Honolulu King is een op ware feiten geïnspireerd verhaal over een Indische man, getekend door zijn oorlogsverleden. Wanneer hij een geheim opbiecht in de loge van de vrijmetselarij, stelt hij zijn broeders voor een groot dilemma. Mogen vrijmetselaars met hun geheimhoudingsplicht een misdaad verzwijgen?
Allereerst wil ik zeggen is dat de beschrijving op van dit boek op Goodreads slechts een deel van het verhaal beslaat. Het gaat over zoveel meer. Dit boek gaat naar mijn mening voor een groot deel over hoe ons verleden ons beïnvloedt, hoe het verleden van anderen ons beïnvloedt en hoe wij soms proberen om ons verleden, zelfs het meest recente verleden, om te buigen om het een plaats te geven of, in het geval van Hardy, om het voor jezelf begrijpelijker te maken zodat je het latere leven beter aankunt.
Er zijn eigenlijk twee hoofdpersonen in dit boek: de tachtigjarige Hardy en zijn kleindochter Synne. Hardy lijdt nog steeds onder zijn ervaringen uit de tijd voor hij uit Indonesië naar Nederland kwam en daar is het nieuwe lijden van zijn dement geworden vrouw met wie hij een innige band had, bijgekomen. Zij herkent hem nu niet meer. Ter compensatie zoekt hij broederschap bij de lokale vrijmetselarij waar iedereen, in theorie tenminste gelijk is. Ondanks zijn vroegere successen als muzikant met de Honolulu Kings, voelt hij dat hij niet gezien wordt. Hij doet er niet echt toe. Zijn schoonvader vond hem destijds al geen goede partij voor zijn Hollandse dochter. Hij mijmert over de goede oude tijd met de Honolulu Kings en heeft een archief aangelegd met de pijnlijke oorlogsverhalen van Indiërs die in zijn toko kwamen.
Synne is een onzekere studente. Haar ouders, die vrij kil naar elkaar en naar haar zijn, hebben haar min of meer gedwongen om een studiekeuze te maken waar ze niet volledig achterstaat omdat de koksopleiding die ze graag wilde doen niet genoeg prestige heeft. Voor de rest kijken ze weinig naar haar om en de vrijheid waarin ze leeft kan Synne eigenlijk niet goed aan. Ze voelt zich het meest op haar gemak wanneer ze bij haar grootvader Hardy is. Langzamerhand ontdekt ze krachten in zichzelf, mede door het luisteren naar het leven van anderen op de cassettebandjes van haar opa.
Wanneer er een sushirestaurant tegenover Hardy's Toko opent, komen bij Hardy emoties los die eigenlijk niemand echt van hem kent. Dit heeft zijn weerslag op zijn gedrag en leidt er ook toe dat hij in het bouwstuk (zijn levensverhaal), dat hij voor de vrijmetselarijloge moet voordragen en daarna ook aan zijn familie en vrienden voordraagt, iets vertelt dat hem voor de rest van zijn leven zichtbaar zal maken en hem een nieuwe levensenergie lijkt te geven.
Natuurlijk is geen enkel boek perfect en in Honolulu King las ik in ieder geval een scene die van mij geschrapt had mogen worden en waar het een beetje teveel een geschiedenislesje werd en teveel een "ook bij de zogenoemde vijand is leed aangericht". Het kan best zijn dat anderen deze scene juist wel wenselijk vinden. Ik vond 'm overbodig. De dialogen in dit boek vind ik trouwens erg goed en de schrijfstijl spreekt me ook erg aan. Voor dit boek had ik nog nooit van Anne-Gine Goemans gehoord. Nu wil ik haar andere werk ook lezen.
Dit is zo'n boek dat ik het liefst direct na lezing weer wil vergeten, alleen maar om het meteen, helemaal fris, zonder voorkennis te kunnen herlezen. Een absolute aanrader.
Hm. Beetje een meh-boek: ik snap waarom mensen het goed vinden, want het zit behoorlijk knap in elkaar en er zaten stukken bij die me raakten. Maar het merendeel vond ik toch wel heel erg langdradig op het saaie af en daarnaast is het gewoon niet mijn soort boek. Te zwaarmoedig, te complex misschien. Nee, ik vond 'm niet zo. Recensie: http://thebookreview.nl/recensies/rom...
Had geen verwachtingen dus was zeer aangenaam verrast hoe goed het boek was. Soms een tikkeltje langdradig, maar door plottwist wou ik zelfs na de laatste pagina nog doorlezen
Het idee voor Honolulu King, de derde roman van Anne-Gine Goemans, ontstond halverwege de jaren ’90 van de vorige eeuw. Een vriend van de familie, tevens lid van de vrijmetselaars, vertelde dat een Indische broeder binnen de loge in zijn bouwstuk een geheim onthulde waar hij al mee rondliep sinds hij een jonge man was. Het heeft echter nog twintig jaar geduurd voordat ze met het uitwerken van dit verhaal begon. Uiteindelijk is het boek in 2015 uitgebracht en inmiddels zijn er meer dan 60.000 exemplaren van verkocht.
Hardy is tachtig jaar oud, voormalig lid van het bandje Honolulu Kings, eigenaar van een Indische toko en sinds kort vrijmetselaar. Hij staat bekend als een rustige en sympathieke man die een grote voorliefde heeft voor Hawaïaanse muziek. Op een dag wordt tegenover zijn zaak een sushirestaurant geopend, waardoor Hardy’s traumatische oorlogsverleden naar boven komt. Als hij tijdens zijn bouwstuk in de loge een openbaring doet, schokt dat zijn medebroeders. Vervolgens staan zij voor een grote tweestrijd. Want kunnen ze zich, na wat Hardy hen heeft opgebiecht, nog wel aan hun geheimhoudingsplicht houden?
In Honolulu King, waarvan de titel op de muziekcarrière van de tachtigjarige Hardy slaat, draait het feitelijk om twee personages: de een is uiteraard Hardy zelf, de ander zijn twintigjarige kleindochter Synne. De lezer leert beiden vrij goed kennen en merkt daardoor dat ze allebei hun zorgen hebben, waarbij in geval van Hardy zijn oorlogstrauma ook nog eens heel sterk naar boven komt drijven. Zijn gevoelens, maar dat geldt eveneens voor zijn antipathie jegens de Japanners, wordt door Goemans bijzonder goed naar voren gebracht. Het is overduidelijk dat de wrede en mensonterende handelingen die tijdens een oorlog plaatsgevonden hebben en in huidige oorlogen nog steeds plaatsvinden een enorm grote impact op de mens kunnen hebben.
Het thema van het verhaal is natuurlijk beladen – er zijn diverse aangrijpende en verschrikkelijke scènes – maar de auteur beschrijft ze op een dusdanig toegankelijke wijze dat de roman niet heel erg zwaar is. Verder zijn er voldoende situaties die relatief luchtig zijn en de lezer zo nu en dan een glimlach bezorgen. Bij een aantal daarvan zijn George en Cok, de twee vrienden van Hardy, betrokken. Beide mannen kunnen Hardy nog enigszins in toom houden en zijn dag in dag uit zijn steun en toeverlaat. Interessante en markante personages, iets dat overigens ook opgaat voor de meeste andere karakters in de roman. Ieder van hen heeft zijn of haar eigen eigenaardigheden, problemen, en dergelijke.
Door de beeldende, inlevende en meevoelende schrijfstijl van Goemans is de lezer vanaf de allereerste bladzijde bij het verhaal en de personages betrokken. Je kunt je met zo goed als ieder van hen identificeren. Dat geldt dus ook voor de oude Japanse mevrouw Mikami, wier kleinzoons het sushirestaurant beheren. Zij komt in een van de laatste hoofdstukken in beeld om Hardy haar oorlogsverhaal te vertellen. Dit is even aangrijpend als de gebeurtenissen die in voormalig Nederlands-Indië hebben plaatsgevonden. De auteur heeft haar relaas in het boek opgenomen als tegenhanger van alle andere verhalen, om aan te tonen dat ook de onschuldige Japanse bevolking heeft moeten lijden onder de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog.
Honolulu King vormt hiermee een mooi en afgerond geheel, maar laat de lezer wel met een aantal kleine vragen achter. Want voor zijn gevoel is het verhaal niet helemaal af. Het eindigt namelijk enigszins abrupt en ietwat onbevredigend, vooral omdat de auteur in het ongewisse laat hoe het een aantal personages verder is vergaan. Desondanks maakt de roman indruk en toont het aan dat de gevolgen van een oorlog nog vele tientallen jaren later zijn uitwerking kunnen hebben.
Wat een aanrader. Leest heel gemakkelijk. Uniek verhaal en met meerdere lagen. De historische feiten van de Japanse overheersing van Indonesië en de periode daarna zijn knap verweven. Maakt het een serieus boek dat tussendoor heftige gebeurtenissen weergeeft maar toch ook luchtig (genoeg) leest.
'Synne stond onderaan de trap. Ze wilde met haar volle gewicht voorover klappen, zodat het verdriet als een vastzittend zuurtje uit haar keel zou schieten, maar ze deed het niet. Met haar armen als een schild om haar buik geklemd liep ze naar voren. Op de deur draaide ze het bordje GESLOTEN om naar OPEN.'
- Een plot in het nu, dat gaat over de geschiedenis. - Het idee voor het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten - Las wel lekker weg, maar werd pas helemaal aan het einde écht gepakt door het verhaal.
Het begin was verrassend en boeiend, maar het middenstuk werd behoorlijk langdradig en soms gewoonweg saai. Iets dat voorkomen had kunnen worden door wat meer stuwing in het verhaal tehouden, kortweg: gewoon een stuk korter, 100 bladZijden eraf of zo. Ik had het bijna terZijde gelegd, maar de onverwachtse twisr aan het einde was weer een opleving en de moeite waard.
Ik zou het liefst 3,5 sterren geven, maar dat gaat dan weer niet. Het boek zit goed in elkaar, maar is wat mij betreft soms te geconstrueerd. De auteur heeft te zeer haar best gedaan alle relevante informatie in het boek te stoppen. Dat is zeker gelukt, maar de balans tussen verhaal en informatie is daardoor af en toe zoek.
Zeker boeiend met hele beeldende passages. Het zet je aan het denken over herinneringen, het verleden en de verwerking ervan. Heel tedere passages over liefde en dementie. Verrassend einde. Af en toe toch wel wat te dik aangezet.
I have been on a 'Nederlands- Indie' binge lately and have been reading some books on the subject. While mostly informative or entertaining this book disappointed me. A few chapters in I thought too myself 'Mmm I think this is written by a white person'. Now that's not a bad thing by itself. I think a good writer can make you forget what background he or she is from. With this writer though it felt a bit insecere. From the discriptions of Indonesian snacks, all the cliches Indo's in The Netherlands like and the cartoony side characters, it just didn't work for me. Yes she did some research, as she mentioned in her afterword. One instance she described in her book felt so familiar to me, she took that verbatim from an interview in a documentary she watched. Yeah I can tell she watched that doc, she went to Indo nursing home and she went to get some food at her local restaurant. But it felt that that were her only sources and it shows.
Also that Liam Neeson lookalike sideplot.. why? What was even the point besides it being gross.
If you want to read a book written about this period in time I would highly recommend 'Lichter dan ik' or the brutal 'De tolk van Java'.
Prachtig boek over Hardy Hardy, een oude Indo. Hardy heeft het moeilijk: zijn vrouw is dementerende en zit in een verpleeghuis. Hij voelt zich nog maar een half mens zonder haar. Tegelijkertijd kan hij ook niet echt om haar rouwen, want ze is niet dood, althans, haar lichaam is er nog.
Hardy zoekt naar een manier om zich weer heel te voelen en zoekt daarom een club om bij te horen. Hij wil onderdeel zijn van iets. Hij besluit dat hij een Vrijmetselaar wil worden. Niet in het minst omdat zijn vader in Indië dat ook was. John Hardy was zelfs een van de eerste gekleurde leden. Om te worden toegelaten moet hij een bouwstuk schrijven. Daarin doet hij een schokkende bekentenis, die het leven van iedereen om hem heen op zijn kop zet.
Het verhaal gaat over de Vrijmetselarij en over Nederlands-Indië in de oorlog, en vlak daarna tijdens de Bersiap tijd. En over de Indische gemeenschap in Nederland Schrijfster Anne-Gine Goemans haalt schrijnende ervaringsverhalen aan van mensen die in de Jappenkampen hebben gezeten. Na de oorlog vluchtten ze naar Nederland, maar zowel in Indonesië als in Nederland werd op hen neergekeken.
Toch is dat volgens mij niet het hoofdthema. Het gaat vooral over hoe wat je mee maakt je vormt als mens, en hoe wat er in het verleden is gebeurd je altijd blijft beïnvloeden. En in dit geval niet alleen Hardy, maar zijn dochter Aswani en kleindochter Synne. Beiden hebben duidelijk problemen met het aangaan van relaties. De Vrijnetselarij is volgens mij alleen instrument waarmee het oorlogstrauma van Hardy wat duidelijker naar voren wordt gebracht. De vrijmetselaars blijven een soort karikaturen, terwijl Hardy, Aswani en Synne die uitgewerkte personen zijn. Alle verhaallijnen dienen om meer te laten zien van de hoofdpersonen. De Vrijmetselarij, de ruzie tussen Hardy en de Japanse sushitent, de affaire tussen Synne en de getrouwde architect, Aswani's smetvrees. Prachtig boek, echt een aanrader.
IN ENGLISH Beautiful book about Hardy Hardy, an ageing Dutch-Indonesian. Hardy is having a hard time: his wife has dementia and is in a nursing home. He feels only half a man without her. At the same time he can not really mourn for her, because she's not dead, at least, her body is still there. Hardy is looking for a way to feel whole again and therefore is looking for a club to belong to. He wants to be part of something. He decides he wants to become a Freemason. Not in the least because his father in Dutch Indonesia was one. John Hardy was even one of the first colored members. To be admitted, Hardy should write a admittance piece. In it he makes a shocking confession that affects the lives of everyone around him.
The story is about Freemasonry and the Dutch East Indies during the war, and shortly thereafter during the Bersiap time. And the Indonesian community in the Netherlands. Writer Anne-Gine Goemans has used harrowing stories of people who have been in the Japanese camps to illustrate the life people had during the second world war. After the war the Dutch-Indonesian people fled to the Netherlands, but both in Indonesia and in the Netherlands theu were looked down on.
Yet that is not the main issue in my opinion. It's mostly about how your past makes you who you are. Your past fors you as a human being. And in this case not only Hardy, but also his daughter Aswani and granddaughter Synne. Both have difficulty forming relationships, which seems to be a result from Hardy's wartrauma. The Vrijnetselarij seems to be an instrument to make Hardy talk about his wartrauma. The Freemasons remain a kind of caricature, while Hardy, Aswani and Synne are fully developed characters. All the story lines are used to show more of the main characters. Freemasonry, the feud between Hardy and the Japanese sushi tent, the affair between the married architect and Synne, Aswani's fear of contamination. Beautiful book, highly recommended.
Wat een kadootje, uit de kast op een Franse camping geleend, fascinerend verhaal, vlot geschreven, boek met een lach en een traan en ook nog wat opgestoken. 4,5* Een aanrader.
Een heel fijn boek. Eigenlijk zou ik het 4,5 sterren geven, maar die optie hebben ze niet. Maar ik zou het zeker bij iedereen aanbevelen, daarom geef ik het 5 sterren. Het is een goed verhaal, maar tegelijkertijd leest het makkelijk weg, en zo heb ik een boek het liefst. Plus nog een dosis geschiedenis, dat is altijd interessant. En ik houd van interessante, gecompliceerde karakters, wat dit boek zeker had. Dit boek heeft me weer de ogen geopend voor de Nederlands-Indische geschiedenis, waar ik als Nederlander eigenlijk heel weinig van af weet. Als je aan de tweede wereldoorlog denkt, dan denk je aan Duitsers, Joden en concentratiekampen, maar niet aan Japanners of de bersiap. De bersiap is de periode na de Japanse bezetting, toen vele Europeanen en Indiërs (half Indonesisch, half Europeaans) werden vermoord door sommige Indonesische jongeren slash bendes. Ook interessant is hoe mensen met hun afkomst omgaan. De een wil zich zo snel mogelijk aanpassen en niets meer met de cultuur van zijn voorouders te maken hebben. En een lastige positie hadden de Indiers, de half bloedjes. Zij hoorden eigenlijk nergens bij. Veracht door de Indonesiers omdat ze vaak een betere positie hadden door hun Europeaanse partner. En door de Nederlanders gezien als 'Indo', pinda, buitenlander, indringer, minder als een blanke eigenlijk.
Als je houdt van boeken tjokvol personages en verhaallijnen, zelfs als het niet zo duidelijk is wat ze toevoegen aan het boek als geheel, dan is Honolulu King jouw boek. Anne-Gine Goemans heeft de vrijmetselarij, Indonesië, liefde, dementie, atoombommen, integratie en zo nog een paar handenvol thema's in één boek proberen te proppen. Het voelt als dicht opeengepakt zand wat toch ook weer zo uit elkaar kan vallen. De hoofdpersoon is het enige karakter dat niet ronduit als een typetje wordt neergezet, hoewel, ook de kleindochter wordt redelijk uitgewerkt. De rest blijft bij stereotypes, Indo's met spekkoek, Japanners met sushi, kloeke verpleegsters en foute mannen in witte Audi's. Afijn, u snapt het. En ja, er zitten prachtige types tussen, en ja, Goemans kan schrijven dus soms zit je met een brok in de keel, maar nee: het is allemaal te veel van het goede.
Indisch (oorlogs)verleden en Vrijmetselarij kunnen ingrediënten vormen voor het neerzetten van een intrigerend en bewogen verhaal. De schrijfster zou hier beter in geslaagd zijn als ze beide elementen wat minder karikaturaal zou hebben benaderd. De Indische hoofdrolspelers zijn wat teveel 'typetjes' geworden compleet met toko en spekkoek. De auteur lijkt zich goed verdiept te hebben in de Vrijmetselarij maar lijkt de behoefte te voelen zich hier meteen van te moeten distantieren door de leden hiervan zonder uitzondering als onsympathieke en onoprechte ijdeltuiten neer te zetten. Het boek doet mijns inziens te weinig recht aan de ongelooflijk moeilijke afweging die destijds in de desbetreffende loge is gemaakt en dat is een gemiste kans. Daarom 3 en geen 4 sterren...
De beschrijving op Goodreads noemt een specifiek conflict (ik had de beschrijving niet gelezen voor ik het boek las en daar was ik blij om), maar dat is niet waar het grootste deel van het boek over gaat. Het gaat voornamelijk over mensen die gevoelens hebben en zo. En dingen meemaken en dat maar ingewikkeld vinden. En de liefste opa zijn.
Het speelt in Haarlem! Iemand heeft vanuit z'n kantoor zicht op de koepel van de nieuwe Bavo! Dat had ik vanuit m'n slaapkamer toen ik 16 was.
En Indisch eten. Indisch eten is een karakter in het boek en als ik een literatuurwetenschapper was zou ik daar een analyse van schrijven, maar helaas, ik blijf achter met alleen maar heel erg trek in pisang goreng.
Ik heb zo meegevoeld met Hardy Hardy en Synne, dat heeft de auteur prachtig gedaan. Lezen over de geschiedenis van Nederlands-Indië was zeer leerzaam, het bracht me een hernieuwd besef over hoe weinig ik weet over de wereldgeschiedenis.
Het boek is ook grappig. Ik heb genoten van personages als George, Cok en Astrid, die langs de zijlijn zorgen voor komische noten.
Woedend werd ik van David, precies het soort man dat ik wel eens een stoemp tussen de ogen zou willen geven. En dat is goed, dat een boek dat in mij los maakt.
Halverwege het boek is het tijd voor Hardy’s bouwstuk, waarmee hij echt lid kan worden van de vrijmetselaars. Het is een indrukwekkende lezing over zijn jeugd in Nederlands Indië. Ineens begrijp ik waarom hij nog steeds zo kwaad is op de Japanners. Hij eindigt met een onthulling waardoor het verhaal in een stroomversnelling komt. Eindelijk wordt het spannend.
Mijn eerste boek van 2016, yay! Gekocht nav een review bij DWDD. En ik heb er van genoten. Het komt een beetje langzaam op gang qua verhaal misschien, maar de omschrijvingen van de personages en de toko en het eten maken dat allemaal goed. Het einde vond ik wel erg abrupt, maar ik kan me er wel bij neerleggen dat dat verhaaltechnisch gezien wellicht wel de beste oplossing is.
Der gealterte Musiker Hardy Hardy hat es nicht leicht: seine geliebte Frau Christina leidet unter einer schlimmen Form von Alzheimer und er selbst unter den Erinnerungen an seine Kindheit während des 2. Weltkriegs als Kind auf Java. Doch er kann die Vergangenheit nicht loslassen und reist immer wieder dorthin zurück: in Form von Interviews, die er mit Überlebenden aus seinem Heimatland macht. Doch als sich seine Vergangenheit in Form eines japanischen Restaurants gegenüber manifestiert, scheint er sie nicht mehr für sich behalten zu können.
Diese Rezension enthält Spoiler
Dieses Buch … wo soll ich anfangen? Es fällt mir schwer, eine bestimmte Prämisse zu greifen, weil dort einfach keine war. Das Buch verfügt über keinerlei Spannungsbogen. Hardy Hardys Leben wirkt auf den Leser (auf mich! Ich kann natürlich nur von mir als Leser sprechen) so belanglos, dass ich mich regelmäßig fragte: was will die Autorin überhaupt? Auch die zweite Protagonistin – Hardys Enkelin Synne – tanzt hier nicht aus der Reihe. Auch sie treibt durch ihr Leben, doch wo Hardy zumindest ein bisschen Elan hat, ist Synne ein Mensch, der einfach in den Tag lebt. Sie lässt sich in eine Affäre mit einem verheirateten Mann verwickeln, in der sie nichts zu sagen hat und, was ich noch viel schlimmer fand, zugleich herablassend über dessen Frau denkt. Selten habe ich eine so unsympathische Protagonistin in einem Buch gesehen, sie hat in meinen Augen so gut wie keine positiven Seiten.
Von den aus meinen Augen absolut hassenswerten Protagonisten, der nur selten durchbrochenen Zähigkeit (die Rückblicke waren, so ehrlich muss ich sein, sogar sehr spannend) einmal abgesehen, hält sich die Autorin nicht an die Regeln einer Geschichte. Es gibt eine bestimmte Szene, in der ich mich als Leser veräppelt fühlte. Versteht mich nicht falsch: ich mag es, wenn Autoren ungewöhnliche Wege beschreiten, ich liebe Plottwists (wenn sie sinnvoll sind), aber es gibt Dinge, die ein Geschichtenerzähler nicht tun kann.
Abgesehen von den Rückblicken, die ich sehr interessant fand, habe ich mich durch das Buch gequält. Den zweiten Stern gebe ich nur, weil es mich zumindest dazu brachte, es zu Ende zu lesen.
Leider muss ich daher sagen, dass Honolulu-King mein bisheriger Jahresflopp ist.
Es handelte sich um ein Rezensionsexemplar, wofür ich mich nochmal bei Lovelybooks und dem Insel-Verlag bedanken möchte.
This entire review has been hidden because of spoilers.