สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย เล่ม 2

สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย #2

by Tang Qi Gong Zi, 唐七公子, หลินโหม่ว (Translator)

Genres: China

436 pages, Paperback

First published August 1, 2015

About the author

Associated Names:
* Tang Qi Gong Zi / Tang Qi (English)
* 唐七公子 / 唐七 (Chinese)
* ถังชีกงจื่อ (Thai)
* Đường Thất Công Tử (Vietnamese)

Reviews

[Monaliz Juang · Rating 5 out of 5]

เรื่องปกถือว่าได้พูดไปแล้วในรีวิว
แรก ปกนี้สีสวยแต่อย่างที่บอกว่า
มันดูรกไป

เนื้อเรื่องเริ่มปูเข้าสู่ดราม่ามีการเล่า
สลับอดีตที่เฟิ่งจิ่วต้องใช้เวลากับการ
แอบรักตงหัวแต่ไม่มีตัวตนในสายตา
กับตงหัวที่เริ่มหลงรักเฟิ่งจิ่วไม่รู้ตัว
หึงทีก็ตลกเลยทีเดียว ตงหัวคือคน
ชอบแกล้งคนที่ตัวเองชอบ

[M · Rating 4 out of 5]

แสบ.. แสบมาก...
ตงหัวแสบโคตรรรรร แต่ชอบมาก

เล่มนี้ มีโมเม้นท์ที่แอบจึ๊กเพราะเห็นใจนางเอก (ความเข้าใจผิดของนางเอง)
นางเอกนี่มโนเองตลอด แต่เป็นการมโนเข้าข้างคนอื่นนะ ไม่เข้าข้างตัวเองเลย เข้าใจว่าอดีตทำให้นางต้องปกป้องหัวใจตัวเอง
เลยไม่กล้าคิดอะไรกับตงหัว แต่ก็ฮาอ่ะ คิดอะไรได้เป็นตุเป็นตะเหมือนกันนะ

ส่วนพระเอกนี่สุดๆ
น่ารักนะ แต่ไร้จรรยาบรรณมาก ฮ่าๆๆ แบล็กเมล์นางเอกงี้ โกหกหน้าตาย เตรียมยาความจำเสื่อมให้นางเอกลืมเรื่องที่ตัวเองทำให้โกรธงี้ วางแผนฆ่าผู้ชายที่ตัวเองหึงงี้ ตลกอ่ะะะ
แต่ถึงจุดที่ต้องออกโรงนางก็ไม่ไว้หน้าเหมือนกันนะ ปลื้มใจพอสมควร
แต่อยากเห็นว่านางจะจัดการผู้หญิงคนอื่นๆ ที่มาติดพันตัวเองยังไง หึๆ

[J.Nida · Rating 4 out of 5]

ชอบอะชอบบ

เล่มนี้ท่านมหาเทพตงหัวผู้ทื่อมะลื่อไม่เคยมีความรักเริ่มหึงกับเขาแล้ว หึงน่าตลกแล้วก็น่ารักเชียว

ส่วนเฟิ่งจิ่วก็ตลกดี ชอบนิสัยนาง แต่ชอบคิดเองเออเอง แต่มีเหตุผลมารองรับความคิดตัวเองอยู่ ไม่น่ารำคาญเท่าไหร่

เนื้อเรื้องน่าติดตาม ชอบๆ

[Patrawan Dear]

# สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย (เล่ม 1-4)

ผู้เขียนยังคงใช้เทคนิคการเล่าเรื่องแบบไม่เรียง timeline เช่นเดียวกับที่ใช้ในภาคป่าท้อ แน่นอนว่ามันได้ผลดีในการดึงดูดใจให้อยากรู้ แต่ด้วยความยาวของภาคนี้มีมากกว่า จึงทำให้เหมือนคนอ่านต้องรอนาน และบางช่วงตอนก็ขาดรายละเอียดไป โครงเรื่องจึงไม่เฉียบคมเท่าภาคแรก

อย่างไรก็ตาม ในแง่ความรู้สึก ความสัมพันธ์ของตัวละครกลับทำได้ดียิ่งกว่า ใกล้ชิดกับคนอ่านมากกว่า เราจึงรู้สึกอินและเข้าใจเรื่องราวได้โดยง่าย

ยังคงชอบสำนวนแปล ที่แม้คล้ายจะห้วนสั้น แต่ก็สามารถสร้างความเข้าใจ และเก็บอารมณ์ได้ครบ ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ขัน เสียดสี สุข เศร้า สงสาร และอื่น ๆ

โดยรวมจัดว่าอ่านได้สนุกสนาน เพลิดเพลิน ไม่มีเบื่อค่ะ :)

[Wanyiwa · Rating 5 out of 5]

รีวิวแบบรวม 4 เล่มนะคะ

ภาคสองของหนังสือชุดสามชาติสามภพ ที่คราวนี้ถึงทีของมหาเทพตงหัวกับป๋ายเฟิ่งจิ่วบ้าง จัดเต็มกันมาแบบ 4 เล่มให้สมกับความมีอายุยาวนานของท่านมหาเทพเสียหน่อย

นักเขียนยังคงผูกเรื่องได้ถูกใจเรามาก ถึงแม้ตอนแรกจะรู้สึกว่าบางตอนเหมือนจะดูเยิ่นเย้อไปมั้ย แต่เมื่ออ่านจนจบก็จะรู้สึกว่ามันช่วยทำให้เนื้อเรื่องดูสมบูรณ์ขึ้นมากกว่า และโดยเฉพาะเมื่อผู้เขียนสามารถคุมอารมณ์ขันให้แทรกอยู่ตามส่วนต่างๆของเนื้อเรื่องได้ และประกอบกับบุคลิกอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะอย่างมากของท่านปู่ตงหัว ก็เลยทำให้เราหลงรักความเย็นชาและหน้ามึนของท่านปู่ได้ไม่ยากเลย เฟิ่งจิ่วดูเป็นเด็กน้อยขยันสร้างเรื่องใส่ตัวซักหน่อย แต่เมื่อเล่าจากมุมมองอารมณ์ขันของตัวละคร ก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกรำคาญเธอมากนัก

การเรียงลำดับช่วงเวลาไม่ซับซ้อนเท่าภาคแรก แต่ก็ยังคงลูกเล่นนี้ในบางจุดอยู่ ส่วนการวางพล็อตและการเล่าเรื่อง นับว่ามีเหตุมีผลและปิดปมได้ค่อนข้างครบถ้วนสมบูรณ์ทีเดียว

[Allukah · Rating 2 out of 5]

เข้าเล่มสองก็เอื่อยเลย แต่ไม่ได้ผิดหวังนักเพราะคิดไว้อยู่แล้วว่ามันต้องเฉื่อยตามสไตล์คนเขียน เรื่องความรักของหลายๆ ตัวละครในเรื่องไม่ค่อยสมเหตุสมผล ในด้านความสัมพันธ์ ตงหัวชอบปั่นหัวนางเอกเเล่นหมือนหมาหยอกไก่ แต่บทจะรักเฟิ่งจิ่วก็เหมือนคนเขียนโยนโครมลงมาซะงั้น ไม่ค่อยมีที่มาที่ไป ยังไม่รู้สึกถึงความรักของพระเอกเท่าไร มีการเข้าใจผิดกันเล็กๆ น้อยๆ จนแอบรำคาญนิดหน่อย หึงหวงชัดขนาดนั้นยังไม่รู้ ทักษะเชื่อมโยงของสองพระนางผิดมหันต์อย่างร้ายกาจกันทั้งคู่ คิดเองเออเองเก่งแต่อ่านความรู้สึกคนรอบด้านไม่เป็นเลย อ่อนต่อโลกเกินเทพเซียนอายุหลายหมื่นแสนปี ที่จริงบุคลิกพระเอกคล้ายเยี่ยหัวนะ แต่หน้าด้านแบบไร้ยางอายไร้สำนึกมากกว่าเล่มป่าท้อฯ

ที่คงเส้นคงวาเหมือนเดิม คือตัวพล็อตค่อนข้างกลวง แค่เส้นเรื่องในหุบเขาเสียงธรรมก็ปาไปเกินหนึ่งเล่มจนต้องถามตัวเองว่าเมื่อไรจะจบ ลากยาวมาตั้งแต่ปลายเล่มหนึ่งยันเล่มสาม ไม่รู้เป็นเพราะต้นฉบับหรือการแปล น้ำท่วมทุ่งผักบุ้งโหรงเหรง บทพูดบทบรรยายเวิ่นเว้อยืดเยื้ออลังการ ชวนง่วงนอนมากกว่าอ่านต่อ จากเรื่องของพระนางกลายเป็นเรื่องของตัวละครในหุบเขาที่เอาจริงๆ จำไม่ได้เลย ไม่ทราบด้วยบทบาทและบุคลิกไม่โดดเด่นเท่าพระนางหรืออะไร แต่อาจเพราะสไตล์คนเขียนที่ค่อนข้างเขียนให้ตัวละครอื่นนั้นแลดูเหมือนประกอบ ขาดมิติความซับซ้อน พอผู้เขียนกะยัดเข้ามาให้เป็นตัวละหลักในช่วงนั้นปุบปับเราเลยจำไม่ได้ มีปัญหาตั้งแต่ตอนอ่านป่าท้อฯ ล่ะ คิดว่าผู้เขียนบริหารบทบาทตัวละครประกอบได้ไม่ดีเอาเสียเลย จำได้แค่ค่ตัวพระ - ตัวนาง - นางร้าย (ศัตรูหัวใจนางเอกที่หลงพระเอกนั่นแล) กับพวกตัวประกอบที่ปรากฏตัวเมื่อไรต้อง dramatic เหมือนกำลังเล่นงิ้วโชว์ ทั้งท่าทาง น้ำเสียงและวาจา นอกนั้นบอกตรงๆ ลืมหมด

สังเกตว่าผู้เขียนจะชอบพระเอกแนวๆ นี้นะ พูดน้อยแต่เก่งกาจที่สุดในใต้หล้า บุคลิกข้างนอกเงียบขรึมแต่แอบเจ้าแผนการ ใช้ทุกวิถีทางให้นางเอกมาอยู่ใกล้ ส่วนตัวละครอื่นๆ เช่น เยียนฉืออู้ ก็เป็นเพียงไก่รองบ่อนไว้เชิดชูความเทพของพระเอกไปเสียฉิบ ทั้งที่ความจริงแล้วเสี่ยวเยียนนับว่าเป็นตัวละครที่ดีตัวหนึ่ง ในแง่ความตรงไปตรงมาต่อความรัก เยียนฉืออู้มีความใจกว้างน่าชื่นชอบมากกว่าผู้เป็นมหาเทพนัก แต่ด้วยเป็นเพียงตัวละครสมทบ ก็ยากจะใส่บทเด่นให้ผู้อ่านหลงใหลได้อย่างจริงๆ จังๆ ไม่ทราบเพราะผู้เขียนเกรงว่าบทของเยียนฉืออู้จะดีเด่นกลบทับเกินพระเอกรึเปล่า เวลาออกฉากทีไรเลยกลายเป็นตัวตลกและของเล่นในกำมือพระเอกเสมอ น่าทอดถอนยิ่งๆ

[Doco · Rating 2 out of 5]

เนื้อเรื่องยืดได้อีก ตอนเล่าพาร์ทอดีตถึงกระชับขึ้นมาบ้าง เนื้อหาไม่ค่อยมีอะไรจนถึงไม่มีอะไรเลย มีแต่สถานการณ์ทั้งหลายที่ทำให้นางเอกเข้าใจผิด คิดเองเออเองล้วนๆ ตอนแข่งแย่งผลพิมพานึกว่ากำลังอ่านแฮรี่พอตเตอร์แข่งควิดิช เล่าเรื่องนางเอกซ้อมซะดิบดี แต่เรื่องตอนแข่งมีไม่กี่บรรทัดจบ

สิ่งที่ดีคือภาพประกอบสวย นอกนั้นค่อนข้างผิดหวัง

[Gigi W · Rating 4 out of 5]

จู่ๆ ก็รักไม่ให้ทันตั้งตัว แต่ดีนะที่พระเอกไม่ยึกยักมาก รู้ตัวว่ารักก็ไม่ได้พยายามปฏิเสธ แบบรักก็คือรัก ตอนท้ายเล่มคือแบบกรี๊ดเลยอะ หวานมากกกก พระเอกตลกหน้าตาย แต่บทจะหวานนางก็รุกตลอดนะคะ

[May Pailin · Rating 2 out of 5]

ยังคงเดินเรื่องเฉื่อยๆเหมือนเดิม และเริ่มจะเร่งๆหน่อยตอนท้ายเล่ม มีศัพท์ยากยังกะบทสวดอยู่หลายคำ แบบที่อ่านไม่เข้าใจทั้งนั้นเลย

[Praiwan Muangsongchan]

อ่านยังไงคะ

[รำพึง ลำพัง · Rating 2 out of 5]

ยังไม่ค่อยรู้สึกถึงความรักของฝ่ายชายสักเท่าไหร่
ที่สำคัญคือความเนือย จุดที่บีบคั้นนั้นมีอยู่ก็จริงแต่น้อยนิด

[Nok Yung · Rating 5 out of 5]

ท่านมหาเทพ ท่านช่างหน้าด้าน ไร้ยางอาย หน้าตาย ยิ่งนัก!!! แต่ก็น่ารักนะ :) ตงหัวเริ่มหึงเฟิ่งจิ่วแล้ว คิดแต่จะทำยังไงให้เสี่ยวเยียนหายไปอย่างไร้ร่องรอย (ยังมีความเป็นเทพอยู่ไม๊? 555)

เนื้อเรื่องก็ยังดำเนินได้สนุกค่ะ (มีคนบอกว่ายืดไปหน่อย แต่เราชอบนะ) มีฉากฟินเล็กๆของเฟิ่งจิ่งกับตงหัวด้วย

[Jirawan Jantanakorn · Rating 5 out of 5]

ชอบเสี่ยวเยี่ยนคะ 5555555 ดูเป็นผู้ชายที่ใจกล้ามากๆ
เป็นผู้ชายที่รักเปิดเผย รักมั่น แต่คุณบุกทะลวงเกินป๊าย!!!
แถมสวยขนาดนี้ใครเราก็คงไม่อยากได้มาควงดับรัศมีความงามเราหรอกคะ แงงงง (ร้ายกาจ สวยร้ายกาจ ต่อให้หน้าพี่สลักคำว่าหวางหนูก็ไม่ควงนะคะพี่ค่ะ!!!)
เพื่อนแท้มากคะ ร่วมหัวจมท้าย น่ารักดี ดีกับนางเอกจิ่วน้อยมาก (อร๊าาาาาาาาาาาาาาาาา)
นางเอกตกลงเขานกปี่อี้ นกๆๆๆ นกเต็มไปหมด (นกยันความหมายแฝง)
ท่านตงหัวก็มาช้า แต่ช้าแต่ คู่นี้เขาก็กุกกิ๊กไปตามภาษาหนุ่มชราสาวอ่อนวัย อื้ม! ดีต่อใจคะ
นางเอกก็ยังคงเส้นคงวา มีเอกลักษณ์มาก ไม่เปลี่ยนแปลง
การสร้างลักษณะตัวละครผู้แต่งคนนี้นับถือคะ จากใจ

[Alexa · Rating 4 out of 5]

นางเอกชอบคิดไปเองค่ะ 555 แต่ก็เข้าใจนะ คนเจ็บมาเยอะก็คงแบบนี้ ตงหัวตลกหน้าตายดี แต่มีความรู้สึกว่าเล่าเรื่องยืดเยื้อไปพอสมควร เห็นว่าเล่มต่อๆไป ก็ยืดๆ เช่นเดิม ฮืออ อ่านต่อเพราะปลื้มตงหัวล้วนๆ + เวลาอ่านต้องสติมากๆ มีการย้อนไปมาบ่อยค่ะ

[หลังอ่านของน้ำฝน · Rating 4 out of 5]

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-k5

[Bermiwda Pm · Rating 3 out of 5]

ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ คิดว่าเนื้อเรื่องยืดไป ชอบอ่านเฉพาะตอนที่มีก้อนแป้งข้าวเหนียวน้อย เหมือนได้อ่านตอนพิเศษจากตอนป่าท้อฯ