Anka chce zmienić swoje życie. Rzuca pracę (chociaż to raczej praca rzuciła ją po rocznej nieobecności), przeprowadza się na swoje (znaczy do dziadka) i wreszcie zaczyna dbać o rozwój (ale tak naprawdę dba głównie o będącą do tej pory w zaniku zdolność przetrwania).
Wbrew dobrym radom swojej mamy Anka postanawia zamieszkać w Dusibabie, obserwować aktualnego właściciela berła i tajemnicze jezioro o czarnej tafli. W życiu nie przyznałaby się do tego głośno, ale też czeka na pewnego czarnowłosego gbura, który ją złościł i za którym niespodziewanie trochę tęskni. Ale tylko trochę.
W końcu los uśmiecha się do niej i Anka ponownie odnajduje nagiego, nieprzytomnego mężczyznę. Jednak uśmiech losu był ironiczny, bo to nie jest Darragh.
Anka rzuca się w wir przygody i celtyckich mitów. W końcu co może pójść źle, gdy do boju rusza głodna pielęgniarka, która czasem zapomina, że lepiej milczeć niż pyskować?
Lekarka, absolwentka Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Debiutancką powieść Wilk napisała w wieku piętnastu lat, a wydała trzy lata później (2006). W 2009 roku ukazała się kontynuacja tej książki - Wilczyca. Autorka została za nią nominowana do nagrody Nautilus, przyznawanej przez czytelników w corocznym plebiscycie na najlepszy polski utwór literacki z gatunku fantastyki. Wilczyca zdobyła w nim piąte miejsce. W Wydawnictwie W.A.B. pisarka opublikowała trylogię, na którą składają się powieści: Ja, diablica (2010), Ja, anielica (2011) oraz Ja, potępiona (2012).
Anka po powrocie do realnego świata postanawia zmienić swoje życie. Zmusiło ją do tego również to, że przez swoją wyprawę przez jezioro w świecie ludzi nie było jej rok i wcześniejszą pracę straciła. Przeprowadza się na stałe do Dusibaby, aby mieć na oku jezioro oraz mrocznego brata swojej babci, który nadal trzyma u siebie magiczne berło. Pracę podjęła w prywatnej klinice swojej matki i odbywa ją jedynie weekendowo. Podczas jeneego z powrotów wraz z matką odbyła burzliwa dyskusje o jej decyzji mieszkaniowej. Anka jednak uparcie trzymała się swojej decyzji i została w swojej przyczepie w wymarłej wiosce. Nie wiedziała jednak, że w nocy usłyszy przeraźliwy krzyk, który całkowicie odmieni jej życie.
Ten tom był JESZCZE lepszy niż pierwszy! Nie dość, że mamy tutaj ponownie przystojącego gbura, który mnie niesamowicie śmieszył swoją pewnością siebie i dumą. Ankę, która zaczęła trochę trenować i postanowiła przygotować się na ewentualny powrót do świata fae. Czyli starych, nowych bohaterów którzy są „ulepszeni”! To dostajecie nową dawkę celtyckich mitów oraz stworów, które aż się wylewają z tej książki.
Dodatkowo w tej książce mamy nie tylko akcję i zbliżenia między bohaterami tak jak w tomie pierwszym, to tutaj dostajemy jeszcze naprawde dobrze napisane dworskie intrygi. Trochę tego się nie spodziewałam, bo w pierwszym tomie była to bardziej książka akcji. Ucieszyłam się więc z tych intryg, bo to jest coś, co ja w książkach po prostu uwielbiam!
Oczywiście jak to w książkach Katarzyny Bereniki-Miszczuk nie zabraknie tutaj zabawnych sytuacji, śmiesznych przytyczek między bohatwrami i ogólnie dużo dużo świetnego humoru!
Kocham tę dylogię i naprawdę żałuję, że to już koniec. Polecam Wam z całego serca! Kupujcie i czytajcie!⭐️