Maj 1945 roku. W okolicach Dusznik-Zdroju rozbija się niemiecki samolot wojskowy. Prawda o jego tajemniczym ładunku zostaje pogrzebana pod ziemią na ponad osiemdziesiąt lat.
Mężczyzna szukający prawdy o tej katastrofie spada ze skalnego urwiska. Przy jego ciele policja odnajduje misternie złożone, papierowe skrzydła.
W tym samym czasie w pobliskim Karłowie rekonwalescencję przechodzi inspektor Arek Zimny. Zamiast upragnionego spokoju odnajduje zwłoki turysty. Gdy Zimny rusza tropem mordercy, z internetowych forów znika tajemniczy internauta o nicku „Gabriel” – człowiek, który zdawał się rozumieć reguły tej krwawej gry.
Śledztwo nieuchronnie prowadzi inspektora w przeszłość... Czy zdoła rozwiązać łamigłówkę, zanim śnieg przykryje kolejne ciała?
To gęsty, emocjonujący kryminał, którego nie odłożysz, dopóki góry i ludzie nie odsłonią swojego prawdziwego oblicza.
Cykl kryminałów retro Tomasza Duszyńskiego „Glatz” zajmuje honorowe miejsce w mojej biblioteczce, a wraz z „Martwą Górą” wracamy na Dolny Śląsk, choć w innym momencie naszej historii. Niezmienna pozostaje jednak zima w Górach Stołowych, tak samo nie wybacza nieostrożności i skrywa pod śniegiem tajemnice, których nie chce ujawnić. I niezmienny pozostaje mój zachwyt nad piórem autora!
Inspektor Arek Zimny - którego nazwisko idealnie współgra z surową, mroźną scenerią - wraca po latach w rodzinne strony na rekonwalescencję, ale zamiast spokoju znajduje pod Szczelińcem zwł0ki mężczyzny. Na szczęście dla nieustępliwego śledczego zyskuje on pozwolenie na włączenie się w prowadzone dochodzenie, które szybko okazuje się bardziej zagmatwane, niż początkowo się wydawało. Na jednej ofierze się nie kończy, a okoliczne wydarzenia z końca wojny i z młodości głównego bohatera coraz silniej łączą się ze współczesnymi.
Niektóre tajemnice skrywane przez okoliczne góry nadal budzą szybsze bicie serca u wielu osób, a autor wplata w akcję również ciekawą symbolikę anielską. Papierowe skrzydła zaciśnięte w dłoni ofiary czy tajemniczy Gabriel rodzą pytania o motywy sprawcy. Można powiedzieć, że autor wyspecjalizował się już w małomiasteczkowym klimacie, z jego hermetyczną społecznością i tajemnicami skrywanymi przez lata i oddaje go tu z równym kunsztem, co surowość górskiej natury.
Współczesne dochodzenie przeplatają retrospekcje z ostatnich dni Breslau, pełnych okrucieństwa, ale i desperacji. I mimo że wojna dawno się skończyła, to pozostawione przez nią tajemnice, krzywdy i chciwość nadal potrafią prowadzić do śmierci. Różne perspektywy, rozbudowane dialogi i historyczne przebłyski nadają tej opowieści wartką dynamikę, a fabuła gładko łącząca mroczną przeszłość z teraźniejszością, tworzy wciągającą i spójną całość.
W tej powieści równie mocno jak kryminalna zagadka, przyciągają również bohaterowie. I nie tylko walczący z ograniczeniami własnego ciała Zimny wyszedł autorowi perfekcyjnie. Niezmiernie intryguje ZombieGirl, która w nowych technologiach czuje się jak ryba w wodzie. Z błyskotliwych, choć często aroganckich i wręcz s3ksistowskich tekstów prokurator Justyny Kordek czy ostrego języka Zośki Zilmann nieraz się uśmiałam, jednak te słowne potyczki absolutnie nie odbierały historii mroku. Lubię takich bohaterów z charakterem, rozpoznawalnych od pierwszej sceny i dalekich od grzecznych schematów.
Powieść łączy kryminalne śledztwo z wojenną tajemnicą, jeśli więc lubicie historie, w których miejsce akcji kryje w sobie równie wiele sekretów, co sami bohaterowie, warto wybrać się na Szczeliniec. Tylko uważajcie na urwiska, mogą okazać się śmi3rtelną pułapką.
Dla tak znakomitego kryminału znajdę honorowe miejsce na półce, zaraz obok mojej ulubionej serii autora!
To niezaprzeczalnie jedna z tych angażujących powieści kryminalnych, przy których warto zachować szczególną ostrożność. Bo przecież wystarczy krótka chwila nieuwagi, jedno ulotne zamyślenie, aby w oka mgnieniu dać się zepchnąć w najbardziej mroczną górską przepaść. Bez szansy na ratunek, tak jak w przypadku mężczyzny poszukującego prawdy o przykurzonej zębem czasu i jakże przy tym tajemniczej katastrofie dawnego niemieckiego samolotu. Zagadkowa przeszłość splata się z teraźniejszością, uwalniając zauważalnie niebezpieczną, ale też intrygującą, gęstą i wielowarstwową układankę, przy której każda fabularnie mijana twarz, zdaje się skrywać coś podejrzanego. Przenikliwe śledztwo ociera się o nakreślone krwawą scenografią szlaki, mianując góry ważnym, a przy tym nieoczywistym bohaterem tej mistrzowskiej gry pozorów, zbrodni i zaszytych gdzieś w historii grząskich zdarzeń. Wzmożona czujność, wnikliwa obserwacja i przebiegłość stają się tu najwierniejszym przyjacielem, pozwalając spojrzeć na tę sprawę z niekłamaną satysfakcją i zachwytem. Tym bardziej, iż Tomasz Duszyński obrazowo maluje skondensowany klimat małego miasteczka, plastycznie utrwala nasączony sekretami majestat Gór Stołowych, idealnie oddaje złowieszczą aurę niedomówień, wewnętrznych zgrzytów i milczenia, które stają się tu atrybutem niejednego charakteru. Misternie pogrzebana prawda nie chce zostać ujawniona, a jednak gdzieś ukradkiem sprytnie przedziera się do codzienności, krok po kroku odsłaniając czarne instynkty i porażająco zgubny portret Martwej Góry. To kryminał elektryzujący, mocny i niejednoznaczny, ale gdzieś w szczelinach zdań, ma też swoją dramatyczną, może nawet przejmującą stronę.
Świetnie się czyta. Ciekawie opowiedziana historia. Co ciekawe podobały mi się bohaterki kobiece, zwłaszcza Pani prokurator. Pomimo smutnych historii, humorystyczne i ciekawe dialogi.
Współpraca. Dziękuję za książkę do recenzji Wydawnictwo Skarpa Warszawska
Nie każda historia pozwala spokojnie przewracać kolejne strony. Niektóre wciągają w mrok, z którego trudno znaleźć drogę powrotną. Tutaj niebezpieczeństwo czai się za każdym krokiem, a pogoń za prawdą może okazać się bardziej zgubna, niż ktokolwiek przypuszczał. Ciemność skrywa tajemnice, martwa góra milczy, lecz uważnie obserwuje tych, którzy odważą się wejść na jej teren. Pamięta więcej, niż zdradza, i nie zamierza wypuścić każdego, kto spróbuje odkryć jej sekrety. Na tej górze wystarczy jeden nieostrożny krok, by stracić grunt pod nogami i przekonać się, że nie każdy, ma szansę bezpiecznie z niej zejść...
Przeszłość skrywa tajemnice, które nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego, a góry potrafią strzec ich lepiej niż niejeden człowiek. Maj 1945 roku. W okolicach Dusznik-Zdroju rozbija się niemiecki samolot wojskowy, a tajemnica jego ładunku znika pod ziemią na dziesięciolecia. Ponad osiemdziesiąt lat później ktoś próbuje odkryć prawdę o katastrofie, lecz ginie, spadając ze skalnego urwiska. Przy jego ciele policja znajduje osobliwy ślad... misternie złożone papierowe skrzydła. W tym samym czasie inspektor Arek Zimny, przebywający na rekonwalescencji w pobliskim Karłowie, trafia na zwłoki turysty. Śledztwo szybko nabiera niepokojącego obrotu, a tropy zaczynają prowadzić w odległą przeszłość, gdzie wciąż kryją się sekrety katastrofy sprzed dziesięcioleci...
Mocny i świetnie napisany kryminał, który nie tylko wciąga w wir wydarzeń, ale dosłownie wchodzi pod skórę. Mroczny, górski klimat przenika każdą stronę, a niepokój i chłód bijący z tej historii są tak intensywne, że miałam wrażenie, jakby przedostawały się przez kartki prosto do mnie. Czułam je na własnej skórze, a pojawiające się ciarki tylko potęgowały to wrażenie. Góry, ich surowość i skrywane tajemnice tworzyły atmosferę, od której trudno się było uwolnić nawet po odłożeniu książki... Autor świetnie pisze, a w tej historii po raz kolejny udowadnia, jak doskonale opanował sztukę budowania napięcia i zaskakiwania czytelnika. Umiejętnie prowadzi fabułę, stopniowo odsłaniając kolejne fragmenty kryminalnej układanki, a przy tym doskonale myli tropy i zwodzi nas pozornie oczywistymi wskazówkami. Kiedy wydaje się, że jesteśmy już blisko rozwiązania zagadki, nagle wszystko nabiera zupełnie innego znaczenia. Nic nie jest tu tak oczywiste, jak mogłoby się wydawać, a kolejne zwroty akcji skutecznie podważają wcześniejsze przypuszczenia kto stoi za morderstwami. Niepewność towarzyszy nam niemal do samego końca, a odkrywanie prawdy staje się fascynującą grą, w której autor nieustannie wyprzedzał mnie-czytelnika o krok...
Bohaterowie? Przepadłam! Są świetnie wykreowani, wyraziści, z charakterem i własnymi tajemnicami, które sprawiają, że chce się ich poznawać coraz bardziej. A Arek Zimny? No uwielbiam! To postać, która skradła moje serce swoim sarkazmem, ciętymi ripostami i tym, że nie musi wiele mówić, by celnie skwitować sytuację. Jego oszczędne w słowach, ironiczne odzywki to po prostu perełka! A do tego Zośka Zilmann i jej ostry język.. ich błyskotliwe dialogi i wzajemne docinki kupiły mnie bez reszty! Niejednokrotnie śmiałam się pod nosem, a czasem naprawdę trudno było mi powstrzymać uśmiech. Uwielbiam takie rozmowy, w których nie trzeba wielu słów, żeby błysnąć charakterem i humorem. I wiecie co? Właśnie to podobało mi się tutaj szczególnie, humor, sarkazm i cięte riposty ani na moment nie odbierają historii mroku. Wręcz przeciwnie, tworzą świetny kontrast dla dusznej atmosfery, tajemnic i narastającego napięcia...
Polecam, jeśli lubicie kryminały prowadzone dwutorowo, w których przeszłość splata się z teraźniejszością, a pozornie odległe wydarzenia stopniowo zaczynają tworzyć mroczną, intrygującą całość. Jeśli cenicie gęsty klimat, tajemnice, mylące tropy to ta historia zdecydowanie zasługuje na Waszą uwagę!
Dzień dobry w sobotę! ❤️Macie w planach ten tytuł?
OPINIA PATRONACKA To nie będzie łatwa dla mnie recenzja, dlatego, że to jeden z lepszych tytułów jaki przeczytałam w tym roku. I choć bardzo chciałabym Wam go polecić, to po prostu brakuje mi słów. Myśli przelatują mi przez głowę z prędkością światła. Szczerze mówiąc nie czułam, że czytam, stałam się aktywnym światkiem tej historii, a może nawet jej bohaterką. Tutaj wszystko zdawało się być napisane tak, jak lubię najbardziej. Kręciłam głową ze zdumienia. I odczuwałam całą gamę emocji. Autor sięga pamięcią aż do czasów II wojny światowej i udowadnia, że pewnych rzeczy nie da się zapomnieć, że możemy coś ukrywać i chować, że możemy coś odrzucić, ale że cień zawsze będzie za nami podążał, zło nie znika. To jedna z tych opowieści, które są mroczne, powodują ciarki, obnażają wszystko to, co w człowieku najgorsze, a jednocześnie zostawiają nas z lekcją życia. Ten klimat - góry i natura jako sędzia, niedopowiedzenia, ludzie, którzy coś ukrywają, czegoś wyraźnie się boją, nie chcą wracać do tego co było… dla mnie ta książka to po prostu majstersztyk. Akcja gna i pędzi, pisarz ciągle podsyca naszą ciekawość, rzuca smaczkami i prowadzi ślepymi uliczkami, bawi się z nami w kotka i myszkę i karmi niepewnościami. Tutaj nie ma czasu na nudę, ciągle coś się dzieje, a powroty do przeszłości są taką wisienką na torcie. No i ten motyw poszukiwania skarbu, kurczę, ależ to było dobre! Jeżeli kochacie thrillery psychologiczne bądź kryminały to zapinajcie pasy i to mocno! Petarda. Takie tytuły to dla mnie paliwo, coś co mnie napędza, coś co daje mi nieprawdopodobną satysfakcję. 9.5⭐️.
Punktem wyjścia jest śmierć turysty poszukującego prawdy o katastrofie z 1945 roku. Mężczyzna zostaje zepchnięty, a znaleziony przy jego ciele znak sugeruje, że nie był to nieszczęśliwy wypadek. Zwłoki odnajduje inspektor Arkadiusz Zimny, który przyjechał w te strony, by dojść do siebie i zregenerować siły. Plany rekonwalescencji szybko jednak muszą ustąpić miejsca śledztwu.
Historia toczy się na dwóch płaszczyznach czasowych. Współczesne wydarzenia przeplatają się z czasami II wojny światowej. Poznajemy nazistowskiego asa przestworzy, okoliczności katastrofy wojskowego samolotu oraz tajemniczy ładunek, który odgrywa w tej historii niezwykle istotną rolę. Szybko okazuje się, że za wydarzeniami sprzed lat kryje się coś znacznie więcej.
Autor umiejętnie podrzuca kolejne tropy, pozwalając czytelnikowi snuć własne przypuszczenia. Kiedy wydaje się, że zaczynamy już dostrzegać pełny obraz wydarzeń, pojawiają się następne informacje, które każą spojrzeć na całą historię z nieco innej perspektywy
Bardzo lubię kiedy przeplatają się płaszczyzny czasowe i to stopniowe odkrywanie kolejnych elementów układanki i próby połączenia ich w jedną całość.
Mocno odczuwalne tło historyczne jest dla mnie zdecydowanym atutem tej powieści. Trzeba jednak wiedzieć, po jaką książkę sięgać, bo wojenne realia zajmują tu ważne miejsce. Autor potrafi plastycznie odmalować wydarzenia, zbudować atmosferę niepokoju i napięcia, a także pokazać emocje bohaterów. Dzięki temu łatwo zanurzyć się w przedstawionej historii.
Twórczość autora znam od dawna. Czytałam zarówno jego kryminały jak i komedie, dlatego dobrze wiem, czego mogę się spodziewać po jego piórze i tym razem się nie zawiodłam.