Χώρες που δεν υπάρχουν πια

by Νίκος Παναγιωτόπουλος, Nikos Panagiotopoulos

στη ζωή, η αρχή περνάει πάντα απαρατήρητη

Εδώ, όλα αρχίζουν σ’ ένα νησί, απομεσήμερο Αυγούστου. Ο ερημίτης κατασκηνωτής που βουτάει από τον βράχο για να σώσει ένα κοριτσάκι από βέβαιο πνιγμό δεν μπορεί να φανταστεί τις συνέπειες της παράτολμης πράξης του. Αρχικά κατηγορείται πως, άθελά του, έστω, έθεσε τη ζωή του παιδιού σε κίνδυνο.

Μοναδικός του σύμμαχος ο Ισαάκ, ο βαρκάρης που συμμετείχε στη διάσωση της μικρής. Ο Ισαάκ είναι εκείνος που του παραστέκεται, ακόμα κι όταν το κλίμα αλλάζει και ο μονήρης φιλόλογος βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με ένα αποπνικτικό κύμα ευγνωμοσύνης.

Οι δύο άντρες έρχονται κοντά, για να ανακαλύψουν ότι μοιράζονται το ίδιο τραύμα: ο ένας έχει αποξενωθεί από τον γιο του εξαιτίας ενός άγριου διαζυγίου· ο άλλος έζησε χωρίς να γνωρίσει τον πατέρα του. Το μόνο που έχει από εκείνον είναι μια συλλογή γραμματοσήμων από χώρες που δεν υπάρχουν πια…

Την ώρα που o καθηγητής, σαν άλλος Οδυσσέας, ετοιμάζεται να πάρει το καράβι της επιστροφής, ο Ισαάκ θα του ψιθυρίσει: «Μην ανησυχείς… αργά ή γρήγορα, θα τον βρεις τον γιο σου». Παρηγορητική ευχή ή, μήπως, μεταμφιεσμένη υπόσχεση;

Ακόμα κι αν η αρχή περάσει απαρατήρητη, κανένας δεν μπορεί να αγνοήσει την αποκαλυπτική αγριότητα του τέλους.

Ένα μυθιστόρημα για την απώλεια, τον θυμό και το πένθος· για τις άνυδρες εκτάσεις ή τις ανελέητες θάλασσες που συχνά χωρίζουν γιους και πατεράδες. Μια περιπλάνηση σ’ εκείνες τις μακρινές, απάτητες χώρες που διαρκώς αλλάζουν σύνορα εντός μας.

344 pages, Paperback

First published October 1, 2026

About the author

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος (English: Nikos Panagiotopoulos) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1963. Σπούδασε Τεχνολόγος Μηχανικός, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το θέατρο, παρακολουθώντας σεμινάρια πάνω στο σύστημα Στανισλάβσκι, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση.

Αρχικά, εργάστηκε ως καλλιτεχνικός συντάκτης σε εφημερίδες, περιοδικά και την τηλεόραση, αλλά από το 1992 ασχολείται αποκλειστικά με το σενάριο και την πεζογραφία.

Έχει γράψει σενάρια για αρκετές ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, καθώς και για τηλεοπτικές σειρές. Το 1996 απέσπασε το βραβείο σεναρίου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης για τους Απόντες που σκηνοθέτησε ο Ν. Γραμματικός. Το 2000 απέσπασε το 1ο Βραβείο στον διαγωνισμό σεναρίου που διοργάνωσαν η Προοπτική και το περιοδικό Αθηνόραμα για τις Ώρες κοινής ησυχίας, που λίγα χρόνια αργότερα σκηνοθέτησε η Κ. Ευαγγελάκου.

Έχει διδάξει επί αρκετά χρόνια σενάριο σε ιδιωτικές σχολές κινηματογράφου, σε σεμινάρια και εργαστήρια σεναρίου, αλλά και στο νεοσύστατο Τμήμα Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.

Έχει γράψει μία συλλογή διηγημάτων, για την οποία διακρίθηκε με το βραβείο Μαρίας Ράλλη για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, ένα βιβλίο για παιδιά και τέσσερα μυθιστορήματα. Το προτελευταίο, η Αγιογραφία, συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα των υποψήφιων για το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, ενώ το προηγούμενο, Το γονίδιο της αμφιβολίας, έχει μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε επτά γλώσσες.