Με μόλις μισό νεφρό (για μεταχειρισμένο αντίτυπο) έχετε δύο νουβέλες του Alastair Reynolds που καταλαμβάνουν συνολικά 186 σελίδες μαζί με τις λευκές ενδιάμεσα.
Thousandth Night ⭐⭐⭐
Στο πολύ-πολύ μακρινό μέλλον, σε μια ελαφρώς εναλλακτική προσέγγιση του στο σύμπαντος του House of the Seven Suns η ανθρωπότητα έχει κατακτήσει όλο το γαλαξία και έχει διαιρεθεί σε διαφορετικούς και διακριτούς πολιτισμούς, προσαρμοζόμενη σε διαφορετικά ανά περιστάσεις μοτίβα ύπαρξης.
Ένα κομμάτι της ανθρωπότητας, προήλθε από ένα και μόνο άτομο, μια γυναίκα που κλωνοποίησε τον εαυτό της και έστειλε τους κλώνους να κατακτήσουν και να εξερευνήσουν τα αστέρια. Και σύμφωνα με την παράδοση, σε συγκεκριμένες στιγμές επιστρέφουν και μοιράζονται εμπειρίες και αναμνήσεις.
Ωστόσο, αυτή τη φορά, στην συγκεκριμένη συνάντηση κάτι δεν πάει καλά. Δύο από τους μετα-ανθρώπους που έχουν προκύψει από την κλωνοποίηση της γενάρχη και που έχουν έρθει εξαιρετικά κοντά μεταξύ τους (σε σημείο να μη συμμετέχουν στα όργια των υπολοίπων -true story) ερευνούν και ανακαλύπτουν αλήθειες που δε φαντάζονταν, αλλά και ένα φρικαλέο μυστικό. Στο τέλος, εκτός από γιορτή επανένωσης, είναι και ώρα δράσης και λήψης αποφάσεων.
Όχι η καλύτερη στιγμή του συγγραφέα, αλλά όχι και κακό. Τίμιο τριάρι. Ίσως ήθελε ανάπτυξη σε κανονικό μυθιστόρημα, γιατί κάποια στιγμή ο Alastair σε χτυπάει σα χταπόδι με exposition.
Minla's Flowers ⭐⭐⭐⭐
Για καλύτερη κατανόηση του κόσμου του διηγήματος, ο αναγνώστης καλό είναι να έχει διαβάσει προηγουμένως το διήγημα Hideaway (πρώτο μέρος μιας τριλογίας, της οποίας το τελευταίο είναι το Merlin's Gun). Όχι ότι δε διαβάζεται και με άγνοια των λοιπών συνθηκών, αλλά θα έχετε μια πιο μεστή εικόνα και λιγότερες απορίες. Οπότε, κάντε μια παλικαριά, κατεβάστε το Zima Blue (που περιέχει το Hideaway), από το ράφι και μετά επανέρχεστε. Τι; Δεν έχετε το Zima Blue; Λυπάμαι, αυτό ήταν κάτι το οποίο οι editors του βιβλίου δεν υπολόγισαν…
Στην ιστορία μας τώρα… το πλοίο του Μέρλιν έχει ζημιές και αναγκάζεται να καταφύγει στον πλησιέστερο πλανήτη, τον Lecythus (Λήκυθος, τύπος κεραμικού αγγείου που αποτελείται από στενό σώμα, λεπτό και μακρύ λαιμό και μια λαβή που συνδέει το λαιμό με το σώμα. Συνήθης χρήση του ήταν η τοποθέτησή του -μαζί με το ελαιόλαδο- στον τάφο ανύπανδρων νεκρών. Αν το δείτε, θα πείτε «α, αμφορέας», αλλά δεν είναι, thankyouverymuch). Ο Πλανήτης αυτός έχει τεχνολογία αντίστοιχη με αυτή του 20ού αιώνα στη γη όπως την ξέρουμε, καθώς μετά τον αποικισμό του έχασε επαφή με την αποδέλοιπη ανθρωπότητα και προφανώς οπισθοδρόμησε τεχνολογικά. Το πρόβλημα είναι ότι σε 70 περίπου χρόνια ο ήλιος του πλανήτη θα αποτελεί παρελθόν και προσπαθεί να βοηθήσει τους ανθρώπους του Λήκυθου να αναβαθμιστούν τεχνολογικά για να διαφύγουν.
Όχι, δεν είναι περιπέτεια. Η ιστρία έχει να κάνει με την ηθική και τις παρεμβάσεις σε κουλτούρες και πολιτισμούς κατώτερης τεχνολογίας, την εμμονή των ανθρώπων να εφαρμόζουν πρώτα στον πόλεμο όλες τις καινοτομίες και αν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ή τέλος πάντων τι μπορεί να δικαιολογηθεί στην προσπάθεια επίτευξης ενός μεγάλου στόχου (εν προκειμένω η επιβίωση του πληθυσμού ενός πλανήτη).
Παρακολουθούμε την πορεία του πολιτισμού μέσα από τις αφυπνίσεις του Μέρλιν (και τις σύντομες παραμονές του στο Λήκυθο), που απέχουν μεταξύ τους δεκαετίες, μέχρι το τέλος, όταν η καταστροφή του ήλιου πλησιάζει… Και στο τέλος μαθαίνουμε και κάτι παραπάνω για τα λουλούδια του…