What do you think?
Rate this book
Als de winter voorbij is
Het kunnen maar een paar seconden zijn die je leven uiteindelijk bepalen. Iemand aankijken of juist niet. Ineens gekust worden op een zomerse dag. Meer hoeft het niet te zijn. Zo vergaat het de hoofdpersoon van deze roman, die jaren leeft met de herinnering aan zo’n moment. Maar de herinnering alleen is niet genoeg.
Als de winter voorbij is is een verhaal over schuld en schaamte, en het besef dat we allemaal voorbijgangers zijn die elkaar even aankijken of aanraken. Een verhaal over de vraag waar het nu uiteindelijk om gaat: om de waarheid of de werkelijkheid. Als de winter voorbij is – het is een belofte, het is de hoop op iets nieuws.
Als de winter voorbij is is een verhaal over schuld en schaamte, en het besef dat we allemaal voorbijgangers zijn die elkaar even aankijken of aanraken. Een verhaal over de vraag waar het nu uiteindelijk om gaat: om de waarheid of de werkelijkheid. Als de winter voorbij is – het is een belofte, het is de hoop op iets nieuws.
224 pages, Hardcover
First published September 1, 2015
13 people are currently reading
419 people want to read
About the author
Thomas Verbogt
62 books31 followersThomas Verbogt (1952) debuteerde in 1981 met de verhalenbundel De feestavond.
Sindsdien schreef hij vele romans, verhalenbundels en toneelstukken.
Met zijn oeuvre groeide ook zijn publiek. Lange tijd was hij een zeer gewaardeerd auteur maar toch relatief onbekend, maar al een paar jaar behoort hij tot ‘de eredivisie van de Nederlandse literatuur’, aldus Pieter Steinz van NRC Handelsblad.
Waar Verbogt vooral om geprezen wordt is zijn melancholieke en lichte toon en zijn filmische manier van vertellen. Ook met zijn humoristische korte verhalen bindt hij veel lezers aan zich.
Sindsdien schreef hij vele romans, verhalenbundels en toneelstukken.
Met zijn oeuvre groeide ook zijn publiek. Lange tijd was hij een zeer gewaardeerd auteur maar toch relatief onbekend, maar al een paar jaar behoort hij tot ‘de eredivisie van de Nederlandse literatuur’, aldus Pieter Steinz van NRC Handelsblad.
Waar Verbogt vooral om geprezen wordt is zijn melancholieke en lichte toon en zijn filmische manier van vertellen. Ook met zijn humoristische korte verhalen bindt hij veel lezers aan zich.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 128 reviews
August 13, 2016
Tweeëndertig publicaties heeft Thomas Verbogt al op zijn naam staan, en pas nu lees ik iets van hem: ‘Als de winter voorbij is’. Het zal een eeuwig raadsel blijven hoe het komt dat plots iedereen ‘Het smelt’ moet lezen, of ‘Kom hier dat ik u kus’. Letterlijk tienduizenden exemplaren van die titels gaan over de toonbank – of ze ook altijd gelezen worden is een andere vraag. Het zal wel iets met de media te maken hebben, met puur geluk hebben (of juist niet), en ook met kuddegeest: we willen zijn waar de massa is. En dan blijven andere auteurs, om even raadselachtige redenen, volstrekt onder de radar. Thomas Verbogt (°1952) is zo’n auteur. Met kwaliteit heeft die ondermaatse belangstelling in ieder geval niets te maken, want ‘Als de winter voorbij is’ is een parel. Van het niveau van Julian Barnes’ ‘Alsof het voorbij is’, waaraan hij me meer dan eens deed denken: reflecterend, gedrenkt in weemoed, stilistisch verfijnd, verhaallijnen die mooi worden opgebouwd en samengebracht in een (niet spectaculaire) ontknoping.
Waarover ‘Als de winter voorbij is’ dan wel gaat? Een oudere man trekt in bij zijn nieuwe liefde. En vóór die verhuis moet er dus worden schoongemaakt, gesorteerd, geëlimineerd. “Vanochtend dacht ik, terwijl ik in mijn werkkamer om me heen keek: Ik moet boeken opruimen, ik wil alleen maar boeken hebben die ik gebruik of waarvan ik zeker weet dat ik ze nog eens zal inzien, misschien zelfs wel opnieuw lezen.” Maar dat opruimwerk roept herinneringen op. Fragmenten uit zijn kinderjaren, het afscheid van zijn adoptief zusje, het gestuntel met een eerste vriendinnetje, precieuze jongensvriendschappen, nieuwe liefdes,… passeren de revue en worden in korte hoofdstukken subtiel geborsteld. Maar het zijn vooral de herinneringen aan Lin, een meisje dat hij lang geleden op een jeugdkamp heeft ontmoet en hem heeft ‘aangeraakt’, die door zijn hoofd blijven spoken. Jaren later zal hij haar opnieuw ontmoeten, en even snel zal ze weer uit zijn leven verdwijnen. Tot hij een geboortekaartje ontvangt, en blijkt dat Lin haar zoontje zíjn naam heeft gegeven. Er wordt voorzichtig een nieuwe ontmoeting gepland, maar die komt er uiteindelijk niet: het noodlot slaat toe. De schuldvraag (is er sprake van schuld?) blijft. “Alle grote veranderingen, alle grote veranderingen die grote gebeurtenissen worden, vooral ontstellende gebeurtenissen, beginnen met een klein moment, misschien een paar seconden.”
Thomas Verbogt is een ontdekking. Aanrader!
Waarover ‘Als de winter voorbij is’ dan wel gaat? Een oudere man trekt in bij zijn nieuwe liefde. En vóór die verhuis moet er dus worden schoongemaakt, gesorteerd, geëlimineerd. “Vanochtend dacht ik, terwijl ik in mijn werkkamer om me heen keek: Ik moet boeken opruimen, ik wil alleen maar boeken hebben die ik gebruik of waarvan ik zeker weet dat ik ze nog eens zal inzien, misschien zelfs wel opnieuw lezen.” Maar dat opruimwerk roept herinneringen op. Fragmenten uit zijn kinderjaren, het afscheid van zijn adoptief zusje, het gestuntel met een eerste vriendinnetje, precieuze jongensvriendschappen, nieuwe liefdes,… passeren de revue en worden in korte hoofdstukken subtiel geborsteld. Maar het zijn vooral de herinneringen aan Lin, een meisje dat hij lang geleden op een jeugdkamp heeft ontmoet en hem heeft ‘aangeraakt’, die door zijn hoofd blijven spoken. Jaren later zal hij haar opnieuw ontmoeten, en even snel zal ze weer uit zijn leven verdwijnen. Tot hij een geboortekaartje ontvangt, en blijkt dat Lin haar zoontje zíjn naam heeft gegeven. Er wordt voorzichtig een nieuwe ontmoeting gepland, maar die komt er uiteindelijk niet: het noodlot slaat toe. De schuldvraag (is er sprake van schuld?) blijft. “Alle grote veranderingen, alle grote veranderingen die grote gebeurtenissen worden, vooral ontstellende gebeurtenissen, beginnen met een klein moment, misschien een paar seconden.”
Thomas Verbogt is een ontdekking. Aanrader!
February 18, 2018
Prachtig. Traag kabbelend poëtisch vol diepe gedachten over het leven. De hoofdpersoon in het boek kijkt terug op de liefdes in zijn leven. Omdat hij ouder wordt maar ook omdat hij een patroon. ziet van afstand tot de mensen die hij liefheeft. Vasthouden en wegduwen, noemt hij het. Teder beschrijft hij een paar momenten die zijn leven bepaalden. Woorden stromen voorbij, keren terug en stromen nogmaals voorbij. Om bij stil te staan, over na te denken, even vast te houden en weer los te laten. Door alle diepe gedachten raakte ik soms de draad kwijt omdat het diepe gedachten bij mijzelf opriep en ik afdwaalde.
Ik merk soms wel dat een aantal hoofdstukken mij niet vasthouden. Zoals een reeks gebeurtenissen met oplichters. Voor mijn gevoel stond dat ver van het verhaal af. Die hoofdstukken verstoorden soms de balans in het verhaal en leken er niet goed in te passen.
Een boek om te herlezen en over na te denken. Overigens is er in Kunststof op radio1 een interview met Thomas Verbogt geweest naar aanleiding van dit boek. De moeite waard om terug te luisteren! (even googelen).
Ik merk soms wel dat een aantal hoofdstukken mij niet vasthouden. Zoals een reeks gebeurtenissen met oplichters. Voor mijn gevoel stond dat ver van het verhaal af. Die hoofdstukken verstoorden soms de balans in het verhaal en leken er niet goed in te passen.
Een boek om te herlezen en over na te denken. Overigens is er in Kunststof op radio1 een interview met Thomas Verbogt geweest naar aanleiding van dit boek. De moeite waard om terug te luisteren! (even googelen).
November 5, 2015
Dit is een vrij dun boek met echter een hoog volume aan gedachten. "Als de winter voorbij is" was tevens mijn eerste Verbogt. Ik vond het heerlijk om in het hoofd van de protagonist te duiken. Het enige nadeel van de mooi geschreven gedachtenstromen was dat het in mijn eigen hoofd ook weer allerlei gedachtenstromen op gang bracht waardoor ik sommige passages een paar keer moest lezen om de draad van het verhaal vast te houden. Dat was niet erg want Verbogt's proza is bedachtzaam mooi, en leunt zachtjes tegen de poëzie aan. Omdat ik zijn overige werk niet ken, kan ik dus niet zeggen of het beter of slechter is dan zijn overige werk. Ik ga zeker meer van deze schrijver lezen. Over het verhaal wil ik niet teveel zeggen. Het zijn herinneringen aan liefde, vragen over hoeveel grip we eigenlijk hebben op ons leven, hoe toeval een invloed kan hebben, wat herinneringen met ons doen, familieherinneringen, kunst en literatuur. Ach, gewoon zelf lezen. Een aanrader voor de fijnproever.
December 24, 2016
Wat zou er gebeurd zijn als…. Deze gedachte komt geregeld terug. Korte momenten of ontmoetingen kunnen een enorme impact hebben op iemands leven. Twee van die momenten leiden bij de hoofdpersoon tot heftige schuldgevoelens.
Uit de brief van Lin:
'Er zijn maar een paar momenten die je leven maken. Ja, het leven is natuurlijk meer dan die momenten. Maar met die momenten begint er iets. En hoe iets begint, is alles, alles wat daarna komt, alles wat het gaat betekenen, alles wat het leven met je doet - …. – We hoeven het niet te begrijpen. Want het kan best zijn dat als je het begrijpt, het niets meer is. '
Het thema van deze roman is zwaar, er zit behoorlijk wat drama in maar toch: de toon en de sfeer zijn licht. Het is fijntjes en met nuance geschreven, vol weemoed en melancholie. Vooral ook erg mooi taalgebruik, prachtige zinnen en passages met fraaie filosofische gedachten om te onthouden.
De hoofdpersoon Thomas (Verbogt zelf…) is een man die moeite heeft met het maken van contact, zelfs bang om aangeraakt te worden.
‘ik weet niet hoe ik bij mensen moet horen. Daar wil ik niet te lang over nadenken, want dan is het net alsof het leven om me heen wegvalt, alsof er nooit een verband was tussen dat leven en mij, alsof er nooit een verband was tussen dat leven en mij, alsof het vertrouwen dat ik daarin moet hebben, lachwekkend abstract is.’
Aan het slot van het boek komt er een bepaalde rust over hem en heeft hij het gevoel weer verder te kunnen.
Een voor mij boeiende bijkomstigheid was dat ik er gaandeweg het lezen de beschrijving van zijn middelbare school herkende en er zo achter kwam dat ik op dezelfde school gezeten hebt als de auteur en zelfs met enige overlapping….
Uit de brief van Lin:
'Er zijn maar een paar momenten die je leven maken. Ja, het leven is natuurlijk meer dan die momenten. Maar met die momenten begint er iets. En hoe iets begint, is alles, alles wat daarna komt, alles wat het gaat betekenen, alles wat het leven met je doet - …. – We hoeven het niet te begrijpen. Want het kan best zijn dat als je het begrijpt, het niets meer is. '
Het thema van deze roman is zwaar, er zit behoorlijk wat drama in maar toch: de toon en de sfeer zijn licht. Het is fijntjes en met nuance geschreven, vol weemoed en melancholie. Vooral ook erg mooi taalgebruik, prachtige zinnen en passages met fraaie filosofische gedachten om te onthouden.
De hoofdpersoon Thomas (Verbogt zelf…) is een man die moeite heeft met het maken van contact, zelfs bang om aangeraakt te worden.
‘ik weet niet hoe ik bij mensen moet horen. Daar wil ik niet te lang over nadenken, want dan is het net alsof het leven om me heen wegvalt, alsof er nooit een verband was tussen dat leven en mij, alsof er nooit een verband was tussen dat leven en mij, alsof het vertrouwen dat ik daarin moet hebben, lachwekkend abstract is.’
Aan het slot van het boek komt er een bepaalde rust over hem en heeft hij het gevoel weer verder te kunnen.
Een voor mij boeiende bijkomstigheid was dat ik er gaandeweg het lezen de beschrijving van zijn middelbare school herkende en er zo achter kwam dat ik op dezelfde school gezeten hebt als de auteur en zelfs met enige overlapping….
November 24, 2017
Mooi, mistig, maar ook een beetje uit balans, dat past, maar maakt dat ik het uiteindelijk als geheel net niet helemaal uit de verf vind komen. Zijn gedachtenmonologen vind ik daarentegen werkelijk prachtig, wat weet hij die subliem te verwoorden!
"Het grootste deel van mijn leven dacht ik dat je een leven moest leiden om dat te veránderen, beter te maken, voller, avontuurlijker, misschien gaat het daar ook wel om, dat je dat doet dus, maar misschien moet er op een gegeven moment, op een moment dat je jezélf geeft, wel een ándere beweging komen, dat je zegt: dit is het en hiermee wil ik het doen. Dat is geen stilstand of berusting, je hebt je tijdens je leven van alles eigen gemaakt, je hebt ervaringen opgedaan, in je hoofd een hutkoffer vol herinneringen, kan dat niet allemaal je leven worden? Een voorwaarde lijkt me wel dat het overzichtelijk is, dat je min of meer weet wat Het Materiaal is."
June 28, 2019
When you close this book (“When winter has passed”), it takes some time to discern what the actual theme of it was. You just read over 200 pages of memories and musings, written by someone (Thomas) who calls himself socially maladjusted, halfway through his life hears a psychologist confirm that he is someone who does not want to be touched (physically nor figuratively), and who illustrates all this by a series of memories on traumas and failed relationships. That sounds pretty depressing, and of course it is.
Moreover, it is not so much the story that fascinates (that's a bit long winded), but rather the nostalgic tone of the narrator and the air of futility of life that it expresses. Is it any wonder then that this book reminded me of Kundera's The Unbearable Lightness of Being, with the same philosophical take on life? But the Dutch author Verbogt clearly has his own voice and style and that certainly is worth to be read. Nevertheless I found main character Thomas a bit too much wallowing in guilt and melancholy. And it’s also a pity there are some weird turns in the story, such as the long chapter where Thomas is locked up with a woman after an incident with some scammers. And in my opinion, the end was a bit too melodramatic. A meritorious book, absolutely, but with a bit more editing this could have been so much more. (2.5 stars)
Moreover, it is not so much the story that fascinates (that's a bit long winded), but rather the nostalgic tone of the narrator and the air of futility of life that it expresses. Is it any wonder then that this book reminded me of Kundera's The Unbearable Lightness of Being, with the same philosophical take on life? But the Dutch author Verbogt clearly has his own voice and style and that certainly is worth to be read. Nevertheless I found main character Thomas a bit too much wallowing in guilt and melancholy. And it’s also a pity there are some weird turns in the story, such as the long chapter where Thomas is locked up with a woman after an incident with some scammers. And in my opinion, the end was a bit too melodramatic. A meritorious book, absolutely, but with a bit more editing this could have been so much more. (2.5 stars)
October 13, 2016
Ook gelezen in Skyros. Dit is pas een boek naar mijn hart! Prachtliteratuur. Ik houd van boeken waarin je zo meeleeft met het hoofdpersonage dat het bijna pijn doet. En dat was hier het geval. Het hoofdpersonage Thomas heeft het sociaal moeilijk en faalt in de meest gebruikelijke omgangsvormen. Hij wil niet aangeraakt worden, ook figuurlijk niet. En hij slaagt er op die manier in om van zijn emotionele leven een totale mislukking te maken. Het boek gaat over momenten in je leven waarvan je meteen beseft dat ze belangrijk zijn, en er vervolgens niets mee doet. Pas later volgt het levenslange hunkeren ... De stijl van Thomas Verborgt is subliem mooi. Via korte zinnen die hij regelmatig herhaalt - een meerwaarde - zegt hij zo veel! Minder is zo veel meer, ook hier. Thomas Verborgt heeft al 31 publicaties op zijn naam staan, lees ik in de colofon. Ook poëzie. En dit is pas het eerste boek dat ik van hem lees! Wat een lacune. Dit boek was een belangrijk moment in mijn leven, en in tegenstelling tot Thomas volg ik die momenten wel op: ik ben van plan véél meer van hem te lezen. Laten we hopen dat hij erin slaagt me nog eens zo te raken.
December 27, 2015
Het is nog maar een paar dagen geleden dat ik de nieuwe Verbogt uitlas. En nu hangt er al een dikke mist rond het verhaal. De hoofdfiguur keek tijdens een verhuizing terug op zijn leven, dat weet ik nog. Hij keek terug op de vrouwen in zijn leven. Zijn gedachtes en de dialogen die hij reproduceert zijn allemaal beeldschoon beschreven, laat dat maar aan Verbogt over. Maar de mist in mijn hoofd blijft.
July 28, 2017
Prachtig, prachtig, prachtig. Met name de tweede helft van het boek. 'Als de winter voorbij is' bevat autobiografische flarden van de schrijver. 'Flarden' lijkt in eerste instantie het beste woord om het te beschrijven, maar op het einde komt alles wel mooi samen. Thomas Verborgt toont 'flarden' uit zijn jeugd; momenten die toen onbelangrijk leken, zijn in de toekomst toch bepalend en betekenisvol gebleken.
October 25, 2023
Pracht boek. Thomas Verbogt staat zeker in mijn top tien. Subtiel verweeft hij heden met verleden, laat hij herinneringen terugkomen en een rol spelen in het nu. Hoe veel gevolg heeft een ontmoeting van lang geleden, hoezeer zijn mensen met elkaar verbonden als ze elkaar niet meer zien?
Een sympathieke hoofdpersoon die zich door het leven meandert en probeert vast te houden wat ooit was.
Een sympathieke hoofdpersoon die zich door het leven meandert en probeert vast te houden wat ooit was.
May 17, 2022
2x na elkaar gelezen. Ik kon geen afscheid nemen.
September 4, 2025
? Ik was nieuwsgierig naar deze roman. Olifant van zeep las ik eerder met plezier.
#autobiografisch; filosofisch
🤔 Een keer in de zoveel tijd lees ik een roman die mij extra raakt...omdat het autobiografisch is, er voor mij herkenbare dingen gebeuren, de gedachten mooi en eerlijk omschreven zijn. Ik heb genoten van dit mooie boek.
MW5/3/25
Vandaag dit mooie boek meegenomen bij de boekenzolder omdat.. Ik er zo van genoten heb dit jaar maar toch niet meer zo goed weet waar het over ging😉
MW4/9/25
#autobiografisch; filosofisch
🤔 Een keer in de zoveel tijd lees ik een roman die mij extra raakt...omdat het autobiografisch is, er voor mij herkenbare dingen gebeuren, de gedachten mooi en eerlijk omschreven zijn. Ik heb genoten van dit mooie boek.
MW5/3/25
Vandaag dit mooie boek meegenomen bij de boekenzolder omdat.. Ik er zo van genoten heb dit jaar maar toch niet meer zo goed weet waar het over ging😉
MW4/9/25
April 14, 2016
Mijmeringen van een man in, zoals hij zelf noemt, de tweede helft van zijn leven. Over afscheid nemen, herinneren en te veel nadenken. Mooi melancholisch, met zinnen die je met plezier nog een tweede keer leest - al was het op andere momenten iets te veel van het goede, wat mij betreft, vooral in de overgestileerde dialogen. Een boek om over een tijdje nog eens te herlezen.
December 2, 2017
Ik merk dat ik het moeilijk vond om door Verbogt's "mooischrijverij" heen te kijken en sympathie te gaan voelen voor de hoofdpersoon van dit boek. Mooie zinnen alleen zijn niet genoeg om een goed verhaal te maken, en dat miste ik dus heel erg. 2,5 ster, maar omdat dat niet mogelijk is hier, rond ik het naar boven af.
April 30, 2017
"Een jaar geleden schreef ik over een groot vertrouwen in het goede. Aanleiding hiervoor waren 'Het meisje met de zwavelstokjes', mijn favoriete (kerst)sprookje, en 'Het leven van Pi', geschreven door Yann Martel - een roman die, hoe ellendig ook, de lezer achterlaat met een geloof. Aan dit lijstje voeg ik graag een derde verhaal toe.
'Ik weet niet hoe ik bij mensen moet horen,' staat er al vroeg in 'Als de winter voorbij is' van Thomas Verbogt. De hoofdpersoon worstelt met het besef dat we maar een klein stukje in elkaars leven zijn: 'Waarschijnlijk zijn we moeilijk omdat we weten dat we voorbijgangers zijn, terwijl we elkaar niet meer willen loslaten.' Voorbijgangers! Wat prachtig getroffen!
Zowel Pi uit 'Het leven van Pi' als de hoofdpersoon uit 'Als de winter voorbij is' hebben dingen meegemaakt die ze niet kunnen accepteren. Om die gebeurtenissen draaglijk te maken, hebben ze een hervertelling nodig, een kunstmatig aangebracht verschil tussen wat echt is (werkelijkheid) en wat echt voelt (waarheid).
'Ik moet voortdurend een verhaal van alles maken, ik bepaal de omstandigheden, ik verdeel de rollen. En de afloop, maar ik wil zo min mogelijk laten eindigen, want dan moet ik weer opnieuw beginnen,' legt Verbogts verteller uit.
Door een verhaal te maken van gebeurtenissen, ze te wijzigen en te vervormen, geeft de hoofdpersoon ze een nieuwe wending - een waarin hij Becky wel aankeek. Hij zoekt naar een afloop waarmee hij kan leven. 'Niet te veel werkelijkheid', noemt hij dat. Het is een verhalende zoektocht, die doet denken aan die roman van Yann Martel.
Misschien zoeken we allemaal naar een afloop waarmee we kunnen leven. Misschien bedenken we daarom nieuwe wendingen en andere eindes bij de dingen die we meemaken, houden we vast aan grote en kleine rituelen. Dat heb ik altijd even mooi als angstaanjagend gevonden aan de feestdagen: dat we met al onze kleine tradities grote angsten bezweren. Niets zo angstaanjagend als de ontdekking dat we allemaal voorbijgangers zijn.
Tijdens de feestdagen proberen we te vergeten dat we maar een klein stukje van elkaars leven zijn. Daarom gourmetten we, tuigen we bomen op, bakken we oliebollen. We zoeken naar een samenzijn, een verbintenis. We gourmetten tegen de werkelijkheid.
Aan het einde van 'Als de winter voorbij is' heeft de hoofdpersoon zijn verbintenis gevonden, eindelijk weet hij hoe hij bij mensen moet horen.
Nu wij nog."
Uit: Voorbijgangers, column voor CLEEFT
'Ik weet niet hoe ik bij mensen moet horen,' staat er al vroeg in 'Als de winter voorbij is' van Thomas Verbogt. De hoofdpersoon worstelt met het besef dat we maar een klein stukje in elkaars leven zijn: 'Waarschijnlijk zijn we moeilijk omdat we weten dat we voorbijgangers zijn, terwijl we elkaar niet meer willen loslaten.' Voorbijgangers! Wat prachtig getroffen!
Zowel Pi uit 'Het leven van Pi' als de hoofdpersoon uit 'Als de winter voorbij is' hebben dingen meegemaakt die ze niet kunnen accepteren. Om die gebeurtenissen draaglijk te maken, hebben ze een hervertelling nodig, een kunstmatig aangebracht verschil tussen wat echt is (werkelijkheid) en wat echt voelt (waarheid).
'Ik moet voortdurend een verhaal van alles maken, ik bepaal de omstandigheden, ik verdeel de rollen. En de afloop, maar ik wil zo min mogelijk laten eindigen, want dan moet ik weer opnieuw beginnen,' legt Verbogts verteller uit.
Door een verhaal te maken van gebeurtenissen, ze te wijzigen en te vervormen, geeft de hoofdpersoon ze een nieuwe wending - een waarin hij Becky wel aankeek. Hij zoekt naar een afloop waarmee hij kan leven. 'Niet te veel werkelijkheid', noemt hij dat. Het is een verhalende zoektocht, die doet denken aan die roman van Yann Martel.
Misschien zoeken we allemaal naar een afloop waarmee we kunnen leven. Misschien bedenken we daarom nieuwe wendingen en andere eindes bij de dingen die we meemaken, houden we vast aan grote en kleine rituelen. Dat heb ik altijd even mooi als angstaanjagend gevonden aan de feestdagen: dat we met al onze kleine tradities grote angsten bezweren. Niets zo angstaanjagend als de ontdekking dat we allemaal voorbijgangers zijn.
Tijdens de feestdagen proberen we te vergeten dat we maar een klein stukje van elkaars leven zijn. Daarom gourmetten we, tuigen we bomen op, bakken we oliebollen. We zoeken naar een samenzijn, een verbintenis. We gourmetten tegen de werkelijkheid.
Aan het einde van 'Als de winter voorbij is' heeft de hoofdpersoon zijn verbintenis gevonden, eindelijk weet hij hoe hij bij mensen moet horen.
Nu wij nog."
Uit: Voorbijgangers, column voor CLEEFT
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 18, 2018
Heel mooi verhaal. Romantisch en liefdevol geschreven met literaire klasse ( toch zeldzaam bij Nederlandse schrijvers). En tussendoor treffende beschouwingen over een, volgens mij, introverte en gevoelige hoofdpersonage.
November 28, 2015
Prachtig boek in de ik-vorm dat het niet moet hebben van het verhaal en de plot, maar van de mooie volzinnen en de diepzinnige bespiegelingen over het leven in het algemeen en het verschil tussen werkelijkheid en waarheid in het bijzonder. Als iets niet echt gebeurd is behalve in je eigen hoofd is het dan niet waar? Iets wat je bedenkt bestaat toch ook? Hoe betrouwbaar zijn herinneringen? De schrijver blikt terug op zijn leven: zijn jeugd, de relatie met zijn ouders, zijn ziekzijn, zijn eerste schreden op het liefdespad, zijn vriendschap met Bart en Hans, zijn relaties met vrouwen. Terwijl hij terugblikt op zijn leven staat hij op het punt om een nieuw begin te maken: hij gaat samenwonen met Aimee. Eén ontmoeting, die met de 14-jarige Lin, heeft een enorme impact op zijn leven en dit gegeven loopt als een rode draad door het verhaal. De schrijver spaart zichzelf niet en geeft voortdurend aan hoe ingewikkeld hij de relaties met andere mensen vindt en hoe onhandig hij vaak is in het sociale verkeer. Daardoor gaat er een troostende werking uit van dit boek, want zijn we niet allemaal in meer of mindere mate onhandig in onze sociale contacten? Eén zin in dit boek is me erg bijgebleven: Ik weet niet hoe ik bij mensen moet horen (p.44). Deze zin omschrijft de hoofdpersoon ten voeten uit.
November 4, 2017
Sommige muzikanten worden "musicians' musicians" genoemd, daarmee bedoelt men dat ze moeilijke muziek maken die vooral door muzikanten en echte muziekfreaks wordt gewaardeerd en niet zozeer door het grote publiek. De "musicians' musicians" priegelen en maken ingewikkelde verwijzingen. Het is een soort muziekporno eigenlijk, waar de freaks en de muzikanten van alles uit kunnen halen.
Hoewel dit het eerste boek was dat ik las van de goede man, denk ik dat Thomas Verbogt een "writers' writer" is, dus iemand die vooral gewaardeerd wordt door schrijvers en mensen die iets meer van verhalen en schrijven weten dan goed voor ze is.
Ik betwijfel of ik het mooi had gevonden als ik geen Nederlands had gestudeerd, bedoel ik maar.
Want, het is "mooischrijverij". Zeker.En ja, het is overgestileerd hier en daar. Maar - voor mij - het is ook smullen als je ziet hoe hij het opbouwt, hoe hij steeds meer voor de lezer ontrolt. Door zijn woorden heen zie je hoe Verbogt van de taal geniet, hoe hij scherp zijn woorden kiest, hoe hij het skelet van het verhaal aankleedt. Een soort taal - en verhaalporno dus. Ik vond het goed.
Hoewel dit het eerste boek was dat ik las van de goede man, denk ik dat Thomas Verbogt een "writers' writer" is, dus iemand die vooral gewaardeerd wordt door schrijvers en mensen die iets meer van verhalen en schrijven weten dan goed voor ze is.
Ik betwijfel of ik het mooi had gevonden als ik geen Nederlands had gestudeerd, bedoel ik maar.
Want, het is "mooischrijverij". Zeker.En ja, het is overgestileerd hier en daar. Maar - voor mij - het is ook smullen als je ziet hoe hij het opbouwt, hoe hij steeds meer voor de lezer ontrolt. Door zijn woorden heen zie je hoe Verbogt van de taal geniet, hoe hij scherp zijn woorden kiest, hoe hij het skelet van het verhaal aankleedt. Een soort taal - en verhaalporno dus. Ik vond het goed.
March 31, 2024
Kabbelend, mijmerend, gevoelig en soms ineens heel raak. Het was fijn om door dit boek te mogen slenteren.
—————————
Citaten:
Ze houdt van het elimineren van ballast. En het meeste dat we bewaren in onze huizen, in de kasten, op zolder, in de kelder, is ballast. Misschien een poging inzicht te krijgen in onze identiteit of betekenis van ons leven, misschien willen we denken: we zijn tenminste wat we bewaard hebben.
———
Het grootste deel van mijn leven dacht ik dat je een leven moest leiden om dat leven te veránderen, beter ter maken, voller, avontuurlijker, misschien gaat het daar ook wel om, dat je dat doet dus, maar misschien moet er op een gegeven moment, op een moment dat je jezélf geeft, wel een ándere beweging komen, dat je zegt: dit is het en hiermee wil ik het doen.
———
Dat raadselachtige zie ik vaker in mijn kleine wereld, ik vind het nooit erg, integendeel, het lijkt alsof alles er voller van wordt en leger tegelijk, het is alsof die leegte vol is, omdat daar van alles is waarvan we geen idee hebben.
———
Dit is de zomer waarin ik breek met wat er van me verwacht wordt, ik hoor niet meer bij een gang van zaken, ik moet het zelf doen.
—————————
Citaten:
Ze houdt van het elimineren van ballast. En het meeste dat we bewaren in onze huizen, in de kasten, op zolder, in de kelder, is ballast. Misschien een poging inzicht te krijgen in onze identiteit of betekenis van ons leven, misschien willen we denken: we zijn tenminste wat we bewaard hebben.
———
Het grootste deel van mijn leven dacht ik dat je een leven moest leiden om dat leven te veránderen, beter ter maken, voller, avontuurlijker, misschien gaat het daar ook wel om, dat je dat doet dus, maar misschien moet er op een gegeven moment, op een moment dat je jezélf geeft, wel een ándere beweging komen, dat je zegt: dit is het en hiermee wil ik het doen.
———
Dat raadselachtige zie ik vaker in mijn kleine wereld, ik vind het nooit erg, integendeel, het lijkt alsof alles er voller van wordt en leger tegelijk, het is alsof die leegte vol is, omdat daar van alles is waarvan we geen idee hebben.
———
Dit is de zomer waarin ik breek met wat er van me verwacht wordt, ik hoor niet meer bij een gang van zaken, ik moet het zelf doen.
February 4, 2018
Pas nu ontdekt, maar wat een klein en tegelijk kolossaal boek. Waarom dit geen klassieker is en Thomas Verbogt geen Grote Naam, daar heb ik het raden naar. (Enfin, ik heb daar wel enkele theorieën over, maar het blijft vreemd.) Filosofisch, poëtisch en aangrijpend. Een absolute aanrader voor iedereen die onze taal een warm hart toedraagt.
February 7, 2016
Mooi geschreven
January 23, 2025
Ik vind het altijd intrigerend als mensen die in hun hoofd leven op zoek zijn naar zichzelf. Dit boek verbindt dat met afscheid, afscheid van mensen afscheid van het leven van anderen. Het is vlot geschreven en de uitgever heeft het een mooie bladspiegel en lettertype meegegeven. Kortom in een ruk uitgelezen.
November 11, 2023
Prachtige filosofische overpeinzingen.
January 17, 2016
Wat gebeurd is, heeft een zekere onherroepelijkheid. Zo ook enkele gebeurtenissen in het leven van de mannelijke hoofdpersoon, die terugkijkt op wat hem frappeert in enkele voorbije scenes, ontmoetingen met vrouwen, van wie Lin de belangrijkste is.
Niettemin gaat hij al mijmerend diepzinnig bij zichzelf – en enkele anderen, aan wie hij zich wil spiegelen – te rade, wat hem ten gronde heeft bewogen zich zo te gedragen als op enkele belangrijke momenten in zijn leven.
De gebeurtenissen zelf kennen een grote terloopsheid, althans in de manier, waarop ze worden verteld. Het brengt dan ook een contrast teweeg, de terugblikkende vertellingen en de bespiegelingen. De laatste zijn welhaast haperende gedachtegangen, de filosofieën, ze komen wat fragmentarisch tot ons, maar als geheel brengt het zeker duiding. Zo neemt de auteur ons mee op zijn zoektocht naar de betekenis van wat zich heeft voorgedaan, naar wat in het boek heet ‘waarheid’, die belangrijker is dan de ‘werkelijkheid’. Voor het personage komt zijn gestamel voort uit schuldgevoel en schaamte, mede omdat hij zich, zeker in zijn tienertijd, niet goed kon uiten. Ha, voor zover deze roman autobiografische trekjes zou hebben – zelf weet ik dat niet, het is het eerste wat ik van Thomas Verbogt lees, en zonder dat ik iets over de schrijver heb gelezen – kan de auteur die wellicht achter het personage Thomas schuilgaat, zich (intussen) zeer fijnzinnig uiten.
Er zit zeer veel meer aan doorwerking na de expositie, met op z’n minst twee figuren die worden uitgebeeld in hun relatie tot de hoofdpersoon; daarvan noem ik hier slechts dat er frappante parallellen zijn tussen de geschiedenis rond Becky en die rond Lin.
Voorwaar, mooie thema’s, prachtig uitgewerkt, kraakheldere taal. JM
Niettemin gaat hij al mijmerend diepzinnig bij zichzelf – en enkele anderen, aan wie hij zich wil spiegelen – te rade, wat hem ten gronde heeft bewogen zich zo te gedragen als op enkele belangrijke momenten in zijn leven.
De gebeurtenissen zelf kennen een grote terloopsheid, althans in de manier, waarop ze worden verteld. Het brengt dan ook een contrast teweeg, de terugblikkende vertellingen en de bespiegelingen. De laatste zijn welhaast haperende gedachtegangen, de filosofieën, ze komen wat fragmentarisch tot ons, maar als geheel brengt het zeker duiding. Zo neemt de auteur ons mee op zijn zoektocht naar de betekenis van wat zich heeft voorgedaan, naar wat in het boek heet ‘waarheid’, die belangrijker is dan de ‘werkelijkheid’. Voor het personage komt zijn gestamel voort uit schuldgevoel en schaamte, mede omdat hij zich, zeker in zijn tienertijd, niet goed kon uiten. Ha, voor zover deze roman autobiografische trekjes zou hebben – zelf weet ik dat niet, het is het eerste wat ik van Thomas Verbogt lees, en zonder dat ik iets over de schrijver heb gelezen – kan de auteur die wellicht achter het personage Thomas schuilgaat, zich (intussen) zeer fijnzinnig uiten.
Er zit zeer veel meer aan doorwerking na de expositie, met op z’n minst twee figuren die worden uitgebeeld in hun relatie tot de hoofdpersoon; daarvan noem ik hier slechts dat er frappante parallellen zijn tussen de geschiedenis rond Becky en die rond Lin.
Voorwaar, mooie thema’s, prachtig uitgewerkt, kraakheldere taal. JM
September 12, 2016
Het kunnen maar een paar seconden zijn die je leven uiteindelijk bepalen. Zo vergaat het de hoofdpersoon van deze roman, die al jaren leeft met de herinnering aan zo'n moment. Net als het boek van Julian Barnes kijkt het hoofdpersonage op zijn leven terug. Een leven waarbij hij het leven steeds weer voor zich uitschoof naar later. Een leven waarbij het vooral de kleine momenten zijn die het meest tekenend zijn geweest.
Pag. 187 : Wanneer begin je echt met leven?
Een vraag maar ook beschouwingen die mij als lezer aan het denken zet. Ben ik zelf ook bezig met te denken aan het leven dat ik wil leiden zonder het echt te leiden?
Pag. 187 : Wanneer begin je echt met leven?
Een vraag maar ook beschouwingen die mij als lezer aan het denken zet. Ben ik zelf ook bezig met te denken aan het leven dat ik wil leiden zonder het echt te leiden?
March 11, 2016
Prachtig boek. Een boek over hoe kleine momenten het leven kunnen veranderen, over hoe andere mensen ons kunnen aanraken, maar toch altijd weer weg gaan. Een boek over schuld, dat ook. Het is een heel 'klein' verhaal, er gebeurt niet veel, maar er zijn zinnen die inslaan als een bom. "Ik weet niet hoe ik bij mensen moet horen."
April 24, 2016
Gelukkig worden losse eindjes ook weer opgepakt en uiteindelijk vallen de verhaallijnen als puzzelstukjes in elkaar. Samen vormen de herinneringen een autobiografie van de schrijver. Het gaat over kleine ontmoetingen, over aanrakingen tussen mensen die grote invloed op hun levens kunnen hebben.
https://lalageleest.wordpress.com/201...
https://lalageleest.wordpress.com/201...
October 29, 2022
Ik moest een boek lezen voor school en heb dit gekozen, ik vond het echt een vaag een saai boek. Maar ik hou in het algemeen niet echt van Nederlandse boeken. Ik denk dat dit een boek is voor oudere mensen want ik vind het fijner om een beetje een plot te hebben en meer interessante gebeurtenissen.
April 15, 2016
Mijn eerste Verbogt, een boek met mooie momenten van stilstaan en prachtige zinnen, waaraan je steeds weer opnieuw wil beginnen. Aanrader!
Displaying 1 - 30 of 128 reviews