What do you think?
Rate this book
Το τέλος της διαδρομής
Ο Τζιμ Φερράρ, γοητευτικός άντρας γύρω στα 42, ειδικευμένος στις υπεξαιρέσεις χρημάτων στη Φλόριντα, κουρασμένος και μελαγχολικός, πλευρίζει ύστερα από πρόταση ξεπεσμένων μικροκακοποιών την πλούσια κι όμορφη χήρα Γκλάντυς Χάαλβορσεν στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας… Το τέλος ενός γκάνγκστερ ειδωμένο από τον συγγραφέα του Μικρού Καίσαρα και της Ζούγκλας της ασφάλτου.
Η φυγή, το κυνηγητό, ο κλοιός που σφίγγει, το αδιέξοδο, το όριο και η ματαιότητα των συνόρων, η μελαγχολία και ο θάνατος είναι τα θέματα που αναπτύσσει εδώ ο Μπερνέτ με θαυμαστό τρόπο που θυμίζει έντονα τις ταινίες του Πέκινπα στο αμερικανικό σινεμά αλλά και του Ζαν-Πιερ Μελβίλ στο ευρωπαϊκό (και ειδικότερα το τέλος στον "Σαμουράι" ή "Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο"). Άλλωστε ο Μπερνέτ ήταν ένας από τους Αμερικανούς συγγραφείς με τα περισσότερα ευρωπαϊκά στοιχεία στη γραφή τους, με επιρροές από τον Μεριμέ, τον Φλωμπέρ, τον Μωπασάν, τον Πίο Μπαρόχα, τον Βέργκα κ.ά.
Η φυγή, το κυνηγητό, ο κλοιός που σφίγγει, το αδιέξοδο, το όριο και η ματαιότητα των συνόρων, η μελαγχολία και ο θάνατος είναι τα θέματα που αναπτύσσει εδώ ο Μπερνέτ με θαυμαστό τρόπο που θυμίζει έντονα τις ταινίες του Πέκινπα στο αμερικανικό σινεμά αλλά και του Ζαν-Πιερ Μελβίλ στο ευρωπαϊκό (και ειδικότερα το τέλος στον "Σαμουράι" ή "Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο"). Άλλωστε ο Μπερνέτ ήταν ένας από τους Αμερικανούς συγγραφείς με τα περισσότερα ευρωπαϊκά στοιχεία στη γραφή τους, με επιρροές από τον Μεριμέ, τον Φλωμπέρ, τον Μωπασάν, τον Πίο Μπαρόχα, τον Βέργκα κ.ά.
321 pages, Paperback
First published January 1, 1943
7 people are currently reading
108 people want to read
About the author
W.R. Burnett
61 books44 followersWilliam Riley "W. R." Burnett was an American novelist and screenwriter. He is best known for the crime novel Little Caesar, the film adaptation of which is considered the first of the classic American gangster movies. Burnett was born in Springfield, Ohio. He left his civil service job there to move to Chicago when he was 28, by which time he had written over 100 short stories and five novels, all unpublished.
Burnett kept busy, producing a novel or more a year and turning most into screenplays (some as many as three times). Thematically Burnett was similar to Dashiell Hammett and James M. Cain but his contrasting of the corruption and corrosion of the city with the better life his characters yearned for, represented by the paradise of the pastoral, was fresh and original. He portrayed characters who, for one reason or another, fell into a life of crime. Once sucked into this life they were unable to climb out. They typically get one last shot at salvation but the oppressive system closes in and denies redemption.
Burnett's characters exist in a world of twilight morality — virtue can come from gangsters and criminals, malice from guardians and protectors. Above all his characters are human and this could be their undoing.
Burnett worked with many of the greats in acting and directing, including Raoul Walsh, John Huston, John Ford, Howard Hawks, Nicholas Ray, Douglas Sirk, Michael Cimino, John Wayne, Humphrey Bogart, Ida Lupino, Paul Muni, Frank Sinatra, Marilyn Monroe, Steve McQueen and Clint Eastwood.
He received an Oscar nomination for his script for "Wake Island" (1942) and a Writers Guild nomination for his script for "The Great Escape". In addition to his film work he also wrote scripts for television and radio.
On his death in 1982, in Santa Monica, California,Burnett was interred in the Forest Lawn Memorial Park Cemetery in Glendale, California
Burnett kept busy, producing a novel or more a year and turning most into screenplays (some as many as three times). Thematically Burnett was similar to Dashiell Hammett and James M. Cain but his contrasting of the corruption and corrosion of the city with the better life his characters yearned for, represented by the paradise of the pastoral, was fresh and original. He portrayed characters who, for one reason or another, fell into a life of crime. Once sucked into this life they were unable to climb out. They typically get one last shot at salvation but the oppressive system closes in and denies redemption.
Burnett's characters exist in a world of twilight morality — virtue can come from gangsters and criminals, malice from guardians and protectors. Above all his characters are human and this could be their undoing.
Burnett worked with many of the greats in acting and directing, including Raoul Walsh, John Huston, John Ford, Howard Hawks, Nicholas Ray, Douglas Sirk, Michael Cimino, John Wayne, Humphrey Bogart, Ida Lupino, Paul Muni, Frank Sinatra, Marilyn Monroe, Steve McQueen and Clint Eastwood.
He received an Oscar nomination for his script for "Wake Island" (1942) and a Writers Guild nomination for his script for "The Great Escape". In addition to his film work he also wrote scripts for television and radio.
On his death in 1982, in Santa Monica, California,Burnett was interred in the Forest Lawn Memorial Park Cemetery in Glendale, California
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
September 11, 2020
Αναρωτήθηκε αν είχε κοιμηθεί καθόλου και έπειτα άρχισε να συλλογίζεται αφηρημένα σχετικά με τη φύση του ύπνου. Ξαπλώνεις, κλείνεις τα μάτια σου και χάνεις τις αισθήσεις σου. Μοιάζει μ'ένα είδος προσωρινού θανάτου -διαταραγμένου από τα όνειρα.
Σκηνικό, το Λος Άντζελες του πολέμου. Αντιαεροπορικοί προβολείς σαρώνουν τον Αμερικανικό ουρανό, το αντι-ιαπωνικό συναίσθημα κυριαρχεί, οι διακοπές ρεύματος συχνές με σκοπό την συντηρητική ενεργειακή χρήση. Στο ημιπολυτελές ξενοδοχείο Μάργκουντ, ένας απατεώνας ζιγκολό έχει κλειδώσει στο στόχαστρο του μια εκατομμυριούχο καλοστεκούμενη σαραντάρα χήρα. Καθώς η Γκλάντυς υποκύπτει χωρίς δεύτερη σκέψη στην γοητεία του Τζιμ, το παρολίγον πραγματοποιημένο όνειρο γκρεμίζεται καθώς αυτός βουτά σε μια υπαρξιακή κρίση, εν μέσω προδοσιών από επιστήθιους φίλους, εκβιασμούς από ξεπεσμένους ναρκομανείς και αρρωστημένους έρωτες από πρόστυχες γυναίκες.
Ο Μπερνέτ, βρισκόμενος όπως λέει μια ψυχή σε ένα συγγραφικό μεταίχμιο όντας ανάμεσα στις ευρωπαικές επιρροές του μεγαλωμένος με Γκι Ντε Μωπασάν, Μπαρόχα και Βέργκα και την ήδη υπάρχουσα κληρονομιά του αμερικανικού "σκληρού" αστυνομικού μυθιστορήματος, παραδίδει το "Το τέλος της διαδρομής". Ένα μυθιστόρημα που αποτελεί, και το λέω βασισμένος σε κάμποσα σχόλια και αναλύσεις του συνολικού του έργου, την αφρόκρεμα του λογοτεχνικού του ποτηριού. Εδώ συνταυτίζεται με μια νέα οπτική του κακοποιού πρωταγωνιστή ως λαϊκού ήρωα - αυτή του κουρασμένου μεσήλικα που συνειδητοποιεί την ματαιότητα των προσπαθειών του, αρχίζει να γερνά και ένας συνεχής υπαρξιακός εσωτερικός μονόλογος ποδηγετεί κάθε του σκέψη και πράξη. Ο πρωταγωνιστής στο τέλος δεν αντιμετωπίζει τον χαμό του ως εχθρό, αλλά τον προσκαλεί, τον περιμένει καρτερικά και λυτρωτικά.
Ο Μπερνέτ, με τον οποίο η γνωριμία θα φροντίσω να συνεχιστεί συστηματικά, δεν φαίνεται να έχει εισπράξει την αναγνώριση που του αξίζει. Παίρνει το κατά την γνώμη μου στατικό και χαμηλοτάβανο hard-boiled είδος από το χέρι και του προσφέρει μια εσωτερική χροιά, έναν ευρωπαϊκό αέρα γεννώντας ένα υβρίδιο που επιβεβαιώνει τον κανόνα σε αυτές τις περιπτώσεις: είναι το καλύτερο δύο κόσμων. Η προσφορά του, με τον "Μικρό Καίσαρα", το "Αντίο Σικάγο" και προφανώς το παρόν, στον κινηματογράφο, είναι τεράστια. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, στο εξαιρετικό επίμετρο του μεταφραστή Α. Αποστολίδη δίνεται αρκετή τροφή για περαιτέρω ψάξιμο στα άδυτα του νουάρ κινηματογράφου αλλά και της αστυνομικής λογοτεχνίας. Περιορίζομαι, προς αποφυγήν περαιτέρω πλατειασμού, να πω το εξής: συγκρινόμενος με ομότεχνους της εποχής του, όπως ο Χάμετ, στα μάτια μου ο Μπερνέτ είναι πιο ολοκληρωμένος συγγραφέας που δεν αφήνει την νιότη του είδους που γράφει και τις χαμηλές προσδοκίες να τον παρασύρουν: γράφει για τον εαυτό του με τον εαυτό του και θέτει τον πήχη ψηλά. Για την εποχή του, αλλά και για τώρα.
*Για να μην χαλάσει το προξενιό, και γιατί οι άνθρωποι πάντα θα βρίσκουν κάτι να παραπονιούνται. Εντόπισα μια κάποια σεξουαλική σεμνοτυφία αφού ο συγγραφέας απέφευγε και προσπερνούσε κάθε σκηνή που περιείχε σεξ. Κρίνοντας από την αφοπλιστική ειλικρίνεια με την οποία αντιμετωπίζει άλλα θέματα, θα περίμενα να περιέγραφε παραπάνω αυτές τις σκηνές για να δώσει ένα πληρέστερο συναισθηματικό υπόβαθρο, χωρίς να γίνει χυδαίος. Άλλωστε, είναι ξεκάθαρο ότι κατέχει τους τρόπους να γράψει χωρίς να υποπέσει σε ευπώλητες ευκολίες.
Σκηνικό, το Λος Άντζελες του πολέμου. Αντιαεροπορικοί προβολείς σαρώνουν τον Αμερικανικό ουρανό, το αντι-ιαπωνικό συναίσθημα κυριαρχεί, οι διακοπές ρεύματος συχνές με σκοπό την συντηρητική ενεργειακή χρήση. Στο ημιπολυτελές ξενοδοχείο Μάργκουντ, ένας απατεώνας ζιγκολό έχει κλειδώσει στο στόχαστρο του μια εκατομμυριούχο καλοστεκούμενη σαραντάρα χήρα. Καθώς η Γκλάντυς υποκύπτει χωρίς δεύτερη σκέψη στην γοητεία του Τζιμ, το παρολίγον πραγματοποιημένο όνειρο γκρεμίζεται καθώς αυτός βουτά σε μια υπαρξιακή κρίση, εν μέσω προδοσιών από επιστήθιους φίλους, εκβιασμούς από ξεπεσμένους ναρκομανείς και αρρωστημένους έρωτες από πρόστυχες γυναίκες.
Ο Μπερνέτ, βρισκόμενος όπως λέει μια ψυχή σε ένα συγγραφικό μεταίχμιο όντας ανάμεσα στις ευρωπαικές επιρροές του μεγαλωμένος με Γκι Ντε Μωπασάν, Μπαρόχα και Βέργκα και την ήδη υπάρχουσα κληρονομιά του αμερικανικού "σκληρού" αστυνομικού μυθιστορήματος, παραδίδει το "Το τέλος της διαδρομής". Ένα μυθιστόρημα που αποτελεί, και το λέω βασισμένος σε κάμποσα σχόλια και αναλύσεις του συνολικού του έργου, την αφρόκρεμα του λογοτεχνικού του ποτηριού. Εδώ συνταυτίζεται με μια νέα οπτική του κακοποιού πρωταγωνιστή ως λαϊκού ήρωα - αυτή του κουρασμένου μεσήλικα που συνειδητοποιεί την ματαιότητα των προσπαθειών του, αρχίζει να γερνά και ένας συνεχής υπαρξιακός εσωτερικός μονόλογος ποδηγετεί κάθε του σκέψη και πράξη. Ο πρωταγωνιστής στο τέλος δεν αντιμετωπίζει τον χαμό του ως εχθρό, αλλά τον προσκαλεί, τον περιμένει καρτερικά και λυτρωτικά.
Ο Μπερνέτ, με τον οποίο η γνωριμία θα φροντίσω να συνεχιστεί συστηματικά, δεν φαίνεται να έχει εισπράξει την αναγνώριση που του αξίζει. Παίρνει το κατά την γνώμη μου στατικό και χαμηλοτάβανο hard-boiled είδος από το χέρι και του προσφέρει μια εσωτερική χροιά, έναν ευρωπαϊκό αέρα γεννώντας ένα υβρίδιο που επιβεβαιώνει τον κανόνα σε αυτές τις περιπτώσεις: είναι το καλύτερο δύο κόσμων. Η προσφορά του, με τον "Μικρό Καίσαρα", το "Αντίο Σικάγο" και προφανώς το παρόν, στον κινηματογράφο, είναι τεράστια. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, στο εξαιρετικό επίμετρο του μεταφραστή Α. Αποστολίδη δίνεται αρκετή τροφή για περαιτέρω ψάξιμο στα άδυτα του νουάρ κινηματογράφου αλλά και της αστυνομικής λογοτεχνίας. Περιορίζομαι, προς αποφυγήν περαιτέρω πλατειασμού, να πω το εξής: συγκρινόμενος με ομότεχνους της εποχής του, όπως ο Χάμετ, στα μάτια μου ο Μπερνέτ είναι πιο ολοκληρωμένος συγγραφέας που δεν αφήνει την νιότη του είδους που γράφει και τις χαμηλές προσδοκίες να τον παρασύρουν: γράφει για τον εαυτό του με τον εαυτό του και θέτει τον πήχη ψηλά. Για την εποχή του, αλλά και για τώρα.
*Για να μην χαλάσει το προξενιό, και γιατί οι άνθρωποι πάντα θα βρίσκουν κάτι να παραπονιούνται. Εντόπισα μια κάποια σεξουαλική σεμνοτυφία αφού ο συγγραφέας απέφευγε και προσπερνούσε κάθε σκηνή που περιείχε σεξ. Κρίνοντας από την αφοπλιστική ειλικρίνεια με την οποία αντιμετωπίζει άλλα θέματα, θα περίμενα να περιέγραφε παραπάνω αυτές τις σκηνές για να δώσει ένα πληρέστερο συναισθηματικό υπόβαθρο, χωρίς να γίνει χυδαίος. Άλλωστε, είναι ξεκάθαρο ότι κατέχει τους τρόπους να γράψει χωρίς να υποπέσει σε ευπώλητες ευκολίες.
August 29, 2011
W. R. Burnett is largely forgotten today although he was arguably one of the most influential of American hardboiled crime writers.
He achieved success with both his novels (the most famous being Little Caesar and High Sierra) and screenplays. He often adapted his own novels for the screen, a notable example being Nobody Lives Forever (which became an excellent and underrated 1946 film noir).
Burnett specialised in moral ambiguity and in anti-heroes. Nobody Lives Forever tell the story of a group of con-men and a particularly ambitious con. Windy, Shake and Doc are losers. They’re con-men without a dime, without hope and lacking even the ambition required for their criminal activities. And they know they’re losers. So when they come across who promises to be a sucker to end all suckers they know the game is out of their league. They’re going to need someone with class. They’re going to need the top guy.
The top guy is Jim Farrar, a legend among confidence tricksters. The only problem is, Jim Farrar has decided to retire. He’s haunted by the fear of being a washed-up nobody just like Shake, Windy and Doc. He’s haunted by the fear that he’ll no longer have the polish, the confidence and the looks to be a successful con-artist and will end his days like his own early hero who ended up a drooling derelict.
The sucker in question is Mrs Halvorsen, a rich lonely widow reputed to be worth several million dollars. The opportunity is too good to miss. Somehow Jim Farrar has to be persuaded to make one last play.
Farrar allows himself to be talked into the scheme but he realise his co-conspirators are useless at best, and a positive liability at worst. He offers the a deal. He is certain he can take Mrs Halvorsen for at least $100,000, so he’ll guarantee Windy, Shake and Doc $10,000 each if they’ll agree to leave matters entirely in his hands.
Things don’t work out so simply however. Doc and Jim Farrar have always disliked each other. Doc might be a struck-off medical practitioner with a serious drug habit but he has grandiose ideas about himself and he has always been of the opinion that Jim Farrar has no real class, that the country bumpkin he started life as will always reveal itself. Jim considers Doc to be not merely unstable but potentially a worse problem since Doc is so crazy he is impossible to intimidate. It turns out that both men are absolutely correct about the other’s weaknesses.
Jim’s plan was to romance Mrs Halvorsen, then suggest a phony investment scheme, and then take off with the money. There would be no complications. But complications certainly arise when Mrs Halvorsen starts talking about marriage, and Jim finds himself seriously considering the idea. Apart from causing problems with Doc this will also trigger dramas with Jim’s girlfriend Tony. Tony is a no-good dame but Jim is obsessed with her.
This is a crime novel that is entirely character-driven. Every character has at least one major weakness that will contribute to the escalating drama. In Jim Farrar’s case the problem is that he’s a lot more emotionally vulnerable than he thought he was. It turns out he’s too nice a guy to be a successful con-man, but he’s too crooked and too selfish to be able to make it in the regular world.
HIghly recommended.
He achieved success with both his novels (the most famous being Little Caesar and High Sierra) and screenplays. He often adapted his own novels for the screen, a notable example being Nobody Lives Forever (which became an excellent and underrated 1946 film noir).
Burnett specialised in moral ambiguity and in anti-heroes. Nobody Lives Forever tell the story of a group of con-men and a particularly ambitious con. Windy, Shake and Doc are losers. They’re con-men without a dime, without hope and lacking even the ambition required for their criminal activities. And they know they’re losers. So when they come across who promises to be a sucker to end all suckers they know the game is out of their league. They’re going to need someone with class. They’re going to need the top guy.
The top guy is Jim Farrar, a legend among confidence tricksters. The only problem is, Jim Farrar has decided to retire. He’s haunted by the fear of being a washed-up nobody just like Shake, Windy and Doc. He’s haunted by the fear that he’ll no longer have the polish, the confidence and the looks to be a successful con-artist and will end his days like his own early hero who ended up a drooling derelict.
The sucker in question is Mrs Halvorsen, a rich lonely widow reputed to be worth several million dollars. The opportunity is too good to miss. Somehow Jim Farrar has to be persuaded to make one last play.
Farrar allows himself to be talked into the scheme but he realise his co-conspirators are useless at best, and a positive liability at worst. He offers the a deal. He is certain he can take Mrs Halvorsen for at least $100,000, so he’ll guarantee Windy, Shake and Doc $10,000 each if they’ll agree to leave matters entirely in his hands.
Things don’t work out so simply however. Doc and Jim Farrar have always disliked each other. Doc might be a struck-off medical practitioner with a serious drug habit but he has grandiose ideas about himself and he has always been of the opinion that Jim Farrar has no real class, that the country bumpkin he started life as will always reveal itself. Jim considers Doc to be not merely unstable but potentially a worse problem since Doc is so crazy he is impossible to intimidate. It turns out that both men are absolutely correct about the other’s weaknesses.
Jim’s plan was to romance Mrs Halvorsen, then suggest a phony investment scheme, and then take off with the money. There would be no complications. But complications certainly arise when Mrs Halvorsen starts talking about marriage, and Jim finds himself seriously considering the idea. Apart from causing problems with Doc this will also trigger dramas with Jim’s girlfriend Tony. Tony is a no-good dame but Jim is obsessed with her.
This is a crime novel that is entirely character-driven. Every character has at least one major weakness that will contribute to the escalating drama. In Jim Farrar’s case the problem is that he’s a lot more emotionally vulnerable than he thought he was. It turns out he’s too nice a guy to be a successful con-man, but he’s too crooked and too selfish to be able to make it in the regular world.
HIghly recommended.
April 20, 2020
Με αυτό το βιβλίο (1943) και με τη 'Ζούγκλα της ασφάλτου' (1949), ο Μπερνέτ αποδεικνύει ότι είναι μεγάλος 'τεχνίτης' στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων των βιβλίων του σε σημείο που να αποπνέει ένα παράδοξο 'νουάρ' λυρισμό, και να θυμίζει, όντως, περισσότερο Ευρωπαίους παρά Αμερικανούς ομότεχνούς του.
Εδώ, ο κεντρικός ήρωας νιώθει ότι βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί, ενώ τον καταδιώκουν οι ενοχές, ο κορεσμός της διασκέδασης, οι τάσεις φυγής, η ματαιότητα των νεανικών ονείρων, και η μελαγχολία που προέρχεται από την ματαίωση των προσδοκιών του, όσο και από το ασφυκτικό κλίμα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Σε αυτό το σημείο, θα μπορούσα να διακρίνω μια ομοιότητα στην 'ατμόσφαιρα' του μυθιστορήματος με τον 'Μεγάλο αποχαιρετισμό' που είναι και το πιο λογοτεχνικό και λυρικό έργο του Ραίημοντ Τσάντλερ.
Από την άλλη πλευρά, διακρίνεται και μια νεορεαλιστική 'πινελιά' στην δομή της πλοκής, η οποία θα μπορούσε να εμπνεύσει και τον David Goodis να γράψει ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματά του, 'Το φεγγάρι στον υπόνομο' (1953).
Μοναδικό αρνητικό στοιχείο, ίσως, είναι το κάπως προβλέψιμο τέλος, αλλά χωρίς, σε καμία περίπτωση, να μειώνει την επιδραστικότητα του βιβλίου.
Τέλος, 'Το τέλος της διαδρομής' θα μπορούσε να είναι το λογοτεχνικό 'τρίστρατο' όπου συναντιούνται το ψυχολογικό δράμα με το 'νουάρ' μυθιστόρημα και την κοινωνική περιπέτεια.
Βαθμολογία: 4,5/5 ή 9/10.
Εδώ, ο κεντρικός ήρωας νιώθει ότι βαδίζει σε τεντωμένο σκοινί, ενώ τον καταδιώκουν οι ενοχές, ο κορεσμός της διασκέδασης, οι τάσεις φυγής, η ματαιότητα των νεανικών ονείρων, και η μελαγχολία που προέρχεται από την ματαίωση των προσδοκιών του, όσο και από το ασφυκτικό κλίμα του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Σε αυτό το σημείο, θα μπορούσα να διακρίνω μια ομοιότητα στην 'ατμόσφαιρα' του μυθιστορήματος με τον 'Μεγάλο αποχαιρετισμό' που είναι και το πιο λογοτεχνικό και λυρικό έργο του Ραίημοντ Τσάντλερ.
Από την άλλη πλευρά, διακρίνεται και μια νεορεαλιστική 'πινελιά' στην δομή της πλοκής, η οποία θα μπορούσε να εμπνεύσει και τον David Goodis να γράψει ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματά του, 'Το φεγγάρι στον υπόνομο' (1953).
Μοναδικό αρνητικό στοιχείο, ίσως, είναι το κάπως προβλέψιμο τέλος, αλλά χωρίς, σε καμία περίπτωση, να μειώνει την επιδραστικότητα του βιβλίου.
Τέλος, 'Το τέλος της διαδρομής' θα μπορούσε να είναι το λογοτεχνικό 'τρίστρατο' όπου συναντιούνται το ψυχολογικό δράμα με το 'νουάρ' μυθιστόρημα και την κοινωνική περιπέτεια.
Βαθμολογία: 4,5/5 ή 9/10.
September 10, 2024
Wow, some hardcore WWII-era pulp, a story about conmen and their victims, aging players looking for one last score.
Three low-rent loser conmen have got a sucker lined up, Mrs. Gladys Halvorsen, but they are smart enough to know that she is out of their league. So they turn to Jim Farrar and his lawyer Johnny, high-class conmen who know how to separate a rich widow from her money. But Jim is beginning to feel his age, he's taking himself out of the game, and even worse he's pining after a lady, Tony, who left him for an actor. But this is a big opportunity to go out on top, so Johnny gets Tony to come back, which gets Jim out of retirement for one last grift.
But Jim is losing his touch, because somehow he ends up marrying Gladys, and thinking about actually going straight. This does not sit well with his gang, who have visions of big payouts coming out of Gladys, and Tony, who is expecting a payday of her own. Can Jim keep everyone at bay until he figures out a way out of this mess?
No one is a hero in this story, some are just worse than others. A character-driven look at the dark side of life.
Three low-rent loser conmen have got a sucker lined up, Mrs. Gladys Halvorsen, but they are smart enough to know that she is out of their league. So they turn to Jim Farrar and his lawyer Johnny, high-class conmen who know how to separate a rich widow from her money. But Jim is beginning to feel his age, he's taking himself out of the game, and even worse he's pining after a lady, Tony, who left him for an actor. But this is a big opportunity to go out on top, so Johnny gets Tony to come back, which gets Jim out of retirement for one last grift.
But Jim is losing his touch, because somehow he ends up marrying Gladys, and thinking about actually going straight. This does not sit well with his gang, who have visions of big payouts coming out of Gladys, and Tony, who is expecting a payday of her own. Can Jim keep everyone at bay until he figures out a way out of this mess?
No one is a hero in this story, some are just worse than others. A character-driven look at the dark side of life.
June 22, 2020
This is my 4th Burnett novel after "Little Caeser" (3 stars), "High Sierra" (4 stars) and "The Asphalt Jungle" (4 stars). I didn't like this one nearly as much as the others. The story was disjointed and none of the characters really worked for me except for a minor character, Shake Thomas. Jim was too cryptic and never really likeable. Gladys seemed unrealistic and one dimensional. The novel never really had any impetus or tension for what is basically a crime story. The moral ambiguity of most of the characters actually worked against the the crime story instead of adding complexity the way it does in other novels by Burnett. My recommendation would be to read the other 3 and skip this one.
June 18, 2019
if anyone was watching turner movies in april, you had the chance to see john garfield and geraldine fitzgerald and walter brennan in a story 'adapted' from a book by w.r. burnett. the ending was so stupid that i thought i would check out the book. my library had to get a copy from very far away for me, and the book was much much better. john garfield and the other cast members were all great, but the script sucked. i won't give anything away, except skip the movie and read the book, if you like crime stories. burnett was not as clever a writer as dorothy hughes or chandler or hammett, but still very good.
October 18, 2021
Το βρήκα απολαυστικό από την αρχή μέχρι και λίγο πριν το τέλος. Ο πρωταγωνιστής είναι ένας απατεώνας, ο οποίος βρίσκεται σε ένα οριακό σημείο προσωπικού τέλματος, ένας εφιάλτης, ο οποίος επαναλαμβάνεται στα όνειρα του, τον στοιχειώνει και να τον φέρνει σε ένα βήμα απόλυτου μετεωρισμού, θέλει να σταματήσει την παράνομη δραστηριότητα του εγκαίρως, πριν καταλήξει στην φυλακή. Αλλά ο πειρασμός, οι πιέσεις που δέχεται από τους γύρω του τον οδηγούν στην ανάληψη μιας ακόμα υπόθεσης, η οποία όμως δεν εξελίσσεται σύμφωνα με τους υπολογισμούς του. Ο συγγραφέας έχει κάνει καταπληκτική δουλειά στην δημιουργία ενός χαρακτήρα, που θέλεις να μάθεις τα πάντα για αυτόν, να τον ακολουθήσεις βήμα βήμα ενώ η τοποθέτηση της ιστορίας την περίοδο του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου γίνεται με τόση λεπτοδουλεμένη δεξιοτεχνία που αν και δεν πρόκειται για κάποιο πολεμικό βιβλίο, σε βάζει σε ένα κλίμα φόβου. Ο W.R. Burnett είναι ένας σημαντικός συγγραφέας, σίγουρα θα αναζητήσω και τα άλλα βιβλίου του.
October 8, 2017
This is good Burnett -- sort of High Sierra meets Asphalt Jungle, as the themes of a group coming up with the perfect caper merge nicely with tale of an aging con man coming to the end of his career. At times, particularly in the first half, the writing is reminiscent of Jim Thompson, as we spend a lot of time in the minds of odd and scary losers who are hung up on the great cons they were a part of back in the day. The shift towards romance fiction in the second half is surprising, but feels psychologically right. The ending is well handled; the fates of all the characters seems almost exactly right, and the final chapter is excellent.
February 28, 2017
Many years ago I read W. R. Burnett's High Sierra and Little Caesar and loved them both. More recently I read The Asphalt Jungle which I found underwhelming and tried to read Vanity Row which I couldn't even finish. I'm In an attempt to get back in good with old W. R. I went and reread Little Caesar and really didn't enjoy it. Maybe, I thought, I'm now a more discerning reader and being the basis for great films doesn't cut it for me anymore, after all film and literature are really very different. Well the other day I was without a book to read and I had a copy of Nobody Lives Forever sitting on the bookshelf unread with pictures of John Garfield and Walter Brennan and Faye Emerson and George Tobias, among others, staring out at me. Well any port in a storm thinks I. And do you know what, me and W.R. are good again.
Nobody Lives Forever is a wartime set noirish tale of conmen and fast broads, of marks and suckers and junkies, and men trying desperately to avoid their fate and finally succumbing. It's well told and, importantly for this kind of story, believable. People's motives for their actions are understandable and W.R. Never tried to make anyone sympathetic or unsympathetic, he just tells how it is and lets you take your sides.
Pretty good. I might even take another bash at High Sierra.
Nobody Lives Forever is a wartime set noirish tale of conmen and fast broads, of marks and suckers and junkies, and men trying desperately to avoid their fate and finally succumbing. It's well told and, importantly for this kind of story, believable. People's motives for their actions are understandable and W.R. Never tried to make anyone sympathetic or unsympathetic, he just tells how it is and lets you take your sides.
Pretty good. I might even take another bash at High Sierra.
April 4, 2015
Στα ελληνικά «Το τέλος της διαδρομής», εκδόσεις Άγρα
http://www.agra.gr/books/0000_0099/bo...
http://www.agra.gr/books/0000_0099/bo...
Displaying 1 - 10 of 10 reviews