What do you think?
Rate this book
Een jongen van brutale zwier: Erich Wolfgang Korngold in Nederland 1910-1958
Erich Wolfgang Korngold was een Oostenrijks, later Amerikaans, componist (1897-1957). Dit boek biedt een gedetailleerde reconstructie van de receptie, tijdens het leven van de componist, van diens oeuvre in Nederland. Het bevat een grote veelheid en verscheidenheid van correspondentie en artikelen in kranten, weekbladen en vaktijdschriften.
Het boek heeft een uitgebreid biografisch register, een overzicht van Korngold-concerten in Nederland 1912-1950, een bijdrage van Brendan G. Carroll over Korngold als wonderkind en een van Maarten ’t Hart over Korngolds opus 39, de symfonische serenade voor strijkorkest in Bes groot. Het boek is voorzien van zwart-witillustraties.
Het boek heeft een uitgebreid biografisch register, een overzicht van Korngold-concerten in Nederland 1912-1950, een bijdrage van Brendan G. Carroll over Korngold als wonderkind en een van Maarten ’t Hart over Korngolds opus 39, de symfonische serenade voor strijkorkest in Bes groot. Het boek is voorzien van zwart-witillustraties.
499 pages, Hardcover
First published January 1, 2016
About the author
Caspar Wintermans
6 books3 followersCaspar Wintermans (born 1966, The Netherlands) is an author and scholar. He studied art history and archaeology at Leiden University. Much of his work has centered on Lord Alfred Douglas, poet and intimate friend of Oscar Wilde. His published works include Halcyon Days: Contributions to The Spirit Lamp, Dear Sir: Letters of Mr. and Mrs. Couperus to Oscar Wilde, I Desire The Moon: The Diary of Lady Alfred Douglas (Olive Custance), and Oscar Wilde: A Plea and a Reminiscence.
His latest book is Alfred Douglas: A Poet's Life and his Finest Work, a biography of Lord Alfred 'Bosie' Douglas which sets out to defend Oscar Wilde's beloved Bosie from over a century of false accusations, lies, and misinformation. Wintermans presents the case that Alfred Douglas was, contrary to popular belief, a supportive and kind lover who worshipped the playwright - and whose subsequent life was destroyed. The biographical portion of the book is also accompanied by an anthology of Douglas' poetry.
His latest book is Alfred Douglas: A Poet's Life and his Finest Work, a biography of Lord Alfred 'Bosie' Douglas which sets out to defend Oscar Wilde's beloved Bosie from over a century of false accusations, lies, and misinformation. Wintermans presents the case that Alfred Douglas was, contrary to popular belief, a supportive and kind lover who worshipped the playwright - and whose subsequent life was destroyed. The biographical portion of the book is also accompanied by an anthology of Douglas' poetry.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 1 of 1 review
October 9, 2026
Het zal voor samensteller van dit grote ‘plakboek’ met recensies van concerten met werk van Korngold een enorme zoektocht geweest zijn om de hier te boek gestelde recensies te verzamelen uit allerhande Nederlandse kranten en tijdschriften. Zijn initiatief verdient hulde. Hij heeft ook correspondentie opgenomen die Korngold voerde met Rudolf Mengelberg (neef van Willem), die directeur was van het Concertgebouw en het Concertgebouworkest met het oog op een uitnodiging om in Amsterdam concerten te geven met eigen werk, als dirigent en pianist. Er zijn nog enkele andere briefjes in het boek verwerkt. Van Brendan G. Carroll is een gedeelte opgenomen van diens Korngold-biografie uit 1989; de samensteller heeft dit gedeelte vertaald. Van Maarten ’t Hart is een artikel overgenomen uit diens ‘Mozart en de anderen’, verschenen in 2006.
Naast respect en waardering – laat mij dat eerst precizeren – moet ik zometeen ook iets minder positieve aspecten benoemen. Uit het boek blijkt, door de verschillen van mening van de diverse recensenten, dat zeer verschillend gedacht is over de talenten van Korngold, zoals die al zeer vroeg in zijn leven aan het licht kwamen. En eigenlijk zijn die grote verschillen gebleven, ook ruim na de periode dat Erich de status van wonderkind kreeg aangemeten. Het is interessant te vernemen dat de ene recensent zich nog enigszins terughoudend en/of diplomatiek uitdrukte en dat een ander onomwonden liet merken dat er weinig van deugde in de muzikale kwaliteit van Korngolds werk.
Concerten bevatten doorgaans werk van verscheidene componisten. Recensies van concerten bevatten doorgaans een zo volledig mogelijke bespreking van al het uitgevoerde werk. En in de periode van dit boek, globaal de eerste helft van de 20e eeuw, waren recensenten gewoon om veel te vermelden over de uitgevoerde werken zelf, de structuur, de inhoud, muziektechnische aspecten, de waarde, eventueel symboliek, dus een analytische kijk op het werk, waarna de manier waarop het was uitgevoerd meestal even uitgebreid aan de orde kwam. Als het om een opera ging, of in het algemeen als er een verhaal aan het muziekstuk ten grondslag was, dan werd eerst dat verhaal uit de doeken gedaan. In de huidige tijd (ik schrijf dit in 2026) wordt in recensies meestal nog slechts de ‘beleving’ van de recensent over hoe de executanten het er vanaf hebben gebracht, behandeld. Laat gezegd zijn dat ik alle begrip heb voor deze allengs gewijzigde prioriteitstelling. Toegepast op dit boek, heeft de heer Wintermans ervoor gekozen om in alle gevallen de volledige recensie af te laten drukken. Dat betekent dat in de meerderheid van de recensies de aandacht die aan Korngold en zijn werk is besteed, de honderd procent bij lange na niet benadert. Wat zich ook voordoet, is dat van een concert meerdere recensies zijn opgenomen; laat dat een kwestie zijn van de op zichzelf te waarderen volledigheid. Dat heeft ertoe geleid, om een voorbeeld te noemen, dat het verhaal van Korngolds opera ‘Die tote Stadt’ in dit boek minstens een dozijn maal, in weinig variërende tekst, bijna een pagina in beslag neemt. Omdat ik aanneem dat dit boek veeleer voor de geïnteresseerde muziekliefhebber is bedoeld dan als studiemateriaal, vind ik dat een iets andere benadering dan voo de zoveelste maal een beschrijving in extenso op te nemen, best overwogen had mogen worden. Ik begrijp wel dat terughoudendheid in deze had kunnen leiden tot een glijdende schaal van wat wel en wat niet verwerken, maar er zijn geen inleidende woorden gewijd aan gemeld verschijnsel. Dat maakt dat het resultaat bij mij - in bedoelde gevallen – overkomt als gemakzucht die tot enige overbodigheid heeft geleid, overbodigheid die is gaan tegenstaan.
Tot de illustraties in het boek behoren foto’s van Korngold, hetzij alleen of als onderdeel van een gezelschap van familie of collega-musici, andere uitvoerenden en afdrukken van partituurpagina’s – prachtig, passend. Die zijn genoemd in een lijst van illustraties. Van een ander deel van de afbeeldingen heb ik de passendheid veel minder herkend en erkend: reclames voor ijspudding, een bioscoopfilm, dameskledingstuk en bijv. een oproep aan vinders van een ‘parapluie’ om zich te melden – voor dergelijke volkomen buiten de orde staande afdruksels, ook al besef ik dat ze wellicht als tijdeigen sfeerbeelden bedoeld zijn, kan ik geen enkel waarderend woord uit m’n vingers krijgen.
Hoofdzaak blijft natuurlijk de Korngold-receptie in Nederland tot aan berichtgeving van het overlijden in 1957 van de componist.
Wegens de genoemde minpunten, die een rol spelen door het hele boek heen, krijgt het boek van mij niet meer dan drie sterren (van de maximaal vijf). JM
Naast respect en waardering – laat mij dat eerst precizeren – moet ik zometeen ook iets minder positieve aspecten benoemen. Uit het boek blijkt, door de verschillen van mening van de diverse recensenten, dat zeer verschillend gedacht is over de talenten van Korngold, zoals die al zeer vroeg in zijn leven aan het licht kwamen. En eigenlijk zijn die grote verschillen gebleven, ook ruim na de periode dat Erich de status van wonderkind kreeg aangemeten. Het is interessant te vernemen dat de ene recensent zich nog enigszins terughoudend en/of diplomatiek uitdrukte en dat een ander onomwonden liet merken dat er weinig van deugde in de muzikale kwaliteit van Korngolds werk.
Concerten bevatten doorgaans werk van verscheidene componisten. Recensies van concerten bevatten doorgaans een zo volledig mogelijke bespreking van al het uitgevoerde werk. En in de periode van dit boek, globaal de eerste helft van de 20e eeuw, waren recensenten gewoon om veel te vermelden over de uitgevoerde werken zelf, de structuur, de inhoud, muziektechnische aspecten, de waarde, eventueel symboliek, dus een analytische kijk op het werk, waarna de manier waarop het was uitgevoerd meestal even uitgebreid aan de orde kwam. Als het om een opera ging, of in het algemeen als er een verhaal aan het muziekstuk ten grondslag was, dan werd eerst dat verhaal uit de doeken gedaan. In de huidige tijd (ik schrijf dit in 2026) wordt in recensies meestal nog slechts de ‘beleving’ van de recensent over hoe de executanten het er vanaf hebben gebracht, behandeld. Laat gezegd zijn dat ik alle begrip heb voor deze allengs gewijzigde prioriteitstelling. Toegepast op dit boek, heeft de heer Wintermans ervoor gekozen om in alle gevallen de volledige recensie af te laten drukken. Dat betekent dat in de meerderheid van de recensies de aandacht die aan Korngold en zijn werk is besteed, de honderd procent bij lange na niet benadert. Wat zich ook voordoet, is dat van een concert meerdere recensies zijn opgenomen; laat dat een kwestie zijn van de op zichzelf te waarderen volledigheid. Dat heeft ertoe geleid, om een voorbeeld te noemen, dat het verhaal van Korngolds opera ‘Die tote Stadt’ in dit boek minstens een dozijn maal, in weinig variërende tekst, bijna een pagina in beslag neemt. Omdat ik aanneem dat dit boek veeleer voor de geïnteresseerde muziekliefhebber is bedoeld dan als studiemateriaal, vind ik dat een iets andere benadering dan voo de zoveelste maal een beschrijving in extenso op te nemen, best overwogen had mogen worden. Ik begrijp wel dat terughoudendheid in deze had kunnen leiden tot een glijdende schaal van wat wel en wat niet verwerken, maar er zijn geen inleidende woorden gewijd aan gemeld verschijnsel. Dat maakt dat het resultaat bij mij - in bedoelde gevallen – overkomt als gemakzucht die tot enige overbodigheid heeft geleid, overbodigheid die is gaan tegenstaan.
Tot de illustraties in het boek behoren foto’s van Korngold, hetzij alleen of als onderdeel van een gezelschap van familie of collega-musici, andere uitvoerenden en afdrukken van partituurpagina’s – prachtig, passend. Die zijn genoemd in een lijst van illustraties. Van een ander deel van de afbeeldingen heb ik de passendheid veel minder herkend en erkend: reclames voor ijspudding, een bioscoopfilm, dameskledingstuk en bijv. een oproep aan vinders van een ‘parapluie’ om zich te melden – voor dergelijke volkomen buiten de orde staande afdruksels, ook al besef ik dat ze wellicht als tijdeigen sfeerbeelden bedoeld zijn, kan ik geen enkel waarderend woord uit m’n vingers krijgen.
Hoofdzaak blijft natuurlijk de Korngold-receptie in Nederland tot aan berichtgeving van het overlijden in 1957 van de componist.
Wegens de genoemde minpunten, die een rol spelen door het hele boek heen, krijgt het boek van mij niet meer dan drie sterren (van de maximaal vijf). JM
Displaying 1 - 1 of 1 review