira · Rating 3 out of 5]

طبق گفته خودشون توی مقدمه کتاب داوینچی داستانگوی بهتریه نسبت به مجسمه سازی و نقاشیش و معماریش
اجازه بدید بگم خیر

[Narjes Seghatoleslam · Rating 4 out of 5]

با استفاده از قصه های بسیار کوتاه در مورد حیوانات و گیاهان نکات ارزشمندی رو بیان می کند که هم مناسب کودکان هست و هم مناسب بزرگسالان.
نبوغ داونیچی بسیار بسیار تحسین برانگیز هست و آمنه نوه عمه ام را به یادم می آورد که در همه چیز بدون رفتن به کلاس مهارت داشت و در 30 سالگی سر زایمان فوت شد. داوینچی نابغه ایی که زود بدنیا آمد و آمنه نابغه ای که کشف و درک نشد.