'Ik ga gewoon wandelen,' zei de vader van Marcel van Roosmalen, ook bij heel slecht weer. 'Wie gaat er mee?' Een uitnodiging die op weinig enthousiasme kon rekenen. Toch liep Marcel vaker dan hem lief was mee met zijn vader in het park rondom landgoed Biljoen in Velp. De regen sloeg in hun gezicht, er waren nauwelijks gesprekken.
Als je behept bent met een bestaan waarin alle dagen op elkaar lijken, worden de seizoenen opeens belangrijk. Marcels vader, ambtenaar bij de Dienst Milieu & Water van de provincie Gelderland, was een herfstman. Hij zei dat herfstbladeren hielpen om het aardse bestaan te relativeren. Elke dag liep hij tijdens zijn vaste rondje in het park zijn problemen van zich af. Even stoppen bij de gehandicaptenvijver. En als daar niemand de armen in de lucht steken en heel hard 'vrijheid' roepen.
In 2012 overleed de vader van Marcel van Roosmalen. Daarna liep Van Roosmalen voor dit boek nog eenmaal een rondje Biljoen.
Marcel van Roosmalen blijkt een BN, maar voor een Belg als ik, zelfs met een fascinatie voor het land van mijn Noorderburen, een nobele onbekende. Dat laatste is wel vaker het geval met de auteurs uit deze wandelreeks en net daardoor werd ik al een paar keer aangenaam verrast, met Je keek te ver van Marjoleine De Vos nog steeds als sterkste voorbeeld.
Net als zij verdiende ook Marcel van Roosmalen zijn sporen in de krantenwereld en nieuwsmedia en is hij o.a. columnist. Toch is 'Rondje Biljoen' een heel ander wandelboek, of juister: het is een vaderboek vermomd als wandelboek. De auteur geeft dat ook grif toe, want zijn plan was inderdaad al jaren om zo'n vaderboek te schrijven, maar, zo zegt hij: 'Het was te weinig voor een dik boek en te veel voor een dun boek'. Zo'n no-nonsense zin is typerend voor de schrijfstijl en de toon van dit boekje.
En ja, natuurlijk is er de wandeling, maar die voelt toch als een verplicht nummertje, al was van Roosmalens vader wel een herfstman die zijn besognes uit zijn hoofd wandelde tijdens zijn regelmatige vaste rondje Biljoen. Regelmaat, routine en principes zijn de onwrikbare kenmerken van de man, met zijn werk als plichtbewuste en zakelijke water-ambtenaar 'die over de dijken ging' als perfecte metafoor.
De toon waarop Marcel van Roosmalen over zijn vader schrijft bevat wel wat onderhuids cynisme, ook al ziet hij het zelf wellicht als een eerlijke hommage aan een man aan wie hij, wegens duidelijke persoonlijkheidsverschillen en levensfilosofieën, weinig gehad heeft als zoon. En toch, denk je dan automatisch, het feit dat hij er een boekje over schrijft overstijgt die gedachte en geeft het betekenis.
Echt een treffend en geestig boekje over een typische man in Nederland, die ook vader is. Echt tip om te lezen. Hoe zou het boekje over jouw vader eruit zien?