Een vrouw zit op een wit kunststof terrasstoeltje bij de vloedlijn te wachten. Op de zee. Op een mirakel. Op wat de volgende golf brengt. Ze wacht op Noah, een nieuwsgierige jongen van twaalf, voor wie ze sinds zijn eerste levensjaar zorgt. Ish Ait Hamou schreef met Wachten op Noah een beklijvende roman over verlies, familie, vriendschap en het mysterie van het leven. Een roman met zeven vertelstemmen, over een dag die niemand ooit zal vergeten. Eerder schreef hij Hard hart, Cécile, Het moois dat we delen en De theorie van de 1 of de 2.
Wat een topboek. Ik vind het moeilijk om de juiste woorden te vinden om te beschrijven wat dit verhaal met me deed.
Het verhaal van Noah en de mensen die hij heeft geraakt neemt je helemaal mee. De zee die Noah heeft meegenomen en weer heeft teruggegeven. De herinneringen die hij bij iedereen heeft achtergelaten. Door de verschillende vertelstemmen krijg je telkens een ander stukje in het verhaal van Noah en voel je steeds meer hoeveel impact Noah op anderen heeft gehad.
De schrijfstijl vind ik ontzettend krachtig. Het is een boek waarin je gewoon blijft lezen en waarin je de emoties zelf voelt.
Ik kan er eigenlijk niet veel meer over zeggen omdat ik het gevoel heb dat woorden niet helemaal kunnen omschrijven wat dit boek zo bijzonder maakt.
Dit is voor mij een boek dat je zelf moet lezen en ervaren. Een prachtig verhaal.
Wachten op Noah gelezen, en dat is niet zonder tranen gegaan.
Ik heb Ish altijd een halve poëet gevonden. Iemand die met woorden kan spelen en je daarmee weet te betoveren.
Zijn verhalen raken me telkens opnieuw en blijven nog jaren nazinderen. Ook dit verhaal, dat vanuit het perspectief van de omstaanders rond Noah wordt verteld, kwam diep binnen.
Dank je, Ish, voor alweer een verhaal dat ik met me zal meedragen.
Een boekje dat je raakt tot diep in je hart. Ondanks het gemis straalt het zoveel vriendschap, liefde en hoop uit dat je na het lezen achterblijft met een warm gevoel.
Een verhaal dat je meesleept, raakt en nog lang blijft nazinderen.
Ish, je nam me al mee op wacht nog vóór ik Noah mocht leren kennen.
Wat heb ik uitgekeken naar dit verhaal sinds je aankondiging. Je hebt me niet teleurgesteld. Noah heeft me niet teleurgesteld. Wat had ik graag ook één moment met hem gedeeld. Zijn levensvreugde, zijn menslievendheid... Het is onmogelijk om niet van hem te houden. Dat maakte het verlies nog intenser.
Hoewel we op voorhand wisten wat ons te wachten stond, waren er toch nog genoeg verrassende elementen in het verhaal. Ik heb zelden gehuild bij het lezen van een boek... maar dit keer leek er geen einde aan te komen.
Ik hou van je schrijfstijl, de manier waarop je dingen zo krachtig kan verwoorden en er emoties mee teweegbrengt. Het is gek hoe één boek zo onder je huid kan kruipen en je even doet stilstaan bij het leven... Een pareltje dat ik zeker zal aanraden, om maar niet te zeggen, een meesterwerk.
Gisteren kwam @ishquote zijn nieuwe roman uit en natuurlijk had ik deze al gepreorderd vanaf het kon, want iedereen die mij een beetje kent weet dat ik ontzettend opkijk naar hem, zijn verhalen en de manier waarop hij innhet leven staat. En jahoor, opnieuw ben ik helemaal overdonderd van zijn boek. Het kruipt in mijn kleren, grijpt naar mijn hart, er zijn geen woorden voor. Ik las het boek in 1 keer uit en kon achteraf geen woord meer uitbrengen. De personages, de levenslessen, de manier van schrijven,... het verhaal slorpt je helemaal op. Ik durf bijna te zeggen dat ik nooit zoiets gevoeld heb bij een boek. Dus lieve Ish, bedankt! Bedankt om dit met ons te delen. Om te tonen dat er nog zoveel mooie dingen zijn het leven. Om ons te leren dat elk mens een verhaal heeft die het waard is om gehoord te worden. Merci♡
Wat.een.ongelofelijk.mooi.verhaal. Dit is zo goed geschreven: je weet vanaf de eerste pagina wat er gebeurd is, maar je wil weten wat de context is. Dit boek kan je niet snel snel lezen, want het komt binnen. Eenvoudig geschreven en tegelijkertijd zo pakkend. Een topboek.
Noah is een vrolijke jongen die door iedereen zeer geliefd wordt. Al 12 jaar zorgt Fatima voor hem. Elke dag gaan ze samen naar het strand waar Fatima op een wit kunststof terrasstoeltje zit terwijl Noah tot in zijn knieën en niet verder in de zee gaat. Wanneer hij op een dag niet meer op de afgesproken plaats terugkeert, blijft ze op hem wachten en hoopt ze dat de zee hem teruggeeft…
Het verhaal wordt verteld door verschillende personen en op die manier leren we Noah beter kennen. Hij houdt zielsveel van Fatima die al sinds zijn geboorte voor hem zorgt, hij wijkt niet van haar zijde. Noah tovert telkens een glimlach op het gezicht van de strandverkoper Monsieur Ibou. Hij is een Senegalees die uit zijn land gevlucht is om elders meer geld te verdienen. Hij mist zijn familie maar Noah zorgt dat zijn dagen minder zwaar aanvoelen. Voor Hussain is Noah één van zijn lievelingsklanten in zijn bistro. Hij doet hem denken aan zijn zoon die nu in Dubai woont die net als Noah altijd op een van die hoge stoelen met zijn korte benen al watertandend zat te bengelen. Elke dag springt Noah eventjes binnen in de bistro van Hussain om te kijken of alles in orde is. Sophia is een vriendin uit België, die al jaren op vakantie bij haar familie in Marokko komt en die hem verkiest boven de gezelschap van haar nichtjes.
Wanneer Noah zoek is, voelt ieder van hen zich schuldig aan zijn dood. Ze stellen zich de vraag van had ik niet beter dit of dat gedaan dan was Noah er misschien nog geweest. ‘Wachten op Noah’ gaat niet alleen over rouw, verlies. Ish laat voelen hoe het is om een vluchteling te zijn, hoe het voelt om jouw familie en jouw land achter te laten. Het is een boekje dat naast het gemis zoveel vriendschap en liefde uitstraalt dat je na het lezen achterblijft met een warm gevoel. Ik heb alvast Noah in mijn hart gesloten.
Hoe kan een boek, met misschien wel minder bladzijden dan een gemiddeld boek, je zo meeslepen? Hoe kan een verhaal je zo diep raken, dat je er nog even in blijft hangen wanneer je de laatste bladzijde omslaat?
Wachten op Noah bewijst dat een verhaal niet altijd onnoemelijk veel bladzijden nodig heeft om binnen te komen. Soms zit de kracht net in wat niet gezegd wordt. In de stiltes, in de gevoelens die tussen de regels door voelbaar zijn, en in het wachten zelf.
Want wachten is niet zomaar wachten. Het is hopen, verlangen, twijfelen en misschien ook een beetje bang zijn voor wat komt. Het is verder lezen, omdat je wilt weten hoe het verdergaat, maar tegelijk ook voelen dat je eigenlijk nog niet klaar bent om het verhaal los te laten.
Het laat zien dat de dikte van een boek niets zegt over de diepte van een verhaal. Soms heb je maar weinig woorden nodig om heel veel te voelen.
En misschien is dat wel precies waarom Wachten op Noah blijft hangen. Omdat sommige verhalen niet alleen verteld worden, maar ook iets in je wakker maken. Omdat je niet altijd een dik boek nodig hebt om een grote indruk achter te laten.
Want uiteindelijk gaat het niet om hoeveel bladzijden je leest, maar om hoeveel gevoel je meeneemt wanneer je het boek zachtjes… dicht doet.
Ik mocht dit boek ontvangen van de Libelle Leesclub.
Het boek gaat over een jongen Noah die zeer graag gezien is in zijn dorp. Hij krijgt van iemand te horen wat een halocline is en hij geraakt hierdoor gefascineerd en bijna geobsedeerd. Je hoort zeven personages. Ze beschrijven hun relatie met Noah. Noah raakt iedereen . Hij wordt opgevoed door zijn tante en nonkel die zoveel van hem houden. Het boek beschrijft liefde, vriendschappen, passies, dood, verlies, gemis, verlangen en hartverscheurende pijn op een hele mooie manier. Redelijk bondig, maar wel alleszeggend. Verder wil ik niet teveel verklappen, no spoilers 😜 Een aanrader dit boek. Het blijft wel wat aan je kleven…
Wat het verhaal met me gedaan heeft, kan ik moeilijk omschrijven en heb ik nog nooit gehad.
Het raakt je, blijft plakken, geeft hoop en zorgt ervoor dat ook ik Noah graag had gekend en hem mis. Het was een prachtige rollercoaster vol emotie en de tranen stonden in mijn ogen toen ik de zin “Voor de baby van mijn tante!” las. Uiteraard kiest Noah voor een wens van een ander, wat een mooie ziel. Ik vind de muren van Hussain trouwens ook beter in het blauw, wat een mooie knipoog.
Ish, dankjewel voor alweer een prachtig verhaal, alle rauwe gevoelens die erin zitten en om ons te raken met woorden. Wat een kracht. Merci! 💙
This entire review has been hidden because of spoilers.
Dit boek was zeer anders dan zijn vorige, maar op een goede manier. Deze keer een verhaal dat verder bouwt op iets wat hij ooit op vakantie zag (zo beeld ik het me toch in). Je leert eerst Noah kennen door de ogen van verschillende mensen in zijn leven en zijn eigen POV. Prachtig om te lezen hoe geliefd een persoon kan zijn. Alleen werd het soms was verwarrend voor mij omdat het zo vaak van personage wisselde. Je leert meeste personages oppervlakkig kennen en Noah leer je door en door kennen. Uiteindelijk brengt hij zoveel mensen samen en is er een prachtig einde.