Milan den Hartog, bijna dertig, altijd behulpzaam, werkt voor een begrafenisondernemer. Maar hij wil iets anders, meer met de levenden. Zijn werk met de doden zit erop. Zijn leidinggevende haalt hem over om nog een week te blijven. In de laatste zeven dagen van zijn loopbaan bij de doden overkomen hem echter allerlei onverklaarbare zaken. Kan een Koerd uit Diemen-Zuid zelfs na zijn dood nog meepraten over waar hij wordt begraven? Wat is er aan de hand met de doodskist van Milouda? Milan is nog nooit thuis geweest bij zijn collega Elsa in De Rijp, en weet niet of hij haar gevoelens kan beantwoorden. Leven en dood lopen steeds meer in elkaar over en dit eist bij Milan zijn tol.
Rashid Novaire (1979) heeft de verhalenbundel Reigers in Cairo (1999) en verschillende romans op zijn naam staan, waaronder Maïsroest (2004), Het lied van de rog (2007), Afkomst (2008) en Zeg maar dat we niet thuis zijn (2015). Daarnaast schreef hij toneel voor onder meer het Bayerischen Staatstheater. Hij stond op de long- en shortlist van de Libris Literatuur Prijs.
2 of 3 sterren?? Weet het niet. Vond het een moeilijk boek. Moeilijk ook om te schrijven wat ik er van vond. Soms luguber... een dode die beschrijft hoet het met hem gaat en emails verstuurd.. Een familie die deze man in het land van herkomst wil begraven maar daar geen toestemming voor krijgt...
Leven, dood, afkomst, geschiedenis, verlangen naar geborgenheid en ‘thuiskomen’, allemaal onderwerpen die je onder het overkoepelende thema ‘identiteit’ kunt scharen. Het zijn ook allemaal thema’s die voorkomen in ‘Zeg maar dat we niet thuis zijn’ van Rashid Novaire. Ondertussen gebeuren er ook nog allerlei onwaarschijnlijke dingen in de roman, waardoor het geheel een licht magisch realistisch tintje heeft.
De rest van mijn mening over deze roman vind je hier:
Rashid Novaire heeft een hele knappe constructie van verhaallijnen gemaakt. Ook gebruikt hij mooie metaforen en het leest heel soepel. Maar misschien zijn er wel teveel thema’s: de dood, de multiculturele samenleving, verschillende liefdesrelaties.
Hoe langer ik over deze roman nadenk, des te positiever word ik. De licht absurdistische en surrealistische voorvallen blijven bovendrijven. Een roman over een uitvaartondernemer die echter niet over de uitvaartbranche gaat. Meer weten over mijn leeservaring? Mijn blogpost is te vinden op www.theonlymrsjo.nl via: http://wp.me/p6EHPM-zL