Ένας άγγελος στο ταβάνι μου

by Μάγια Δεληβοριά

Είχα πεθάνει; Αυτό αναρωτιόμουν. Μάλλον είχα πεθάνει. Ή έβλεπα ένα όνειρο. Βρισκόμουν με την πλάτη κολλημένη στο ταβάνι και κοίταζα κάτω. Δε μου φαινόταν λογικό. Πάντως εγώ από την τρομάρα μου ήμουν κολλημένος εκεί και δεν το κουνούσα ρούπι. Είχα τη βεβαιότητα πως αν κουνιόμουν θα έπεφτα με τη μούρη στο πάτωμα.
Σε νοσοκομείο ήμουν, δε χωρούσε αμφιβολία. Όλοι φορούσαν άσπρες μπλούζες και είχαν περικυκλώσει κάποιον, τον οποίο απομάκρυναν προτού προλάβω να δω ποιος ήταν. Τώρα, ή αυτός ο κάποιος ήμουν εγώ και μόλις είχα πεθάνει ή υπήρχε κάποια άλλη λογική εξήγηση για την πλάτη μου στο ταβάνι και θα την έβρισκα από στιγμή σε στιγμή.
Και τότε μου ήρθε μια καταπληκτική ιδέα: να γίνω φύλακας άγγελος. Ποιανού; Δεν ξέρω. Πώς; Δεν ξέρω. Ξέρω όμως το γιατί: Γιατί μπορώ! Κι αφού δε θυμάμαι ούτε το όνομά μου, αποφάσισα πως θα με λένε Κομπέιν. Τι πάει να πει γιατί; Γιατί μπορώ!

Ένα βιβλίο για όσα ανεξήγητα αξίζει να εξηγηθούν μα και για όσα δε χρειάζονται καμία εξήγηση. Ένα καθηλωτικό και βαθιά συγκινητικό μυθιστόρημα για την αξία και τη μοναδική δύναμη της ζωής.

208 pages, Paperback

First published January 1, 2015

About the author

Η Μάγια γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι θεατρολόγος, συγγραφέας και παιγνιοθεραπεύτρια. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας και είναι απόφοιτος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ, όπου ολοκλήρωσε και τις Μεταπτυχιακές Σπουδές της. Εκπαιδεύτηκε στο θεραπευτικό παιχνίδι από το Playtherapy Greece, συνεργαζόμενο φορέα της Academy of Play and Child Psychotherapy (APAC). Εργάζεται στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση, δημόσια και ιδιωτική, διδάσκοντας θεατρική αγωγή σε παιδιά και εφήβους από το 1996 μέχρι και σήμερα. Έχει τιμηθεί με τρία Κρατικά Βραβεία Θεατρικού Έργου για παιδιά και εφήβους από το Υπουργείο Πολιτισμού. Βιβλία της έχουν βραβευτεί από τη Γυναικεία Λογοτεχνική συντροφιά, τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και έχουν αναγραφεί στο The White Ravens 2013 ανάμεσα στα βιβλία απ' όλο τον κόσμο που επέλεξε η Διεθνής Βιβλιοθήκη Νεότητας Μονάχου, στις βραχείες λίστες των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας και των βραβείων του Λογοτεχνικού Περιοδικού Αναγνώστης. Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε Διεθνή Φεστιβάλ Νέων Συγγραφέων στο Βερολίνο και στην Αυστραλία. Είναι παντρεμένη και μητέρα τριών παιδιών.

(Πηγή: Εκδόσεις Διόπτρα)

Reviews

[Angie · Rating 3 out of 5]

#53
"Ένας άγγελος στο ταβάνι μου"
Μάγια Δεληβοριά

📌 "Είναι πολλά τα ανεξήγητα πράγματα στον κόσμο ,παιδί μου. Το καλό είναι ότι την αγάπη δε χρειάζεται να την εξηγήσεις σε κανέναν"

Ένα σύγχρονο μυθιστόρημα για όλα εκεινα που προσπαθούμε βασανιστικά να εξηγήσουμε αλλά δεν χρειάζονται εξήγηση. Μια συγκινητική ιστορία με μαθήματα ζωής....μαθήματα αγάπης, φιλοζωίας και ανθρωπιάς. Απευθύνεται σε νέους από 15 ετών αλλά δεν αφήνει ασυγκίνητους ούτε εμάς τους λίγο μεγαλύτερους. ❤️

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Όταν ανοίγεις τα μάτια σου και νιώθεις κολλημένος στο ταβάνι ενώ από κάτω σου οι γιατροί ασχολούνται με κάποιον ασθενή θεωρείς ότι είσαι νεκρός; Όταν δε σε ακούει κανείς και μπορείς να περάσεις μέσα από τοίχους λογίζεσαι φάντασμα; Ποιος είναι ο νεαρός που μας αφηγείται την ιστορία; Τι του συνέβη; Γιατί αποφασίζει να βοηθήσει τυχαία έναν νεαρό που τον έσπασαν στο ξύλο; Γιατί η ηλικιωμένη κυρία δίπλα του είναι η μόνη που τον βλέπει και τον συμβουλεύει;

Το βιβλίο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο. Με συγκίνησε, με έκανε να γελάσω, με προβλημάτισε, με έβαλε σε σκέψεις. Μια διαφορετική ιστορία, δοσμένη με ολόφρεσκη ματιά και μια αληθοφανέστατη εξήγηση για το τι πραγματικά συνέβη στο σώμα του αφηγητή. Διαπραγματεύεται ένα από τα πιο δύσκολα ζητήματα, αυτό της κατάθλιψης. Ο Πέτρος έχει χάσει τον πατέρα του και δε βρίσκει νόημα στη ζωή του. Επιπλέον, θεωρεί τη μητέρα του ένοχη που προσπαθεί να τον συνεφέρει και να τον κάνει να ξαναζήσει, το παιδί αυτό το θεωρεί προσβολή στη μνήμη του νεκρού («Δεν αντέχω να ζω κι εκείνος να μην υπάρχει πια. Ντρέπομαι να γελάω.Ντρέπομαι. Θα είναι σαν να τον ξεχνάω. Θέλω να λυπάμαι για να τον θυμάμαι. Ντρέπομαι να ακούω τη φωνή μου. Ο πατέρας μου ήταν τα λόγια μου. Δεν έχω πια λόγια» (σελ. 91).

Ούτε οι ψυχολόγοι βοηθάνε, ούτε οι καθηγητές στο σχολείο, εφόσον ο οίδιος ο Πέτρος έχει κλειστεί στον εαυτό του κι έχει αποσυρθεί στη σιωπή. Ως φύλακας άγγελος λοιπόν ο αφηγητής στέκεται στο πλάι του και αγωνίζεται να τον βοηθήσει να ξαναθελήσει τη ζωή. Μεταξύ άλλων, ο Πέτρος σώζει από τα χέρια βασανιστών ένα αθώο σκυλί, οπότε η συγγραφέας βρίσκει την ευκαιρία να καταγγείλει και την κακοποίηση των ζώων και να τονίσει τις ευθύνες που έχει ένα κατοικίδιο για τον ιδιοκτήτη του.

Γέλασα πολύ με τις φάρσες που σκάρωνε ο φύλακας άγγελος στο σχολείο του Πέτρου για να περάσει την ώρα του! Φανταστείτε να βαριέστε στο σχολείο, να μη θέλετε να το ξαναδείτε και να αναγκάζεστε να περάσετε όλες τις ώρες σε αυτό για να μη χάσετε απο τα μάτια σας τον προστατευόμενό σας. Όμορφη και τρυφερή η ιστορία του ειδυλλίου ανάμεσα σε μια συμμαθήτρια και στον προστάτη, που εξελίχθηκε πολύ ορθά. Η γλώσσα αληθινή, το κείμενο ρέει, τα αισθήματα αντίστοιχα της ηλικίας καιι του συναισθηματιοκύ κόσμου ενός εφήβου. Θα τονίσω ξανά πως το τέλος του βιβλίου είναι πολύ καλά δικαιολογημένο και δε με ξένισε καθόλου. Οι ανατροπές, οι εκπλήξεις, οι περιγραφές πολύ καλοδοσμένες και πιστεύω πως το βιβλίο μπορούν να το απολαύσουν και οι μεγαλύτεροι των 15 ετών. Πολύ χαίρομαι που η κυρία Δεληβοριά δοκίμασε τις δυνάμεις της και σε εφηβικό μυθιστόρημα. Με κέρδισε και πάλι!

Χαρακτηριστικό απόσπασμα:

Στην ερώτηση: Ποιοι πιστεύετε ότι είναι οι λόγοι για τους οποίους αξίζει κανείς να ζει; δόθηκαν χιλιάδες απαντήσεις από συμμαθητές των παιδιών και κατηγοριοποιήθηκαν σε Απολαύσεις, Αγάπη, Στόχοι για τους οποίους αξίζει να ζεις, όμως «...υπήρχε κάτι πιο σημαντικό από την αγάπη, τις απολαύσεις και τους υψηλούς στόχους...Ελπίδα!» (σελ. 136-137).

[Alkibiades · Rating 4 out of 5]

Συγκινητικό κι απρόβλεπτο.

[bookiss · Rating 5 out of 5]

οτι πιο ομορφο

[Χριστίνα Μιχελάκη]

Όταν έπιασα το βιβλίο «Ένας άγγελος στο ταβάνι μου» το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να διαβάσω την υπόθεση του βιβλίου όπως κάνω πάντα άλλωστε. Η περιγραφή και ο τίτλος με τράβηξαν ιδιαίτερα. Τι δουλειά είχε ένας άγγελος στο ταβάνι άραγε; Και γιατί να είναι άγγελος και όχι κάποιο πνεύμα; Το ίδιο εκείνο βράδυ κάθισα αναπαυτικά στον καναπέ μου και ξεκίνησα να διαβάζω την πρώτη σελίδα. Λίγες ώρες αργότερα είχα φτάσει ως την μέση.

Το βιβλίο διαπραγματεύεται την ζωή ενός έφηβου πνεύματος(;) που νομίζει ότι έχει πεθάνει. Κυκλοφορεί στους διαδρόμους του νοσοκομείου κάνοντας πλάκες και παίζοντας παιχνίδια σε ένα τάμπλετ. Ώσπου μία μεσήλικη γυναίκα, η κυρία Μαργαρίτα, που μπορεί και τον βλέπει, του βάζει την ιδέα στο μυαλό να γίνει ο φύλακας άγγελος ενός ασθενή από το νοσοκομείο. Το πνεύμα βρίσκει το θύμα του στο πρόσωπο του έφηβου επίσης Πέτρου, που έπειτα από ένα παράξενο ατύχημα βρίσκεται χτυπημένος στο νοσοκομείο. Στην αρχή το πνεύμα αντιδράει λίγο με τον Πέτρο, που δεν θέλει να τον αναλάβει αλλά μετά, με αρκετή προτροπή από την Μαργαρίτα ξεκινάει να τον βοηθάει. Ώσπου ο Πέτρος φεύγει από το νοσοκομείο και το πνεύμα -που έχει αποφασίσει ότι το όνομα του θα είναι Κομπέιν, μιας και δεν έχει αναμνήσεις από την ζωή του μέχρι πρόσφατα- τον ακολουθάει στο σπίτι του.

Εκεί θα αρχίσουν μία σειρά από αλληλένδετα γεγονότα και εξελίξεις που θα βοηθήσουν τον Κομπέιν να καταλάβει περισσότερα για τον Πέτρο και την ψυχολογία του, για το παράξενο ατύχημα του, αλλά και για την σχέση με την μητέρα του. Ποιος όμως είναι στα αλήθεια ο Κομπέιν; Πως θα βοηθήσει τον Πέτρο; Τι θα γίνει με την σκυλίτσα Ρούμπι, αλλά και με την Ζωή που το πνεύμα μας είναι ερωτευμένο; Θα μάθουμε τελικά γιατί το πνεύμα είναι σε αυτή την κατάσταση; Όλα αυτά και παραπάνω ερωτήματα θα βασανίζουν τον αναγνώστη κατά την διάρκεια του ταξιδιού του μέσα στο βιβλίο.

Το βιβλίο της Μάγιας Δεληβοριά με συγκίνησε. Δεν σας κρύβω ότι με έκανε πολλές φορές να δακρύσω με τον πόνο του Πέτρου, της μαμάς του, αλλά και με την απόγνωση του ίδιου του πνεύματος που έχει και ρόλο αφηγητή. Η συγγραφέας, απευθυνόμενη σε ένα πιο νεανικό κοινό και με λόγο απλό και κατανοητό και με την κατάλληλη δόση χιούμορ, μας ταξιδεύει σε μία όμορφη ιστορία που σκοπό έχει να μας διδάξει πολλά. Γιατί όταν ο πόνος και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει για τα καλά μέσα μας, δεν είμαστε μόνοι. Πάντα θα υπάρχουν κοντά μας άνθρωποι που μας αγαπάνε και θα είναι πάντα εκεί να μας ακούσουν.

Μου άρεσε η ευτυχής κατάληξη των ηρώων μας, αν και στεναχωρήθηκα λίγο με την αληθινή φύση του Κομπέιν. Δεν μπορώ να σας αποκαλύψω το λόγο γιατί έτσι θα καταλάβετε πολλά για όλο το βιβλίο. Το «Ένας άγγελος στο ταβάνι μου» ήταν ένα από τα πιο υπέροχα, συγκινητικά και αστεία βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ. Το προτείνω σε όλα τα μικρά παιδιά αλλά και στα μεγάλα. Κυρία Δεληβοριά σας ευχαριστώ πολύ για αυτό το όμορφο ταξίδι!