Αντιλαμβάνομαι τις απόλυτα αρνητικές (και λιγοστές) κριτικές. Είναι άθλος ακόμα και να καταφέρεις να τελειώσεις αυτό το μνημείο παραλογισμού. Οι λέξεις κατακρημνίζονται ατέρμονα αφού πλέον μόνο περιστασιακά αντιστοιχούν σε κάποιο νόημα που μπορεί να έχει αναγνωρίσιμη σημασία σε άλλο πέραν του συγγραφέα έλλογο ον.
Σ' έναν κόσμο πλασμένο από βροχή, σκιές και υπολείμματα σαπισμενης σάρκας η ακατάπαυστη φλυαρία ενός οικειοθελώς εγκλωβισμένου σε ένα σπίτι-υγρό τάφο-αποθήκη του χρόνου, μόνο με τον ακατάληπτο μονόλογο ενός τρελού μπορεί να συγκριθεί.
Κι όμως, η υποψία κάποιας συνοχής ή - ακόμα χειρότερα - ενός κρυφού, συνεκτικού νοήματος που θα εξηγούσε επιτέλους τα πάντα, μας ασκεί ένα μονίμως ανεκπλήρωτο δέος. Ακριβώς όπως και η γλώσσα της τρέλλας για όσους είχαν την τύχη να την αφουγκραστούν...
Θα έλεγα ότι εδώ τα αστεράκια περιττεύουν είτε προς τη μια είτε προς την άλλη κατεύθυνση.