喪病大學 一

มหาวิทยาลัยซอมบี้ #1

by Yan Liang Yu, 顏涼雨

宋斐曾經有個同校的男友，
又高又帥身材好，智商體能全都罩。
可再優質也是有缺點的，宋斐提了分手，讓好男人成了前男友。

直到屍潮爆發。
那一日，突如其來的混亂席捲了校園，生死交關之際，
宋斐只能倉皇逃命，在眼見同學被生啃的恐懼中奔回宿舍。
意想不到的是，前男友戚言竟不顧危險英勇爬牆，
拚死冒險，只為前來陪伴宋斐。
正所謂：
喪屍潮中求復合，天時地利與人和。
若能抱得宋斐歸，一切辛苦皆值得。

……然而數日後，喪屍環繞，糧盡援絕。
於是宿舍各路人馬匯集，決定一起殺出一條生路。
縱然前路艱險──外有喪屍襲擊，內有夫夫放閃，
一行人仍要在滿布喪屍的校園中，同心協力逃出生天！

Genres: Yaoi, China, Novels

352 pages, Paperback

Published February 21, 2018

About the author

Associated Names:
* 颜凉雨 / 顏涼雨 (Chinese)
* Yan Liang Yu (English)
* เหยียนเหลียงอวี่ (Thai)
* Nhan Lương Vũ (Vietnamese)

Reviews

[Ning · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องซอมบี้ที่อ่านแล้วเห็นภาพ..
ไม่ต้องเทพ ไม่ต้องมีสกิล แต่ยังพอเห็นทางรอด
แนวเกาะให้ถูกคนพอ ... ฮาา

ตัวละคร น่ารัก อยู่ครบแก๊งค์ แล้วโบ๊ะบ๊ะ ฮากันมาก
อ่านแล้วทำให้อมยิ้มได้บ่อย ๆ

พระ-นาย เริ่มต้นเรื่องด้วยการเลิกกัน คาดว่า ทั้งเรื่องจะเป็นแนวหวนคืน ...ลุ้น ๆ

อ่านได้เพลิน ๆ น่าติดตามพอประมาณค่ะ

[Kamons · Rating 4 out of 5]

สำหรับเราเล่มแรกสนุกอยู่นะ จริงๆ เป็นคนชอบแนวซอมบี้ เซอไวเว่อร์ อยู่แล้ว เล่มแรกนี่สนุกดีได้มาตรฐาน ซ่งเฝ่ยตัวเอกคือตัวแทนชาวบ้านธรรมดาที่เฮฮาไปวันๆ พอวันนึงต้องมาเจอวิกฤติซอมบี้ขึ้นมาก็มีสับสน มึนงง หวั่นวิตก พอมารวมกลุ่มกับเพื่อนได้ก็มีแรงฮึด พัฒนาตนเองจนลุกขึ้นสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แล้วเล่มนี้ก็มีความฮา ส่งมุกรับมุกกันในกลุ่มตลกดี ด้านรัก.. ก็ปมแฟนเก่าที่ตัดกันไม่ขาด ก็มีเปรี้ยวๆ ขมๆ ปนๆ มา นิดนึงให้มีสีสัน แต่อย่างที่ทุกคนปลอบใจชีเหยียนว่า ตอนนี้เอาตัวให้รอดกันก่อนเหอะ!

[MT · Rating 5 out of 5]

” สมัยโบราณมีจูกัดเหลียงทำสงครามด้วยปาก แต่ปัจจุบันมีนักศึกษา
ซ่งสู้กับซอมบี้ด้วยคำด่าทอ! “

- นิยายzombie apocalypticรสชาติประหลาด นอกจากเรื่องการเอาตัวรอดปแล้ว นักเขียนดูใส่ใจความsatireในงานตัวเองมาก ปกติคนชอบตีความซอมบี้ผ่านcritical theory ผ่านgeopolitics etc. แต่กับเรื่องนี้มันไปไกลและส่วนตัวกว่านั้น การแพร่ระบาดของซอมบี้ในเรื่องเปรียบเหมือนเป็นพื้นที่ระบายความอั้ดอัดในใจของนักเขียนจีนแผ่นดินใหญ่ในยุคคุณสีมากกว่า (เปิดเรื่องมาก็เสียดสีเรื่องinternet gatekeeperแบบแกล้งๆ ผ่านร้านinternetตกยุค) และตลอดทั้งเล่มเต็มไปด้วยการเรฟนั้นนี้(สุภาษิต คำพังเพย ปรัชญา เหตุการณ์เรด อาร์มี่ และ หัวเว่ย)ของอารยธรรมจีนตั้งแต่ยุคฮั่น เหมา และ สี งานมันเลยนอกจะsubstantialมากๆแล้ว มันยังดูมีมั่นสมองและรสนิยมในการเล่ามากๆ แถมภาษาที่ใช้ก็ง่ายๆด้วยภาษาแบบติดเล่นมุขห้าบาทสิบบาท ไม่ได้มาเขียนเป็นวรรณกงวรรณกรรมอะไร เจ๋งดี ดีใจที่ได้อ่านอะไรแบบนี้จากโลกทางตะวันออกบ้าง(แถมเป็นงานy/genreด้วยนะเออ ไม่ใช่literacy fictionแต่ใด) เพราะปกติงานเขียนแบบนี้มักจะอยู่ในงานฝั่งตะวันตกซะมาก ได้มาอ่านอะไรในภูมิภาคตัวเองก็รู้สึกร่วมด้วยนิดๆ เอาไปเลยห้าดาวแบบสวยๆจากนักอ่านมณฑลไท่กั๋วคนนี้ !

- แต่ถ้าใครชอบ shaun of the dead หรือ zombieland ก็แนะนำเช่นกัน เราว่าฮาพอกัน มีฉากนึกทำให้นึกshaunมากๆด้วย

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

ปกติเป็นคนชอบแนวซอมบี้ survival plot อยู่แล้ว​ เล่มนี้เป็นการต่อสู้ของเด็กน้อยคนธรรมดาจริงๆ​ แบบไม่มีกราดยิง​ กระสุนไรเฟิล​ มีแค่พัดรำไทเก๊ก​ มีดปอกผลไม้​ และความสามัคคีของกลุ่มเพื่อนใหม่ที่จับพลัดจับผลูมารวมตัวกัน​ พระเอกไม่ได้เพอร์เฟค​ นายเอกไม่ได้เก่งจ๋า​ ออกจะเป็นคนเอื่ยเฉื่อย​ แต่เป็นคนมีสเน่ห์​ มองโลกในแง่บวกและมีน้ำใจ​ เพื่อนในทีมมีเอกลักษณ์ดี​ อ่านแล้วสนุกและลุ้นไปด้วย​ ชอบนะ

[Rada Chalapipat · Rating 3 out of 5]

นิยายวายจีนแนวซอมบี้ดิสโทเปียที่เราชอบที่สุดยังคงเป็น "รุ่งอรุณหลังวันสิ้นโลก" สำหรับเรื่องนี้หยิบมาเพราะชอบผลงานของนักเขียนจาก "คู่จิ้นรักพลิกล็อค" ที่จะเน้นแนวมิตรภาพของเพื่อนสนิทรอบตัวพระนาย แม้ว่าเล่มแรกจะไม่ว้าวเท่าไหร่แต่ก็คงจะติดตามอ่านต่อไป

#ซ่งเฝ่ย น.ศ.คณะประวัติศาสตร์วัย 19 ปียังไม่ come out เรื่องรสนิยมทางเพศและเพิ่งจะบอกเลิก #ชีเหยียน จากคณะชีววิทยาอดีตคนรักสูง หล่อ เรียนดี เป็นทั้งสมาชิกสภานักศึกษาและนักกีฬาวิ่งกรีฑา เรื่องนี้จะแตกต่างจากซอมบี้เรื่องอื่นที่เคยอ่านก็ตรงที่เป็นการรื้อฟื้นความสัมพันธ์ของคู่รักที่ต้องมาร่วมหัวจมท้ายเอาชีวิตรอดด้วยกันกับเพื่อนใหม่ร่วมมหาลัยที่ค่อยๆทยอยเข้ามาร่วมทีม ซึ่งในเล่มแรกจะนับรวทพระนายแล้วได้ 5 ชายแท้, 2 เกย์และ 1 สาวสวย นายเอกเป็นคนเฉื่อย ไม่สนใจเรียน มองโลกแง่ดี เชื่อมั่นตัวเองและเป็นฝ่ายจีบพระเอกก่อน แต่หลังจากลึกซึ้งและผ่านความตื่นเต้นไปแล้วพระเอกที่มีความเป็นผู้นำสูง ชอบบังคับ จ้ำจี้จ้ำไชให้นายเอกเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยไม่เคยสนใจความชอบหรือข้อดีของอีกฝ่าย บ่อยครั้งเข้าก็มีแต่เรื่องตำหนิ โต้เถียงจนเลิกรากัน ข้างนายเอกที่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเพราะเคยพยายามแล้วแต่รู้สึกยิ่งทำยิ่งฝืนตัวเอง ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่เหมาะสม ในช่วงกลางเรื่องของเล่มนี้จะมีจุดเปลี่ยนเมื่อพระเอกตำหนินายเอกต่อหน้าเพื่อนฝูง จนซ่งเฝ่ยตัดสินใจจะตัดใจและมุ่งมั่นจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้รู้จักคิด ใช้เหตุผล รอบคอบมากขึ้น แต่พอคนรักเปลี่ยนไปและยังได้เห็นด้านดีที่ไม่เคสสังเกตมาก่อน พี่ชีที่อยากคืนดีก็เริ่มอยู่ไม่เป็นสุข ความน่ารักของเรื่องนี้ยังคงอยู่ที่คาแรกเตอร์จำเพาะของเหล่าเพื่อนชายแท้ร่วมทีมที่คนนึงก็ชอบพูดอังกฤษปนจีน คนนึงมุขแป๊ก คนนึงดูซื่อตรงหัวโบราณ และสาวสวยคนเดียวที่มีความลุยและมั่นใจตัวเอง กลุ่มเพื่อนจากที่เหวอเพราะเห็นพระนายแสดงความรักต่อกันต้องมาช่วยกันปลอบให้คู่รักเค้าง้องอนคืนดีกัน ระหว่างที่ต้องวางแผนตุนเสบียง สร้างอาวุธและหนีตายตั้งแต่เกิดเหตุน.ศ.ซอมบี้บุกเข้าห้องสอบ จนพระนายที่หนีตายกลับมาหอพักแล้วรวมตัวกับอีก 3 หนุ่มที่เข้าร่วมทีมไปตายเอาดาบหน้าหลังจากทนความตึงเครียดของการขาดเสบียงอาหาร มีคนกระโดดตึก มีซอมบี้รอกินเหยื่ออยู่ใต้ตึก

ทีมนี้ย้ายจากหอพักไปหลบอยู่ในมินิมาร์ทต่อด้วยห้องสมุดด้วยการสังเกตว่าซอมบี้ถูกดงดูดด้วยเสียง ภาพและกลิ่น ถูกฆ่าได้ด้วยการโจมตีที่สมอง ความหดหู่ใจที่ต้องฆ่าซอมบี้ที่เคยเป็นเพื่อนร่วมมหาลัยยังน้อยกว่าการช่วยชีวิตทีมคนเลวเกือบยี่สิบชีวิตที่แสดงความเห็นแก่ตัวด้วยการยึดครอง สถานที่โกดังอาหารและแม้กระทั่งจะทำร้ายผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม ทั้งเรื่องจะเป็นแนวลุ้นระทึกในการต่อสู้ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด พระเอกที่รูปร่างสูงยาวกว่าคนอื่นมักเสียสละเป็นเหยื่อล่อ เพื่อนคนอื่นๆสลับกันมีฉากสำคัญในการช่วยทีมและสลับกันให้กำลังใจในวันที่ท้อแท้โดยมีความหวังว่าจะยังได้มีวันได้กลับไปพบพ่อแม่ เรายังมองพล็อตไม่ออกว่าจะไวรัสซอมบี้จะจบลงในแบบไหนเมื่อตัสละครหลักไม่ได้มีความสามารถพอถึงขั้นกำจัดไวรัส ได้แต่รักษาชีวิตรอความช่วยเหลือจากเบื้องบนในวันที่สัญญาณการติดต่อทุกอย่างถูกตัดขาดซึ่งนับว่าเป็นความแฟนตาซีเกินจริงเมื่อเทียบกับเรื่องอื่นที่ตัวละครมักจะเป็นทหาร มีความรู้ ประสบการณ์และอาวุธครบมือมากกว่า รอดูเล่มต่อไปว่าพล็อตจะมีสีสันมากกว่าการหนีและการจีบกันของแฟนเก่าได้อีกมากน้อยแค่ไหน

[Bunnyb · Rating 5 out of 5]

เรื่องนี้ซื้อมาซักพักแล้ว แต่ดองเอาไว้ เพราะไปอ่านแนวซอมบี้อีกเรื่องนึงก่อน
ปกติไม่ใช่แฟนนิยายแนวซอมบี้ แต่เรื่องนี้โอเคเลย ลุ้น แต่โทนไม่ดาร์กมาก
มีแทรกมุกตลกเป็นระยะๆ

เรื่องนี้ดำเนินเรื่องในมหาวิทยาลัยแห่งนึงที่อยู่ไกลเมืองค่อนข้างมาก
พระเอกนายเอกเป็นนักศึกษาปี 2 อยู่คนละคณะกัน ชื่อ "ซ่งเฝ่ย" กับ "ชีเหยียน"
เริ่มเรื่องมาก็คือซ่งเฝ่ยบอกเลิกชีเหยียนไปแล้ว (แต่เซอร์ไพรส์คือก่อนบอกเลิก
คบกันไม่นานเท่าไหร่ แต่แซ่บกันไปแล้วค่ะ 😁 เรื่องอื่นที่อ่านส่วนใหญ่นานอยู่นะ
กว่าความสัมพันธ์จะขยับมาขั้นนี้ได้) สาเหตุทีซ่งเฝ่ยบอกเลิกก็เพราะนิสัยของสองคนนี้ต่างกันมาก
และถึงซ่งเฝ่ยจะเคยพยายามปรับเข้าหาชีเหยียนในช่วงแรก แต่ก็ทำได้ไม่นาน
ส่วนชีเหยียนน่าจะอีโก้สูงกว่า เค้ามองว่าตัวเองเก่งกว่า เอาจริงเอาจังกับชีวิตมากกว่า
ก็เลยจะพยายามไปจัดระเบียบให้กับชีวิตของแฟนด้วย แต่แฟนไม่ใช่แนวไง 555

ซ่งเฝ่ยนี่จะว่าไป เล่ม 1 นี่ดูเหลวไหลไร้สาระกว่าเพื่อนร่วมห้อง 440 อีกสามคน
จะเตรียมสอบก็ไม่ได้นำพา คือเค้าเป็นคนสบายๆ มองโลกในแง่ดี เรื่องเรียนไม่ซีเรียสมาก
ทำให้พอเข้าใจได้ว่าทำไมชีเหยียนถึงพยายามจะจัดระเบียบให้ แต่ตัวชีเหยียนเอง
ก็ตึงเกินไป สรุปว่าช่วงแรกไม่เหมาะจะมาเป็นแฟนกันจริงๆ นั่นแหละ

แต่พอเกิดเหตุการณ์ซอมบี้บุกมหาวิทยาลัย และไม่สามารถติดต่อโลกภายนอกได้
(ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์และอินเทอร์เน็ต) ซ่งเฝ่ยกับชีเหยียนก็ได้มาร่วมทุกข์ร่วมสุข
และเหมือนได้รู้จักตัวตนอีกฝ่าย รวมทั้งรู้จักตัวเองมากขึ้น แต่ไม่ได้อยู่ในโลกของคนสองคนนะ
เพราะมีเพื่อนร่วมเอาชีวิตรอดอีกหลายคน

เล่ม 1 กลุ่มของซ่งเฝ่ยที่จับผลัดจับผลูลุยไปด้วยกันก็มีตัวซ่งเฝ่ย ชีเหยียน เฉียวซือฉี
หลัวเกิง โจวอี่ลวี่ หลินตี้เหล่ย เป็นหลัก ท้ายเล่มได้รูมเมทกับอีกคนที่ติดอยู่ในหอสมุดมารวมกลุ่มด้วย
แต่ 6 คนแรกตลกดีอ่ะ โดยเฉพาะโจวอี่ลวี่กับเฉียวซือฉี แต่ทุกคนใจสู้ พยายามปรับตัว
เพื่อให้มีชีวิตรอด ในขณะเดียวกันก็พยายามรักษาความเป็นมนุษย์เอาไว้ ไม่ให้เห็นแก่ตัวมากเกินไป

พูดถึงเรื่องเห็นแก่ตัว กลุ่มนักศึกษาคณะพละ ที่กลุ่มซ่งเฝ่ยอุตส่าห์ช่วยเอาไว้
แต่สุดท้ายโดนใช้ความเป็นคนหมู่มากยึดทรัพยากรในซุปเปอร์มาร์เก็ตไป
ทำให้ซ่งเฝ่ยกับพวกต้องตัดสินใจย้ายไปหาที่หลบภัยใหม่ เป็นตัวอย่างที่ดีมากของความเห็นแก่ตัว
อ่านตอนนั้นแล้วโกรธแทนมาก ถ้าเล่มต่อๆ ไปเจอกลุ่มนี้อีก ขอให้โดนเอาคืนหนักๆ 😤

สุดท้าย ประเด็นความรักระหว่างซ่งเฝ่ยกับชีเหยียน เคยอ่านรีวิวว่าแทบไม่มีเลย
แต่จริงๆ ก็แทรกอยู่แทบตลอดนะคะ แต่ว่ามาแบบนิดๆ เป็นระยะ คือชีเหยียนเค้าอยากคืนดี
กับซ่งเฝ่ย แต่ซ่งเฝ่ยยังรู้สึกว่านิสัยเค้าไม่น่าไปกันรอด ก็ยังไม่คิดจะคืนดี แต่จริงๆ
สองคนนี้ห่วงใยกันตลอด มองหากันตลอด แถมเพื่อนคนอื่นมองมาจากดาวอังคารก็รู้กันทั้งนั้น
เพราะฉะนั้นมันก็แอบฟินได้เล็กๆ ไม่ได้แห้งแล้งมากค่ะ 🥰

[Mari · Rating 5 out of 5]

สนุกกว่าที่คิดเยอะมากๆๆ ชอบความโบ๊ะบ๊ะของตัวละคร ไม่รู้ว่าตัวเองแก่ลงรึเปล่า แต่ตอนแรกๆจำชื่อกับคณะของตัวละครไม่ได้เลย เวลามีการบอกว่าเพราะอย่างงี้ คนๆนี้เลยเป็นแบบนี้ เราต้องนึกนานมากกก ว่าใคร เจอกับพระ-นายตอนไหน เรียนคณะอะไร แต่ๆๆชอบทุกคน พอหลังๆมาก็เริ่มจำได้บ้างแล้ว(ถึงจะนึกนานหน่อยก็เถอะ) ตัวละครที่ชอบที่สุดในเรื่องคือเฉียวซือฉี(ไม่รู้ว่ามีอะไรให้ชอบแต่ชอบมากกก) หกล้มบ่อยแล้วไง ต่อสู้ไม่เป็นแล้วทำไม ตัวบางแล้วยังไง ยังไงทุกคนก็ต้องสยบกับอำนาจของเงินตรา(555555)

เอาจริงๆบทบรรยายตอนที่สู้กันนี่จินตนาการยังไงก็คิดไม่ออก ว่าท่าทางเป็นยังไง มันมีส่วนที่รู้สึกว่า ห้ะ ทำแบบนี้แล้วไม่โดนกัดได้ยังไง หรือแบบ เอาตะเกียบกับกรรไกรไว้ฆ่าซอมบี้เนี่ยนะ ตะเกียบมันสั้นจะตายถือไว้ก็ลื่น เอามาเสียบหัวซอมบี้ได้หรอ(วะ) หรือการที่โดนอะไรซักอย่างบาด แต่ยังเอามือจับซอมบี้แล้วไม่โดนน้ำลายมันนี่ โค-ตะ-ระการหลบหลีก หรือต้นไม้ปีนง่ายจริงๆหรอ ทุกคนดูคล่องแคล่วว่องไวมาก แม้แต่ระเบิดน้อยที่เป็นเมนอยู่ก็สามารถปีนต้นไม้ได้(แต่พวกนี้อ่านได้เพราะอ่านเอาสนุกไม่ต้องคิดเยอะ) บทมันไม่มีดราม่าเคล้าน้ำตา ไม่มีการเสียสละพวกพ้อง(ของพระ-นายนะ) มันเลยออกมาเบาๆ แต่อ่านสนุกเพราะบทพูดของตัวละคร(หัวเราะแบบออกเสียงเลยอะ)

ส่วนที่ไม่ชอบก็มีอยู่บ้างนะ อันแรกไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง คือคำนำสำนักพิมพ์กับคำโปรยหลัง เอาจริงๆ ไม่ต้องบรรยายจนน่ากลัวหรือหวาดเสียวอะไรขนาดนั้นก็ได้ พอเรื่องมันไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนคำโปรยแล้วมันหมดอารมณ์อ่านเอา(เหมือนการนายเอกจะไปเจอคนที่หล่อเหมือนพระเอก พระเอกจะทำยังไง แต่เอาเข้าจริงๆเจอกันยังไม่ถึงตอนแค่ตอนเดียวเดี๋ยวนายเอกก็กลับมาแล้ว(ไม่นับการอยู่ร่วมกันตอนท้าย) หรือเขียนว่าพระ-นายต้องแยกจากกัน สนพ.ทำเหมือนจะแยกกันไปคนละทิศละทาง แต่แยกกันยังไม่ถึง 5 บทเลยก็กลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว) อันที่สองก็นั้นแหละบทการต่อสู้อ่อน บางทีก็รู้สึกว่าคนนั้นคนนี้ต่อสู้เก่ง มาอีกที เอ้า สู้ไม่ได้แล้ว เฉยเลย มันไม่มีความสมดุลความเก่งของตัวละครอะ ไม่รู้จะเอาอะไรมาวัดว่าคนนี้เก่งกว่าคนนี้ เพราะตอนถัดมา เอ้า ดันสู้ไม่เก่งเหมือนเมื่อก่อน(แต่คนที่อ่อนก็ยังอ่อนเหมือนเดิมนะ)

สรุปชอบมาก กับบทพูดตัวละคร ถึงบทต่อสู้จะบ้งไปบ้างแต่อ่านผ่านๆได้ อ้อ เรื่องนี้ไม่ค่อยบรรยายความรักของพระ-นาย แต่มีมาให้เห็นอยู่เรื่อยๆ ไม่ได้แบบ ถ้านายจะตาย ชั้นจะตายด้วย หรือว่า พวกเราออกไปสู้ตายพร้อมกันเถอะ แต่จะมีอาหารหมาโปรยมาเป็นบ้างช่วง ไม่เยอะมาก แล้วก็บทบรรยายน้ำพอๆกับเนื้อเลย

[orangejasmine · Rating 4 out of 5]

ไม่เคยอ่านนิยายแนวซอมบี้มาก่อน เคยแต่ดูหนัง เรื่องนี้เรื่องแรกเลย อ่านแล้วบันเทิงพอสมควร อาจจะด้วยโทนเรื่องมันไม่ได้ดาร์คมาก เพราะระหว่างที่ต้องหาทางเอาตัวรอดก็จะมีมุกตลก ความโบ๊ะบ๊ะของแก๊งตัวละครมาสร้างสีสัน จุดนี้ทำให้อ่านได้สนุก ขำออกเสียงเลยโดยเฉพาะฉากต่อกลอนเพื่อพยายามปลุกใจหลี่จิ่งอวี้ตอนท้ายเรื่อง แต่ในขณะเดียวกันก็สอดแทรกความเรียลในสิ่งที่ตัวละครในนิยาย survivor ควรมีนั่นคือ ความสิ้นหวัง ความท้อแท้ ความไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะเอาตัวรอดได้ ไหนจะหนาวจะตาย หิวจะตาย ตอนดราม่าคิดถึงพ่อแม่ก็น่าเห็นใจสุดๆ อ่านแล้วเอาใจช่วยมากๆ ดีที่ในกลุ่มมีซ่งเฝ่ยที่คอยปลุกใจให้เพื่อนฮึกเหิม ด้วยความค่อนข้างมองโลกในแง่ดีของเขา นี่เป็นสิ่งที่ช่วยอย่างมากให้ทุกคนเอาใจกลับมาฮึดสู้ได้

.

อีกอย่างที่ทำให้อ่านสนุกคือ คอยลุ้นว่าพวกเขาจะหาวิธีการอะไรมาเอาตัวรอดเพราะทุกคนคือนักศึกษาเด็กน้อย อายุ 20 ตัวเปล่าไม่มีแม้แต่อาวุธ มากสุดก็มีด ซ่งเฝ่ยยิ่งร้าย มีแค่ตะเกียบเงินกับพัดด้ามเหล็ก เวทอาวุธแต่ละคนมาก ต้อง่คอยหาเอาดาบหน้า แก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าเป็นวันๆ ไป ต้องสู้กับทั้งซอมบี้และต้องสู้กับคนด้วยกันเองที่จิตใจเปลี่ยนไปภายใต้สถานการณ์กดดันด้วย ไหนต้องคอยรักษาสภาพจิตใจตัวเองกันอีก สนุกและลุ้นตรงนี้ อ่านไปก็กลัวว่าจะมีใครไม่รอดมั้ย ในเรื่องก็มีฉากหนึ่งใจหายใจคว่ำเลยทีเดียว

.

ส่วนเรื่องพระนาง เรื่องนี้เป็นธีมแฟนเก่า เลิกกันไปแบบฝ่ายหนึ่งหมดความอดทน แต่ในใจยังรักอยู่นะ แต่ก็คิดว่าไม่ทนแล้วดีกว่า แต่อีกฝ่ายมาคิดได้ทีหลังว่าไม่ได้อยากเลิก เลยคิดจะมาขอคืนดี แต่ดันมีเรื่องหนีตายจากซอมบี้ซะก่อน ก็เลยต้องง้อไปหนีตายไป เรื่องราวระหว่างพระนางก็ไม่ได้เขียนมาลวกๆ เราว่ามันมีความละเอียดอ่อนของความรู้สึกของซ่งเฝ่ยอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่คน bossy อย่างชีเหยียนไม่เคยเข้าใจ และไม่พยายามทำความเข้าใจด้วย ชอบการเล่าว่าคนหนึ่งอ้างว่าทำเพราะเป็นห่วงเลยจี้ๆ จิกๆ ให้ทำในสิ่งที่ตัวเองคิดว่ามีประโยชน์ แต่ไม่เคยสนใจความชอบของอีกคนเลย ในขณะที่ตอนคบกันซ่งเฝ่ยพยายามมากแล้วที่จะปรับตัวเข้าหาชีเหยียน แต่ชีเหยียนไม่พยายามอะไรเลย เอาแต่ชี้นิ้วบอกให้ทำแบบนี้สิ แบบนั้นสิ คนเขียนใช้วิธีเล่าเปรียบเปรยสองคนนี้เป็นต้นไม้ใหญ่กับต้นหญ้าข้างๆ ต้นไม้ อ่านแล้วเห็นภาพ เข้าใจและอินกับความสัมพันธ์ของสองคนมากขึ้น น้ำตาซึมอยู่นะตอนที่ซ่งเฝ่ยตัดสินใจจะไม่ไล่ตามชีเหยียนแล้ว ตอนท้ายตัวชีเหยียนเหมือนเริ่มมองเห็นอะไรในตัวซ่งเฝ่ยบ้างแล้ว มาลุ้นกันว่าจะคืนดีกันยังไง

.

เรื่องการแปลคือทำได้ดี มีแปลงงๆ นิดเดียว รวมๆ แล้วยังอ่านสบายอยู่ค่ะ

.

[Pan · Rating 5 out of 5]

ชอบมากกว่าที่คิดแต่รวบรวมความคิดมาเขียนเป็นรีวิวไม่ถูกเท่าไร

ก่อนอื่นเลยคือเราชอบที่ตลค.หลักไม่ติดกรอบสเตอรีโอไทป์จำเจๆของเมะเคะนิยายวายจีน แต่มีมิติ มีตื้นลึกหนาบาง คสพ.ของพระนายที่เปิดเรื่องมาก็มีอดีตด้วยกันอยู่แล้วก็เขียนได้ดี เรารู้สึกchoiceของนักเขียนที่ให้เปิดมาก็เลิกกันไปแล้ว แล้วค่อยๆเผยว่าที่ผ่านมามีอะไรกันเป็นchoiceที่ถูกต้องมาก ไม่ต้องเสียเวลามาเริ่มบิ้วคสพ.หรือเข้ากรอบเจออันตรายแล้วตกหลุมรักกัน หรือโทรปจะพิสูจน์รักแท้ในสภาวะวิกฤติยังไงแบบเดิมๆ แต่ทำให้เห็นว่าตลค.เติบโต มีcharacter development ยังไงโดยเอาสถานการณ์ซอมบี้มาเป็นตัวเร่งความเปลี่ยนแปลงนั้นได้ลงตัวสุดๆแบบไม่อิหยังวะ หรือทำให้รู้สึกว่าเป็นแค่ plot device สะดวกๆ เลยแม้แต่น้อย จุดนี้คนเขียนเก่งมากๆ ส่วนนึงน่าจะเพราะเรื่องไม่ได้เน้นความรักพระนายเป็นแกนหลักด้วย แต่เป็นการเล่าถึงการพยายามเอาตัวรอดของตัวเอกและแก๊งเพื่อนๆ ที่ดูแล้วเป็นจุดแข็งของนักเขียนท่านนี้(การเขียนเล่าคสพ.โบ๊ะบ๊ะ มิตรภาพของตลค.กลุ่มใหญ่)
ในกรณีนี้ ทั้งที่เป็นนิยายซอมบี้ แต่มีความเรื่อยๆเอื่อยๆ เกือบจะเป็นสไลซ์ออฟไลฟ์ คนที่อ่านเพราะคาดหวังทริลเลอร์ระทึกขวัญอาจผิดหวัง

[firstjul · Rating 3 out of 5]

หลังจากดองมานานมาก545456
เป็นนิยายซอมบี้ที่ไม่ได้เครียดเท่าเรื่องอื่นที่เคยอ่าน เพราะนี่คิดว่า
ตลคที่ดำเนินเรื่องเป็นนศด้วยแหละ มันเลยไม่ได้ซู แต่ใช้ทักษะความสามารถที่ตัวเองมี อันนี้เราชอบมากๆ ในเรื่องของซอมบี้ไม่ได้น่ากลัว เน้นมิตรภาพช่วยคิดหาวิธีเอาตัวรอด

มันฟีลเหมือนเล่าถึงความหดหู่ของคนที่ไม่ได้มีพลังอะไรชนาดนั้น แต่ยังมีช่วงขำส่งมุกไปมาไม่ได้เครียดเกิน ส่วนพระเอกปากไม่ดีเลยค่ะ ฟีลเหมือนเจ้ากี้เจ้าการ ไม่รู้ว่าเล่ม2จะดีขึ้นไหม ในส่วนของ character development ยกให้น้องซ่งเลย น้องโคตรพัฒนาขึ้น ถึงแม้ว่าเราจะเจ้บปวดก็เถอะ😭

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวของนายเอกที่เริ่มด้วยการไปสอบอังกฤษ แล้วเจอกับซอมบี้การติดเชื้อ แล้วหนีกลับมาที่หอพัก เป็นอะไรที่เรียกได้ว่าเรียลมากๆๆๆ
เนื้อเรื่องประมาณว่า นายเอกมองโลกในแง่ดี นิสัยต่างกับพระเอกสุดๆ ส่วนพระเอกจะมองที่เป้าหมาย มีความเป็นผู้นำ แต่ก็ขากนายเอกไม่ได้นะ
ตอนแรกคือบอกเลิกกัน ตาพระเอกอยากจะมาขอคืนดี แต่ยังไม่มีโอกาสดันเกิดเรื่องซะก่อน เพราะเหตุการณ์ การแพร่เชื้อของซอมบี้ที่ไม่มีที่มาที่ไปนี่แหละ เพื่อนต่างห้องที่ไม่รู้จักกันต้องมาอยู่ร่วมกัน เล่มแรกยังบอกถึงบุคลิกของแต่ละคน ลักษณะนิสัย และเนื้อเรื่องว่าจะเดินไปในแนวไหน ลุ้นดีว่าจะต่อยังไง

[MondayApril · Rating 5 out of 5]

ชอบ555 มันไม่ได้เริศเลอไร้ที่ติแต่โดยรวมคือถูกจริตเราคนอ่าน มันแทรกตลกสำบัดสำนวนตลกร้ายแซะกันเองระหว่าตัวละครอ่านแล้วทำให้นึกถึงสมัยเป็นวัยรุ่น
เต็มไปด้วยกลิ่นอายวัยรุ่นที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดแต่ไม่ทิ้งความสดใสร่าเริงมองโลกด้วยแว่นเยาวรุ่น พูดถึงความสัมพันธ์ที่เรียลมากผู้ใหญ่บางคนยังวิเคราะห์ออกมาขนาดตัวละครไม่ได้เลยในความสิ้นหวังแต่ก็ยังเชื่อในความหวัง

ไม่รู้หลังโควิด นักเขียนจะยังมองรัฐบาลของตัวเองแบบในเรื่องไหม

[Poirot · Rating 5 out of 5]

เป็นแนว bl ที่เป็นธรรมชาติ ไม่ยัดเยียดความหวาน มองในภาพรวมแทบจะเป็นแนวซอมบี้ที่บังเอิญมีพระนายเท่านั้น ไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีสกิลหวือหวา ทุกคนเป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาๆ ที่จำเป็นต้องลุกขึ้นสู้เพื่อเอาตัวรอด ชอบอารมณ์ขันที่สอดประสานกับแอคชั่นอย่างดี ความซาบซึ้งของมิตรภาพ ตัวละครทุกคนมีเสน่ห์ของตัวเอง อ่านเพลินมากๆ

[Panchaya · Rating 4 out of 5]

Setting ซอมบี้ แต่เป็นโลกมนุษย์ธรรมดาที่ไม่ได้มีสกิลพิเศษ ไม่ได้เตรียมพร้อม ไม่ใช่ไซไฟแฟนตาซี แต่คือการเอาตัวรอดไปวัน ๆ ของนักศึกษาที่ในมือมีแค่มีดหั่นซูชิ คัตเตอร์ กรรไกร เป็นงานแนวซอมบี้ที่ไม่เคยเจอมาก่อน เราชอบความลุ่มลึกในความเข้าใจมนุษย์ของนักเขียนมาตั้งแต่ 'คู่จิ้นรักพลิกล็อก' และก็ยังคงชอบอยู่ในเรื่องนี้ ไม่ได้หวือหวาแฟนตาซี แต่อ่านได้เพลินๆ

[Tkpslc. · Rating 4 out of 5]

พูดถึงเฉพาะเล่มแรก

เปิดตัวได้ดี ดำเนินเรื่องน่าติดตามเราอ่านรวดเดียวจบเลยแต่ปัญหาคือเราไม่รู้ว่าเล่มที่เหลือมันจะเป็นยังไง เพราะนอกจากเอาชีวิตรอดทุกอย่างก็ดูเลื่อนลอยมาก ไม่รู้ว่าจะไปจบที่ตรงไหน

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

Much funnier than I expected.

[Artnimiaf · Rating 5 out of 5]

สนุกดี ปกติไม่ค่อยมีโอกาสได้อ่านนิยายซอมบี้ เรื่องนี้บรรยายแบบนึกภาพตามได้ ตัวละครหลักจะว่าเป็นคนธรรมดาก็ธรรมดา แต่ก็ยังคงเก่งเกินคนธรรมดาไปบางช่วง

[Kiengku · Rating 5 out of 5]

|| Review รวม 1-4 ||
➳ เล่ม 1-2: ★★★★★
➳ เล่ม 3-4: ★★★★
➝ Overall: ★★★★.5 /5✰⭑
จริง ๆ คะแนนรวมน่าจะอยู่ประมาณ 4.25 แต่มีหลาย ๆ อย่างในเรื่องที่ชอบเลยปัดให้ 4.5

คุณเหยียนเหลียงอวี่เป็นนักเขียนที่เราชอบเพราะสไตล์การเขียนที่ค่อนข้างชัดเจน ทั้งเรื่องของมิตรภาพ, ความตลกหน้าตายของตัวละคร, ความหวังในสถานการณ์ที่ริบหรี่ และเรื่องนี้ก็มีทุกอย่างที่ว่ามา
ไม่เคยอ่านวัน(เกือบจะ)สิ้นโลกเรื่องไหนแล้วมีความหวังเท่าเรื่องนี้มาก่อนเลย 🤣
ห้องเกรียงไกรไม่ย่อท้อจงเจริญ!!! 55555

แต่ที่เราชอบที่สุดน่าจะเป็นความสัมพันธ์ของซ่งเฝ่ยกับชีเหยียน
นาน ๆ ทีจะได้เห็นพระเอกที่ไม่ใช่ Mr. perfect สักที 555 ไม่เพอร์เฟ็คในที่นี้ไม่ใช่ว่าชีเหยียนไม่ดีนะ พระเอกในเรื่องนี้ตรงตามคาแรกเตอร์พระเอกสุดเป๊ะปังเก่งกาจอย่างที่สุด เพียงแต่มุมมองจากคนนอกกับมุมมองของแฟนเก่าอย่างซ่งเฝ่ยต่างกันค่อนข้างมาก ซ่งเฝ่ยจึงน่าจะเป็นไม่กี่คนที่รู้จักข้อด้อย(ที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้)ของชีเหยียน และที่น่ารักก็คือระหว่างผจญภัย(ซอมบี้) ทั้งสองคนก็ค่อย ๆ เรียนรู้และปรับปรุงตัวเอง

'ถ้าฉันไม่ชอบนาย จะเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพื่อให้อยู่กับนายไปทำไมล่ะ'
'แต่นายไม่เคยพูดว่าชอบฉันมาก่อนเลยนี่ เอาแต่ดูถูกฉัน สั่งสอนฉัน วิพากษ์วิจารณ์...'
'ฉันชอบนาย'
'บ้าเอ๊ย ความหมายของฉันคือ...'
'ฉันรักนาย'
'นายฟังที่ฉันพูดให้จบก่อน...'
'ฉันขาดนายไม่ได้ นายอย่าผลักไสฉันเลยนะ'
'...'

ไม่เคยคิดว่าชีเหยียนจะพูดแบบนี้ออกมา >< ก็เลยเป็นไดอะล็อกที่ประทับใจมาก หวานที่สุดจากทั้ง 4 เล่มเลยละมั้ง ทั้งยอมรับผิดและสารภาพรักไปพร้อมกัน 5555

[Jinnie · Rating 4 out of 5]

สนุก ชอบมาก อาจเพราะเพิ่งอ่านอะไรไม่รู้มาทำให้มันสนุกเกินจริงไปมาก แต่สนุกก็คือสนุก !

ไม่รู้ว่านักศึกษาชายจะคุยอะไรกันได้มากมายนะ แต่เขาก็เขียนบทพูดมาได้มีอรรถรสดี แถมมีการศึกษาด้วย ถึงจะบ่นเรื่องเรียนเหมือนขี้เกียจกันทั้งเล่มความจริงมีสมองและคนเขียนดึงเสน่ห์ของแต่ละตัวละครออกมาได้ เราจดจำทุกตัวละครได้หมดแถมแต่ละคนยังมีคาร์แรคเตอร์เป็นของตัวเองด้วย เก่งมาก

พาร์ทความรักร้องไห้น้ำตาแตก เดี๋ยวจะเข้าใจผิดว่ามันดราม่าม๊ากมากแต่ไม่ใช่ แค่เขียนถูกจริตเท่านั้น หรือคือเขียนแล้วทำให้เข้าใจหัวอกตัวละครนั่นแหละ ร้องไห้อยู่ 2-3 รอบ เอาเรื่อง

พาร์ทซอมบี้ ตอนแรกคิดว่าอาจจะแนวตั้งชื่อศพเดินได้ด้วยชื่ออื่นแต่เรียกซอมบี้ตรงๆ โอเคเด้อ ดูไม่ปลอม แบบบางทีเขาจะทำเหมือนไม่เคยรู้จักหรือดูหนังซอมบี้ล้างโลกมาก่อน แล้วตกใจเหมือนเพิ่งเคยพบเคยเห็นครั้งแรก ทั้งที่ใช้ concept เดียวกัน อะไรแบบนั้นทำให้สงกะสัยในความใสซื่อตัวละครว่าไม่เคยเห็นจริงเบ๋อ ส่วนซอมบี้มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเองด้วย ว่าไป ธรรมดาที่ไหน

เริ่มต้นตอนเกิดเรื่องอาจจะอืดเลยดองแต่พอเครื่องติดสนุกมากๆ ซูประปรายแต่ไม่แคร์ เขียนสนุก รอด เจอกันเล่มสอง