喪病大學 四

มหาวิทยาลัยซอมบี้ #4

by Yan Liang Yu, 顏涼雨

在前往地下車庫的路上，意外頻生。
意外1：宋斐在泳池裡遇見「水鬼」拉腳，虛驚一場。
意外2：宋斐跟新成員水鬼同學一起絕命逃生。
意外3：宋斐又在逃生途中拾獲落單的大傻子同學一位。
至此，武生二班增加新成員兩名。

待全員集合完畢，大部隊整裝再出發，朝最終目標邁進！
地下車庫入口就在眼前，但他們卻差點被喪屍群前後包抄，
更糟的是，在一陣慌亂的逃命後，竟有小夥伴失蹤了？！
正所謂：
喪屍包抄如牢籠，眾困雨棚心沉重，
垂死病中驚坐起，不知夥伴其所蹤。

另一方面，掉隊的小夥伴表示：
武生親友如相問，一片灰心在頂棚。
陷入窘境的武生班，要如何集齊所有同學，逃出校園？

本書收錄番外〈我和戰友有個約會〉〈又是一年開學季〉〈別來無恙，四六級〉〈那些不為人知的小事〉〈新生〉。

Genres: Fantasy, Yaoi

368 pages, Paperback

Published February 21, 2018

About the author

Associated Names:
* 颜凉雨 / 顏涼雨 (Chinese)
* Yan Liang Yu (English)
* เหยียนเหลียงอวี่ (Thai)
* Nhan Lương Vũ (Vietnamese)

Reviews

[Ning · Rating 5 out of 5]

น่าจะเป็นซอมบี้เรื่องเดียว ที่คิดว่า น่าจะได้เอามาอ่านซ้ำ
เป็นเล่มที่อ่านแล้วได้พลังบวกเยอะมาก
ตัวละคร ตลก มีความโบ๊ะบ๊ะ
มีความจับต้องได้ มีความเป็นคนธรรมดา ไม่ใช่ฮีโร่ หรือยอดมนุษย์


ชอบการไม่ตัดสิน อะไรถูก อะไรผิด
ชอบการสร้างกำลังใจ การสู้กันไปทีละขั้นๆ
มันไม่ได้ยาก มันแค่ต้องร่วมใจ สามัคคี

เห็นแก่ตัวได้ แต่ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
มันจะดียังไง ถ้าสุดท้าย คุณจะรอดแค่คนเดียว

ชอบการชี้ให้เห็นว่า เราออกไปสู้กับอมนุษย์ ยังมีความหวังกว่าสู้กับมนุษย์ด้วยกันซะอีก

สรุปที่เรื่องนี้ว่าอ่านเพลินมาก มีความโบ๊ะบ๊ะ อ่านแล้วสร้างพลังบวก++ ชอบค่ะ

[Rada Chalapipat · Rating 4 out of 5]

สองเล่มแรกของเรื่องนี้เราเฉยๆมาก เริ่มรู้สึกชอบที่เล่ม 3 และชอบที่สุดในเล่ม 4 จัดว่าเป็นนิยายที่แผ่วต้น แรงปลาย ใช้เวลาในการปูพื้นความผูกพันของมิตีภาพตัวละครได้ดี กระจายบทค่อนข้างทั่วถึง เน้นรายละเอียดของแบ็คกราวด์และระยะเวลาในวงจำกัดภายในขอบเขตรั้วมหาวิทยาลัยจนถึงเขตเมืองอีกนิดหน่อยในระยะเวลาไม่ถึง 50 วัน ช่วงเล่ม 3 ต่อเล่ม 4 เป็นช่วงระหว่างเดินทางของสหาย "ทีมเกรียงไกรไม่ย่อท้อ 14 คน" ออกจากโรงอาหารเพราะเสบียงขาดแคลนไปยังอาคารจอดรถใต้ดิน ทำให้ได้พบว่ายังมีน.ศ.รอดชีวิตหลบซ่อนอยู่ และได้ช่วยชีวิตสหายอีก 2 นายมาเข้าร่วมทีม ซึ่งหนึ่งในนั้นกลายเป็นคนที่ได้ช่วยชีวิต #ซ่งเฝ่ย นายเอกรองหัวหน้าทีมและเพื่อนชายอีกหนึ่งคนในภายหลัง ช่วงผจญภัยยังคงมีลุ้นมีผิดแผนเช่นเดิม แต่เหล่าทีมผู้กล้าคล่องแคล่ว รู้ใจ และเชื่อใจกันมากขึ้นชัดเจนโดยมีศูนย์รวมใจอยู่ที่พระนาย #ชีเหยียน และซ่งเฝ่ย ฉากใหญ่สุดท้ายในมหาวิทยาลัยคือการหารถที่พร้อมให้ขับนอกเหนือจากรถจี๊บของคุณชายฉี ต่อจากนั้นจะเป็นการลุยฝ่าซอมบี้เข้าเมืองไปจนจบที่คอนโดไฮโซของชายฉีที่ยังคงต้องปะทะศึกหนักหนีเสือปะจระเข้เกือบเอาชีวิตไม่รอดหากไม่ได้ความร่วมแรงร่วมใจและการวางแผนที่ดีของพระนายและสหายร่วมทีมก่อนจะได้หลบพักรอความช่วยเหลือจากประเทศชาติอย่างปลอดภัยเสียที

เล่มนี้อ่านแล้วทำให้เข้าใจความรู้สึกที่นักเขียนต้องการจะสื่อถึงความเชื่อมั่น ภูมิใจและรักแผ่นดินเกิดของชาวจีน จะเห็นได้ว่าเพียงแค่ข่าวจากวิทยุคลื่นสั้นที่ไม่อัพเดทว่ารัฐบาลควบคุมโรคระบาดได้บางแห่งและกำลังเร่งให้ความช่วยเหลือ ขอให้ประชาชนหลบหลีกผู้ติดเชื้อและอดทนรอคอยไว้ก่อน เพียงได้รับ "ความหวัง" และหาที่พักที่ "ปลอดภัย" เพียงเท่านี้เหล่าทีมผู้กล้าและประชาชนจำนวนไม่น้อยก็พอใจที่จะอดทนรอคอย เราชอบรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ เช่น การไดด้รับคำแนะนำหรือการแบ่งปันจากผู้รอดชีวิตคนอื่น การแสดงความอาลัยของคณาจารย์และน.ศ.ต่อผู้เสียชีวิต , การประกาศเกียรติคุณต่อเสียงประกาศที่ให้กำลังใจ, ข่าวจากวิทยุคลื่นสั้นและจ.ม.แห่งความหวังและการเร่งเยียวยาสภาพจิตใจแก่น.ศ.หลายคนหลังเหตุการณ์วิกฤตผ่านไป เป็นเรื่องที่ไม่เน้นพล็อตใหญ่ระดับชาติ แต่เน้นความรู้สึกและมิตรภาพของกลุ่มวัยรุ่นที่พลอยได้รับผลกระทบ จนสามารถเปลี่ยนเด็กเนิร์ดคนนึงให้ตัดสินใจเข้าร่วมกองทัพ เปลี่ยนพระนายให้มีความเชื่อใจ นับถือในความคิดที่แตกต่าง ยอมปรับเปลี่ยนตัวเองและกล้าเปิดเผยความรู้สึกทางวาจาอย่างตรงไปตรงมาเพื่อให้อยู่ด้วยกันได้ราบรื่น ตอนพิเศษจะเป็นฉากย่อยของตัวละครในแบบเรียบง่าย เช่น การพบปะครอบครัว การรวมทีมผ่านหน้าจอ การช่วยกันติวสอบ หรือการรำลึกถึงความหลังร่วมกัน โดยรวมแล้วเป็นนักเขียนที่เขียนแนวมิตรภาพได้ดีมากคนนึงเลยทีเดียว

[Monaliz Juang · Rating 4 out of 5]

จริงๆอ่านจบไปแล้วไม่ได้รีวิวก็ลืมเนื้อเรื่องไป เลยหยิบมาอ่านอีกครั้ง ต้องบอกว่าเรื่องนี้ไม่มีพลังพิเศษ ไม่มีเก็บเวลใดใด มีแค่สองมือกับอาวุธที่หาจากได้สิ่งรอบตัวในมหาวิทยาลัย ตัวเอกพระนายมี 2 คน แต่นักแสดงรวมกลุ่มด้วยมีทั้งหมด 14 คน จาก 4 เป็น 8 จาก 8 เป็น 14 และ++ ตัวละครแต่ละตัวมีนิสัยเฉพาะตัว ทำให้มีความหลากหลายของตัวละครและมีบทของตัวเองแยกออกไป เมื่อเวลาเจอต้องแยกกลุ่มกัน

เนื้อเรื่องเน้นเอาชีวิตรอดในแต่ละวันท่ามกลางการระบาดของเชื้อ แสดงให้เห็นถึงความสิ้นหวัง ความหดหู่ การดิ้นรน ความเห็นแก่ตัว เมื่อมาถึงทางตันแล้ว ทุกคนล้วนต้องยอมเห็นแก่ตัว ใจดีเกินไปก็โดนเอาเปรียบ ได้เห็นคนที่ต่อสู้ดิ้นรนไม่ยอมแพ้ และคนที่ยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มก็มี ซึ่งผู้เขียนบรรยายได้บรรยากาศความรู้สึกของเด็กมหาวิทยาลัยดี เสียอย่างเดียวมุ่งเน้นความรักชาติมากเลยทีเดียว ฮา แต่ก็ไม่ผิดนะ มันก็เหมือนชาติอื่นๆทำนั่นแหละที่แฝงมากับเรื่อง

สุดท้ายเป็นนิยายที่ไม่ได้แบบหวือหวา มีความรักประปราย ให้เพื่อนร่วมกลุ่มต้องกินอาหารหมา แต่โดยรวมเน้นมิตรภาพ เน้นความช่วยเหลือของเพื่อนมนุษย์มากกว่า มีแอบจิกกัดมนุษย์ป้านิดนึงด้วย สิ่งที่ชอบคือ การแสดงให้เห็นว่าแต่ละคนที่เจอปัญหามีทางออกแตกต่างกัน มีการรับมือไม่เหมือนกัน และมีผลกระทบไม่เหมือนกัน รวมถึงบทสรุปจากเหตุการณ์นักเขียนก็ไม่ลืมใส่มา ซึ่งเราชอบตรงนี้นะ ไม่เหมือนเรื่องอื่นที่ตัดจบไป การเอาชีวิตรอดก็ไม่ได้เอื่อยเฉื่อย แต่ชวนลุ้นว่าจะรับมือ และทำยังไงกันต่อไป

[orangejasmine · Rating 5 out of 5]

จบแล้ว ประทับใจมาก แม้จะไม่เคลียร์ว่าไวรัสเริ่มจากไหน แต่เนื้อเรื่องทั้งหมดทั้งมวลก็ยังพาเราสนุกสนานและลุ้นระทึกไปกับพวกเขาเดอะแก๊งเกรียงไกรไม่ย่อท้อได้ตั้งแต่ต้นจนจบจริงๆ ค่ะ ประทับใจในแง่ความสัมพันธ์ที่สุดจะแน่นแฟ้นและสามัคคีแบบยามรบเราช่วยกันตีข้าศึก แต่พอพักปุ๊ปก็มาตีกันเอง love-hate relationship ที่น่ารักน่าหยิกมาก อ่านแล้วบันเทิงมาก เอามาตัดความเครียดลุ้นระทึกตอนฝ่าฟันกับพวกซอมบี้ได้ลงตัวเลย อีกอย่างคือได้เห็นพัฒนาการที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ของทุกคน แม้คนป๊อดอย่างเฉียวซือฉีกับหานจือเวิ่นก็ยังยอมสู้ตายได้ และตอนจบก็ทำได้ดีเลยตรงที่เล่าเรื่องราวหลังเหตุการณ์นั้น เล่าถึง ptsd หลังจากเหตุการณ์นั้นด้วย ระหว่างทางก็มีคำพูดให้กำลังใจ ตัวละครก็สุดแสนจะ positive thinking แม้มันจะมีความท้อแท้ สิ้นหวัง หดหู่โผล่มาเป็นพักๆ แต่สุดท้ายพอคิดว่ายังมีความหวัง เราต้องมีความหวัง ทุกคนก็จะฮึดสู้กันใหม่ได้ตลอด เป็นแก๊งที่สู้ขาดใจจริงๆ และขาดไม่ได้เลยคือ เนื้อเพลงตลกมาก แบบ มีเพลงแบบนี้จริงๆ เหรอ 5555555

.

ฉากระทึกเล่มนี้อัดแน่นมาก เพราะระยะทางจากโรงอาหารไปลานจอดรถก็คือจากหลังมอไปหน้ามอเลยทีเดียว ฉะนั้นโอกาสที่จะเจอทหารซอมบี้ของเหล่าสหายร่วมรบคือร้อยเปอร์เซนต์ ลุ้นทุกจุดจอด แต่ก็ตลกทุกจุดจอดด้วยเช่นกัน นอกจากนั้นยังได้เพื่อนใหม่มาเพิ่มอีกสองคนจากสองจุดจอดด้วย สุดท้ายแก๊งที่หนีออกจากมหาวิทยาลัยได้ก็กลายเป็นแก๊ง16คนแน่ะ

.

ปัญหาเฉพาะหน้าก็มีให้ต้องแก้เหมือนเดิม ไม่ว่าจะเพื่อนคนหนึ่งโดดหนีซอมบี้ลงไปในทะเลสาบ หรือตอนที่จู่ๆ ก็มีคนร้องขอความช่วยเหลือมาจากวอล์คกี้ทอล์คกี้ หรือทำเพื่อนหายไปสองคนระหว่างหนีตาย ฉากนี้เราชอบมาก ชอบความเข้าใจแต่ก็เสียใจของสหายทั้งสองคน แถมหนึ่งในนั้นยังคอยแต่จะพ่นคำพูดลบๆ ออกมาไม่หยุดยั้งอีก ถ้าเราเป็นฟู่ซีหยวนเราก็อยากถีบตาวิลสันนี่ลงจากหลังคาให้รู้แล้วรู้รอดไป จากตอนแรกก็เชื่อมั่นในตัวสหายที่เหลืออยู่ดีๆ เลยเผลอไปสิ้นหวังด้วยเลย และฉากนี้คือชอบไปจนจบฉากเลยค่ะ อ่านไปคิดไปตลอดว่าแล้วสุดท้ายแก๊งจะทำยังไงนะถ้ามีคนไปตามหาที่ห้องกระจายเสียง สุดท้ายวิธีแก้ปัญหาของซ่งเฝ่ยก็คือน่ารักมากจริงๆ รับผิดชอบจนถึงวินาทีสุดท้าย เป็นตัวละครที่เราชอบมากๆ จริงๆ และฉากสุดท้ายคือฉากสู้กับซอมบี้ก่อนเข้าฐานที่มั่นสุดท้าย โบ๊ะบ๊ะยันวินาทีสุดท้ายจริงๆ

.

ความรักก็ไม่มีอะไรให้พูดแล้วค่ะ นอกจากเหม็นความรักมาก ขนาดช่วงเวลาเป็นตายยังแทรกความหวานเข้ามาได้ (ฉากที่ชีเหยียนดุซ่งเฝ่ยที่พรวดพราดออกจากรถจะวิ่งไปสนามกีฬาก็คือ จากตั้งใจจะรวมพลังสิบสี่คนหัวเราะเยาะ สุดท้ายคือเป็นหมา 55555555555) พอเข้าฐานทัพสุดท้ายได้ก็คือไม่เกรงใจใครแล้ว ขนาดก้างขวางคอชิ้นใหญ่มากยังขวางไว้ไม่อยู่ ต้องยอมสละห้องให้อยู่กันสองคน 5555555555 สงสารคุณวิลสันเขานะคะ

.

สรุป นิยายเรื่องนี้อ่านสนุกมากค่ะ สำนวนแปลวัยรุ่นสมกับเป็นเด็กมหาวิทยาลัย เนื้อเรื่องก็ครบรส สนุก ตลก โบ๊ะบ๊ะ จังหวะนรก ลุ้นระทึก โรแมนติก สับสน ท้อแท้สิ้นหวัง แต่ก็เต็มไปด้วยความหวังและกำลังใจ เหมาะกับการอ่านคลายเครียดมากๆ ตัวละครน่ารักทุกคน ถึงจะเยอะมากถึงสิบหกคน แต่ทุกคนไม่จมไม่หาย คาแรกเตอร์แต่ละคนก็สุดจะ unique ขาดใครไปไม่ได้ ไม่มีใครแทนที่ได้จริงๆ แนะนำเลยค่ะ

.

[Kamons · Rating 4 out of 5]

เป็นเรื่องนึงในหมวดซอมบี้เซอไวเวอร์ที่เราว่าสนุกและเขียนได้ดีเลย

ทุกคนในเรื่องเป็นเพียงนักศึกษาที่วันนึงเจอเหตุการณ์ซอมบี้ขึ้นมาก็แตกตื่น หวาดกลัว และสับสน ทำได้แต่เพียงหลบซ่อนตัว จนเมื่อทนไม่ไหวพวกเขาก็รวมกลุ่มกันเพื่อหาที่หลบภัยใหม่ที่ปลอดภัย ระหว่างทางก็เจอกับคนที่รวมกลุ่มกันได้  คนที่เห็นแก่ตัว หรือคนที่สิ้นหวังแล้วก็มี

ช่วงแรกอาจจะมีคนนึกเบื่อในความเยาะแยะอ่อนแอของตัวเอก แต่เรากลับรู้สึกว่านี่มันคือของจริง มันคือความเรียลของเนื้อเรื่อง พวกเขาเป็นแค่นักศึกษา ไม่ใช่หน่วยรบพิเศษ ไม่ใช่คนที่มีความสามารถล้ำโลก พวกเขารอดได้เพราะการรวมกลุ่มและพึ่งพาความสามารถของแต่ละคน และทุกคนก็ค่อยๆ พัฒนาขึ้นจนเล่มหลังๆ ก็เก่งมากๆ ไปแล้ว

ถึงจะเป็นนิยายเอาตัวรอดแต่บรรยากาศในเรื่องโดยรวมค่อนข้างผ่อนคลาย ตลกเป็นระยะด้วยเพราะเหล่าสมาชิกรับส่งมุกกันตลอด แต่พอถึงจุดที่กดดันขึ้นมาเวลาอ่านนี่ก็เครียดเหมือนกัน ไม่ว่าจะเจอกับกลุ่มอื่นๆ หรือยิ่งช่วงสู้ซอมบี้เราลุ้นตลอด ลุ้นว่าตัวเอกจะรอดมั้ย จะโดนกัดมั้ย ใครจะตาย ใครจะหาย แล้วซอมบี้หลังๆ นี่เก่งมาก ส่วนคู่หลักแม้จะวิ่งหนีซอมบี้แต่ก็ส่งความหวานมาให้พวกเราเป็นระยะ และตอนพิเศษทำเอาเราซึ้งน้ำตาซึมได้เหมือนกัน

[Panchaya · Rating 4 out of 5]

4.5 จริงๆ ไม่มีอะไรจะหักเลย แต่ตัดแรงเฉื่อยออกไปหน่อยละกัน การเล่าวันต่อวันวินาทีต่อวินาทีก็ได้ความตื่นเต้นระทึกใจไม่น้อย แต่ก็รู้สึกยาวนานจริงๆ

เราชอบนักเขียนคนนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ความเรียลในกระบวนการคิดของตัวละคร มิตรภาพแน่นแฟ้น พลังบวกต่างๆ และความตลกแบบซิทคอม ตลกออกมาเป็นภาพ ขำไม่มีปี่มีขลุ่ย (อาจจะไม่เหมาะกับคนไม่ชอบอารมณ์ขันทำนองนี้ เพราะระหว่างจริงจังอยู่จะเปลี่ยนโหมดมาติ๊งต๊องได้ทันทีทันใด 😂)

[Or_O · Rating 4 out of 5]

ภาพรวมชอบค่ะ เขียนได้ดี ไปทางเซอร์ไวเวอร์ มิจรภาพ ตลก มากกว่าวายหวาน ๆ คงเพราะพระนายเขาเป็นแฟนเก่ากันแล้วกลับมาพบกันอีก ซีนหลงรัก ซีนใจเต้นเลยไม่มี เขารู้ใจกันอยู่แล้ว เรื่องเลยไปเน้นประเด็นที่คนรักกันจะมีเช่น การเรียบรู้ ปรับตัว และยอมรับความผิดพลาดของกันและกัน ไม่หวานเท่าไร แต่เรื่องการส่งต่อแนวคิดแบะประเด็นความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน ไม่ว่าจะด้านความรัก ความเห็นแก่ตัว การเอ่ตัวรอด เราคิดว่าคนเขียนสื่อได้ดี เนื้อเรื่องสนุกไม่แผ่ว ชวนติดตามตั้งแต่ต้นจนจบ เกลี่ยซีนให้เพื่อนๆ ได้ดี ไม่ได้เน้นแค่พระนาย
การเอาตัวรอด เป็นแบบนศศที่ไม่เคยจับอาวุธ ไม่มีปืนมานิงเปรี้ยงปร้าง ต้องอาศัยความคิดมาประยุกต์ ให้เข้ากับสถานการณ์ ซีนตลกเยอะดี ทำให้ซีนน่ากลัวกดดันที่มีไม่ได้กดหนักจนเรารู้สึกกลัวมากไป
จุดด้อยสำหรับเรื่องนี้ของเราคือ ความเป็นมาและเป็นไปของพวกซอมบี้ และรู้สึกเหมือนตัดจบมากไปหน่อย
แต่โดยรวมรู้สึกดีที่ได้อ่าน เป็นเรื่องที่ดีเลยค่ะ

[Bunnyb · Rating 5 out of 5]

เล่ม 4 เล่มจบ ประทับใจมากกว่าที่คิด เปิดเล่มมาเกรียงไกรไม่ย่อท้อทั้งสองห้อง
พยายามเดินทางไปอาคารจอดรถของมหาวิทยาลัย แต่ระหว่างทางต้องแวะหลายจุด
เพราะเจอซอมบี้ตลอด แต่มาถึงตรงนี้ทุกคนต่อสู้กับซอมบี้เก่งขึ้นเยอะและกล้าหาญมาก
ขนาดคนที่พกแค่ตะหลิวเป็นอาวุธ (เพราะพกกะทะมาไม่ไหว 🤣🤣🤣) ยังกล้ามากๆ

ที่เซอร์ไพรส์นิดนึงคือนี่คือเล่มจบแล้ว ยังอุตส่าห์แถมสมาชิกเกรียงไกรฯ มาให้อีกสองหน่อ
คือค่วงเหย่กับหม่าเหวยเซิน หม่าเหวยเซินนี่อย่างฮา ประมาณลูกคนรวย หล่อ (แต่ปากจัด 555)
เป็นคู่กัดกับเฉียวซือฉี สองคนนี้อยู่รอดแบบเดี่ยวๆ มาจนได้เจอกับสมาชิกเกรียงไกรฯ
เลยขอเข้าร่วมกลุ่มและอยู่ได้แบบค่อนข้างเนียนเลยด้วย มีอะไรก็ช่วย ไม่พยายามเป็นตัวถ่วง
ไม่เห็นแก่ตัว

กว่าจะหาได้รถก็ทุลักทุเล ระหว่างทางเข้าเมืองก็ยังเจออุปสรรคบ้าง แต่เริ่มเห็นแสงสว่างที่ปลายทาง
พวกเค้าเริ่มเจอคนที่จิตใจดี เป็นมิตร จนไปถึงที่หลบภัยสุดท้ายคือบ้านของคุณชายเฉียว
ได้ในที่สุด ฉากก่อนที่จะเข้าไปในบ้านของเฉียวซือฉีได้ก็ชอบ ครีเอทมาก วิธีจัดการกับซอมบี้แบบนี้
ต้องซ่งเฝ่ยเท่านั้น 😅

สรุป นิยายซอมบี้เรื่องนี้มีจุดดีและน่าประทับใจมากกว่าที่คิด เหมือนจะบอกคนเราว่า
เวลาเกิดวิกฤตความเห็นแก่ตัวมันก็จะเกิดขึ้นโดยธรรมชาติ แต่เราก็ยังเลือกที่จะรักษาความเป็นมนุษย์
เอาไว้ได้อย่างห้องเกรียงไกรไม่ย่อท้อ (คือเป็นนิยายมองโลกแง่บวกอ่ะ แต่ถ้าเป็นสถานการณ์จริง
แล้วเรามองไม่เห็นอนาคต ก็ไม่รู้จะทำแบบห้องเกรียงไกรฯ ได้รึเปล่า แต่ฟีลกู๊ด)
และเวลาเกิดสถานการณ์แบบนี้ เราจะได้รู้ว่าจริงๆ อะไรสำคัญสำหรับเรา อย่าไปยึดติดกับอีโก้
กับความเชื่อแบบเดิมๆ มากเกินไป อย่างชีเหยียนนี่เปลี่ยนจากต้นเรื่องชัดเจนมาก

ความจริงที่เกรียงไกรฯ ฝ่าวิกฤตอะไรต่างๆ มาได้ เพราะมีองค์ประกอบดีด้วย
คือมีคนเก่งหลายด้านมาอยู่รวมกัน ใครทำอะไรได้ก็ทำ คนไม่เก่งก็เป็นฝ่ายสนับสนุน ไม่ถ่วง
ฉลาด กล้าคิดกล้าลอง (พวกนี้ปีนตึกกันเป็นว่าเล่น ไม่ใช่ตึกสี่ห้าชั้นด้วย คิดแล้วเสียวแทน)

ที่ชอบอีกจุดคือ เป็นนิยายซอมบี้ แต่โทนไม่หนักมาก ได้ขำตลอด เพราะการทะเลาะกัน
ตีกัน จิกกัดกันของสมาชิกทั้งหลาย แถมยังมีอาหารหมาแจกเป็นระยะๆ ตกลงชีเหยียนนี่
เค้ารักเค้าหลงซ่งเฝ่ยจริงๆ นะ รุ่นเดียวกัน แต่มองอีกฝ่ายแบบรักมาก เอ็นดูมาก

ืท้ายเล่มมีตอนพิเศษหลังจากที่สถานการณ์กลับมาเป็นปกติแล้ว ดีที่ได้เห็นว่า
พวกเค้ายังติดต่อกัน คิดถึงกันอยู่ ไม่ใช่จบเรื่องแล้วก็กลายเป็นคนอื่นไป
ชอบเรื่องนี้มากๆ คิดว่าน่าจะเวลาอ่านซ้ำแบบละเอียดอีกทีค่ะ 🤗

[Giyongchy · Rating 4 out of 5]

รีวิวรวมเล่ม 3-4

สองเล่มนี้ยังเป็นการต่อสู้ดิ้นรนของเหล่าห้องเกรียงไกรไม่ย่อท้อ เหมือนได้พักแป๊บนึงก็ต้องมีอะไรให้โยกย้ายกันอีกแล้ว ถือว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับซอมบี้ที่ค่อนข้างสมจริง ความดิ้นรน ความหดหู่ การเอาตัวรอดของเหล่าเด็กๆ ในมหาวิทยาลัยที่โดดเดี่ยวห่างจากเมือง ความกดดันที่ทำให้บางคนฆ่าตัวตายในขณะรอความช่วยเหลือจากรัฐบาล การปล้นหรือทำร้ายเพื่อนนักศึกษาด้วยกันเพื่อแย่งที่อยู่และอาหาร ซึ่งเราว่าถ้าเกิดในชีวิตจริงก็คงจะประมาณนี้ สิ่งที่ประทับใจคือ ความสามัคคีและการคิดเชิงบวก ให้พลังใจของเหล่าตัวเอกและผองเพื่อน ในความเครียดก็มีมุกฮามาได้ตลอด คำพูดของอธิการบดีในตอนท้ายเราชอบมากที่บอกว่า

" การรักษาที่แท้จริงไม่ใช่การฉาบทับเพื่อความสงบ แต่เป็นการเห็นบาดแผลอย่างชัดเจน แล้วยังคงก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างมีความหวัง"

ปล.เรื่องนี้ความหวานมีมาตลอดแต่ไม่หวือหวานะ มัวแต่สู้กับซอมบี้อยู่ 555

[Cherry Sawanya Munkongsujarit · Rating 5 out of 5]

พอได้ฟังวิทยุก็รู้ว่าโลกภายนอกก็กำลังต่อสู้อยู่ เลยมีความคิดว่าออกไปรอในเมืองดีกว่า มีความหวังกว่า แล้วกลุ่มพระเอกนายเอกก็ไปที่หอกระจายเสียง เพื่อเปิดเสียงที่ได้มาจากวิทยุให้ทุกคนในมหาวิทยาลัยฟัง เพื่อให้ทุกคนมีความหวังในการลุกขึ้นสู้ ในการรอคอย ส่วนพวกตนนั้น ได้ออกเดินทางต่อไปยังเมือง เพื่อรอกองทัพมาช่วยเหลือ
เรื่องนี้เน้นที่ความสามัคคี ความช่วยเหลือกัน และให้รู้ว่าจิตใจคนนั้นแตกต่างกัน มีทั้งเห็นแก่ตัว และดีงาม ในยามที่ไม่เหลือทางรอดก็ยังมีแสงสว่างอยู่

[Meen Readnovel · Rating 4 out of 5]

สำนวนการเขียนอ่านเพลินแทรกด้วยมุกอารมณ์ดีตลอดทั้งเรื่องสไตล์นักเขียนคนนี้ค่ะซึ่งเราชอบนะ เรื่องนี้ปลอดภัยกับสายสุขนิยมค่ะตัวละครหลักอยู่ครบยันจบทุกคน

เรื่องนี้เป็นซอมบี้ที่หวือหวาน้อยที่สุดเท่าที่เคยมา ไม่ใช่วันสิ้นโลก ไม่เหนือธรรมชาติ ตัวเอกเก่งมาตราฐานคนหัวดีและสุขภาพแข็งแรงแบบมนุษย์ทั่วไป เป็นสไตล์สโลฟ์ไลฟ์ ตั้งแต่เล่มแรกยันเล่มจบเกือบทั้งเรื่องมีโลเคชั่นอยู่ในรั่วมหาวิทยาลัยย้ายไปตึกโน่นมาตึกนี้ เห็นแบบนี้แต่มันไม่ได้น่าเบื่อแบบนั้นนะเพราะจะเคลื่อนตัวไปแต่ล่ะที่มันไม่ง่ายมีความผจรภัยกับผองเพื่อน เรื่องนี้ไม่เร้าใจขนาดอ่านแล้วหยุดไม่ได้ก็จริง แต่คิดว่าเป็นเซตติ้งซอมบี้ที่จินตนาการได้ถึงบรรยากาศตามที่บรรยายมากกว่าเรื่องอื่นอาจด้วยเพราะมันไม่เหนือธรรมชาติด้วยมั้งนี่คือจุดที่ชอบของนิยายเรื่องนี้เมื่อเทียบกับนิยายซอมบี้เหมือนกัน

ด้านพระนายชอบความแจกอาหารหมาได้ทุกสถานการณ์จะโกธรกัน จะรักกันก็หวานนน~จนเพื่อนมองบนอ่านแล้วยิ้มตลอด555 และค่อนข้างอินกับความสัมพันธ์ของสองคนนี้เราว่ามันเรียล ตอนแรกเข้าข้างพระเอกว่านายเอกงี่เง่าไป มาอีกทีก็รู้สึกเข้าข้างนายเอกว่าพระเอกเผด็จการเกินไปไม่ใส่ใจใจแฟนเป็นฉันก็เลิกหล่อแล้วไง สุดท้ายรู้สึกเออไม่มีใครผิดรักกันจริงแต่ก็เด็กกันทั้งคู่

ข้อติไม่เชิงข้อติของเรื่องนี้คือมุกแบบจี้นจีนค่ะ อย่างที่บอกไปข้างต้นว่าเรื่องนี้แทรกมุกตลอดทั้งเรื่อง(ตบมุกชงมุกเกือบทุกย่อหน้า) แต่มุกมันอินไซด์จีนมากๆ คำแสลงสุภาษิตก็พอได้เพราะอยู่วงการนิยายจีนมานานก็คุ้นๆชินๆไม่เสียอรรถรสเท่าไร แต่กลอนต่างๆบุคคลในประวัติศาสตร์รวมถึงเพลงต่างๆมันไม่ได้จริงๆอ่านแล้วต้องปล่อยเบลอเราจอยไปกับมันไม่ได้เพราะไม่เข้าใจ เช่น เพลงนี้ๆในจีนคนจีนมีความคิดเห็นอย่างไรกับมันทำไมถึงยกมาเล่นในบริบทนี้ แล้วเรื่องนี้ชงมุกกลอนกับร้องเพลงเกือบทั้งเรื่องค่ะ ความสนุกเลยลดไปครึ่งนึง และอีกอย่างตัวละครเดินเรื่องเยอะมาก(สิบกว่าเกือบยี่สิบ) ไอ่เราก็จำได้แหละแต่อ่านทีก็สตันไปทีเพราะต้องนึกคาแรกเตอร์ตัวละครให้ออกสับสน ทั้งที่เนื้อเรื่องย่อยง่ายแต่ต้องใช้เวลาอ่านนานเพราะเหตุนี้ และส่วนตัวชอบสไตล์ผองเพื่อนผจรภัยซึ่งอ่านช่วงแรกๆเลยชอบมากรู้สึกว่าน่ารัก แต่ด้วยความตัวละครเพิ่มขึ้นเรื่อยๆจนเกือบยี่สิบ ไม่ว่าจะอธิบายตัวละครแต่ล่ะตัวว่ามีคาแรกเตอร์หรือที่มาต่างกันยังไงแต่ด้วยความที่ตัวละครหลักนิยมเล่นมุกชงมุกทุกคน หลังๆมันเลยให้ความรู้สึกว่าทุกคนคล้ายๆกันหมด มิติตัวละครเลยน่ารักน่าสนใจน้อยลงไปเยอะเลย เรื่องนี้รีวิวไม่ถูกว่าชอบไหม ก็ชอบแหละแต่มันไม่เข้าใจไปซะครึ่งเลยไม่รู้ว่าจะเรียกว่าชอบได้ไหม

[Kiengku · Rating 5 out of 5]

|| Review รวม 1-4 ||
➳ เล่ม 1-2: ★★★★★
➳ เล่ม 3-4: ★★★★
➝ Overall: ★★★★.5 /5✰⭑
จริง ๆ คะแนนรวมน่าจะอยู่ประมาณ 4.25 แต่มีหลาย ๆ อย่างในเรื่องที่ชอบเลยปัดให้ 4.5

คุณเหยียนเหลียงอวี่เป็นนักเขียนที่เราชอบเพราะสไตล์การเขียนที่ค่อนข้างชัดเจน ทั้งเรื่องของมิตรภาพ, ความตลกหน้าตายของตัวละคร, ความหวังในสถานการณ์ที่ริบหรี่ และเรื่องนี้ก็มีทุกอย่างที่ว่ามา
ไม่เคยอ่านวัน(เกือบจะ)สิ้นโลกเรื่องไหนแล้วมีความหวังเท่าเรื่องนี้มาก่อนเลย 🤣
ห้องเกรียงไกรไม่ย่อท้อจงเจริญ!!! 55555

แต่ที่เราชอบที่สุดน่าจะเป็นความสัมพันธ์ของซ่งเฝ่ยกับชีเหยียน
นาน ๆ ทีจะได้เห็นพระเอกที่ไม่ใช่ Mr. perfect สักที 555 ไม่เพอร์เฟ็คในที่นี้ไม่ใช่ว่าชีเหยียนไม่ดีนะ พระเอกในเรื่องนี้ตรงตามคาแรกเตอร์พระเอกสุดเป๊ะปังเก่งกาจอย่างที่สุด เพียงแต่มุมมองจากคนนอกกับมุมมองของแฟนเก่าอย่างซ่งเฝ่ยต่างกันค่อนข้างมาก ซ่งเฝ่ยจึงน่าจะเป็นไม่กี่คนที่รู้จักข้อด้อย(ที่แม้แต่เจ้าตัวยังไม่รู้)ของชีเหยียน และที่น่ารักก็คือระหว่างผจญภัย(ซอมบี้) ทั้งสองคนก็ค่อย ๆ เรียนรู้และปรับปรุงตัวเอง

'ถ้าฉันไม่ชอบนาย จะเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายเพื่อให้อยู่กับนายไปทำไมล่ะ'
'แต่นายไม่เคยพูดว่าชอบฉันมาก่อนเลยนี่ เอาแต่ดูถูกฉัน สั่งสอนฉัน วิพากษ์วิจารณ์...'
'ฉันชอบนาย'
'บ้าเอ๊ย ความหมายของฉันคือ...'
'ฉันรักนาย'
'นายฟังที่ฉันพูดให้จบก่อน...'
'ฉันขาดนายไม่ได้ นายอย่าผลักไสฉันเลยนะ'
'...'

ไม่เคยคิดว่าชีเหยียนจะพูดแบบนี้ออกมา >< ก็เลยเป็นไดอะล็อกที่ประทับใจมาก หวานที่สุดจากทั้ง 4 เล่มเลยละมั้ง ทั้งยอมรับผิดและสารภาพรักไปพร้อมกัน 5555

[Baiploo · Rating 5 out of 5]

อ่านจบ 4 เล่มแล้วสนุกดีค่ะ ตลกด้วย เสียอย่างเดียวตัวละครเยอะ จำชื่อไม่ได้ 😂

[Jinnie · Rating 4 out of 5]

มาถึงตอนจบ เป็นนิยายซอมบี้ที่แตกต่าง ไม่ฉูดฉาดไม่ดราม่า (มาก) แนวการเล่าสมกับคำว่ามหาวิทยาลัย ไม่ใช่ apocalypse เน้นอ่านง่ายย่อยง่าย ตัวเอกทำให้เราซาบซึ้งได้แม้จะติดเล่นกันทั้งเรื่อง เป็นการอ่านที่ดี

[Sundayybaby · Rating 3 out of 5]

Mixed feelings มาก ถ้าใครไม่ชอบความpropagandaในนิยายจีนให้ข้ามไปค่ะ

[Nattapan · Rating 4 out of 5]

Uncomplicated but impossible to forget.

[Artnimiaf · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้สนุกที่สุดแล้ว ชอบตอนขับรถหนีมาก ลุ้นสุดๆ ชอบอีกอันคือที่พ่อเพื่อนจะซื้อรถมินิแวนให้5555555