Romanzero

by Heinrich Heine

This is a reproduction of a book published before 1923. This book may have occasional imperfections such as missing or blurred pages, poor pictures, errant marks, etc. that were either part of the original artifact, or were introduced by the scanning process. We believe this work is culturally important, and despite the imperfections, have elected to bring it back into print as part of our continuing commitment to the preservation of printed works worldwide. We appreciate your understanding of the imperfections in the preservation process, and hope you enjoy this valuable book.

Genres: Poetry, Classics, German Literature

348 pages, Paperback

First published January 1, 1851

About the author

Christian Johann Heinrich Heine was one of the most significant German poets of the 19th century. He was also a journalist, essayist, and literary critic. He is best known outside Germany for his early lyric poetry, which was set to music in the form of Lieder (art songs) by composers such as Robert Schumann and Franz Schubert. Heine's later verse and prose is distinguished by its satirical wit and irony. His radical political views led to many of his works being banned by German authorities. Heine spent the last 25 years of his life as an expatriate in Paris.

Reviews

[Severin Fischer · Rating 4 out of 5]

Songs Written in the Shadow of the Body

When I read Romanzero, I felt as if I were listening to a voice that had already made peace with suffering, yet refused to surrender its sharpness. This late collection of poems was written while Heinrich Heine was confined to what he called his “mattress grave,” and that awareness shaped my reading from the first lines. The poems carry pain openly, but they are never self pitying. Instead, they speak with irony, memory, and a strange emotional clarity.

As I moved through the sections, I felt how illness had narrowed Heine’s physical world while expanding his inner one. Love, religion, history, and death appear again and again, but always filtered through wit and skepticism. I was struck by how tenderness and mockery coexist in the same breath. At moments, I smiled despite the gravity of his condition. At others, I felt a quiet heaviness settle in, especially when his reflections turned toward loss and exile.

What moved me most was the honesty of tone. Heine does not soften his bitterness, yet he never abandons elegance. His poems confront faith with doubt, love with disappointment, and heroism with irony. Reading them, I felt the tension between endurance and exhaustion. There is humor here, but it feels earned, like a last defense rather than a distraction. I sensed a poet refusing to let suffering define the limits of his voice.

The language felt controlled, almost disciplined, and that restraint made the emotional impact stronger. Heine writes as someone fully aware of time closing in, yet still attentive to beauty, memory, and injustice. By the final poems, I felt a calm sadness rather than despair.

Closing the book, I felt quietly grateful. Romanzero reminded me that art does not need health or hope to remain alive. It needs honesty, precision, and the courage to look directly at one’s condition without flinching.

[Jacques · Rating 4 out of 5]

Prettig leesbare, soms grappige autobiografische stukken van Heine. Over bijgeloof, eerste lief, Dietrich Grabbe, Mme. de Staël en Napoleon. Boeiende bijdragen over zijn verzet tegen de doctrine van Hegel en getuigenissen over zijn politieke, religieuze en morele standpunten.

[Piotr Celtner · Rating 3 out of 5]

"Dysputa", której nie ma w bazie. Tłum. Maria Konopnicka (Wolne Lektury)

[Cédric · Rating 4 out of 5]

Onlangs vertrok ik naar Düsseldorf voor een korte uitstap. Ik wist zeer weinig over de stad, maar gelukkig ontdekte ik ervoor nog dat Heinrich Heine—een naam die me bekend klonk door het lezen van Friedrich Nietzsche—in Düsseldorf geboren en opgegroeid was. Zodus konden autobiografische teksten van deze dichter veel helpen met betekenis te geven aan de straten van Aldstadt Düsseldorf.

Het boek bestaat uit drie geschriften: het nawoord van zijn laatste grote gedichtenbundel Romanzero, de memoires die pas posthuum gepubliceerd zijn en de nieuw verschenen bekentenissen bij de tweede versie van zijn naar het Frans vertaalde boek De l'Allemange. De geschriften zijn rijk aan anekdotes uit Heines leven. Het genre is (naast autobiografie)—zoals ik persoonlijk het liefst heb—19de eeuwse Duitse literatuur, die zoals gewoonlijks zeer poëtisch kan zijn.

Door het boek heb ik enkele plaatsen ontdekt in Düsseldorf die belangrijk waren in Heines jeugd. Daarnaast gaf het me ook een beeld van het leven en de personen in het vroeg 19de eeuws Duitsland. Zo kreeg Heine les van de befaamde filosoof Georg Hegel. Zijn beschrijving van Hegel voldeed volledig aan mijn verwachtingen, verwachtingen die gekweekt zijn bij het aanschouwen van de portretten van Hegel, die niet somberer en duisterer kunnen zijn.

Hetgeen wat mij initieel frappeerde waren de parallellen die ik kon trekken met Nietzsche, die slechts in de tweede helft van de 19de eeuw leefde, terwijl Heine in de eerste leefde. Zo geven ze bijvoorbeeld dezelfde kritiek op Jean-Jacques Rousseau, namelijk zijn tomeloze ijdelheid en tomeloze zelfverachting, alhoewel Heine daar soms ook eens de symptomen van durfde te tonen. Een andere gelijkheid is hun voorliefde voor Romaanse culturen. Nietzsche trok tijdens zijn later leven veel rond in Frankrijk en Italië, terwijl Heine na de Julirevolutie naar Parijs verhuisde.

Het enigste dat me tegenstak was zijn werkelijke bekentenis: zijn terugkeer naar het geloof. Hij bekeerde zich terug in zijn matrassengraf, al lijdende aan neurosyfilis. Ik vond zijn argumenten uiterst zwak, of het kan zijn dat ik ze misinterpreteerde. Maar ik denk dat de vitalere Heine zichzelf beter begreep, hij schreef namelijk vroeger in Over Duitsland:

"Op het sterfbed zijn zovele vrijdenkers bekeerd - maar laat u niet prijzen! Die bekeringsverhalen horen hoogstens in de pathologie thuis en zouden uw zaak maar slechte dienst bewijzen. Ze bewezen tenslotte alleen dat u die vrijdenkers niet kon bekeren zolang zij met gezonde zintuigen onder Gods vrije hemel rondwandelden en volledig over hun verstand beschikten."

[Lina · Rating 4 out of 5]

Heine - the ultimate reason to oppose any and all anti-semitism.