Weduwnaar Henri Ravens wordt verliefd op de twintig jaar jongere weduwe Irma den Exter. Irma is schrijfster en heeft zelfs enig succes. Toch ziet Henri algauw haar andere ze heeft iets oppervlakkig, niet-kunstzinnigs. In feite is Irma "afschuwelijk vulgair, een grofgevoelende pleziermeid achter het mom van een fijnbesnaarde dame". Toch kan Henri haar niet loslaten. Dat hij net vijftig geworden is, zal daar wel iets mee te maken hebben. Wat Marcellus Emants hier beschrijft is een 19de-eeuwse midlifecrisis, even treurig als komisch. "Vijftig" verscheen in 1899 en werd pas 75 jaar later herontdekt. -
Marcellus Emants was a Dutch novelist who was one of the few examples of Dutch Naturalism. He is seen as a first step towards the renewing force of the Tachtigers towards modern Dutch literature, a movement which started around the 1880s. His most well-known work is 'A Posthumous Confession', published in 1894
Door het mooie 'Wat stilte wil' van Arthur Japin ben ik de 19de eeuw weer ingedoken, op zoek naar andere Nederlandse auteurs dan de mij bekende Louis Couperus. Deze Marcellus Emants is een ontdekking. Lichte lectuur is het niet. Marcellus is geen vrolijke Frans. Zijn taal is niet simpel. Maar mits een inspanning is het genieten geblazen. Hij tracht met een rijke woordenschat heel precies te beschrijven met welke complexe psychologische processen de mens zichzelf in de liefde de das omdoet. De 'wishful thinking' waarmee je jezelf in illusies stort uit angst voor eenzaamheid en dood. Het wantrouwen en de jaloezie die door onzekerheid en angst gevoed worden, wat alles kapot maakt. Het verslaafd doorgaan in cycli van aantrekken en afstoten. Naar het einde toe gaat Marcellus zelf wat te veel door in herhalingen, in het te expliciete, maar dat vergeef ik hem gaarne.