Ο επίσκοπος ή Ο μοναδικός χάρτης

by Aristide Antonas, Αριστείδης Αντονάς

Ένας άνδρας έχει στην κατοχή του έναν χάρτη. Με αυτόν σαν μπούσουλα αναζητά τον προορισμό του. Ωστόσο στα μισά της διαδρομής το αυτοκίνητό του παθαίνει βλάβη. Αναζητά καταφύγιο σε ένα μυστηρώδες διώροφο οίκημα που βρίσκεται στην μέση της ερημιάς. Και εκεί αρχίζει η απόκοσμη και αλλόκοτη περιπέτειά του. Τα σχέδια του βιβλίου είναι φτιαγμένα από τον ίδιο τον συγγραφέα.

Genres: Greece

56 pages, Paperback

First published January 1, 1988

About the author

Aristide Antonas began his studies at the Department of Biology of the University of Athens soon to be dropped in 1984 to graduate as an Architect Engineer from the National Technical University of Athens. He settled in Paris in 1988 and defended his doctoral dissertation at the Department of Philosophy of the University of Nanterre.

He taught philosophy, the theory of architecture and architectural design at universities such as the National Technical University of Athens, the Massachusetts Institute of Technology and the University of Thessaly. From the age of ten (during the summer holidays, while he was away from the city) he developed severe allergic dyspnea that forced him to stay awake at night. He began writing during this solitary insomnia, first plays and then prose. Together with the visual artist Zafos Xagoraris and the poet Phoebe Giannisis (who lived with him for seventeen years) he published the literary magazine "Black Museum", published in 1986.

During his stay in Paris, Antonas met the philosophical scene of the time and came in contact with Jacques Derrida. He returned from France and worked as a professional architect. His literary texts can be characterized in a nutshell as philosophical novels, horror stories, adventurous stories, detective stories, family chronicles, minimalist recordings, impossible separations, occult allegories, moral parables.

abrv translation from the original Greek source http://www.biblionet.gr/author/42323/...

Reviews

[Το Άθχημο γατί του θενιόρ Γκουαναμίρου · Rating 5 out of 5]

Τώρα κατάλαβα (κάπως) πώς λειτουργεί ο "Επίσκοπος". Είναι μέρος ενός συνόλου. Είναι το πρώτο μέρος μια τετράδας, ο αριθμός ένα. Ακολουθεί το δεύτερο διήγημα με τίτλο "Οι δύο μισοί" μετά το τρίτο διήγημα με τίτλο "Ο τρικέφαλος" και τελευταίο το νούμερο τέσσερα με τίτλο "Οι τέσσερις κήποι".

Διάβασα την συγκεντρωτική έκδοση που περιέχει και τα τέσσερα έργα και ένα επίμετρο, γραμμένο από το συγγραφέα, ο οποίος παίρνει την θέση του αναγνώστη του ίδιου του του έργου, κι αυτό τον αναστατώνει σε βαθμό που να φτάσει μια μικρή φιλοσοφική πραγματεία που περιλαμβάνει:

1 την ερμηνεία των Αριθμών
2 τις εικονογραφικές απεικονήσεις των φανταστικών τοπίων και κτισμάτων που σχεδιάζει ο ίδιος ο συγγραφέας
3 την αδυναμία του να καταλάβει (ή να θυμηθεί) την διαδικασία που τον οδήγησε να φτιάξει αυτήν την αινιγματική και μυστηριώδη τετράδα
4 την χρήση του Ενεστώτα και την έννοια της "πτώσης στο χαντάκι". Σαν κάποιον που τρέχει και πέφτει σε ένα χαντάκι, το όποιο το αντιλαμβάνεται μόνο, όταν είναι πλέον αργά για να το αποφύγει.

Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα σπόιλερ προσοχή, τα παρακάτω να διαβαστούν μόνο από όσους έχουν ήδη διαβάσει το διήγημα "Ο επίσκοπος"

Σε αυτό το φιλοσοφικό δοκίμιο (αλήθεια, πόσοι άραγε να έχουν συνειδητοποιήσει πως στον τόπο μας ζει και δημιουργεί μια τέτοια διάνοια, όπως ο Αντονάς; ) λέει κάτι για τον "Επίσκοπο" το οποίο θα παραθέσω παρακάτω (αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ,να διαβαστεί μόνο από όσους ήδη έχουν διαβάσει το διήγημα γιατί προδίδει το τέλος) :

(βλεπε επίμετρο αριθμών από εκδόσεις Άγρα, σελ 276, υποσ. 1):

"Ο αντικαθρεπτισμός, που συνιστά "πυρήνα" του Επισκόπου, νομίζω πως συνιστά επίσης τη δομή της πλοκής του: ο ήρωας βρίσκει τελικά την εικόνα του εαυτού του στην εικόνα του επόπτη. Με πολλή στενοχώρια θυμάμαι την Ιταλική μετάφραση του έργου από τις εκδόσεις Transeuropa. Ο επιμελητής, προκειμένου να κάνει το αφήγημα περισσότερο κατανοητό, προσέθεσε στο έργο - εν αγνοία μου και χωρίς καμιά συνεννόηση - μια τελική παράγραφο όπου ο ήρωας φορά στο τέλος τα ρούχα του επισκόπου. Αν και η έννοια της υποκατάστασης είναι κοντά στον πυρήνα του έργου, το κομμάτι αυτό και μόνο με κάνει να μην αναγνωρίζω το έργο σε αυτήν την ιταλική του μετάφραση (...)"

Για εμένα ο ήρωας στον επίσκοπο είναι ένας. Είναι εγκλωβισμένος σε μια εφιαλτική λούπα και σε κάποιο σημείο υπάρχει σε δύο διαφορετικές χρονικές στιγμές ταυτόχρονα και αυτό τον αναγκάζει να σκοτώνει την μία εκδοχή του εαυτού του. Δεν ξέρω αν αυτή ήταν η πρόθεση του συγγραφέα, δεν με νοιάζει κιόλας, αλλά και μόνο η ιδέα ενός τέτοιου πράγματος μου προκάλεσε το πιο απόλυτο και αυθεντικό τρόμο, που έχω βιώσει ποτέ μέσα σε ένα λογοτεχνικό ανάγνωσμα.

Κλείνοντας λέει ο συγγραφέας στο επίμετρό του:

"Τα βιβλία μου διαβάζονται από λιγοστούς ανθρώπους. Γιατί ξοδεύομαι έτσι;"

Η απάντηση που θα έδινα σε αυτό το ερώτημα είναι πως "ο συγγραφέας πέφτει στο χαντάκι". Και ευτυχώς, μάλλον - προς μεγάλη μου χαρά- θα συνεχίσει να πέφτει, προσφέροντας στους αναγνώστες τέτοια ανεπανάληπτα - επαναλαμβανόμενα αριστουργήματα, ικανά να στοιχειώσουν την σκέψη τους και να βγάλουν το μυαλό τους από την νάρκη. Κάπως έτσι χτίζονται οι νέοι κόσμοι, πριν ακόμα μπει το πρώτο λιθάρι στα θεμέλια του νέου οικοδομήματος.

[Ευθυμία Δεσποτάκη · Rating 2 out of 5]

Το βιβλίο (ή καλύτερα το διήγημα, εφόσον πρόκειται για ένα βιβλίο 50 αραιογραμμένων σελίδων με πλατιά περιθώρια και εικονογράφηση) ανήκει στο είδος που μου προκαλεί την απόλυτη αδιαφορία: είναι ένας και κάπου πάει όπου δεν υπάρχουν άλλοι και υποψιάζεται ότι υπάρχει τουλάχιστον ένας άλλος εκεί γύρω και τελικά αυτός ο άλλος είναι ο εαυτός του από το μέλλον ή/και από μια χρονική λούπα. Τίποτε από όλα αυτά δεν εξηγείται ποτέ, άλλωστε δεν είναι κι ο σκοπός του να εξηγήσει, σκοπός του είναι μόνο να υπαινιχθεί κάτι που το έχουν υπαινιχθεί άλλοι, παλαιότερα, με πολύ πιο ενδιαφέροντα τρόπο.
Έκανα 12 μέρες να το τελειώσω. Από τη βαρεμάρα. Αυτά.

[Γιώργος Ζωγράφος · Rating 3 out of 5]

3,5 stars

Πρώτα από όλα ευχαριστώ πολύ την φίλη μου Νένε που μου δώρισε αυτό το βιβλιαράκι! :)

Είναι η ιστορία ενός εξερευνητή που χάνεται και βρίσκει ένα εγκαταλελειμμένο μέρος όπου δεν κατοικεί κανείς και έπειτα μένει ο ίδιος σε ένα από αυτά τα σπίτια. Όμως δεν είναι μόνος. Αυτό νομίζω πως σημαίνει ο τίτλος του βιβλίου: ο επίσκοπος: ο επιτηρών, ο φύλαξ όπως γράφει και ο συγγραφέας. Διότι υπάρχει ένας δυσμορφος άντρας που παρακολουθεί τον αφηγητή μέσα στο σπίτι ΚΑΙ προσπαθεί και αυτός να διαφύγει από αυτό το μέρος στην μέση του πουθενά, όπως κάνει και ο αφηγητής μας στο τέλος όταν λέει ότι: Και χρειάστηκε να κυλήσουν μήνες για να καταλάβω πόσο χρόνο θα κρατούσε η διερεύνηση για τόσες περιπτώσεις.

Η ιστορία και ο τρόπος γραφής του συγγραφέα μου άρεσαν μα όχι όσο θα ήθελα. Το κάτι βαθύτερο που ήθελε να περάσει ο συγγραφέας ίσως ήταν πως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από κάτι εύκολα ή ίσως κάτι πάντα θα καταδιώκει τα ανθρώπινα όντα; Δεν το γνωρίζω με σιγουριά. Δεν θέλω να με παρεξηγήσουν οι φανατικοί του συγγραφέα, απλά νομίζω πως κάποια άλλα έργα του όπως ο Τρικέφαλος ή ο Φλογοκρύπτης θα αξίζουν σίγουρα υψηλότερη βαθμολογία.