สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย เล่ม 4

สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย #4

by Tang Qi Gong Zi, 唐七公子, หลินโหม่ว (Translator)

Genres: China

469 pages, Paperback

First published August 1, 2015

About the author

Associated Names:
* Tang Qi Gong Zi / Tang Qi (English)
* 唐七公子 / 唐七 (Chinese)
* ถังชีกงจื่อ (Thai)
* Đường Thất Công Tử (Vietnamese)

Reviews

[Ben Pim]

รวบรัดตัดจบมากไปมั๊ย.. สะดุดเลย

[Monaliz Juang]

หน้าปกเล่มนี้แปลกตรงตึกที่อยู่
รูปทรงคล้ายปราสาทนครวัด
แต่สีสวย

เล่มนี้เฉลยปมว่าทำไมเฟิ่งจิ่วถึง
ไปอยู่ในห้วงฝัน แล้วก็มีอีกส่วน
ที่ทำให้ปู่ตงดูเป็นผู้ชายที่แย่คือ
ให้จิ่วกินยาลืมอดีตไปบางส่วน
ถึงมันจะช่วยทำให้ลืมเรื่องเจ็บปวด
แต่มันดูไม่จริงใจ และทำไมถึงไม่
กล้าบอกไปตรงๆ อย่างว่ามันคือ
นิสัยของปู่ ถ้าเทียบกับเรื่องป้าท้อฯ
รู้สึกชอบเรื่องนั้นมากกว่า แต่ตอนจบ
นี่จบเหมือนกันเลย คือตัดจบซะอย่าง
นั้นน่าจะมีขยายไปอีกนิด

[Thitima KT]

อุตส่าห์ยืดยาดน้ำท่วมทุ่งมาได้ตั้ง 4 เล่ม แต่ตอนจบนะ...มันช่างแห้งแล้งเหลือเกิน

[Patrawan Dear]

# สามชาติสามภพ ลิขิตเหนือเขนย (เล่ม 1-4)

ผู้เขียนยังคงใช้เทคนิคการเล่าเรื่องแบบไม่เรียง timeline เช่นเดียวกับที่ใช้ในภาคป่าท้อ แน่นอนว่ามันได้ผลดีในการดึงดูดใจให้อยากรู้ แต่ด้วยความยาวของภาคนี้มีมากกว่า จึงทำให้เหมือนคนอ่านต้องรอนาน และบางช่วงตอนก็ขาดรายละเอียดไป โครงเรื่องจึงไม่เฉียบคมเท่าภาคแรก

อย่างไรก็ตาม ในแง่ความรู้สึก ความสัมพันธ์ของตัวละครกลับทำได้ดียิ่งกว่า ใกล้ชิดกับคนอ่านมากกว่า เราจึงรู้สึกอินและเข้าใจเรื่องราวได้โดยง่าย

ยังคงชอบสำนวนแปล ที่แม้คล้ายจะห้วนสั้น แต่ก็สามารถสร้างความเข้าใจ และเก็บอารมณ์ได้ครบ ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ขัน เสียดสี สุข เศร้า สงสาร และอื่น ๆ

โดยรวมจัดว่าอ่านได้สนุกสนาน เพลิดเพลิน ไม่มีเบื่อค่ะ :)

[Nok Yung]

มหาเทพท่านผู้เฒ่าทำภรรยาหาย!!! นอกจากหายแล้วยังมีลูกชายโดยไม่รู้ตัวอีก (สงสารปู่ดีไหมนะ? 555)

เสียดายจบแบบรวบรัดไปหน่อย อยากให้กุ๋นกุ่นออกเยอะกว่านี้ ><

สรุปว่าชอบเรื่องนี้มากค่ะ พระเอกนางเอกดีงาม ตัวประกอบทั้งหลายก็มาตบมุกเรื่อยๆ อ่านไปยิ้มไป ^^

[M]

เห้อออ....

ชอบมาก ฟินมาก รักกกก
เป็นชุดที่เต็มดี ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องความสัมพันธ์ ที่มันว่ายเวียนผูกพันตงหัวกับเฟิ่งจิ่วเอาไว้
เห็นแล้วก็ทั้งรันทน ทั้งอบอุ่น
คู่นี้น่ารักจริงๆ ชอบมากๆ
อ่านแล้วอมยิ้มตลอดเรื่อง แต่พอมาถึงจุดนึงก็บีบคั้นเหมือนกันนะ
ไม่อยากให้จบเลย

เสียอย่างเดียว ตัวละครเยอะมาก เยอะจนบางทีพูดชื่อขึ้นมานี่คิดไม่ออกเลยว่าคนๆ นี้คือใคร

[Misspharaoh]

ตอนจบคือระ

I am your father.

อารมณ์ แบบ Luke Skywalker !!!!! ป๊ะพ่อบังเกิดเกล้า
เพลงแห่งจักรวาลอันไกลโพ้นลอยมา ค้างที่สุดอ่า

[Allukah]

เล่มนี้คลายทุกปมระหว่างอาหลันเร่อกับเฉินเยี่ย ถึงจะเกี่ยวข้องกับตงหัวเฟิ่งจิ่วยังไง เราก็มองว่าทั้งสองมีชีวิต จิตใจและความรู้สึกเป็นของตัวเองอยู่ เป็นคู่ที่อาภัพน่าสงสาร ไม่แม้แต่จะเคยมีโอกาสได้รักกัน อันที่จริงถ้าสองคนไม่เกี่ยวข้องกับคู่พระนางเลยจะซาบซึ้งตราตรึงกว่านี้ แต่พอมีความเกี่ยวพันกันจึงยังรู้สึกบีบคั้นไม่สุด เหมือนว่าทุกชาติภพที่ดำเนินไปในทางเดียวกันหมดนั้น ก็เพราะทั้งสองเป็นเงาของทั้งคู่ ความรู้สึกมันเลยติดค้างกับวิญญาณมาด้วย หลังเคลียร์เรื่องสองคนนี้จบก็กลับเข้าสู่เรื่องพระนาง ตงหัวนี่เหมือนหลุดคาแรกเตอร์อย่างสิ้นเชิง บางทีอ่านแล้วงงๆ สงสัยว่าหยิบผิดเรื่องรึเปล่า เฟิ่งจิ่วก็เหมือนจะหลุดเหมือนกันช่วงท้ายๆ จะอ้างว่าเพราะความรักมันก็ไม่ถูกนะ ต่อให้มีความรักล้นฟ้าแค่ไหนบุคลิกนิสัยดั้งเดิมไม่ควรจะเปลี่ยนขนาดนั้น อยู่ต่อหน้าคนหนึ่งเป็นแบบหนึ่ง อยู่ต่อหน้าอีกสิบคนก็เป็นอีกคนหนึ่ง รู้สึกว่าคาแรกเตอร์ของตัวละครเขียนได้ไม่ชัดพอ เสน่ห์เดิมๆ ของตงหัวกับเฟิ่งจิ่วที่เคยรู้จักตั้งแต่เล่มแรกหายไปเลย

จุดที่เพลียจนต้องถอนใจเฮือก คือปมเด่นกับตอนจบลอกป่าท้อฯ มาทั้งดุ้น เหมือนคนเขียนหมดมุกแล้ว ทั้งนางเอกอยากจะชุบผู้ชายคนหนึ่ง อย่างภาคก่อนก็เป็นอาจารย์ ทำให้พระเอกหึงหวงเข้าใจผิด จะไร้สาระไปไหน พระเอกทั้งสองภาคต่างเก็บงำความลับ ปิดบังอมพะนำจนนางเอกรู้เอง โกรธแล้วไม่ยอมพบหน้า หนีหายไป พระเอกหมดอาลัยตายอยาก ลงมือทำอะไรเสี่ยงๆ จะตายมิตายแหล่ สุดท้ายนางเอกต้องใจอ่อนกลับมาหาพระเอก แถมมีความคิดจะตายคู่ ทิ้งลูกได้ลงคอ เจริญรอยตามกูกูตัวเอง เป็นแม่ประสาอะไร?

ตงหัวก็...ไม่อยากสาธยายให้มากความ เอาแค่เรื่องปลอมแปลงลบความจำนางเอก แสร้งทำตัวเป็นซีเจ๋อ เผ่นไปช่วยจีเหิงแล้วทิ้งงานแต่งตัวเองไป จะอ้างบุญคุณความแค้นอะไรก็ช่างเถอะ ถ้าเป็นเยี่ยหัวก็ว่าอย่าง แต่นี่เป็นถึงมหาเทพตงหัว ปกติหน้าหนา ไม่แคร์สายตาชาวโลกไม่ใช่รึ ถ้ารักนางเอกจริงๆ ก็ควรตัดสินใจเลือกนางเอกได้แล้ว ไม่ใช่ทำตัวเป็นพ่อพระคนดีศรีสวรรค์ น้ำเน่าจนเอียน เหมือนละครไทยเวลานางร้ายขู่จะฆ่าตัวตายแล้วพระเอกต้องรุดไปห้าม กลายเป็นนางเอกมาเจอแล้ว ‘เข้าใจผิด' ไปเต็มๆ (ทั้งที่ความจริงก็เข้าใจถูกแหละ) เอาตรงๆ คือเอือมปนรำคาญกับพระเอกสามชาติฯ มาก ชอบประชดประชัน นิสัยอยากเอาชนะเหมือนเด็กๆ พอไม่ได้อะไรดั่งใจก็ต้องรนหาที่ตาย อ้างว่าเพื่อปกป้องคนรักเอย เป็นหน้าที่เอย แต่เจตนาจริงๆ มันก็เหมือนแค่อยากบีบบังคับให้นางเอกยกโทษให้เท่านั้น ไม่ทราบว่าผู้เขียนพยายามยัดเยียดฉากจำพวกนี้เข้ามาเพื่อบีบคั้นอารมณ์คนอ่านรึเปล่า แต่สำหรับเราแล้วไม่อินอย่างถึงที่สุด ทั้งยังตัดจบได้ห้วนสั้นรวบรัดมาก ทั้งที่เวิ่นเว้อเยิ่นเย้อลากยาวมาตั้ง 4 เล่ม

ทีแรกคิดว่าสามชาติฯ จะสนุกกว่านี้จากกระแสดังเปรี้ยงปร้างเป็นพลุแตก แต่เมื่ออ่านแล้วกลับรู้สึกผิดหวังทั้งสองคู่ ความรู้สึกหลังอ่านอยากให้ 1 ดาว เพราะความเพลียส่วนตัว กับประเด็นลอก เห็นแก่พาร์ทเฉินเยี่ยกับอาหลันเร่อที่ค่อนข้างเจ็บกระดองใจ ถูกจริตคนนิยมโศกนาฏกรรมแบบเราดี เลยขยับให้เป็น 2 ดาวละกัน

[Ning]

เพลียกับการไร้วาสนาของทั้งคู่
เพลีย. นางมือที่สาม สี่ ห้า
เพลียการคิดไปเองของนางเอก
เพลียการซึนของพระเอก

เอาจริงๆ เล่มเราไม่ค่อยรู้อะไรก่อนอ่านนะคะ
แต่อยากอ่านเพราะอยากรู้เรื่องราวของทั้งคู่
ตอนเป็นมนุษย์ ... แต่.... ไม่มี ฮา
คืออย่างเซ็ง จบเล่มหนึ่งก็แล้ว สอง สามก็แล้ว
สงสัยไม่มาจริงๆแหล่ะ (รู้ตัวช้า)

เรื่องของพระนาง ดูน่าเห็นใจนะคะ
คือถ้า ทั้งคู่มีวาสนาต่อกัน คงได้คู่กันนานแล้ว
สังเกตได้จากว่า ถ้าพระเอกได้มี"โอกาส" เจอนางเอกเมื่อไหร่
คือชอบแน่นอน(ดูจากทุกชาติ ทุกภพ)

เล่มนี้ถามว่าเห็นใจนางเอกมั้ย มีนิดนึง
แต่สงสารพระเอกมากบอกเลย.. ลำเอียง
มีเบื่อๆนางเอกนิดหน่อย จะใสๆไปไหน

แต่สรุปนะเรื่องนี้ คือสนุกดี ตอนตงหัวซึนๆ
งงๆสนุกดี แต่ถ้าพระเอกไม่ออก ไม่ค่อยสนุก

ชุดนี้ชอบเล่มหนึ่งมากกว่า วิธีการเล่าเรื่อง เนื้อเรื่อง
ดูมีชั้นเชิงมากกว่า

[รำพึง ลำพัง]

2.5 ☆

นี่คือรอบที่สองที่อ่านเรื่องนี้ ยังคงต้องได้อ่านข้าม ๆ
ไม่อินความรักพระนางจริงๆ แต่ชอบเฉินเยี่ยกับอาหลันเหร่อมากกว่า
พอเคลียร์ปมคู่นี้แล้วจากนั้น อืด ยิ่งกว่ามาม่าที่ลืมกินซะอีก
ยิ่งตอนหลังตงหัวที่กำลังจะดับขันธ์ เฟิ่งจิ่วกลายเป็นคนผิดเฉยเลย
(อีกแล้ว) โยนมุกซ้ำอีกแล้ว
เราไม่สามารถสัมผัสได้เลยว่าคนๆ นี้มีนิสัยเกรียน ๆ
หน้าด้าน งี้ นี่หน้าด้านแล้วหรอ ?

[J.Nida]

สนุกมาก แต่ตอนจบคือไรรรร มีตอนพิเศษให้นิดนึงก็ไม่ได้เนอะ โดนเบรกหัวทิ่มเลย

เล่มนี้เฉลยทุกอย่าง จบ

[Nancy]

คำเตือนมีสปอยล์ นิดหน่อยละมั้ง
.
.
.
.
.
.


เอาล่ะ..อ่านจบแล้วค่ะ ต้องบอกก่อนเลยว่าไม่ได้อ่าน+ดูป่าท้อ เลย (รู้เรื่องย่อมานิดหน่อย) ตัดสินใจอ่านเพราะ รู้กิตติศัพท์ ปู่มา ดูแววแล้วว่าจะเป็นพระเอกในไทป์ และเมื่อสอบถามแล้วว่า ไม่ต้องรู้ป่าท้อมาก่อนก็ได้จึงตัดสินใจอ่าน ก็ปรากฏเป็นไปอย่างทีืคิดค่ะ ปู่เป็นไทป์พระเอกที่ชอบจริงๆ แบบโอเค ขึ้นแท่นไปเลย แต่ส่วนตัวหนูจิ่วนั้นบอกตรงๆ ว่าถ้าไม่ได้เป็นนางเอกเรื่องนี้ เราคงบ่นหนักกว่านี้อ่ะ คือ เราเข้าใจนะ เข้าใจจริงๆเลยถึงเหตุผลของความคิดของนาง แต่เราก็รำคาญความคิดเองเออเองของนางจริงๆนั่นล่ะ(ชัดเจนเลยเนาะว่าทีมใคร55) ซึ่งไอ้ความคิดเองเออเองของนาง ทำให้ปู่ผู้ซึ่งบ่รู้อะไรเล้ยย เหนื่อยหนัก คนอื่นเริ่มจีบจาก0 ปู่แกเริ่มจากติดลบ เพราะนางเอกดันตัดใจแล้ว ตัดใจตั้วแต่ปู่ยังไม่ได้เริ่มเลย แง้... แต่ก็นั่นแหละเพราะอย่างนี้เอง เลยทำให้คำว่าความ "ไร้วาสนา" ของเรื่องนี้ ถึงได้กินใจนัก
ตัวละครที่เราชอบในเรื่องอีกคนนึงก็คือ อาหลานเหร่อ อาหลานเหร่อเป็นตัวละครที่coolมากอ่ะ คือรักมั้ย รัก เขาไม่รัก ก็เรื่องของเขา แต่เรารัก ไม่แก่งแย่ง อะไรที่เธอมีความสุขฉันก็จะทำให้ได้ทุกอย่าง ถ้าฉันตาย แล้วเธอจะเป็นสุข ฉันก็จะตายให้ .... ซึ่งทำให้พาร์ทนี้ เรารำคาญเฉินเหยี่ย อยู่หน่อยๆ ถึงแม้จะน่าสงสารแต่ก็ยังอดรำคาญไม่ได้อยู่ดี
ส่วนเรื่องสำนวนแปล ดีค่ะ ชอบเลย แต่ติดตรงทับศัพท์..ทับแบบ ทับเยอะละเกิน เยอะจนลืมที่เชิงอรรถไว้ ได้แต่เดาๆไปละกัน 555
สุดท้าย เมื่ออ่านจบแล้วก็ได้เวลาไปดูซีรีย์แล้วค่ะ ใครอยากอ่านหาซื้ออ่านได้นะคะ ไม่หายากอย่างตะก่อนแล้วว

[Doco]

หลังจากที่เข้าป่าเข้าดง อ้อมเลี้ยวออกนอกทะเลไปนาน เล่มนี้เป็นเล่มที่เข้าทางอย่างแท้จริง ถือว่าเป็นเล่มที่เฉลยปมที่มีได้รวดเร็วหมดจด (ขอยืมคำของตงหัวมาใช้) ถ้าเอาเล่ม 1-3 มารวบเนื้อหาเหลือเป็นเล่มเดียว จะถือว่าเรื่องนี้สนุกได้มากกว่านี้เยอะ

ในเรื่องสำนวนการแปลนั้น ถือว่าสวยงามมั้ย ยอมรับว่าสวยงาม แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น รูปประโยคบางอย่าง อ่านแล้วงง ต้องอ่านซ้ำสองแล้วแปลใหม่ ตีความใหม่อีกที ถือว่าจุดนี้ยังต้องแก้ไข ถ้าเรียบเรียงให้เข้าใจง่ายกว่านี้จะสมบูรณ์แบบมากกว่า

[Chandhip Uampornvanich]

A good wrap up. Abruptly ended but still good anyway. กว่าจะประคองรัก สร้างวาสนาร่วมกันโดยไม่สนลิขิตสวรรค์ ต้องผ่านอะไรมากมายเหลือเกิน ราวกับว่าแม้มีรักแท้ก็ใช่จะลงเอยกันได้ง่ายๆ ความรักมันคงมีอะไรมากกว่านั้น และบทเรียนเรื่องนี้สอนให้รู้ว่าบางครั้งกระทั่งเทพเซียนยังโกหกเพราะหวังจะรักษาความรักเอาไว้ ควรมิควรอภัยแล้วแต่จะตัดสิน และผู้ถูกรักอย่าได้หลงชะล่าใจคิดไปเองว่าอีกฝ่ายจะรอตนไปตลอด มีแค่รักที่มั่นคง ความจริงใจ ความเข้าใจเท่านั้นที่จะเยียวยารักษาความสัมพันธ์ไว้ได้

[Kaeka Peyanon]

เนื้อเรื่องหน่วงได้ใจ ชอบพระเอกและนางเอกทั้งคู่เลย อ่านไป มโน เป็นตีลี่กะเกาเหว่ยไปด้วย ดีที่ตอนจบอย่างนี้ไม่งั้นไม่ ห้าดาวแน่
ภาษาอ่านเข้าใจยากสำหรับคนที่ไม่คุ้นภาษาจีน อ่านแบบงงชื่อ งงตำแหน่ง งงลำดับญาติ แต่ดีที่มีอธิบายท้ายเล่ม

[Siya Liebe]

good story

[Onjitra Kruewitthawat]

โดยรวมแล้วสนุกดี เราว่าสนุกกว่าป่าท้อสิบหลี่ แต่เราว่าเล่ม4 มันยืดๆไปหน่อย แต่เนื้อหาก็โอเคเป็นเรื่องราวที่มันต้องมีแหละ

[May Pailin]

เล่มนี้สนุกสุดๆๆๆๆ อ่านรวดเดียวจบเลย วางไม่ลง หลับไม่ลง ลุ้นมาก บีบคั้นมาก แต่ตอนจบก็ไวไปไหม มองไม่เห็นความละเมียดละไมตอนแต่งเล่มแรกเลย ยังกับคนละคนแต่ง

[Munat]

Read it

[Jirawan Jantanakorn]

คาดว่าตอนจบผู้แต่งจะเหนื่อยเเล้ว (ฮา)
ตามสไตล์ผู้แต่ง เล่มนี้เฉลยบุคคลที่เป็นสุดยอดแห่งความน่าสงสาร
แอบสงสารสุดจิตสุดใจ ซูม่อเยี่ยก็สงสาร แต่ก็มีคนน่าสงสารกว่า โธ่... พี่ชาย...
มีบางช่วงที่มึนหนักมาก! ตกลงใครไปเกิด ตกลงเงานี้มีกี่เงา เงาในปี่อี้ก็เงา แล้วที่ไปเกิดในโลกมนุษย์ละ!!
มหาเทพ!!! ตอบฉันก่อนว่าที่ท่านหลับเพราะจิตท่านไปเกิด หรือท่านหลับจริงๆแล้วที่ไปเกิดคือเงา
กร๊๊ดดด!!! ทวนอ่านซ้ำไปซ้ำมาก็ยังงง
อ่านใหม่อีกครั้งก็ได้!!!
ในที่สุดก็รักกันได้สักที นิยามคู่นี้... รักนี้ฝืนชะตาลิขิตมากมาย =v= ความจริงควรขอบคุณเงาและซูม่อเยี่ยเเรงๆนะ
ไม่งั้นชาตินี้ยังไงก็ไม่มีทางได้กันหรอก!

[Karakoy Salvatore]

Good

[Wanyiwa]

รีวิวแบบรวม 4 เล่มนะคะ

ภาคสองของหนังสือชุดสามชาติสามภพ ที่คราวนี้ถึงทีของมหาเทพตงหัวกับป๋ายเฟิ่งจิ่วบ้าง จัดเต็มกันมาแบบ 4 เล่มให้สมกับความมีอายุยาวนานของท่านมหาเทพเสียหน่อย

นักเขียนยังคงผูกเรื่องได้ถูกใจเรามาก ถึงแม้ตอนแรกจะรู้สึกว่าบางตอนเหมือนจะดูเยิ่นเย้อไปมั้ย แต่เมื่ออ่านจนจบก็จะรู้สึกว่ามันช่วยทำให้เนื้อเรื่องดูสมบูรณ์ขึ้นมากกว่า และโดยเฉพาะเมื่อผู้เขียนสามารถคุมอารมณ์ขันให้แทรกอยู่ตามส่วนต่างๆของเนื้อเรื่องได้ และประกอบกับบุคลิกอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะอย่างมากของท่านปู่ตงหัว ก็เลยทำให้เราหลงรักความเย็นชาและหน้ามึนของท่านปู่ได้ไม่ยากเลย เฟิ่งจิ่วดูเป็นเด็กน้อยขยันสร้างเรื่องใส่ตัวซักหน่อย แต่เมื่อเล่าจากมุมมองอารมณ์ขันของตัวละคร ก็ไม่ได้ทำให้เรารู้สึกรำคาญเธอมากนัก

การเรียงลำดับช่วงเวลาไม่ซับซ้อนเท่าภาคแรก แต่ก็ยังคงลูกเล่นนี้ในบางจุดอยู่ ส่วนการวางพล็อตและการเล่าเรื่อง นับว่ามีเหตุมีผลและปิดปมได้ค่อนข้างครบถ้วนสมบูรณ์ทีเดียว

[Kittenlittle]

ชอบมากกกกกกกกก ค่ะ
ชอบตอนที่เวลาที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันค่ะ หวานๆ ดี ชอบคาแรคเตอร์พระเอกแบบนี้ ชอบมาก หล่อ กวนๆ แบบมาดนิ่งๆ พอรู้ตัวว่าชอบนางเอกก็เดินหน้าเต็มที่ นางเอกก็น่ารักดีสมกันกับพระเอก นางเป็นเซียนที่อายุยังน้อยอยู่ ก็ยังทำอะไรไม่เก่งมาก พระเอกก็เลยต้องแอบช่วยบ้างบางครั้ง เนื้อเรื่องของเรื่องนี้ก็แนวเทพเซียน ก็สนุกดี ความรักก็ดี เสียดายแต่ตอนจบ คือจบดี happy ending ไม่มีหักมุมอะไร แต่อยากให้อธิบายชีวิตครอบครัวหลังจากนั้นสักหน่อย ให้คนอ่านได้ฟินต่อ

[Pattaramon]

สำหรับเล่มสุดท้าย หลังจากที่พระนางใจตรงกัน รู้สึกว่าคาแรกเตอร์ของพระเอกจะหลุดออกไปนิดหน่อย
แต่อาจเป็นเพราะเล่มก่อนๆ หน้า พระเอกยังไม่รู้ใจตัวเอง พอรู้ตัวปุ๊บกลายเป็นคนติดนางเอกมากกว่าที่คาด
ประมาณเดียวกับแม่ทัพซู่ในเรื่องเพชรยอดขุนพล ที่คลั่งนางเอกเหมือนกัน
และเนื้อเรื่องช่วงท้ายดูบีบ ทั้งๆที่สามเล่มแรกเนื้อเรื่องจะค่อยๆดำเนิน ค่อยๆอิน แต่ปมในเล่มสุดท้ายดูเขียนจบรวดเร็ว
ทำให้รู้สึกอ่านแล้วไม่อินมากนัก
แต่โดยรวมแล้ว ถือเป็นเรื่องที่อ่านสนุก ตลกกับความหน้าด้าน หน้าหนาของพระเอกมาก

[Alexa]

สนุกนะคะ ถึงจะย้อนไปมาบ่อยๆ ก็ตาม แต่ขอหักคะแนนนิดหน่อย ตรงตอนจบที่มันรวบรัดตัดตอน ยังไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลหลายข้อค่ะ เลยจบมาแบบ อ่อ จบแล้ว แค่นี้อ่ะนะ T...T รู้สึกอยากได้เพิ่มอีกสักบทน่ะค่ะ 5555 เฟิ่งจิ่วน่ารัก ตงหัวกวนๆ แต่รักลึกซึ้ง คุ้มค่าที่ได้รับรักและให้รัก เป็นหนึ่งในคาร์พระเอกที่ชื่นชอบเลยค่ะ

[愛 江湖]

XD อยากดูเปนหนังเลย

[Thaphimuk Por]

สนุก

[Jidapa]

โดยรวมสนุกนะ แต่หักคะแนนเล่มจบเพราะ ใกล้จบแล้วยังน้ำท่วมทุ่งออกทะเลอยู่เลย ใส่รายละเอียดที่มีหรือไม่มีก็ไม่ได้ทำให้เนื้อเรื่องแตกต่าง แต่บทจะจบก็ตัดฉับเบรคดังเอี๊ยดกระทันหันจนหัวทิ่มเลย เสียรมณ์

[โฉมศรี ขี้โมโห]

thx

[หลังอ่านของน้ำฝน]

หลังอ่านเพิ่มเติม : https://wp.me/p6yYEv-k5